email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

18 อยากนอนกับแม่จ๋า...

ชื่อตอน : 18 อยากนอนกับแม่จ๋า...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2562 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18 อยากนอนกับแม่จ๋า...
แบบอักษร

18 อยากนอนกับแม่จ๋า... 

หลายวันผ่านไป อิรวัฒน์หายดีจากอาการไข้ เขาแสนมีความสุขที่สามารถอุ้มร่างจิ๋ว ทั้งกอดทั้งหอมแม่หนูน้อยได้อย่างสบายใจ ฟังเสียงเล็กๆออดอ้อนฉอเลาะเรียกว่า “พ่อจ๋าๆ” น้องแก้มอิ่มคงกำลังฝึกพูดให้คล่อง แต่แน่นอนว่า ความสำคัญของพ่ออย่างเขาก็ยังเทียบไม่ได้กับ “แม่จ๋า” ของเจ้าตัวหรอก

หนูน้อยเฝ้าร้องเรียกแม่จ๋าของเจ้าตัวทั้งวัน ทั้งยังเดินได้เก่งขึ้นคล่องขึ้นก็เพราะเจ้าตัวต้องการเดินไปหาแม่จ๋าเร็วๆ ล่าสุดถึงขั้นวิ่งซอยเท้าถี่ เร็วจนชุดาเองยังหัวหมุน วิ่งตามไม่ค่อยจะทัน

จังหวะหนึ่ง เด็กหญิงวิ่งเร็วเกินไปจนขาพันกันล้มตึงลงไปบนผืนหญ้านุ่ม อิรวัฒน์กับอศิราถึงกับตกใจ คิดว่ายัยหนูจะต้องเงยหน้าขึ้นมาร้องไห้จ้าแน่ๆ แต่กลับผิดคาดเพราะน้องแก้มอิ่มทำหน้าบู้ก็จริง แต่ไม่ร้องสักแอะ จนอศิราเข้าไปอุ้มเจ้าตัวนั่นละ น้ำตาคลอเต็มเบ้าตากลมโตในทันที

“แม่จ๋า...ฮึก...”

“โอ๋...คนเก่ง ไม่เป็นไรนะคะ แก้มอิ่มคนเก่งของน้าอศิ เจ็บแค่นี้ไม่ร้องนะจ๊ะ แก้มอิ่มเก่งที่สุดเลย”

อศิราหลอกล่อ แม่หนูเจ็บในตอนแรกก็จริง แต่ครู่เดียวก็คลายความเจ็บลงไป แล้วหันเหไปสนใจกับสิ่งใหม่ นั่นคือดอกกล้วยไม้ที่เกาะอยู่บนลำต้นมะม่วงใหญ่ในสวน

“อ๊า...” ร้องจะเอาดอกกล้วยไม้ อิรวัฒน์อยากเอาใจลูก จะยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาให้ แต่อศิราห้ามเขาเอาไว้ก่อน

“อย่านะคุณ ไม่ต้องตามใจแกทุกเรื่องก็ได้”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย ก็แค่ดอกไม้ ทำไมจะให้แกไม่ได้ มากกว่านี้แค่ไหนก็ยังได้เลย” เขาไม่เห็นด้วย ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ลูกสาวคนเดียวของบ้านต้องการอะไรก็ย่อมได้ ทว่าอศิรายังคงปรามเสียงแข็ง

“คุณตามใจแกทุกเรื่องไม่ได้นะ คุณอยากให้น้องแก้มอิ่มโตไปแล้วเป็นอย่างคุณเรณูหรือไง”

“เอิ่ม...”

อิรวัฒน์ถึงกับอึ้ง เถียงไม่ออกเลย แน่นอนเขาไม่อยากให้ลูกสาวผู้น่ารักของเขาโตไปกลายเป็นเรณูคนที่สอง เพราะถ้าอย่างนั้นแล้ว ความน่ารักไม่ช่วยอะไรเลย

“นั่นละ คุณจะต้องสอนลูกด้วยเหตุผล ไม่ให้แกเอาแต่ใจตัวเองและรู้จักใช้เหตุผล ไม่เย่อหยิ่ง อ่อนน้อมน่ารัก แล้วแกจะเป็นที่รักเอ็นดูของทุกคน ไม่มีใครรำคาญ...ใช่มั้ยคะแก้มอิ่ม” ละสายตาจากคุณพ่อ หันมาพูดกับคุณลูกที่อยู่ในอ้อมแขนตนเอง “หนูเป็นเด็กดีน่ารัก โตไปจะมีแต่คนรักหนู เป็นเด็กดีนะจ๊ะ”

“ฮิๆ” หนูน้อยไม่รู้อะไรนัก แต่เห็นคุณแม่ยิ้มสดใส ก็เลยหัวเราะเห็นฟันน้ำนมไปด้วย

“แก้มอิ่ม ฟังน้าอศินะคะ ดอกไม้สวยๆที่อยู่บนต้น มันจะบานสวยอีกหลายวันเลย แต่ถ้าหนูเด็ดมันลงมา ไม่กี่ชั่วโมงมันก็จะเหี่ยวเฉา ไม่สวยแล้ว ถ้าหนูอยากเห็นดอกไม้สวยทุกวัน ก็ต้องไม่เด็ดมันลงมา...แต่น้าอศิจะพาหนูออกมาดูมันด้วยกันทุกวันแทน...อย่างงี้ดีกว่าเนอะ ตกลงมั้ยจ๊ะ?”

อศิราชี้แจงให้แม่หนูฟัง พยายามบอกสอน อีกฝ่ายก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่จับปฏิกิริยาจากท่าทางของ แม่จ๋า แล้วก็เออออตามเพราะต้องการเอาใจแม่จ๋านั่นเอง

ดังนั้นหนูน้อยจึงพยักหน้าหงึกๆ ยิ้มแฉ่ง แก้มสีชมพูใสเป็นพวง อิ่มย้อยนุ่มนิ่ม

“น้องแก้มอิ่มของน้าอศิน่ารักที่สุดเลย” อศิรากอดรัดร่างอวบอั๋นทั้งนุ่มทั้งหอมของหนูน้อย แนบแก้มตัวเองเข้ากับแก้มหยุ่นๆอิ่มเต็ม เนื้อตัวของน้องแก้มอิ่มเหมือนปุยเมฆนุ่มนิ่ม น่ารักจับใจ อศิราพลอยอารมณ์ดี มีความสุข หัวเราะและยิ้มสดใสตามไปด้วย

คนมองอย่างอิรวัฒน์เอง ก็อดยิ้มตามสองแม่ลูก(ปลอมๆ)ไปด้วยไม่ได้

บรรยากาศที่มีความสุข สดใสแบบนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นในบ้านลังนี้มาก่อนเลยก็ว่าได้ แม้แต่รินรดาเองก็ยังไม่เคยมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใสเหมือนกับอศิรา ยิ่งนานวัน อิรวัฒน์ก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงความไม่เหมือนกันของหญิงสาวสองคน

หน้าตาอาจไม่แตกต่าง แต่ความรู้สึกเมื่อได้ใกล้ชิดนั้น ให้อย่างไรก็ไม่มีทางเหมือนกัน

แก้มอิ่มเองก็คงรับรู้ได้เช่นกัน ว่าคุณแม่ของแกคนนี้แตกต่างจากคุณแม่คนก่อน...แต่ถึงแตกต่างก็ไม่รู้สึกต่อต้าน กลับหลงใหลแม่จ๋า ติดหนึบไม่ปล่อย ออกอาการหนักข้อขึ้นทุกวัน

“แม่จ๋า!” หนูน้อยง่วงนอน ตาปรือสะลึมสะลือ แต่ก็ยังไม่ละความสนใจต่อแม่จ๋า เจ้าตัวนั่งเหยียดขาลงบนเสื่อกกนุ่มใต้ต้นหางนกยูงที่ให้ร่มเงาแสนสบาย ตีมือป้อมๆลงข้างๆลำตัว แล้วร้องเรียกอศิราอย่างแข็งขัน

“จ้า หนูจะเอาอะไรคะคนเก่ง?”

อศิราหันไปมองงงๆ แม่หนูยิ้มเหนียมอายเขินๆ ล้มตัวลงนอนคู้ตัวตะแคงข้างอย่างน่ารัก อศิรายังงงๆอยู่ว่าหนูน้อยต้องการอะไร อีกฝ่ายก็ตบที่ข้างตัวเอง ปุๆ

“แม่จ๋า อี้ๆ”

“หือ? จะให้น้าอศินอนด้วยกันเหรอ?” อศิราคาดเดา โดยมีชุดาที่เห็นด้วย

“ใช่แน่ๆเลยค่ะ ทุกทีนอนตื่นกลางดึกก็ร้องหาแต่แม่จ๋า แกคงอยากนอนกับน้องอศิแน่ๆเลย”

“โถ...ตกลง เรามานอนด้วยกันเนอะ” อศิราไม่เล่นตัวเรื่องมากแต่อย่างใด เธอล้มตัวลงนอนข้างแม่หนูตัวจิ๋ว อีกฝ่ายไม่รอช้า รีบผวาเข้ามาซุกอกแม่จ๋า เขลงใบหน้าถูไถ แนบแก้มนุ่มนิ่มไปมาอย่างสุดแสนมีความสุข

แม่จ๋า!! ได้นอนด้วยกันแย้ว!!! 

อศิราส่งสารหนูน้อย รักและเอ็นดูแกไม่ต่างกัน เธอโอบกอดร่างเล็กจิ๋วเอาไว้อย่างทะนุถนอมอ่อนโยน ภาพที่เห็นนั้น ทำเอาชุดาถึงกับน้ำตาซึมด้วยความปลาบปลื้ม

ส่วนอิรวัฒน์นั้น จู่ๆหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว...

ชายหนุ่มตามเข้าไปนั่งลงบนเสื่อผืนเดียวกัน อมยิ้มตาพราว น้องแก้มอิ่มกับอศิรากอดกันกลมดิก...

น่ารักทั้งแม่ทั้งลูก...โอ๊ะ ไม่สิ อศิราไม่ใช่แม่แท้ๆของน้องแก้มอิ่ม...แต่ดูรักกันอย่างกับเป็นแม่ลูกกันจริงๆ ลูกสาวตัวน้อยของเขาก็รักเธอเหลือเกิน กอดกันกลมกับแม่จ๋า ไม่สนใจพ่อจ๋าเลย...

“หือ?” อิรวัฒน์สะดุ้ง กำลังนึกตัดพ้อแม่หนูน้อย จู่ๆเจ้าตัวจิ๋วก็หันขวับมามองตาโต ยิ้มหวานจ๋อยอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วก็ตีมือลงบนเสื่อข้างๆตัว ร้องเรียกบิดา

“หา หนูจะให้พ่อลงไปนอนด้วยกันเหรอ...ไม่ดีมั้ง...” เขาส่ายหน้า ปฏิเสธความต้องการของแม่หนู

น้องแก้มอิ่มนิ่งไปอย่างงุนงง เธอส่ายหน้าไปมา ก่อนจะตบเสื่อแรงขึ้น ร้องสั่งอื้ออึงอย่างเอาแต่ใจ

“อี้ๆ!!”

“ไม่ได้ลูก พ่อนอนกับหนูไม่...โอ๊ะ!”

พอคุณพ่อไม่ยอมตามใจ เจ้าจิ๋วก็ลุกขึ้นมาโถมตัวเองเข้าใส่บิดา พยายามผลักดันตัวเป็นเอ็น ต้องการให้บิดาล้มตัวลงนอนคู่กับแม่จ๋า

อิรวัฒน์ใจอ่อน หงายหลังนอนลงไปเคียงข้างกับอศิราที่ผงกศีรษะขึ้นมามองเขางงๆ หน้าเหลอหลาตาโตแป๋วของเธอ ทำเอาแม่หนูหัวเราะคิกคัก ตายิบหยี เห็นฟันน้ำนมซี่เล็กๆชัดเจน

“คุณโอม ลงมานอนทำไม ลุกขึ้นเร็ว” หญิงสาวเร่ง ต้องการให้เขาลุกออกไป เธอกับอิรวัฒน์ออกจะ “ใกล้ชิด” กันเกินเหตุไปแล้ว!

“ลุกได้ยังไง เธอไม่เห็นเหรอ ยัยหนูไม่ยอมให้ฉันลุก” เขาอ้างแม่หนูตัวจิ๋ว ซึ่งฝ่ายนั้นรีบโถมเข้ามานั่งทับบนตัวบิดาทันทีที่เขาล้มตัวลงนอนหงาย จากนั้นก็ไถลเล่นบนตัวเขาอย่างสนุกสนาน

ไม่นอนแย้ว เล่นบนตัวพ่อจ๋า หนุกกว่าตั้งเยอะ! 

หญิงสาวนอนเท้าคาง จ้องมองพ่อลูกเล่นกันด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยน ไม่เคยเห็นภาพน่ารักๆอย่างนี้ เพราะเธอเองก็ไม่เคยมีพ่อ อดดีใจไปกับน้องแก้มอิ่มไม่ได้ อย่างน้อยแม่หนูก็ยังมีคุณพ่อที่รักแกมากเหลือเกิน

ไม่เหมือนพ่อของเธอ...ภาพของบิดาสำหรับอศิรานั้น เป็นสีดำสนิท เธอนึกไม่ออก ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเกี่ยวกับบิดา โลกของอศิราไม่เคยมีคำนี้ ดังนั้นพอมาเห็นพ่อที่รักลูกมากเหลือเกินอย่างอิรวัฒน์ที่รักน้องแก้มอิ่ม เธอก็อดชื่นชมไม่ได้

พี่ชายใจดีของเธอเมื่อสิบปีก่อน เติบโตมาเป็นคุณพ่อที่ดี...ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เลย...

อศิราเผลอส่งยิ้มสวยให้เขาอย่างชื่นชม รอยยิ้มของเธอทำให้อิรวัฒน์ที่หันมาเห็นพลันชะงักกึก เขานิ่งมองสบตาเธอ โหนกแก้มเรียวเป็นสีเข้มขึ้น

ทว่าก่อนที่จะได้เอ่ยอะไร เสียงร้องทักจากทางด้านหลังก็ดังขึ้น

“พี่โอม ทำอะไรน่ะ!”

อิรวัฒน์ถึงกับสะดุ้ง จำอีกฝ่ายได้ในทันที

“ไอ้เดี่ยว แกมาได้ไง?”

อิรวัฒน์ร้องทักทายอีกฝ่ายไปอย่างสนิทสนม ความที่สนิทกัน ดลภัทรมาทีไร คนในบ้านเขาก็เปิดประตูรับจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

“ผมก็มาเยี่ยมหลานตัวน้อยของผมน่ะสิ น้องแก้มอิ่มครับ อาเดี่ยวมาเยี่ยมหนู มาให้อาเดี่ยวกอดหน่อยเร็ว!”

เดี่ยว หรือ ดลภัทร ญาติผู้น้องของอิรวัฒน์ยิ้มตาหยีให้กับหนูน้อยแก้มอิ่ม ทว่าแม่หนูไม่ได้โผเข้ามาหาเขาด้วยความปลาบปลื้ม อย่างที่ชายหนุ่มต้องการ กลับหนีไปซุกซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของอศิราแทน

แกไม่คุ้นกับดลภัทรนั่นเอง... 

ดลภัทรรู้สึกผิดหวังที่แม่หนูจดจำเขาไม่ได้ แต่นั่นก็ยังเทียบไม่ได้กับความสนใจที่เขามีต่อหญิงสาวที่หนูน้อยเข้าไปหลบซ่อนอยู่ด้านหลังนั่น...

“เฮ้ย! คุณริน!! ทำไมคุณรินมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะพี่โอม!?” ชายหนุ่มงงมาก ร้องถามพี่ชาย

อย่าบอกนะว่าเขาถูกผีหลอกกลางวันแสกๆซะแล้ว!? 

********************************************* 

******** มีหนุ่มมาเยี่ยมเจ้าจิ๋วด้วย ช่วงนี้เราจะหวานๆน่ารักๆกันหน่อยค่ะ เจ้าจิ๋วกับอาเดี่ยว...จะป่วนแค่ไหน เดี๋ยวมาต่อตอนหน้ากันอีกนะคะ ^^ 

ขอบคุณรีดที่ติดตามมากๆเลยค่าาาาา  

ความคิดเห็น