เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 8 100% I'm sorry

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 8 100% I'm sorry
แบบอักษร

KEVIN PART :

 

"ก็คุณดุหนู~" คนตัวเล็กพูดเสียงสั่นเครือ ผมดุตรงไหนวะ ไม่ได้ดุสักหน่อย ผมแค่ไม่อยากให้อิงดาวต้องเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นเท่านั้นเอง ผมไม่อยากให้คนอื่นต้องมองเธอไม่ดี เชื่อสิ ถ้าผมให้งบแผนกเธอ เสียงซุบซิบนินทาของพนักงานต้องตามมาแน่นอน คนที่ผมเป็นห่วงคือยัยคิตตี้นี่ต่างหาก สรุปความรู้สึกนี้คือห่วงใช่มั้ยวะ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"อย่าร้อง"

"ฮือๆ หนูขอโทษนะ" เออ ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุเลยเว้ย

หมับ

ด้วยความที่ไม่อยากเห็นน้ำตาผมเลยดึงเธอเข้ามากอด ปลอบใครเป็นซ่ะที่ไหน กอดนี่แหละง่ายสุดละ

"ฮึก" เสียงสูดหายใจเข้าออกฟุดฟิดอยู่กับอก ทำให้ผมรู้ว่าเธอคงหยุดร้องแล้ว

"ป่ะ ไปทำงานต่อ" พูดจบก็ทำท่าจะหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้อง แต่ก็โดนดึงชายเสื้อสูทเอาไว้ ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีอะไร แต่อิงดาวก็อ้ำอึ้ง เหมือนมีอะไรจะพูดแต่เธอก็ไม่พูดมันออกมา

"ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงาน"

"ดะ..เดี๋ยวค่ะ" ยัง ยังจะไม่ให้ผมไปอีก

"...."

"ไม่โกรธหนูใช่ไหม" หืม เธอถามว่าอะไรนะ ถามว่าผมฌกรธมั้ยงั้นหรอ เรื่องแค่นี้ผมจะไปโกรธเธอทำไมวะ

"ทำไมถามแบบนี้"

"ก็คุณไม่แทนตัวเองว่าพี่..." นี่สินะ สาเหตุ ยอมใจเธอจริงๆ

"แล้วอยากให้แทนว่าพี่รึเปล่า" ผมถามพลางเดินเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง

"กะ..เกี่ยวอะไรกับหนู -///-"

"เกี่ยวสิ"

"....."

"เพราะพี่แทนตัวเองแบบนี้กับหนูคนเดียวไง :)"

"O_O" ถ้าไม่นับคนสนิทคนรู้จักคนในครอบครัวหรือญาติพี่น้อง ก็มีแค่อิงดาวนะครับที่ผมแทนตัวเองว่าพี่ และอยากให้เธอเรียกผมว่าพี่ ภาษาไทยนี่น่าสนใจกว่าภาษาอื่นอีกนะ คำสรรพนามมีเยอะแยะมากมายให้ใช้ รู้สึกชอบภาษาไทยขึ้นมาแล้วสิ

"ไปต่อไม่ถูกเลยหรอคิตตี้"

"เอ่อ..คือ"

"คือ?"

"เดี๋ยวหนูขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะบอส >_<" พูดก็วิ่งแจ้นหนีออกห้องไปเฉย ดูดิให้เรียกพี่ก็ยังไม่ยอมเรียก สุดท้ายมาจบที่บอสอีกเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่เคยบอกเอาไว้แล้วถ้าอยู่ด้วยกันให้เรียกชื่อ อิงดาวแม่ง ดื้อสัส!

แต่ดื้อแบบนี้แหละดี อยากลองปราบพยศเด็กดื้อสักหน่อย :)

 

เวลาผ่านไปสักพัก

"บอสคะ"

"มีอะไร"

"คืนนี้เที่ยงคืนนะคะ" ผมพยักหน้ารับเลขาที่เข้ามาแจ้งเวลา เวลาที่ผมต้องบินกลับไปอังกฤษยังไงล่ะครับ ปกติสาขาอื่นที่ผมไปตรวจงานก็อยู่ไม่เกินอาทิยต์ มีแต่ที่ไทยนี่แหละที่กินเวลาไปนานกว่าเพื่อน ทำไปทำมาก็เดือนนึงละ นานจนแด๊ดกับมัมคิดว่าผมจะย้ายบ้านมาอยู่นี้ด้วยซ้ำ =_=! แต่ถ้าไม่กลับมัมต้องงอนแน่ๆ

"แล้วบอสจะกลับมาทันงานครบรอบมั้ยคะ"

"ถ้าทันก็เห็นเอง" ไม่เห็นต้องถามเลยว่ะ

"ขอโทษค่ะบอส"

"เรื่องงานครบรอบ ประสานงานกับออแกไนซ์หมดแล้วใช่ไหม อย่าให้มีปัญหาล่ะ ถ้าผมกลับมาไม่ทันก็ให้คนอื่นเปิดงานแทน"

"ค่ะ"

"วันนี้ผมมีงานอะไรต้องเซ็นอีกไหม" ผมถามหลังจากที่เซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย เคลียร์เสร็จทุกอย่าง ยกเว้นอย่างเดียวที่ยังไม่เคลียร์

"หมดแล้วค่ะ" ผมพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อสูทออก ใส่เวลาอยู่ในบริษัทก็พอแล้วครับ

"บอสจะไปไหนคะ"

"เป็นเลขาไม่ใช่เมียไม่ต้องรู้ทุกเรื่องก็ได้" บอกแล้วครับว่าอย่าทำตัวเป็นเจ้าของผม พอก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือเหลือเวลาอีกชั่วโมงนึงก่อนจะถึงเวลาเลิกงาน พาเด็กดื้อหนีกลับก่อนสักวันล่ะกัน

"อิงดาวล่ะ" ผมถามเลขาที่เดินออกจากห้องมาพร้อมผม

"อ๋อ น้องไปส่งเอกสารที่แผนกวิศวะค่ะ" ว้อท!? วิศะมันมีแต่ผู้ชายไม่ใช่รึไงวะ เพราะเป็นฝ่ายที่ต้องดูแลเกี่ยวกับซุปเปอร์คาร์ที่นำเข้ามาใหม่ทั้งหมด เลยมีแต่ผู้ชาย

"ใครใช้ให้ไปส่ง"

"พี่เองค่ะ พอดีมันเป็นเอกสารด่วน ตอนนั้นทุกคนไม่ว่าง น้องเลยอาสาไปส่งให้ ขอโทษด้วยค่ะ" คนที่บอกผมคือพี่ลัดดา อายุพี่เขาก็ขึ้นต้นเลขห้าแล้วล่ะครับ อยู่มาตั้งแต่บริษัทเปิดใหม่ๆ ตั้งแต่ที่แด๊ดผมยังไม่ยกธุรกิจนี้ให้ดูแล

"แผนกนั้นมีแต่ผู้ชาย ทำไมปล่อยให้น้องลงไปคนเดียวครับ" และพี่ลัดดาก็เป็นคนที่ผมเคารพคนนึง

"มีผู้หญิงด้วยนะคะ" เป็นเลขาผมที่ตอบ เออ มีผู้หญิงไม่ถึงห้าคน!

"คราวหลังถ้ามันเป็นเอกสารด่วนก็ลงไปส่งเอง ไม่ใช่ไปใช้น้องแบบนั้น น้องเขามาฝึกงาน ไม่ใช่มาเดินส่งเอกสาร" พูดจบผมก็รีบเดินออกมาเพื่อลงลิฟต์ไปแผนกวิศวะทันที คนที่สั่งเธอได้มีแค่ผมคนเดียว ป่านนี้ยัยคิตตี้จะเป็นยังไงบ้างวะเนี่ย

 

INGDAW PART :

 

ติ๊ง~

เสียงประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับฉันที่ยืนนิ่งกอดแฟ้มเอกสารแน่น นี่มันชั้นใต้ดิน!! ชั้นใต้ดินที่หรูมากกก

แต่ทำไม มีแต่ผู้ชาย...นอกจากผู้ชายแล้วยังมีรถหรูๆ จอดเรียงกันหลายคันอีกด้วย ถ้ายัยแพรมาด้วยคำแรกที่นางพูดขึ้นมาคือ 'เถื่อน' !!! ฮือออ คิดถูกหรือคิดผิดที่อาสาพามาส่งให้เนี่ย แผนกวิศวะที่คิดไว้ในหัวไม่น่าจะใช่แบบนี้ TTOTT คิดว่ามันจะเหมือนแผนกอื่นๆ ซ่ะอีก

"อ้าว น้องมาหาใครครับ" เสียงพี่ผู้ชายที่ที่ยืนถือแฟ้มตรวจดูรถอยู่หันมาเห็นฉันพอดี และเสียงของพี่เขา ก็ทำให้ทุกคนหันมามอง

"เอ่อ..หนูมาส่งเอกสารให้คุณ...คุณ" คุณอะไรนะ

"คุณ?" อย่ามองแบบนั้นซี่ ฮือ ฉันรีบอ่านกระดาษที่โน้ตมาว่าส่งให้ใคร

"อ๋อ คุณภูวริศค่ะ"

"ไม่มีนะ" พี่ผู้ชายคนนั้นตอบว่าไม่มีแต่ทำไมต้องยิ้มด้วย

"มะ..ไม่มีหรอคะ แต่ว่า" ฉันก้มอ่านกระดาษในมืออีกรอบก่อนที่เสียงผู้ชายอีกคนจะดังขึ้น

"ไอเบส มึงแกล้งไรน้องเขาอีก"

"....." หล่อ คำแรกที่นึกออกในหัว แฮ่ะๆ

"โธ่ไอภู มึงจะมาขัดทำไม นานๆ ทีจะมีคนสวยหลงมาให้แกล้ง ฮ่าๆ"

"พี่แกล้งหนูหรอ T^T"

"คนน่ารักใครๆ ก็อยากแกล้งจริงมั้ยพวกเรา ฮ่าๆ" แล้วพวกพี่ที่เหลือก็พากันหัวเราะร่วน ฮือ อายยย

"เงียบ!!!"

เฮือก! เสียงพี่ภูทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่เงียบกันหมดก่อนจะหันไปสนใจทำงานของตัวเองต่อ ให้เดาว่าคนที่ชื่อภูวริศคงเป็นหัวหน้าแผนกนี้

"อย่าไปถือสาพวกมันเลย น้องมาส่งเอกสารใช่ไหม" ตวาดใส่ลูกน้องเสร็จพี่เขาก็เปลี่ยนกลับเป็นน้ำเสียงเดิม ผู้ชายสองบุคลิก!

"ค่ะ แฮ่ะๆ อันนี้พี่ลัดดาแผนกบริหารฝากมาให้คุณภูวริศเซ็น" ฉันสวัสดีเขา ส่งยิ้มแห้งๆ พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารในมือให้พี่เขา ที่เรียกพี่เพราะเขาน่าจะรุ่นเดียวกับบอส

"อ๋อ โอเค ด่วนใช่มั้ย" ฉันพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ

"รอแป๊ปนะ" ระหว่างที่รอเขาฉันก็สังเกตรอบข้างไปด้วย แผนกวิศวะกรรมแต่ให้ความรู้สึกเหมือนห้องแล็บ คอมพิวเตอร์หลายสิบตัว ซุปเปอร์คาร์เป็นสิบคันจอดเรียง พนักงานทุกคนส่วนมากเป็นผู้ชาย ผู้หญิงเห็นอยู่สองสามคน แต่จะออกแนวผู้หญิงสายลุยมากกว่า เป็นแผนกวิศวะกรรมที่อลังการงานสร้างมากกกก แต่ก็ยังเถื่อนอยู่ดี - -

"อ่ะนี่ เสร็จละ"

"ขอบคุณนะคะ ^^" ฉันรับแฟ้มก่อนจะหมุนตัวเดินกลับแต่..

"น้องชื่ออิงดาวหรอ"

"คะ!?" ฉันขานรับด้วยความสงสัย ส่วนพี่เขาก็ปรายตามองที่ป้ายนักศึกษาฝึกงานที่ห้อยคออยู่

"อ้อ ใช่ค่ะ"

"ชื่อน่ารักดีนะ"

"....."

"น่ารักเหมือนหน้าตา :)"

"O_O" นี่เขาชมฉันใช่รึเปล่า...ฮืออออ มีคนชมในรอบหลายปี!!! รู้สึกคิดถูกที่ถอดแว่นแล่วใส่คอนแทคแทน

"ขอบคุณค่ะ >///<"

ติ้ง~

"อิงดาว!"

ควับ!

"บอส O_O!!!" ทั้งเสียงฉันและพนักงานคนอื่นดังขึ้นพร้อมกัน เขาลงมาที่นี่ได้ยังไง!

 

"โอ๊ยย บอส หนูเจ็บนะ!" ฉันร้องเสียงหลงเพราะจู่ๆ เขาจับข้อมือฉันแล้วพาขึ้นลิฟต์ไม่พูดไม่กล่าวอะไรสักคำ

"ปล่อยมือหนูได้แล้ว"

"ไปเก็บของ" ประโยคแรกที่เขาพูดหลังจากที่เงียบมาตลอดทาง

"เก็บของ เก็บไปไหนคะ" ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย เหลืออีกตั้งชั่วโมงนึง

"นับหนึ่งถึงสาม"

"บอส!!!"

"หนึ่ง"

"เดี๋ยวสิคะ หนูยังไม่ทันเก็บของเลย"

"สอง"

"!!!" ฉันหันมามองค้อนใส่เขาก่อนจะเก็บของอย่างลุกลี้ลุกลน เขาเป็นอะไรอีกเนี่ย

"สะ/เสร็จแล้วค่ะ!!" เก็บของเสร็จก็หันไปสวัสดีพี่ๆ คนอื่น พวกพี่เขาก็ได้แต่ส่งยิ้มมาให้ เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความงง ฮือ หนูก็งงเหมือนกัน T_T

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

เขาพาฉันมาที่ไหนก็ไม่รู้!!!

"บอส"

"....."

"คุณเควิน"

"....."

"พี่เควินจะพาหนูไปไหน"

"....."

"งื้อออ รอหนูด้วย!" ดูสิ นอกจากจะไม่พูดไม่จาแล้วยังก้าวเท้าฉับๆ ไม่สนใจคนขาสั้นอย่างฉันเลยสักนิด

ปั่ก!

"โอ้ยย พี่หยุดทำไม" ฉันถามพลางลูบจมูกตัวเองป้อยๆ

หมับ!

"ทะ..ทำอะไรคะ" จู่ๆ เขาก็หันกลับมา มือสองข้างจับหน้าฉันให้อยู่ในอุ้งมือ นัยน์ตาคมมองกลับมาจนฉันต้องกลั้นหายใจ มันใกล้เกินไปแล้ว

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

เสียงหัวใจก็เต้นรัวไม่ถามร่างกายสักคำ...

"เลิกทำให้พี่เป็นห่วงสักที"

"O_O" เป็นห่วงงั้นหรอ เขาบอกว่าเป็นห่วงฉันสองครั้งแล้วนะ...แต่ครั้งนี้ฉันทำอะไรให้เขาเป็นห่วง

"หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ อ้าว" ยังพูดไม่ทันจบเขาก็เดินหนีไปแล้ว อะไรของเขาเนี่ย ฉันทำอะไรผิดอีก แล้วฉันทำอะไรให้เขาเป็นห่วง...ช่างเถอะ นึกไม่ออกแล้ว

 

แต่แสงอาทิตย์ตอนเย็น มันสวยมากเลย....แสงของดวงอาทิตย์สีส้มอ่อนๆ เวลาใกล้จะลับขอบฟ้ากระทบกับแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนนึง แผ่นหลังที่ดูแล้วอบอุ่น

ทุกอย่างมันลงตัวจนอดไม่ได้ที่จะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป

 

"หนูขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง..."

 

...........................

บอสเขาต้องกลับบ้านแล้วนะคะ 555555

คนน้องจะคิดถึงคนพี่มั้ยเนี่ย แต่ไม่มีบอสแล้วใครจะปกป้องอิงดาวล่ะทีนี้ 🤔

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น