ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท​ที่​8ไม่เหมือนเดิม

ชื่อตอน : บท​ที่​8ไม่เหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 210

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท​ที่​8ไม่เหมือนเดิม
แบบอักษร

บทที่8ไม่เหมือนเดิม

รุ่งเช้า

ณาวิศา​สะลึมสะลือ​ตื่นขึ้นมาเธอรู้สึกปวดร้าวทั่วทั้งร่างกาย​ โดยเฉพาะ​ตรงนั้น​ เมื่อนึกถึงภาพเมื่อก็ทำให้เธอน้ำตาไหล​ นี่เธอเสียครั้งแรกให้เขาหรอ​ คนที่เธอเกลียดมากที่สุดในชีวิต​ แต่จะโทษ​เขาคนเดียวคงไม่ถึงเพราะเธอเองก็ให้ความร่วมมือเขา​ บางครั้งยังเป็นเธอเองที่เรียกร้องจากเขา​ แค่คิดเธอก็รู้สึกเสียใจและโกรธ​ร่างกายที่ไม่รักดีของเธอ​ แต่จำทำอย่างไรได้ในเมื่อมันเมียไปแล้วต่อให้เธอเสียใจร้องไห้แค่ไหนมันคงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม​ คิดได้ดังนั้น​ เธอจึงค่อยๆพลิกตัวเพื่อที่จะลงจากเตียงไปชำระร่างกาย​ แต่คนที่กกกอดเธออยู่นั้นเหมือนจะรู้สึกตัวจึงกอดเธอแน่นกว่าเดิม​อีก​ ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัด​มาก​ เธอจึงนอนให้เขากอดอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งเมื่อเห็นว่าเจ้าของวงแขนที่โอบรอบเอวเธอเริ่มผ่อนแรงลง​ เธอจึงค่อยๆยกแขนเขาออกจากเอว​ แล้วค่อยๆพยุงร่างกายอันบอบช้ำจากศึกหนักที่ยาวนานลงจากเตียง​ ทันทีที่เท้าแตะพื้นเธอก็เมื่อขาอ่อนแรงแล้วเต็บแสบตรงนั้นมากจึงทำให้เข่าอ่อน​ ร่วงลงพื้น​

'ว๊ายยยย..'

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะตกถึงพื้นก็มือแขนแกร่งของคนที่เธอคิดว่าหลับสนิทอยู่นั้น​ เข้าช้อนตัวเธอทันทำให้เธอไม่ล้มไปกองกับพื้น

'หึ ลุกขึ้นมาทำไม​ ถ้าไม่ไหวอ่ะ'​เขาดุเธอเบาๆ

'แล้วเพราะใครล่ะ'​เธอบ่นเบาๆก่อนที่เขาจะพาเธอมานั่งที่เตียงแบบเดิม

'จะไปเข้าห้องน้ำหรอ​ เดี๋ยว​พาไป'​พูดจบก็ช้อนตัวเธอแนบอกเดินเข้าห้องน้ำ

'ปล่อยฉันนะ​ ฉันเดินไปเองได้ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน'

'หึ​ อวดเก่ง'​เธอมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องที่เขาว่าเธอ

'อยู่นิ่งๆจะไม่อวดเก่งซักวันมันจะตายหรือไงห้ะ'เธอเงียบเมื่อโดนดขาดู​ เพราะเธอคงไม่มีเรี่ยวแรงจะไปทะเลาะกับเขาหรอกตอนนี้​ เขาค่อย​ๆอุ้มเธอมาวางลงในอ่างที่เตรียมน้ำไว้เรียบร้อย​แล้ว​

'​อาบเสร็จ​แล้วก็เรียกนะ'เขาพูดจบก็เดินออกไป​ ปล่อยให้เธอชำระร่างกาย​ให้เรียบร้อย​ เธอค่อยๆหลับตาลงตอนนี้ความแข็ง​แกร่ง​ความอดทนที่เธอมีมันพังทลาย​ลงแล้ว​ ตอนนี้เธออ่อนแอมาก​ ทำไมชีวิต​เธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ​ ด้วยความเสียใจและความเครียด​ทำให้ร่างกาย​ที่อ่อนเพลีย​เผลอหลับไป​ ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เธอเผลอหลับไป​ รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหูปลุกเรียกเธอให้ตื่นแล้วอุ้มเธอไปชำระร่างกายแต่งตัวให้เธอเสร็จสรรพ​แล้วนำเธอไปนอนที่เตียง

'นาว แกเป็นอะไรอะไรไหม'​น้ำเสียงของเขาฟังดูช่างเป็นห่วงเป็นใยเธอเหลือเกิน​ เธอส่ายหัวเบา

'ฉันแค่เพลียอยากพัก'​พูดแค่นั้นเธอก็หันหลังให้เขาทันที​ เขาจึงไม่กล้ากวน​ เมื่อคืนเขาคงรุนแรง​กับเธอเกินไปสินะ

'แกนอนพักเถอะนะ​ ฉันไม่กวนแล้ว​ ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้นะมีอะไรก็เรียกได้'

เขาไม่รอให้เธอได้พูดอะไรก็ตัดบทเดินหนีไปนั่งโซฟาริมหน้าต่างใกล้ๆเตียงนอนทันที​ เห็นดังนั้นเธอจึงเลิกสนใจต่อให้เธอไล่เขายังไงก็คงไม่ไปหรอก

5ชั่วโมง​ผ่านไป

'อื้อออออ'​เสียงบิดขี้เกียจ​คนที่นอนหลับเต็มอิ่ม​ เธอขยับตัวลุกขึ้นก็เห็นเขานั่งทำงานอยู่ที่โซฟาตัวเดิม​ นี่เขาไม่คิดจะไปไหนเลยหรอ

'อ้าวตื่นแล้วหรอ'​ทัน​ทีที่เห็นคนตัวเล็ก​ที่หลับมาเกืบครึ่งวันตื่นเขาจึงเดินเข้าไปหาทันที

'หิวไหม​ เดี๋ยว​ทำอะไรให้กิน'​เขาถามเธอด้วยความห่วงใย​ เพราะไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อวาน​แล้ว

'ไม่ต้อง​ ฉันไม่หิว'​

'จ๊อก​ จ๊อกๆ'​เสียงท้องของเธอร้องประท้วงทันที​ คนที่ได้ยินถึงกับหัวเราะลั่น

'หัวเราะอะไร'​คนที่โดนจับได้ก็อายจนทำตัวไม่ถูก

'หิวก็บอกว่าหิวสิ​ จะ​ทรมานตัวเองทำไม'

แล้วทำไม​ นี่มันร่างกายฉัน​ ฉันจะทำอะไรก็ได้'

'​แต่ร่างกายนี้มันก็เป็นของฉันเหมือนกันนะ​ ฉันเป็นเจ้าของร่างกายของเธอแล้วนะ'

เธออึกอักไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าเขาดี

'​ใครบอกว่าของนาย​ อย่ามั่วนะ'

หรือเธอจะเถียงล่ะว่าฉันยังไม่ได้ครอบครอง​ร่างกายของเธอหื้มม​ ถ้ายังเอาตอนนี้เลยไหมฉันจะแสดงให้แกดูเองว่าฉันเป็นเจ้าร่างกายของแกแล้ว​'​เธอหมดคำจะเถียงกับเขาแล้ว​ เถียงไปก็พาลจะทำให้ตัวเองพลอยเดือดร้อน​ไปด้วย

เมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบไปดขาจึงค่อยๆถอยห่าง

'เอาข้าวต้มกุ้งแล้วกันนะ'

'​ฉันไม่กินกุ้ง'

'​เธอชอบกินกุ้ง'เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเขา​ แต่เขาชี้หน้าเธอไว้ก่อน

'​ฉันจำได้​ แกอย่ามาโกหกฉัน'พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

ทำไมเขาถึงเจ้าเล่ห์​ขนาดนี้แหล่ะ​ เธอคงต้องโดนเขาปั่นประสาทตายแน่เลย

รอไม่นานข้าวต้มร้อนๆก็ส่งกลิ่นหอมโชยมาพร้อมกับคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้า

'​อ่ะ​ ข้าวตุ้มกุ้ง'​เขาเอาข้าวต้มมาว่างให้เธอแล้วลุกไปนั่งที่เดิมปล่อยให้คนตัวเล็ก​ได้ทานอาหาร​ ทันทีที่เขาเดินไปนั่งเธอก็รีบยกชามข้าวต้มมาทานอย่างเอร็ดอร่อย​ ทำเอาคนที่เห็นเกิดความหมั่นไส้​

'ไหนบอกไม่กินกุ้งไง'​คนที่กำลังทานข้าวต้มได้ยินเสียงก็ชะงัก​มองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง​ เห็นดังนั้นเขาจึงหัวเราะลงคอแล้วเลิกสนใจเธอหันมาทำงานแบบเดิม

เมื่อทานข้าวเสร็จ​เธอก็นอนอ่านหนังสือเล่น​ เพราะเขาไม่ให้เธอออกไปไหน

ฮืดดดดดๆๆเสียงโทรศัพท์​เขาสั่นขึ้นมาแล้วคุยอะไรสัก2-3ประโยคแล้วก็ตัดสายไปเขาก็รีบเก็บของแล้วรีบเดินออกไปทันที​

'อะไรของเขา​ จะรีบไปไหนนะ'​เธอพึมพำแล้วก็หันมาสนใจหนังสือตามเดิม

'พี่แก้วจะไปตลาดหรอค่ะ'

ใช่​ ของสดหมดอ่ะว่าจะออกไปซื้อมาไว้อีกซักหน่อยอ่ะ'

เสียงสนทนา​ของแม่บ้าน​ทำให้ณาวิศา​นึก​อะไรบางอย่างออกมาได้จึงรีบวิ่งไปหาแม่บ้่นทันที

'​จะไปตลาดหรอ​ งั้นฉันไปด้วยสิ'

แม่บ้านก็พากันมองหน้ากัน​ด้วยสีหน้าลำบากใจ

'​ไม่ได้หรอกค่ะ​ พ่อเลี้ยง​สั่งไว้ว่าห้ามให้นายหญิง​ออกจากไร่ค่ะ'ภาพของเจ้านายที่โมโหโกรธ​เป็นฟืนเป็นไฟ​หลังจากกลับมาแล้วไม่พบนายหญิงอยู่ที่บ้าน​ เธอคงไม่กล้าขัดคำสั่ง​ ทำในสิ่งที่สิ้นคิด​แบบนั้นแน่​ เธอก็พอเข้าใจที่เห็นสีหน้ากังวล​ข​องแม่บ้านจึงได้แต่ปลงๆ

'​ก็ได้​ ฉันไม่ไปก็ได้​ แต่ฉันฝากซื้อของหน่อยนะ​ 'พูดจบเธอก็รีบไปหากระดาษ​มาจดของทั่ต้องการแล้วส่งให้แม่บ้านทันที

ตกค่ำ​ธานนท์​ก็กลับมาถึงบ้าน​ ประโยคที่เขาถามทันทีทีาเท้าเเตะถึงพื้นบ้าน

'คุณนาวล่ะ'

'อยู่บนห้องค่ะ​ พ่อเลี้ยง'

เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปที่ห้องอาหารทันที

'​พ่อเลี้ยง​ จะรับอาหารเลยไหมค่ะ'

'​อืม​ แล้วก็ไปตามคุณนาวลงมาทานข้าว'

'ค่ะ​ พ่อเลี้ยง'​ จากนั้นไม่นานร่างเล็กที่เขานั่งเฝ้ามาเกือบ​ครึ่งวันก็เดินลงมา​ร่วมโต๊ะ​อาหาร

หลังจากอาหารมื้อค่ำจบลง​ณาวิศา​ก็ไม่คิดจะรอหรือฟังอะไร​ ตัดสินใจเดินหนีออกมายังไม่พเนห้องอาหาร​ ก็ได้ยินเสียงเรียกของแม่บ้านเมื่อบ่ายวันนี้​

'​คุณ​นาวค่ะ​ นี้ของที่คุณนาวฝากซื้อค่ะ'​เธอหน้าซีดเผือก​ ทำไมต้องเอามาให้ตอนอยู่ต่อหน้าเขาด้วยนะ

'ขอบใจนะ'​พูดจบเธอก็รีบก้าวเท้าขึ้นห้อง​ แต่

'เดี๋ยว​ ซื้ออะไรมา'​เธอแทบจะลืมหายใจเขาจะอยากรู้ไปทำไมนะ

'ของใช้ส่วนตัวอ่ะ'​เธอหันไปตอบเขา

'ไหนเอามาดูสิ'​เขายื่นมือออกมาหมายจะค้น

'​ไม่ได้นะ​ นี่มันของส่วนตัวของผู้หญิ​ง​ ฉันไม่ให้นายดูหรอก'​

'ทำไมฉันถึงดูไม่ได้ล่ะ'เขาชักสงสัยเเล้วนะว่ามันคืออะไร

'ก็ฉันอายนิ​ '

'​จะอายอะไรก็เห็นหมดแล้ว'​คำพูดห่ามๆของเขาทำเอาหนเาเธอแดงซ่าน

'​นิ​ พูดอะไรลามก'​เธอรีบวิ่งหนีเขาขึ้นของทันที

'หึๆ'​เขาเห็นอาการเขินอาย​ของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้จริงๆ

ความคิดเห็น