ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 495

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2562 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12
แบบอักษร

"คุณจิ่งอวี๋ไปทานข้าวกันเถอะค่ะเสี่ยวฉินหิวแล้ว" เสียงหญิงสาวลูกสาวคนเดียวของบริสษัทผลิตน้ำผลไม้ชนิดหนึ่ง จิ่งอวี๋เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เมื่อไม่กี่วันนี้เองคุณนายหม่าหวิ๋นแม่ของเขาอยู่ดีๆก็พาหญิงสาวคนนี้มาแนะนำให้เขารู้จัก หลังจากนั้นผู้หญิงคนนี้ก็มาคอยตามตื้อเขาจนถึงบริษัท  

 

"ผมยุ่งอยู่ คงไปกินข้าวกับคุณไม่ได้" จิ่งอวี๋ตอบกลับหญิงสาวออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วนั่งก้มหน้าทำงานต่อ เสี่ยวฉินหน้าเสียไปเล็กน้อยที่โดนจิ่งอวี๋ปฏิเสธ แต่เธอก็ยังยกยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกลับไป  

 

"ไม่เป็นไรค่ะ เสี่ยวฉินรอได้" หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ร่างบางที่อยู่ในชุดกระโปรงรัดรูปเดินตรงไปนั่งที่โซฟาหน้าโต๊ะทำงานของจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ถอนหายใจออกมาแล้วส่ายหัวให้กับผู้หญิงตรงหน้าเบาๆ ถ้าเขาไม่ยอมไปกินข้าวกับเธอมีหวังหญิงสาวคนนี้คงมานั่งเฝ้าเขาทั้งวันแน่ ถ้าไม่ติดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวเพื่อนแม่ล่ะก็เขาคงจะไล่เธอไปแล้ว เสี่ยวฉินนั่งดื่มน้ำส้มแล้วกินขนมคุกกี้รอจิ่งอวี๋ที่กำลังตั้งใจทำงานอยู่เงียบๆ 

 

ก็อกๆ "เข้ามา" เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานทำให้จิ่งอวี๋เอ่ยอนุญาตคนที่กำลังเคาะอยู่หน้าห้อง เลขาหนุ่มเปิดประตูเดินเขามาพร้อมกระดาษบางอย่างอยู่ในมือ  

 

"บอสครับ นี่คือภาพออกแบบของพนักงานใหม่ครับ ผมเอามาให้บอสดูว่าจะถูกใจรึเปล่า หรืออยากจะแก้ไขตรงไหนมั้ย" เลขาไมค์พูดพร้อมกับว่าเอกสารเกี่ยวกับการออกแบบเฟอร์นิเจอร์ยื่นให้จิ่งอวี๋ที่นั่งอยู่ จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วหยิบเอกสารเล่มนั้นวางไว้บนโต๊ะ  

 

"เดี๋ยวผมค่อยดี ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก" จิ่งอวี๋พูดกับลูกน้อง เลขาไมค์ยกยิ้มแล้วพยักหน้ารับรู้ให้จิ่งอวี๋ หญิงสาวคนนี้ถือวิสาสะเข้ามาโดยที่บอสเขาไม่ได้อนุญาตสินะ แถมยังสั่งแม่บ้านให้เอาน้ำผลไม้และขนมมาเสริ์ฟให้อีก  

 

"ครับ" เลขาไมค์ตอบเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันที จิ่งอวี๋นั่งทำงานไปได้สักพักจึงรู้สึกหิว นาฬิกาเครื่องหรูของเขาบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว จิ่งอวี๋เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าเขาเล็กน้อย เสี่ยวฉินกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่เงียบๆ แต่ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เป็นบางที ดีหน่อยที่เธอแค่มาเฝ้าเขาเท่านั้น ถ้าขืนมาวุ่นวายจนจิ่งอวี๋รำคาญเขาอาจจะไล่เธอออกจากห้องนี้ไปแล้ว จิ่งอวี๋เก็บเอกสารบนโต๊ะพร้อมกับปากกาเล่มโปรดไว้ในลิ้นชัก เสี่ยวฉินเห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มดีใจทันที ถึงการมาคอยนั่งเฝ้าจิ่งอวี๋จะน่าเบื่อ แต่ถ้าเธอได้เขามาครองมันก็คุ้มนะ หญิงสาวคิดในใจ  

 

"คุณจิ่งอวี๋จะลงไปกินข้าวแล้วใช่มั้ยค่ะ" หญิงสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ ร่างบางลุกขึ้นเดินมาหาจิ่งอวี๋ที่กำลังยืนอยู่เช่นกัน เสี่ยวฉินถือวิสาสะเดินเข้าไปควงแขนจิ่งอวี๋ทันที จิ่งอวี๋หันมองไปทางหญิงสาวเฉยๆแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เสี่ยวฉินเห็นจิ่งอวี๋ไม่ได้ปฏิเสธเธอจึงยกยิ้มดีใจ ถึงจิ่งอวี๋จะไม่ได้ชอบเธอแต่การที่ผลักไสผู้หญิงตัวเล็กออกจากเขาก็น่าสงสาร จิ่งอวี๋เดินออกมาจากห้องทำงานโดยมีเสี่ยวฉินควงแขนเขาอยู่อย่างกับปลิง  

 

"คุณจิ่งอวี๋จะพาเสี่ยวฉินไปทานข้าวที่ไหนหรอค่ะ" หญิงสาวถามหลังจากที่ขึ้นมานั่งเบาะข้างๆคนขับแล้ว ใบหน้าหล่อด้านข้างของจิ่งอวี๋ทำให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆยิ้มไม่หุบ  

 

"ผมจะไปทานอาหารร้านใกล้นี่แหละครับ งานของผมเยอะมาก จะได้รีบกินรีบกลับ" จิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อจ้องมองไปทางถนนข้างหน้าอย่างเดียว แค่หันมามองผู้หญิงข้างๆสักนิดก็ไม่มี แต่หญิงสาวก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เธอทั้งสาวทั้งสวยตื้อไปนานๆสักวันจิ่งอวี๋ก็จะหันมามองเธอแน่ จิ่งอวี๋ขับรถมาถึงร้านอาหารริมทาง ร้านดูเล็กไม่ได้หรูหราอย่างที่หญิงสาวที่นั่งข้างๆคิดเอาไว้เลย  

 

"ร้านนี้หรอค่ะ คุณจิ่งอวี๋" เสี่ยวฉินถามจิ่งอวี๋อีกครั้งเพื่อความหมั่นใจ จิ่งอวี๋หันหน้ามองไปทางหญิงสาวพร้อมยกยิ้มมุมปาก  

 

"ครับ เข้าไปข้างในก่อนเถอะ" จิ่งอวี๋พูดแล้วเดินลงมาจากรถ เสี่ยวฉินเดินลงรถตามลงมาแล้วเดินเข้าไปคล้องแขนของจิ่งอวี๋อย่างฝืนยิ้ม  

 

"ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าคุณจิ่งอวี๋จะชอบกินร้านอาหารเล็กๆแบบนี้" หญิงสาวพูดขึ้นหลังจากเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้างๆจิ่งอวี๋  

 

"ครับ ในเวลาที่ผมงานเยอะๆผมจะเลือกมาทานที่นี่" จิ่งอวี๋พูดแล้วเปิดดูเมนูสั่งอาหาร เสี่ยวฉินก้มมองดูเมนูอาหารในมือบ้าง มีแต่อาหารธรรมดาๆจนเธอไม่รู้จะสั่งอะไรดี  

 

"สั่งอาหารได้รึยังครับ" จิ่งอวี๋ถามหญิงสาวที่นั่งข้างๆ  

 

"คุณจะสั่งอะไรก็สั่งเลยค่ะ เสี่ยวฉินทานได้ทุกอย่าง" หญิงสาวพูดเอาใจจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋เลยเป็นฝ่ายสั่งอาหารมาเอง จิ่งอวี๋สั่งกับข้าวมาสองสามอย่างรอไม่นานอาหารก็มาเสริ์ฟตรงหน้าพร้อมข้าวในจาน  

 

"น่าทานจังเลยนะคะ" เสี่ยวฉินพูดเอาใจจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วตักขาหมูตุ๋นให้หญิงสาวข้างๆ  

 

"ร้านนี้ขาหมูตุ๋นอร่อยมากเลยนะครับ" จิ่งอวี๋ว่าแล้วตักขาหมูตุ๋นมากินบ้าง หญิงสาวยิ้มแห้งแล้วตักกับข้าวที่จิ่งอวี๋ตักให้เข้าปาก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยที่เสี่ยวฉินแทบไม่ได้จะตักอาหารบนโต๊ะกินเลย มีแต่จิ่งอวี๋ที่ตักกินเอากินเอาจนหญิงสาวข้างๆกลืนน้ำลายตาม จิ่งอวี๋พาเสี่ยวฉินออกจากร้านหลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว  

 

"ต้าซู่ แปบหนึ่งนะ ฉันขอแวะซื้อชาไข่มุกก่อน" โจวโจวพูดกับวิญญาณต้าซู่ หลังจากเลิกเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว โจวโจวก็เดินทางมาที่บริษัทต่อเพื่อรับงานใหม่จากเลขาไมค์ โจวโจวแวะซื้อชาไข่มุกร้านที่อยู่ข้างหน้าร้านอาหารริมทาง  

 

"ได้แล้วจ้าพ่อหนุ่ม" แม่ค้าพูดแล้วส่งแก้วชาไข่มุกให้หนุ่มหน้าหวานหน้าร้าน โจวโจวรับแก้วชาไข่มุกมาถือไว้พร้อมยื่นตังให้แม่ค้า โจวโจวก้มหน้าดูดชาไข่มุกในมือที่ถืออยู่ สองเท้าก็ก้าวเท้าเดินตามทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาชนกับคนที่กำลังเดินออกมาจากร้านอาหาร ผลัก.... แก้วชาไข่มุกตกกระจายลงพื้นทั้งที น้ำชาในมือหกใส่หญิงสาวที่เขาเดินชนไปเล็กน้อย  

 

"ว้าย...ไอ้บ้า เดินไม่แหกตาดูบ้างรึไงห้ะ" เสียงหญิงสาวเหวใส่โจวโจวที่ยินหน้าจ๋อยสำนึกผิดอยู่  

 

"ผมขอโทษครับ" โจวโจวพูดแล้วยกมือขึ้นไหว้หญิงสาวตรงหน้า  

 

"ดูสิ เสื้อผ้าฉันเลอะหมดเลย" หญิงสาวคนนั้นว่า โจวโจวเห็นแบบนั้นจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เขาพกมาเช็ดให้หญิงสาว  

 

"ยี้ แกไม่ต้องมาถูกตัวฉันนะ" หญิงสาวว่าพร้อมผลักโจวโจวออกห่าง ร่างบางของโจวโจวถอยหลังเซแล้วล้มไปกองกับพื้น  

 

"มีอะไรกันครับ คุณเสี่ยวฉิน" จิ่งอวี๋เดินตามหญิงสาวมาทีหลังถามขึ้น เขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำแค่แปบเดียว พอออกมาก็ได้ยินเสียงเสี่ยวฉินแหกปากลั่น  

 

"คุณจิ่งอวี๋ ก็ไอ้เด็กบ้านี่ล่ะสิค่ะ เดินมาชนเสี่ยวฉิน ดูสิเสี่ยวฉินเลอะหมดเลย" หญิงสาวพูดออดอ้อนจิ่งอวี๋ มือเกาะที่ต้นแขนจิ่งอวี๋ทันที โจวโจวที่นั่งก้มหน้าอยู่บนพื้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินหญิงสาวคนนั้นเรียกชื่อของใครบางคน จิ่งอวี๋ เขาได้ยินชัดเจนดีแถมเสียงที่พูดตอบหญิงสาวนั่นเขาก็จำได้ดี 

 

"เป็นยังไงบ้างครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า" จิ่งอวี๋ถามหนุ่นร่างบางที่นั่งก้มหน้าอยู่ที่พื้น จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วเมื่อหนุ่มร่างบางไม่ยอมลุกขึ้นมา แถมถามอะไรไปก็ไม่ตอบ  

 

"คุณจิ่งอวี๋ค่ะ ไม่ต้องสนใจมัน เอ้ย เขาหรอกค่ะ ดูสิค่ะ เสี่ยวฉินแสบผิวแล้วก็คันไปหมดแล้ว" หญิงสาวว่าพร้อมกับกระแซะออดอ้อนจิ่งอวี๋ แต่จิ่งอวี๋ก็ไม่สนใจสายตาของเขายังคงจ้องมองไปยังหนุ่มน้อยที่นั่งก้มหน้าอยู่  

"ผะ...ผมไม่เป็นอะไรครับ คุณไปดูแลแฟนคุณเถอะ" โจวโจวพูดตอบโดยพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น  

 

"ถ้าไม่เป็นอะไรก็ลุกขึ้นมาสิครับ หรือว่าคุณขาเจ็บ ให้ผมอุ้มคุณไปหาหมอรึเปล่า" จิ่งอวี๋ถามหนุ่มร่างบางอีก โจวโจวเม้มปากไม่รู้จะทำยังไงดี เสี่ยวฉินทำสีหน้าไม่พอใจเมื่อจิ่งอวี๋ไม่สนใจเธอ แต่จิ่งอวี๋กับสนใจแต่ไอ้เด็กบ้าที่นั่งก้มหน้าเรียกร้องความสนใจอยู่ได้  

 

"คุณไปเถอะครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร" โจวโจวว่าทั้งที่ยังนั่งก้มหน้างุดอยู่ จิ่งอวี๋มองหนุ่มร่างบางตรงหน้าด้วยความสงสัย เสียงหวานที่พูดตอบนั่นเหมือนเขาจะเคยได้ยินมันมาก่อน  

 

"ไปเถอะค่ะ จิ่งอวี๋ เด็กนี่คงไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่เสี่ยวฉินสิค่ะ โอ้ย...พอขยับเท้าก็เจ็บเลย สงสัยเมื่อกี้คงจะโดนเหยียบ" เสี่ยวฉินพูด หญิงสาวพยายามขยับเท้าเดิน แต่ก็ทำเป็นเจ็บมากมายจนเอนตัวไปซบแนบตัวจิ่งอวี๋  

 

"คุณเสี่ยวฉินเจ็บขาหรอครับ" จิ่งอวี๋ด้วยความสงสัย เมื่อกี้ที่เขาเห็นหญิงสาวคนนี้ยังเดินปกติอยู่เลย อยู่ดีๆก็เจ็บขาซะงั้น โจวโจวที่นั่งฟังอยู่ถึงกับแบะปาก เขาก็แค่เดินชนแล้วแก้วชาไข่มุกก็ตกจนมันกระชอกไปโดยตัวเท่านั้น เขาไม่ได้เหยียบเท้าผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ด้วยความหมั่นไส้โจวโจวจึงลุกพรวดขึ้นมา  

 

"ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมลุกขึ้นแล้วพวกคุณพอใจรึยะ...ยัง" โจวโจวลุกออกจากพื้น ร่างบางยืนขึ้นแล้วพูดมือบางยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เลอะตรงกางเกงออกแล้วเงยหน้าขึ้นมาตรงที่เขาพูดประโยคสุดท้าย เสียงของเขาแทบเบาหวิวเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร  

 

"โจวโจว" จิ่งอวี๋เรียกชื่อหนุ่มน้อยตรงหน้าด้วยความดีใจ ใบหน้าหวานตรงหน้าทำให้เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา  

 

"จำผมได้ด้วยหรอ" โจวโจวพูด เขาไม่อยากจะมองภาพจิ่งอวี๋เลย หญิงสาวคนนั้นยังคงเกาะแขนจิ่งอวี๋ไม่ปล่อยอย่างกับปลิงดูดเลือด  

 

"คุณจิ่งอวี๋รู้จักเด็กคนนี้ด้วยหรอค่ะ" เสี่ยวฉินเอ่ยถามขึ้น แววตาของจิ่งอวี๋จ้องมองหนุ่มร่างบางตรงหน้าจนทำให้เธอหงุดหงิดที่หัวใจทันที  

 

"ใช่ ผมรู้จักเขา" จิ่งอวี๋พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ เขาคิดว่าชาติจะตามหาโจวโจวไม่เจอซะแล้ว  

 

"แต่ผมไม่รู้จักเขา ขอตัวนะครับ" โจวโจวพูดจบก็เดินเม้มปากแล้วเดินหนี โจวโจวเดินออกห่างจากจิ่งอวี๋ด้วยความรวดเร็ว น้ำตาที่เคยคลออยู่ในหน่วยตาบัดนี้ตกลงมาไล้ผิวแก้มของเขาแล้ว  

 

"โจวโจว ระวัง" จิ่งอวี๋ตะโกนลั่นเมื่อทางที่โจวโจวกำลังเดินไปคือถนนใหญ่หน้าร้านอาหาร โจวโจวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแกรรถที่บีบอยู่ดังลั่นทั่วท้องถนน รถยนต์สีขาวกำลังพุ่งเข้าหาหาเขาโดยที่เขายืนอยู่กลางถนน  

 

"ต้าซู่ ช่วยฉันด้วย" โจวโจวหลับตาปี๋แล้วนึกถึงเพื่อนรัก น้ำตาสีใสไหลลงบนอาบแก้มด้วยความหวาดกลัว  

 

โครม "โจวโจว" ภาพของโจวโจวดับวูบลงไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกและเสียงรถยนต์ชนดังโครมคราม  

 

"โจวโจว" จิ่งอวี๋เรียกคนที่หลับหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา โจวโจวโชคดีมากเพราะรถยนต์คันนั้นอยู่ดีๆก็หันไปชนถังขยะที่อยู่ข้างทางแทน เสี่ยวฉินกำมือแน่นหลังจากที่โดยจิ่งอวี๋ผลักตัวของเธอออกแล้ววิ่งไปหาหนุ่มน้อยนั่น เธอล้มจนก้นกระแทกพื้นจนเจ็บระบมไปหมด  

 

"ไอ้เด็กบ้านั่นมันเป็นใครกันแน่" เสี่ยวฉินบ่นอยู่คนเดียวหลังจากเธอโดยจิ่งอวี๋ทิ้งไว้ข้างทางจนเธอต้องเรียกรถแท็กซี่กลับมาบ้านแทน  

 

"โจวโจว ฉันช่วยนายได้เท่านี้นะ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว พ่อจิ่งฝากแม่โจวด้วยนะครับ" วิญญาณต้าซู่ยืนมองจิ่งอวี๋ที่อุ้มร่างเพื่อนรักเข้าไปในรถ เมื่อกี้เขาเพิ่งช่วยโจวโจวไม่ให้ถูกรถชน แต่ตอนนี้เป็นหน้าที่ของพ่อเขาในอนาคตที่ต้องดูแลโจวโจวต่อ การช่วยโจวโจวครั้งนี้ทำให้ต้าซู่สูญเสียพลังงานไปมาก เขาเลยต้องไปจำศีลเพื่อที่พลังงานของเขาจะกลับมา อีกไม่นานเขาคงจะไปเกิดแล้วแต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับจิ่งอวี๋กับโจวโจวด้วย  

 

จิ่งอวี๋อุ้มโจวโจวกลับมาที่บ้านของเขา เนื้อตัวของโจวโจวไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแค่สลบไปเพราะความตกใจเท่านั้น จิ่งอวี๋อุ้มโจวโจวเข้ามาในบ้านจุดมุ่งหมายคือห้องนอนของเขา  

 

"จิ่งอวี๋ ลูกอุ้มใครมาน่ะ" คุณนายหม่าหวิ๋นถามขึ้นเมื่อจิ่งอวี๋อุ้มหนุ่มน้อยชุดนักศึกษาผ่านห้องโถ่งที่เธอนั่งอยู่ ไหนว่าหนูเสี่ยวฉินบอกว่าจะชวนจิ่งอวี๋ไปกินข้าว จิ่งอวี๋ดันอุ้มใครมาบ้านซะงั้น  

 

"คุณแม่ โจวโจวครับ ผมเจอโจวโจวแล้ว" จิ่งอวี๋พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ ปากบางยกขึ้นยิ้มอย่างยินดี คุณนายหม่าหวิ๋นเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อหนุ่มร่างบางที่จิ่งอวี๋อุ้มอยู่  

 

"โจวโจวหรอลูก แล้วน้องเป็นอะไรจ๊ะ" คุณนายหม่าหวิ๋นด้วยความเป็นห่วง หนุ่มน้อยผู้แสนดีที่ช่วยดูแลจิ่งอวี๋แทนเธอ  

 

"น้องหมดสติไปครับ" จิ่งอวี๋ตอบเพียงสั้นๆ ถ้าขืนให้เขาเล่าเหตุการณ์จนจบคงยาวแน่ๆ คุณนายหม่าหวิ๋นมีสีหน้ากังวลแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรจิ่งอวี๋อีก  

 

"พาน้องไปพักบนห้องนะลูก เดี๋ยวแม่โทรตามหมอมาดูอาการน้องให้" คุณนายหม่าหวิ๋นพูด จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วอุ้มโจวโจวขึ้นห้อง คุณนายหม่าหวิ๋นมแงแผ่นหลังกว้างของลูกชายคนเดียวแล้วส่ายหัวไปมา  

 

"คู่กันแล้ว คงไม่แคล้วกันสินะ" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดกับตัวเองเบาๆ ถึงเธอไม่ได้ตามหาอย่างที่บอกกับจิ่งอวี๋ แต่จิ่งอวี๋ก็ตามหาโจวโจวจนเจอ ฟ้าคงลิขิตลงมาแล้ว เธอคงจะได้อุ้มหลานจากจิ่งอวี๋แล้วจริงๆ  

 

 

 

มาแล้วค่ะ พระเอกนายเอกเจอกันแล้วนะคะ ขออภัยที่หายไปนะคะ อย่างอนกันนะคะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะ ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์เลยนะ จะติหรือแนะนำอะไรก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ🙏 😘😍 

ความคิดเห็น