ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ฝันร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ฝันร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ฝันร้าย
แบบอักษร

ตอนที่ 5 ฝันร้าย

 

20:00 น.

 

จนเวลาป่านนี้แล้ว ทำไมเด็กน้อยและทิวถึงหายไปเลยนะ หายไปค่อนข้างนานมากเลยด้วย ไปตั้งแต่ตอนเช้าแต่ดันยังไม่กลับมากันเลย ผมชักจะอยู่ไม่เป็นสุขแล้วสิ ผมเดินวนไปมาอยู่แต่ในห้อง ตอนนี้เนื้อตัวไม่อยู่กับที่แล้ว เป็นห่วงเหลือเกิน เป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

 

แกร่ก!

 

เสียงดังมาจากทางประตู ผมหันไปมองก่อนจะลุกเดินเข้าไปกอดเด็กน้อยอย่างเต็มแรง

 

"เนสทำไมกลับดึกแบบนี้ครับ รู้มั้ยว่าแด๊ดเป็นห่วง"

 

"วันนี้เนสสนุกมาเลยฮะ อาทิวพาเนสไปเที่ยวทุกที่เลย"

 

"คุณหนูขอร้องผมเองแหละครับพี่คิน ตอนแรกผมว่าจะพาคุณหนูกลับมาแล้ว แต่คุณหนูยังอยากแวะที่อื่นอยู่ ผมก็เลยไม่ขัดใจครับ"

 

"อ๋อเหรอ... งั้นก็ดีแล้ว... งั้นระหว่างทางกลับบ้านช่วยเล่าให้แด๊ดฟังหน่อยนะ"

 

"ได้ฮะ~"

 

เด็กน้อยยิ้มให้ผมอย่างมีความสุข ก่อนผมจะจูงมือเด็กน้อยออกจากห้องทำงานไป ผมลงมารอรถอยู่ข้างล่างกับเด็กน้อย ก่อนที่รถจะมาจอดลงตรงหน้าของผม ซึ่งมีบอดี้การ์ดอย่างทิวคอยรับคอยส่งอยู่เสมอ ผมเดินขึ้นรถไปพร้อมกับเด็กน้อย โดยผมให้เด็กน้อยนั่งบนตักของผม

 

"ไหนเล่าให้แด๊ดฟังซิ ว่าไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง?"

 

"ได้ฮะ... เมื่อเช้านี้เนสไปเที่ยวที่สวนสาธารณะฮะ เนสไปให้อาหารปลากับอาทิว หลังจากนั้นอาทิวก็พาเนสไปสวนสัตว์ฮะ เจอคุณสิงโตตัวใหญ่มากเลยล่ะฮะ หลังจากนั้นอาทิวก็พาเนสไปสวนสนุกฮะ..."

 

"หืม... สวนสนุกเหรอครับ? แต่หนูเล่นเครื่องเล่นไม่ได้นี่ครับ"

 

"เล่นได้บางอันฮะ~ แต่อาหารที่สวนสนุกอร่อยมากเลยล่ะฮะ เนสชอบกินมากเลย มันมีไข่ไดโนเสาร์กับสเต็กไดโนเสาร์ด้วยล่ะฮะ"

 

"ดะ... ไดโน... เสาร์?"

 

"ใช่ฮะ!!"

 

"ทิว..."

 

"คุณหนูคงหมายถึงไข่ไก่ที่ทำให้เป็นลายคล้ายๆไข่ไดโนเสาร์ กับเนื้อหมูที่ทำให้ดูเหมือนเนื้อไดโนเสาร์น่ะครับ"

 

"อ๋อ... แล้วไป ฉันก็นึกว่ามันยังไม่สูญพันธุ์ไปซะอีก"

 

ผมก้มมองเด็กน้อยที่เริ่มเล่าต่อแบบตกใจเล็กน้อย เพราะสวนสนุกนั้นผมเคยไปเหยียบแค่ครั้งเดียวคือตอนที่ยังเด็ก อาหารแต่ก่อนก็ยังเป็นแฮมเบอร์เกอร์ เฟร้นฟราย ไก่ทอดอะไรพวกนี้ ผมเลยงงๆกับสิ่งที่เด็กน้อยพูดไปหน่อย ผมคงแก่เกินไปล่ะมั้ง ถึงได้ตามไม่ทันเด็กสมัยนี้เลยจริงๆ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

หลังจากที่รถมาจอดอยู่ที่บ้านของผม ผมก็จูงมือเด็กน้อยเข้ามาในบ้าน แล้วพาตรงขึ้นห้องไป เพราะวันนี้ผมรู้สึกไม่หิวข้าวเลย ก็เลยไม่คิดที่จะแวะไปที่ครัว

 

"เนสครับ"

 

"ฮะ??"

 

"หนูอยากไปโรงเรียนมั้ยครับ?"

 

"อยากฮะ!! อยากไปฮะ!!"

 

"งั้นเหรอครับ?"

 

"ฮะ!! เนสอยากไป เนสอยากไปเจอเพื่อนๆ เนสจะได้มีเพื่อนเล่นด้วยย"

 

"งั้นแด๊ดจะส่งหนูเรียนเองนะ ห้ามดื้อห้ามซนนะรู้มั้ย?"

 

"ได้ฮะ!! เนสจะไม่ดื้อไม่ซน เนสสัญญาฮะ"

 

เด็กน้อยยิ้มดีใจก่อนจะกระโดดกอดคอผมเข้าอย่างแรง ผมก็กอดตอบก่อนจะผละออก

 

"เอาล่ะ ก่อนอื่นเราต้องไปสมัครเรียนและซื้อชุดกันก่อนนะครับ"

 

"ฮะคุณแด๊ดดด~"

 

"งั้นไว้วันหลังนะครับ"

 

"ได้ฮะ"

 

"งั้นเราไปอาบน้ำกันเถอะเนอะ"

 

"ฮะ~"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

21:00 น.

 

"เนสครับ นอนกันได้แล้วนะ"

 

"ฮะ~ ฝันดีนะฮะคุณแด๊ด"

 

"ฝันดีครับ"

 

จุ๊บ!!

 

ผมจุ๊บไปที่หน้าผากของเด็กน้อยหนึ่งที ก่อนที่ตัวเองจะล้มลงนอนตามเด็กน้อยไป ผมอดนึกไม่ได้จริงๆว่าถ้าเด็กน้อยโตขึ้น ความสัมพันธ์ของผมกับเด็กน้อยจะยังเหมือนเดิมอยู่รึป่าว แต่ยังไงซะ... ถ้าเด็กน้อยมีใครสักคนเข้ามาในชีวิต คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเด็กน้อย ผมก็ต้องรับให้ได้สินะ... ถึงแม้จะแอบน้อยใจก็เถอะ คิดได้ไม่นานผมก็หลับตาลง พร้อมกับกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมอก

 

"ที่นี่ที่ไหนกัน" ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่แสงสวางเต็มไปหมด

 

"นั่นใครน่ะ!" ผมเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กอายุราวๆสิบเก้ายี่สิบได้ กำลังยืนหันหลังให้ผมอยู่ ผมเดินตามเด็กคนนั้นไป แต่ก็ไม่เจอเด็กที่ว่าแล้ว ผมล้มลงนั่งกับพื้น แล้วเอาแต่คิดอยู่ในใจว่าเด็กคนนั้นคือใคร

 

กึก!

 

แต่ก็ยังคิดได้ไม่นานเท่าไหร่ เสียงฝีเท้านั้นดังเข้ามาเรื่อยๆ จนใกล้จะถึงตัวผมแล้ว ผมเงยหน้ามองก็ปรากฎว่าเป็นเด็กคนนั้นอีกแล้ว เด็กคนนั้นยิ้มมาให้ผม ก่อนที่จะมีเด็กตัวเล็กๆอีกคนยืนอยู่ข้างหลังของเด็กคนนั้น

 

"คุณแด๊ดฮะ จำกันไม่ได้แล้วเหรอฮะ?" เด็กคนนั้น... ทำไมเรียกผมว่าคุณแด๊ดกันล่ะ

 

"เธอเป็นใครกันแน่ บอกฉันได้มั้ย?" เด็กคนนั้นส่ายหัวแล้วอุ้มเด็กที่ตัวเล็กกว่านั้นขึ้นมาแนบอก

 

"น้องคิวครับ นี่ไงป๊าของหนู" เด็กคนนั้นพูดกับเด็กที่ตัวเล็กกว่าแล้วมองมาที่ผม ผมมองเด็กสองคนที่อยู่ตรงหน้าผมอย่างงงๆก่อนจะค่อยๆคิด

 

"ทำไมฉันถึงคุ้นหน้าเธอ... ฉันเคยเจอเธอที่ไหนงั้นเหรอ? ช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ย?"

 

"คุณแด๊ดฮะ... นี่ผมเอง..."

 

"คะ... ใคร?" ผมมองหน้าเด็กคนนั้นดีๆก่อนจะตกใจ

 

"นะ... เนส! นั่น... หนูใช่มั้ย และเด็กคนที่หนูอุ้มคือใครครับ?"

 

"เนสบอกไม่ได้ฮะ ไว้ถึงเวลา... คุณแด๊ดจะรู้เอง" และแสงนั้นก็ค่อยๆจางลง เนสเดินจากไปพร้อมกับเด็กตัวเล็กนั่น หายไปที่ไหนสักแห่ง

 

"ไม่นะเนส!! อย่าหนีแด๊ดเลย!! แด๊ดรักหนูนะ..." ผมยื่นมือออกไปจะดึงมือของเนส แต่มันช้าไป... เนสได้หายไปแล้ว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"มะ... ไม่นะ เนสส!!!"

 

ผมเอื้อมมือขึ้นสูง ก่อนจะลืมตาขึ้น ปรากฏให้เห็นร่างของเด็กน้อย

 

"แด๊ดคินเรียกเนสทำไมเหรอฮะ?"

 

"เนส!!"

 

ผมกอดเด็กที่อยู่ตรงหน้าเข้าอย่างแรง

 

"ฝันร้ายเหรอฮะคุณแด๊ด โอ๋ๆน้าาา เดี๋ยวเนสจะปลอบคุณแด๊ดเองนะฮะ"

 

เด็กน้อยลูบไหล่ของผมเบาๆ แล้วเอาแต่พูดโอ๋ๆให้ผม มันเป็นอะไรที่น่ารักมากเลยจริงๆสำหรับผม แต่ผมก็อดจะใจหายไม่ได้เหมือนกัน ฝันของผมมันเหมือนจริงมากเลยนะ ผมกลัวว่าจะเสียเด็กน้อยนี่ไปจริงๆ

 

"สักวันเธอจะต้องโตมาและสร้างครอบครัวที่ดีกับใครคนหนึ่ง ฉันหวังว่า...เธอจะเป็นเด็กดีของฉันนะ อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ เด็กดีของฉัน"

 

ผมคิดในใจ ก่อนจะก้มมองเด็กน้อยในอ้อมกอด ที่ดูเหมือนว่าจะง่วงอีกแล้ว ผมเลยจัดท่าให้เด็กน้อยนอนสบาย แล้วหลับตามไปอีกคน

 

ーーーーーーーーーーーーーーーー

 

"จบไปสำหรับช่วงที่คุณแด๊ดเจอน้องเนส ตอนแรกมีคนงงหลายคนอยู่มากเรื่องอายุของน้องเนสและคุณแด๊ดคิน ไรท์มาชี้แจงตรงนี้เลยนะคะว่า...

 

ตอนที่ 1-5

 

น้องเนสมีอายุ 10 ขวบค่ะ

ส่วนคุณแด๊ดคินมีอายุ 24 ปีค่ะ

 

สำหรับตอนที่ 6 ขึ้นไป ก็จะเป็นอีก 10 ปีข้างหน้านะคะ ไรท์มีการเปลี่ยนแปลงอายุของทั้งสองคนเลยนะคะ ก็กลายเป็นว่าในตอนที่ 6 น้องเนสจะอายุ 20 ปี ส่วนคุณแด๊ดคินก็อายุ 34 ปีค่ะ"

 

หวังว่าจะไม่งงกันเด้อ555~ 😘

ความคิดเห็น