ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่6 หมดความอดทน

ชื่อตอน : บทที่6 หมดความอดทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 196

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2564 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 หมดความอดทน
แบบอักษร

บทที่6หมดความอดทน

นับตั้งแต่วันที่เธอกับเขาจูบกับ​ เธอก็พยามยามหลบหน้าและอยู่ห่างจากเขาเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก​ เพราะจากสัมผัสครั้งนั้นทำให้เธอรู้สึกว่าถ้าหากยังอยู่ใกล้เขาเธออาจจะพลาดท่าหลงรักเขาก็ได้เพราะหัวใจไม่รักดีของเธอมันดันเตเนแรงทุกทีที่เจอหน้าเขา​ เธอจึงต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อหยุดความรู้สึกนั้น​ วันนี้หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ​เธอก็ได้สินคนงานคุยกันว่าทางด้านท้ายไร่มีโจรมีขโมยของเขาจึงต้องไปจัดการ​ งั้นก็แสดงว่าทางสะดวกน่ะสิ​

'ฉันคงทนอยู่กับ​คน​ที่ทำร้ายฉันไม่ได้หรอกนะ​ ลาก่อน​ หวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีกนะ'​เธอพูดจบก็อาศัยช่วงที่กำลังชุนละมุนหนีออกมา​ ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ท้ายไร่​ งั้นก็แสดงว่าทางเข้าไร่ก็สะดวกสิ​ หลังจากออกจากไร่ของธานนท์​ได้แล้วเธอก็วิ่งสุดชีวิต​ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปดู​ เธอไม่ลังเลเลยซักนิดที่ตัดสินใจทำแบบนี้​ เธอรู้ว่าการที่เธอหนีออกมามันอันตราย​มากกับผู้หญิง​คน​นึง แต่ก็ดีกว่าที่จะถูกกักจังให้อยู่แต่ในอาณาเขตไร่ของเขา

หลังจากจัดการเรื่องโจรเสร็จ​ก็ปาไปเกือบ1ทุ่ม​ ไม่รู้ว่าคนที่บ้านจะรอทานข้าวหรือ​ป่าว​ เขาจึงรีบเดินทางกลับเพราะกลัวว่าคนที่บ้านจะไม่รอทานข้าว​ แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะแตะพื้นบ้าน​ ก็ได้ยินเสียงแม่บ้านร้องเรียกเขาหน้าตาตื่น​

'มีอะไรป้านวล​ ทำไมทำหน้าตาแบบนั้ยล่ะ'​เขาเห็นหน้าแม่บ้านแล้วอดขำไม่ได้​ คงจะไปเจออะไรไม่เข้าท่าล่ะสิ

'คุณนาวคะ คุณนาว..... '​ป้านวลที่วิ่งมาพูดด้วยความเหนื่อย​หอบ​

ทันที่ได้ยินชื่อใจของธานนท์​ก็ตกไปอยู่ตาตุ่ม​ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ

'นาวเป็นอะไรครับป้า'​เขารีบหันมาถามึนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ยิ่งได้เห็นอาการของป้านวลยิ่งทำให้เขาใจหายมากกว่าเดิม

'คุณนาวหายตัวไปค่ะ'ขาดคำของป้านวลขาสองข้างของธานนท์​วิ่งไปที่รถยนต์​ทันที่​ เขาไม่รอฟังอะไรอีกแล้วแค่รู้ว่าเธอหายไปเขาก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว​ แง้วยิ่งทางที่เข้าไร่นี้ก็เปลี่ยวและเป็นป่ามันอันตราย​มากมีข่าวปล้นข่มขืนแทบไม่เว้นแต่ละวันเธอไม่รู้เลยหรือไงนะว่ามันอันตราย​แค่ไหน​ ยิ่งคิดใจของเขายิ่งปวดหนึบเธอจะเป็นอะไรไหมนะ

'ทำไมแกทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้นะนาว'​พูดไปก็จะร้องไห้เสียงเขาสั่นๆเขากลัวเหลือเกินกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป เขาก็ขับรถออกมาเรื่อย​ๆตาก็คอนมอง2ข้างทางหวังว่าจะเห็นร่างเล็กๆที่เขาตามหา

อีกฝากหนึ่งณาวิศา​กำลังเดินริมถนนด้วยความอ่อนล้า​ นี่เธอเดินออกจากไร่มาตั้งไกลทำไมมันยังไม่พ้นป่าเขาเลยนะ​ หิวก็หิวเหนื่อยก็เหนื่อย​ เธอชักจะไม่ไหวแล้วนะรถที่จะผ่านแถวนี้ก็ไม่มีซักคน

'โอ้ยยยยยย​ เมื่อไหร่จะถึงหมู่บ้านว่ะเนี้ยเหนื่อยแล้วนะ'

เธอตั้งสินใจนั่งพักที่ศาลาเล็กๆข้างทาง​ ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งแล่นผ่านมาเธอจึงรีบวิ่งไปหมายจะขออาศัยติดรถไปด้วยแต่พอวิ่งเข้าใกล้ๆ​ เท่านั้นแหล่ะ​ มือที่กำลังกวักอยู่ชะงักงั้นเตรียมตั้งท่าจะวิ่งหนี

เธอวิ่งหนีรถคันนั้นสุดชีวิต​ แต่เขาก็ขับรถ​ไล่บี้เธอและหักรถข้างทางเธอไว้เธอจึงหันหลังจะวิ่งกลับ​ แต่คนในรถก็คว้าแขนเธอและกระชากตัวเธอเข้าหาเขาทันที

'กลับ​ บ้าน​ เดี๋ยว​ นี้'​เขากดเสียงต่ำพูดลอดไรฟันเธอรับรู้ทันทีว่าเขาคงโกรธ​แล้วโมโหเธอมากแค่ไหน​ นั้นมันทำให้เธอกลัวและไม่กล้าไปกับเขา​ แววตาที่เขามองเธอมันน่ากลัวมากในความรู้สึก​ของเธอ

'ไม่​ ฉันไม่กลับ'​เธอส่ายหัวและดื้อดึงไม่ยอมขึ้นรถไปกับเขา

'จะขึ้นไปดีๆ​ หรือจะให้ใช้กำลัง​ ห๊ะ!!!!'

เขาตะคอปใส่เธอเสียงดัง​ นั้นทำให้ตัวเธอเเข็ง​ทือไม่กล้าขยับไปไหนเขาจึงยัดตัวเธอเข้ามาในรถและรีบขับรถกลับไร่ทันที

ทันทีที่ถึงบ้าาเขารีบลงจากรถเปิดประตูและกระชากเธอออกมาทันที​

'ปล่อยฉันนะ'​

เธอพยายามจะแกะมือเขาที่จับเธอไว้ออกแต่มันไม่เป็นผล​ คนทุกคนที่อยู่ในบ้านที่เห็นเหตุการณ์​ต่างไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามศึกครั้งนี้เลยซักคน​ เธอถูกเขาลากขึ้นมาบนห้องนอนทันทีที่เข้าเขาก็เหวี่ยงเธอลงบนเตียงและเดินไปล็อกประตูทันที​ อาการคุกคามของเขาทำให้เธอรู้หวาดกลัว​ เธอค่อยค่อยเขยิบ​หนีเขาและวิ่งขึ้นจากเตียงหมายจะไปเปิดประตู​ แต่ไม่ทันเขาคว้าข้อมือเธอและเหวี่ยงเธอลงไปที่ดตียงตามเดิมและจัดการคล่อมตัวเธอเอาไว้

'แกทำแบบนี้ทำไม​ แกรู้ไหมข้างยอกมันอันตราย​แค่ไหน​ ห้ะ'​ เขาล่ะอยากจะเขย่าคนตรงหน้าให้ได้สติซักที

'ฉันรู้​ ทำไมจะไม่รู้ว่าข้างนอกมันอันตรายแค่ไหน'​

'แกรู้​ แล้วทำไมแกยังหนีออกไป'​เขาถามเธอด้วยความโมโหยิ่งได้ยินคำตอบเธอเขายิ่งโมโหเธอก็รู้ว่ามันอันตรายแต่ก็ยังเสี่ยงออกไป

'​มันก็ดีกว่าอยู่ที่นี้ไง'ดีกว่า​ ดีกว่างั้นหรอ​ หึ

'ดีกว่ายังไง'​

'ก็ดีตรงที่ไม่มีแกไง'จุก​ คำพูดนี้มันทำให้เขาจุกจนพูดไม่ออก​ นี้เธอยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อที่จะได้ไม่น้องอยู่กับเขางั้นหรอ​

'นี่แก​ เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ'​เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง​ แต่ยังเเฝงไปด้วยอารมณ์​คลุกกรุ่นอยู่

'ใช่ฉันเกลียดแกมาก'

'​สิ่งที่ฉันทำให้แก​ แกไม่เคยเห็นค่ามันเลยหรอ​ ห้ะ'​

'แล้วใครใช้ให้แกมาทำดีกับฉันล่ะ'​หึน่าสมเพชตัวเองจริงๆเลยนะ​

'หึ ในเมื่อฉันเป็นคนดีแล้ว​แกไ​ม่ชอบ​ ได้​ งั้นฉันก็จะเป็นคนเลวให้แกดู' พูดจบเขาก็กดจูบลงมาทันที

'อื้อออออ'​ด้วบความตกใจเธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้กับเธอ​ เธอพยายาม​ผลักเขาออก​ เมื่อเห็นเธอสงบลงเขาจึงถอนจูบเธอ​ แต่

เพลี๊ยะ​ เธอตกหน้าเขาทันที

'​เลว​ แกทำแบบนี้กับฉั...... อื้อออออ'พูดยังไม่ทันจบเขาก็ประกบปากลงมาอีกครั้งทันที​ พอกันที่กับความพยายาม​ทั้งหมดที่เคยมี ต่อจากนี้เขาจะไม่ทนแล้ว​ ในเมื่อเธอต้องการแบบนี้​ ก็ได้เขาจะจัดให้​

........... เตรียมรับมือกับเขาไว้ได้เลย........

ความคิดเห็น