email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

17 สิบปีที่ผ่านมา...

ชื่อตอน : 17 สิบปีที่ผ่านมา...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2562 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 สิบปีที่ผ่านมา...
แบบอักษร

 

 

17 สิบปีที่ผ่านมา... 

ชุดาเอาขนมและของกินเข้าล่อก็แล้ว แต่ก็ดึงความสนใจของหนูแก้มอิ่มไม่ได้นานนัก เด็กหญิงตัวน้อยไม่สนใจอะไรเลย เอาแต่นั่งเฝ้าจ้องมองดูว่าประตูห้องจะถูกเปิดเข้ามาเมื่อไหร่ และคาดหวังเอาไว้ว่า “คุณแม่” จะกลับมาหาเจ้าตัวโดยเร็ว 

การเฝ้ารอคอยของเด็กน้อยเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด นับแต่วันที่รินรดาจากไป...

เด็กหญิงเฝ้ารอ แต่คุณแม่ไม่เคยกลับมา...เวลาผ่านไปด้วยความเศร้า หนูน้อยไม่รอแล้ว ทว่ากลับเอาแต่เบะปากร้องไห้ น้ำตาไหลจนไม่มีจะไหล...ไม่ว่าร้องมากมายเพียงใดแต่แม่ก็ไม่กลับมา...

หนูน้อยไม่รู้จะทำอย่างไรได้ นอกจากร่ำไห้ ชุดาแทบจะขาดใจเพราะสงสารเจ้าตัวจิ๋วเหลือเกิน

ตอนนี้ เมื่อมาพบกับอศิรา น้องแก้มอิ่มก็กลับมาทำเหมือนเดิม นั่นคือเจ้าตัวจะเอาแต่เฝ้าจ้องมองที่ประตูห้อง เฝ้ารอ...ว่าเมื่อไหร่คุณแม่จะเปิดประตูเข้ามาหาเธอ...

ชุดาเห็นพฤติกรรมของแม่หนูแล้วก็อดสะเทือนใจไม่ได้ น้องแก้มอิ่มรักคุณแม่คนใหม่ของเจ้าตัวเหลือเกิน...เฝ้ารอคอยอศิรา ไม่ต่างกับที่เคยเฝ้ารอรินรดาเลย

 “เดี๋ยวคุณแม่ก็กลับมาค่ะ น้องแก้มอิ่มไม่ต้องกลัวนะ คุณแม่ไม่หนีไปไหนแล้วละค่ะ” ชุดาปลอบหนูน้อย ฝ่ายนั้นจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ชุดาบอก

“แม่...”

แอ๊ด... 

“แม่จ๋า!!!”  

ชุดาพูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา หนูน้อยตาโตวาววับ รีบวิ่งเตาะแตะเข้าไปโผเข้าซบขาของอศิรา เกาะไว้แน่นจนหญิงสาวต้องก้มลง อุ้มร่างจิ๋วขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน 

“น้าอศิกลับมาแล้วจ้า เอ๊ะ...” 

“อือ...อื้อๆ” ยัยตัวจิ๋วชี้นิ้วป้อมๆไปที่แผลข้างขมับของอศิรา พร้อมส่งเสียงถามอย่างห่วงใย 

“แผลน้าเหรอ...ไม่เจ็บเลยจ้ะ ไม่เป็นไรเลย ไม่ต้องห่วงนะ”  

“จุ๊บ...จุ๊บ” หนูน้อยยืดตัวไปจนสุด เพื่อจะจุ๊บแก้มของอศิรา หญิงสาวถึงกับหัวเราะ เอ็นดูยัยหนูมาก เธอก้มลงไปให้หนูน้อยจุ๊บ เสียงดัง จ๊วบ จักจี้จนเผลอหัวเราะคิก 

พอเห็นเธอหัวเราะ น้องแก้มอิ่มก็หัวเราะตาหยี แก้มแดงปลั่งตามไปด้วย

อศิราอมยิ้ม หลังจากที่อารมณ์ไม่ค่อยดีมาตลอดเวลาที่ทำแผลอยู่ในคลินิกกับชาคริต ก็ใครจะไปคิด แผลแค่นิดเดียวเท่านั้น อีตาคุณอิรวัฒน์ถึงกับกำชับให้ชาคริตพาเธอไปโรงพยาบาล ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ สุดท้ายเธอเลยแวะเข้าคลินิกข้างทาง ไม่สนใจหรอก คำสั่งอะไรของอีตาบ๊องนั่น...

พอกลับมาเจอกับน้องแก้มอิ่มเท่านั้น ความขุ่นมัวทั้งหลายก็มลายหายไปเลย

ความจริงอศิราอยากจะเอาเรื่องยัยเรณู แต่เพราะกลัวว่าจะยุ่งยาก ลามไปถึงคนที่บ้านของเธอ เห็นนายอดุลย์เลี้ยงนักเลงเอาไว้เยอะ น่ากลัวจะแย่...ดังนั้นจึงต้องทำใจ เธอก็แค่ชาวบ้านตัวเล็กๆ ถ้ายอมเลิกแล้วกันไป แล้วไม่มีเรื่องมากไปกว่านี้ก็ช่างเถอะ

อศิราอยู่เล่นกับเด็กน้อยจนถึงเวลาเข้านอน เธอรอจนน้องแก้มอิ่มหลับปุ๋ยไปแล้ว จึงค่อยๆปลีกตัวแยกมา คิดว่าจะไปโบกรถเรียกแท็กซี่กลับบ้านสักที วันนี้เหนื่อยและวุ่นวายเหลือเกิน แต่กลับพบร่างสูงของอิรวัฒน์ นั่งรออยู่บนโซฟากลางห้องโถง

“จะกลับแล้วเหรอ ยัยแก้มหลับแล้วสินะ” เขาคาดเดาได้ไม่ยากเลย

“ค่ะ แกหลับไปแล้ว คุณยังไม่สบายอยู่ ทำไมไม่นอนพักล่ะ มานั่งทำอะไรตรงนี้?” อศิราเป็นห่วงอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

“ก็มารอ จ่ายค่าจ้างให้เธอไง นี่ รับไปสิ” บอกพร้อมกับยื่นเช็คให้เธอ หญิงสาวรับไปโดยไม่ลืมจะยกมือไหว้ แต่พอก้มมองเห็นตัวเงินในนั้นแล้วก็ถึงกับอึ้ง

“หกหมื่นเลยเหรอ ทำไมเยอะจังเลย เขียนผิดหรือเปล่าเนี่ย?”

“ไม่ผิดหรอก ที่เกินมา ถือเป็นค่าทำขวัญที่เธอต้องมาเจ็บตัววันนี้...ฉันสั่งเพิ่มรปภ.เฝ้าทั้งประตูหน้าและประตูด้านหลังแล้ว ยัยเรจะแอบเข้ามาอาละวาดแบบวันนี้ไม่ได้อีก...ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัว ฉันเสียใจ...”

ท่าทางสลดไม่สบายใจของอิรวัฒน์ ทำให้อศิรากะพริบตาปริบๆ เผลอสงสารเขา มากกว่าสงสารตัวเองเสียอีก

“อย่าคิดมากเลยคุณ แผลแค่นี้มันไม่เท่าไหร่หรอก ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น มากกว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก” บอกยิ้มๆ ไม่ได้คิดอะไร ก็พูดความจริงนี่นา...แต่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะหันมองมา สบตากันตรงๆ จ้องเขม็งจนเธอขัดเขิน แก้มขาวลออร้อนวูบวาบ

อิรวัฒน์มองอะไรนักหนา หน้าเธอมีอะไรติดอยู่หรือไง?

“นั่นสิ...เธอไม่เหมือนรินรดาจริงๆด้วย...” เป็นนานกว่าที่อิรวัฒน์จะพึมพำเช่นนั้นออกมา

“ดีแล้วที่คุณแยกแยะออก ยังไงฉันก็อยากให้คุณเห็นที่ฉันเป็นตัวฉัน ไม่ใช่เป็นคนอื่น” อศิราบอกไปพร้อมกับรอยยิ้ม อิรวัฒน์นึกฉงนคำพูดของเธอ แต่ไม่ทันได้เอ่ยถาม หญิงสาวกลับชิงตัดหน้า เอ่ยต่อมาอย่างรีบเร่ง

“ฉันต้องกลับแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ หายไวๆนะคุณอิรวัฒน์”

“เดี๋ยว อศิ อย่าเพิ่งไป”

ชายหนุ่มร้องเรียกเธอเอาไว้ ทำให้อศิราที่กำลังจะเดินตรงไปที่หน้าประตูบ้านชะงัก เอี้ยวหน้าหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ

ตรงนี้ไม่มีใครอยู่สักหน่อย แต่เขาเรียกเธอด้วยชื่อเล่นราวกับสนิทสนมคุ้นเคยกันมานาน...

“มีอะไรเหรอคะ?”

“ฉันให้นายคริตมันรอเธออยู่ที่รถนานแล้ว ให้คริตไปส่งเธอเถอะ นี่มันมืดแล้ว อันตราย...” บอกเสียงเบา แต่ไม่รู้ทำไม คนฟังอบอุ่นในใจ เพราะจะอย่างไรก็ซ่อนความห่วงใยที่เขามีต่อเธอเอาไว้ไม่ได้

ถึงเขาจะห่วง เพราะกลัวว่าพี่เลี้ยงของลูกสาวจะได้รับอันตรายก็เถอะนะ!

“ขอบคุณค่ะ งั้น ฉันไปก่อนนะ” อศิรายกมือไหว้เขา ก่อนหันหลังไปอีก ทว่ายังไม่ทันได้เดินไปถึงหน้าประตูบ้านอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ เสียงห้าวแหบแห้งของอิรวัฒน์ก็ตามมาอีก

“เธอเรียกชื่อเล่นฉันก็ได้นะ ฉันชื่อโอม...เอ่อ...ชื่อจริงมันยาวไป เรียกลำบากน่ะ เพราะงั้น...เรียกชื่อเล่นฉันก็ได้...”

หญิงสาวหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง ดวงตากลมโตคู่สวยเป็นประกายสดใส เช่นเดียวกับหัวใจเธอที่เต้นแรง

ผ่านมาสิบปี ไม่น่าเชื่อ ในที่สุดเธอจะมีโอกาสได้เรียกชื่อเล่นของพี่ชายแล้ว...

“คุณโอม แล้วพบกันพรุ่งนี้ค่ะ หายเร็วๆนะ”

ตอบกลับไปอย่างสดใสร่าเริง ยิ้มก็ทั้งกว้างขวางและแจ่มใส ทำเอาคนป่วยใจเต้นแรงอย่างที่ตัวเองก็ยังงงๆ

เขาเป็นอะไรไป...ต้องเป็นเพราะพิษไข้แน่ๆที่ทำให้หายใจติดขัด ไม่สะดวก จู่ๆหัวใจก็ดันเต้นแรงขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ...

 

 

อีกด้านหนึ่ง นายอดุลย์รีบสั่งให้ลูกน้องคนสนิทตรวจสอบประวัติของอศิราทันที เป็นการเร่งด่วนที่สุด  

บางอย่างที่เขาลืมไปแล้ว หวนกลับคืนสู่ความทรงจำ เมื่อสิบปีก่อน “ผู้หญิงคนนั้น” เคยติดต่อเขามา...ขอร้องให้เขาช่วยเรื่องค่าเล่าเรียนของลูกสาวเธอที่กำลังจะเข้าชั้นมัธยมต้น นั่นเพราะฐานะของเธอ ไม่มีกำลังพอจะส่งเสียให้ลูกเรียนโรงเรียนดีๆ ที่สำคัญ โรงเรียนนั้นอยู่ใกล้ที่พักของเธอ จึงอยากให้ลูกได้เข้าเรียนที่นั่น

แต่เขาปฏิเสธไม่ยุ่งไม่เกี่ยวไม่สนใจใดๆ การกระทำอย่างไร้ความรับผิดชอบและโหดร้ายของตัวเองในวันนั้น ได้หวนกลับมาสู่มโนสำนึกของนายอดุลย์อีกครั้ง...

อารยา...ผู้หญิงคนนั้น...เขาได้เธอเพราะความสวยที่ถูกใจ แต่ไม่ได้สนใจอะไรมากกว่านั้น คิดแค่ว่าให้เงินไปก้อนเดียวก็จบปัญหา ไม่นึกว่าผลพวงของความมักง่ายชั่วข้ามคืนจะก่อเกิดชีวิตน้อยๆ

เขาไม่ได้สนใจ และไม่ยอมรับผิดชอบใดๆ นั่นเพราะคนที่นายอดุลย์รักและแคร์ที่สุดก็คือ ปานรวี ภรรยาของเขา มารดาของรินรดาและเรณู...

ตอนนั้นอดุลย์เลือกจะไม่แยแส ทอดทิ้งเด็กน้อยที่เติบโตมาจากอารยา เขามีผู้หญิงมากมาย แต่ล้วนไม่เคยจริงจังกับใคร และไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับภรรยาและลูกๆที่บ้านเป็นอันขาด...ผู้หญิงอื่นก็แค่ของเล่นชั่วครู่ชั่วยาม ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้น

มีเรื่องมากมายที่รอให้อดุลย์คิดและตัดสินใจ ดังนั้นเขาจึงลืมสองแม่ลูกคู่นั้นไป

มาวันนี้...ราวกับเงาอดีตได้ตามมาหลอกหลอน เด็กน้อยคนนั้น...เขารู้สึกได้ว่าอศิราก็คือเด็กคนนั้นเมื่อสิบปีก่อน ...ต้องใช่แน่ๆ ต่อให้ผลการสืบค้นประวัติของอศิรายังไม่ออกมา แต่เขาก็เชื่อไปแล้วมากกว่าครึ่งค่อน เด็กคนนั้นต้องเป็นลูกของอารยา...ไม่อย่างนั้น มีหรือจะหน้าเหมือนกันกับรินรดาถึงเพียงนี้

รินรดาที่หน้าเหมือนกับคุณแม่ของเขา...อศิราเองก็เช่นกัน... 

“คุณพ่อเป็นอะไรไปคะ คุณพ่อดูเหม่อๆ ไม่เป็นตัวของตัวเองมาตั้งแต่ที่เรากลับจากบ้านของพี่โอมแล้ว...ยังโกรธเรไม่หายเหรอคะ เรขอโทษนะคะ...เรนึกว่ายัยอศิรานั่นมายั่วคุณพ่อนี่คะ อย่าโกรธเรเลยน้า...เรหวงคุณพ่อนี่คะ”  

เรณูเข้ามาเกาะแขนอ้อนบิดา ไม่ได้รู้สึกตัวว่าทำความผิดอะไร นายอดุลย์เลี้ยงดูลูกสาวคนเล็กมาอย่างตามอกตามใจทุกอย่าง นั่นเพราะเพียงภรรยาของเขาคลอดเรณูได้ไม่กี่เดือนก็เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ เรณูรอดมาได้ แต่ก็เหมือนเสียสติไปบางส่วน ทำให้ลูกคนนี้อารมณ์ร้าย คุมสติไม่ค่อยได้ 

นายอดุลย์ไม่ทราบเลย ว่าที่เรณูเป็นเช่นนี้ ส่วนสำคัญนั้น ก็มาจากการเลี้ยงดูที่ตามอกตามใจกันของเขาด้วย... 

“พ่อไม่โกรธหรอก เรก็อย่าโกรธที่พ่อตวาดหนูเลยนะ พ่อขอโทษ” นายอดุลย์ลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน ทว่าความรู้สึกของเขากลับไม่เหมือนเดิมอย่างที่แล้วๆมา 

ลูบหัวเรณูแล้ว กลับไพล่ไปคิดถึงอศิรา...เด็กคนนั้นเป็นอยู่อย่างไร ตั้งแต่เล็กมาจนโต ใครคอยดูแล แล้วตอนนี้อารยาเป็นอย่างไรบ้าง ยังอยู่ดีหรือเปล่า...? 

เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย... 

“แค่คุณพ่อเข้าใจว่าเรไม่ผิดก็พอแล้วค่ะ แต่ว่า...คุณพ่อไม่น่าไปเผลอกอดยัยนั่นเลยนะคะ เป็นแค่สาวใช้ ไม่คู่ควรได้ถูกตัวคุณพ่อสักหน่อย...”  

“เด็กคนนั้น หน้าเหมือนกับยัยรินมากจนพ่อเข้าใจผิด เผลอคิดว่ายัยรินยังไม่ได้จากพวกเราไป...” นายอดุลย์สลดไปเมื่อนึกถึงลูกสาวคนโต ความจริงเขาไม่เห็นด้วยเลยที่รินรดาแต่งงานกับอิรวัฒน์ แต่ลูกสาวไม่เชื่อฟังกัน เขาก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย 

ทุกวันนี้นายอดุลย์ก็ยังเจ็บแค้นเจ้าอิทธิคม พี่ชายของอิรวัฒน์ ที่ขับรถพารินรดาไปประสบอุบัติเหตุ ถ้าฝ่ายชายไม่เสียชีวิตไปด้วย ป่านนี้เขาคงได้เล่นงานเอาคืนมันให้สาสม ไคนไม่เอาไหน สู้น้องชายก็ไม่ได้ ชีวิตมันจะมีค่า เทียบกับรินรดาลูกสาวเขาได้อย่างไรกัน 

ลูกสาวที่น่ารัก...รินรดาไม่ควรจะมาตายในวัยเพียงแค่นี้...เหลือก็แต่ยัยตัวน้อย น้องแก้มอิ่ม ไว้ให้ดูต่างหน้า... 

“ถึงจะเหมือนพี่รินยังไง แต่มันก็ไม่ใช่ค่ะ คุณพ่ออย่าไปเมตตาคนอย่างนั้นนะคะ มันนิสัยไม่ดี คิดจะมายุ่งกับพี่โอม เรเกลียดมัน”  

“พ่อละไม่เข้าใจเลย ไอ้โอมมันมีดีอะไรนักหนา ทั้งพี่สาวเราทั้งตัวเรา ทำไมถึงไปชอบมันอยู่ได้ นายธินยังดีกว่าตั้งเยอะ”   

นายอดุลย์บ่นอย่างไม่พอใจเลย เขาหรือหวังว่ารินรดาจะได้แต่งงานกับอธิน ลูกชายของนทีเพื่อนรักของเขา อธินทั้งเก่งทั้งหน้าตาดีไม่แพ้อิรวัฒน์เลย แต่ดีกว่าตรงที่เขากับบิดาของอธินนั้นเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ดังนั้นจึงหวังจะให้ลูกๆได้แต่งงานเกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกัน ทว่ารินรดากลับชิงไปแต่งงานกับอิรวัฒน์เสียก่อน ส่วนเรณูก็ไม่ยอมสนใจใครเลย เอาแต่ผูกใจแอบรักพี่เขยตัวเองไม่เลิกรา 

ลูกสาวทั้งสองที่เขารักมาก ไม่ได้ดั่งใจสักคน... 

“ก็เรไม่ชอบคุณธินนี่คะ เรชอบพี่โอม เรอยากแต่งงานกับพี่โอม จะได้ช่วยดูแลยัยแก้มอิ่มด้วย ยังไงเรก็ต้องแต่งงานกับพี่โอมให้ได้ คุณพ่อเลิกคิดเรื่องดองญาติกับครอบครัวคุณลุงนทีเถอะค่ะ เรไม่สน นอกจากว่าคุณพ่อจะมีลูกสาวอีกคน ซึ่งมันก็เป็นไปไม่ได้” เรณูปฏิเสธ ไม่สนใจในสิ่งที่บิดาต้องการ นั่นเพราะเธอผูกใจแอบรักอิรวัฒน์มาเนิ่นนาน 

เมื่อพี่สาวมาจากไปกะทันหันเช่นนี้ นี่เท่ากับว่าโชคชะตาเข้าข้าง ส่งให้อิรวัฒน์ต้องเป็นของเธอโดยแท้ เรื่องอะไรเรณูจะยอมทิ้งโอกาส ขอแค่กำจัดอศิราไปให้พ้น เธอต้องได้แต่งงานกับเขาแน่นอน 

เรณูฝันหวาน ในขณะที่นายอดุลย์เองก็ครุ่นคิดเช่นกัน... 

นายอดุลย์ผิดหวังที่เรณูไม่ได้ดั่งใจ แต่จะให้บีบบังคับก็สงสารลูก เขาเลี้ยงมาอย่างเอาอกเอาใจทุกอย่าง จะมาบังคับเอาตอนนี้ก็กระไรอยู่... 

แต่...ถ้าเขาเกิดมีลูกสาวอีกคนที่หน้าเหมือนรินรดาขึ้นมานี่สิ...การจะเกี่ยวดองกับครอบครัวเพื่อนรัก นั่นก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป... 

 

************************************* 

******มาถึงตรงนี้ เรื่องชาติกำเนิดของอศิก็ปรากฏแล้วนะคะ ขนาดนี้แล้ว นายอดุลย์ก็ยังจะคิดหาประโยชน์จากอศิได้ลงคออี้ก ไรท์เพลียใจแทนอศิเลยค่ะ ฮืออออ 

ไม่เป็นไรน้า อศิยังมียัยจิ๋วกับพี่โอมอยู่เคียงข้างเสมอ อีกไม่นาน ยัยจิ๋วของเราจะได้ไขว้กับคุณตาด้วยน้าาา อิอิ ฝากติดตามด้วยนะคะ ^_<  

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่ะ ^/////////^ 

ความคิดเห็น