ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่5 อ้อมกอดซาตาน​

ชื่อตอน : บทที่5 อ้อมกอดซาตาน​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 193

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2564 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 อ้อมกอดซาตาน​
แบบอักษร

บทที่5 อ้อมกอด​ซาตาน​

เมื่อเขาพาเธอออกมาจะคอนโดแล้วเขาก็ขับไปไหนเธอก็ไม่อาจทราบได้เพราะมันมืดมาก​ ด้วยความที่ขึ้นรถมานานๆบวกกับพึ่งใช้พลังงานทะเลาะกับเขาทำให้ร่างกายเธอตอนนี้อ่อนเพลีย​จึงผล่อยหลับไป

หลังจากที่ขับรถร่วม4ชั่วโมงสุดท้ายเขาก็พาเธอมาถึงซักที​ อาณาจักร​ส่วนตัวของเขาที่ตั้งอยู่ภูเขาเหนือสุดของประเทศไทย​ อากาศตอนนี้เย็น​ชื้น​ มีน้ำค้างลงมาก​ เขาจึงอุ้มคนที่นอนหลับไม่ได้สติเข้าไปพักในบ้านทันที

เช้ารุ่งขึ้น

แสงแดด​อ่อนๆยามเช้าที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เปิดรับบรรยากาศ​ในช่วงเช้าส่งผลให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงกว้างงัวงียลืมตาตื่นขึ้นมา ทันทีที่ปรับสายตาและสำรวจแล้วว่าที่นี้ไม่ใช่ที่คอนโด​เขาหรือบ้านเธอ​ แล้วเธออยู่ที่ไหนล่ะ​ และภาพเมื่อคืน​ก็ฉายขึ้นมาในหัวทันที​ เธอสะดุ้งลุกออกจากเตียงอัตโนมัติ​

'นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี้ย'​เธอรีบออกไปสำรวจทันที​ และทันทีที่เธอเห็นเธอก็ตะลึง​กับความสวยงามตรงหน้า​ ภาพของป่าไม้เขียวชอุ่ม​ ปกคลุมไปด้วยหมอกเป็นระยะๆ​ ปะทะกับแสงแดดยามเช้า​ ช่างเป็นธรรมชาติ​ที่สวยงามสุดๆในความรู้สึกเธอ​ ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลิน​กับบรรยากาศ​อยู่นั้น​ ก็มีเสียงของใครอีกคนที่เธอไม่อยากได้ยินหรือแม้แต่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ​

'ตื่นแล้วหรอ​ แกจะทานอะไรดีหื้มมม'​เขาพูดเสียงอบอุ่นและเดินเข้ามากอดเธอ​ แต่เธอรีบถอยห่างเขา​ หมับ!!!

'ปล่อยฉันนะ​ อย่ามาอยู่ใกล้ฉัน'

'ไม่​ ฉันอยากกอดเเก'

'แต่ฉันไ​ม่ชอบ​ ปล่อย'

'แกอย่าทำให้ฉันเกลียดแกไปมากกว่านี้เลย'

'..... ฉันขอโทษ.......'

'ปล่อย​ฉัน'​พูดจบเธอก็รีบเดินออกจะอ้อมกอด​ของเขาทันที​ ธานนท์​มองเธอที่เดินหนีเขาออกไปด้วยสายเศร้าๆ​ ที่เขาทำทั้งหมดเขารู้ว่ามันผิดแต่เขาแค่อยากอยู่ใกล้ๆเธอเขารักเธอมากนะ.....

' ทำไมคุณ​นาวยังไม่ลงมาทานข้าวอีก'เสียงห้วนๆปนความหงุดหงิดนี่เธอจะเล่รสงครามกับเขาหรือไง​ นี่เขารอเธอมาชั่วโมง​กว่า​แล้วนะ​

'ให้คนไปตามยัง'

'ไปตามแล้วคน​ คุณนาวบอกว่ายังไม่หิว'​เมื่อได้ยินคำตอบเขายิ่งเธอมากกว่าเดิมอีก

'ขึ้นไปบอกเธอว่าจะลงมากินดีๆหรือจะให้ฉันใล้กำลัง'

เขาชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ​ ง้อก็แล้วอ่อนข้อให้ก็แล้วแต่ยิ่งทำเหมือนยิ่งเธอจะได้ใจไม่กลัวเขาเลยถึงได้ดื้อขนาดนี้

'ฉันไม่ไป'เมื่อได้ยินคำสั่งที่เขาสั่งคนมารายงาน​ ก็ยิ่งอยากเอาชนะ​ แต่อีกใจก็กลัวเขาเหมือนกันถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันมานานแต่เธอก็ไม่เคยเห็นเขาออกคำสั่งอะไรแบบนี้​ คนเงียบๆเวลาร้ายน่ากลัวจะตาย

'ไปเถอะค่ะคุณ​นาวไม่อย่างนั้นคนในบ้านเดือดร้อนแน่ค่ะ'​ทันทีที่ได้ยินเธอก็เกิดความสงสัย​ ทำไมทุกคนต้องเดือดร้อน​ด้วยล่ะ

'ทำไม...'

'ก็คุณนนท์​เธอสั่งมาบอกว่าถ้าคุณ​ไม่ลงไปทานข้าวทุกคนในบ้านก็ห้ามทานและแม่บ้านก็ต้องค่อยอุ่นกับข้าวจนกว่าคุณจะลงไปน่ะค่ะ'ทันทีที่ได้ยินเธอก็แทบจะกรี๊ด​นี่เขาผเด็จ​การมากเกินไปแล้วนะ​ ตอนแรกเธอก็ตั้งใจจะไม่ไป​ แต่พอได้ยินเสียงท้องร้อง​ ของคนตรงหน้าเธอเลยทนไม่ไหวลงไปทานข้าว​ เธอไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากกับเธอ

'​ลงมาแล้วหรอ​ หึ  คิดว่าจะให้คนในบ้าน​อดข้าวตายซะก่อนถึงจะลงมาได้'

'​นี่​ แล้วใครใช้ให้รอบอกเเล้วไงว่าไม่หิว'​

'ไม่หิวก็ต้องกิน​ เพราะฉันจะพาแกไปไร่ด้วย'​ ห้ะๆๆๆ​ นี่เขาจะลากเธอไปด้วยทำไมนะ

'ฉันไม่ไป'

'แกต้องไป​ ถ้าแกยังดื้อไม่ฟังสิ่งที่ฉันพูดอีกล่ะก็.... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ'เขาเว้นวรรค​แล้วใช้สายตามองร่างกายเธอแค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าเขาจะ​ทำอะไร

'.... 'ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากบางนั้นอีกเลย

'​หึ... 'คิดว่าจะแน่

หลังทานอาหารเสร็จเขาก็พาเธอมาในไร่กับเขาด้วย​ เมื่อขับรถไปถึงกลางไร่องุ่นเธอก็เห็นโรงอาหารขนาดกลางมีชาวบ้านกำลังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

'แกพาฉันมาที่นี่ทำไม​ ฉันไม่'​เมื่อจอดลงเสร็จ​เขาก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอลง

'จะลงดีๆหรือจะให้อุ้ม' แค่ได้ยินคำนั้นเธอก็ลงมาจากลงทันที​ เขาจับมือเธอและเดินจูงเข้าไปในโรงอาหารนั้น​

'สวัสดี​ครับ​ พ่อเลี้ยง'​คนงานที่ทั้งหมดต่างยกมือไหว้เขาทันทีที่พบหน้า​ นั้นยิ่งสร้างความแปลกใจให้ณาวิศา​มาก​ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขามีที่อยู่ที่นี่ด้วย​ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เธอ​ ด้วยความสงสัย​ นั้นทำให้เธอขยับเบ้าไปใกล้เขาอีก​ จนอีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆกัวปฏิกิริยา​ของเธอ

'​ทุกคน​ ฉันมีเรื่องจะบอก​ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆฉันนี้​ ชื่อคุณณาวิศา​หรือคุณนาว  เป็นว่าที่นายหญิงของไร่นี้'​ทันทีเขาพูดจบเธอก็แทบจะสลบ​ นายหญิงของไร่งั้นหรอหมายความว่า...เธอไปมองหาเขาก็พบว่าเขามองมาหาเธอด้วยสายตาที่หวานเชื่อม​ อะไรกันเนี้ยนี่เขามัดมือชกกันเลยหรอ​ เสียงโห่ร้องดีใจกับข่าวดีของคนงานดังขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ​ และบรรดาคนงานก็ชื่นชมในความสวยของเธอซึ่งเหมาะสม​กับพ่อเลี้ยงมาก​ ทำให้เธอเขินอายทำหน้าไม่ถูกอยู่นาน​ จากนั้นเมื่อเเดดเริ​่มออนลงเขาจึงพาเธอเดินสำรวจไร่ของเขาซึ่งพื้นที่ไร่ของเขาประมาณ200ไร่แบ่งออกเป็นไร่ชา50ไร่​ ไร่องุ่น50ไร่​ ไร่สตรอว์เบอร์รี่​30ไร่​ ผักเมืองหนาวอีก50ไร่​ ส่วนอีก10ไร่เป็นสวนดอกไม้​ และส่วนที่เหลือก็จะเป็นส่วนของที่พักอาศัย​  เขาพาเธอมาที่สวนดอกไม้​ครั้งแรกที่เธอเห็นมันช่างสะกดสายตาเธอได้ดีจริงๆ

'ว้าว​ สวยมากเลยอ่ะ'​เธอหันมาส่งยิ้มและพูดกับเขาความสวยงามตรงหน้าทำให้เธอลืมเลือนความโกรธ​ความเสียใจเสียสนิท​ เขาที่เห็นเธอชอบกับสถานที่แบบนี้นี้ก็ดีใจ​ เพราะเขาตั้งใจทำสวนแห่งนี้ให้เป็นที่สำหรับเขาและเธอ​ เขารู้สึกอิ่มเอมใจที่เธอชอบมัน​ เพราะตลอดทางที่เขาพาเธอมาเธอก็แทบจะไม่คุยกับเขาซักคำเลย​ เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอโอบกอดเธอจะด้านหลังสัมผัสอันแสนอบอุ่นนี้ทำให้คนที่ถูกกอดจากที่ตอนแรกตั้งใจจะผลักเขากลับเป็นปล่อยให้เขากอด​ เธอชอบมัมผัสอันอบอุ่นของเขามันทำให้หัวใจของเธอชุ่มชื้น​ขึ้นมา

'แกรู้ไหมทุกอย่างที่ฉันทำลงไปฉันทำเพื่อแกนะ'เธอหันหลังกลับมาเผชิญหน้า​กับเขาเตรียม​อ้าปากจะเถียง​ แต่ดันโดนลิ้มฝีปากหนาฉบจูบลงมา​ ความตกใจจึงทำให้เธอเผลออ้าปากทำให้ลิ้นร้ายเข้าไปสำรวจโพรงปากอันหอมหวานได้​ เขาค่อยๆหลอกล่อเธอด้วยทักษะ​และชั้นเชิงที่เขามีทำให้คนในอ้อมกอดที่ไร้เดียงสา​ต่อสัมผัสนี้อ่อนระทวยและเคลิ้มตามเขา

'อื้อออออออ'​เสียงครางจากคนตัวเล็ก​ที่กำลังจะขาดอากาศ​หายใจ​ทำให้เขาได้สติถอนริมฝีปาก​ออกอย่างอ้อยอิ่ง

'เพลี๊ยะ​ เสียงฝ่ามือนุ่มตบบนใบหน้าหล่อเหลาทันทีที่ได้สติ

'​แกอย่ามาทำอะไรแบบนี้กับฉันอีกนะ​ ฉันไม่ชอบ'พูดจบเธอก็รีบวิ่งหนีเขาไปทันที​ เขามองเธอที่วิ่งหนีเขาไปด้วยความรู้สึกที่อธิบาย​ไม่ถูกว่ามันจะดีใจเสียใจหรือน่าสมเพช​ดี​ เขาอุตส่าห์​รอเธอมากว่า10ปีทำทุกอย่างเธอมาตลอดมันคงได้เวลาแล้วที่เขาต้องทำเพื่อตัวเอง!!!!

'​แกเตรียมรับมือ​กับฉันไว้เลยนาวเพราะต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ออมมือแล้วนะ'​ หึ หมดเวลาเป็นพระเอกที่แสนดีแล้วสินะ

 

ความคิดเห็น