email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

16 สิ่งที่คาดไม่ถึง

ชื่อตอน : 16 สิ่งที่คาดไม่ถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2562 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 สิ่งที่คาดไม่ถึง
แบบอักษร

16 สิ่งที่คาดไม่ถึง 

อศิราวิ่งลงบันไดจากชั้นสองไปในห้องรับแขก ประจันหน้ากับชายสูงวัยหน้าตาคมดุดูมีอำนาจ เพียงเขาตวัดตามองมา อศิราก็รู้สึกชาวาบ!

เธอรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง ไม่คลาดไปจากใบหน้าคมดุของอีกฝ่ายเลย

นี่เหรอบิดาของเรณูและรินรดา...เพียงเขาอยู่ตรงนี้ บรรยากาศในห้องก็ดูคุกรุ่น น่ากลัว...อศิรากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกใจหาย มันวูบลึกๆในอกชอบกล...

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อ...”

“ริน รินมาอยู่นี่ได้ยังไง!!”

อศิรายกมือไหว้และกำลังจะเริ่มแนะนำตัวเอง แต่เธอช้ากว่าอีกฝ่ายที่ลุกพรวดจากโซฟา พุ่งเข้ามาคว้าไหล่บอบบางทั้งสองข้างของเธอ จับเขย่าเต็มแรง

“เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่...อุ๊ย!!”

หญิงสาวตกใจ จู่ๆชายร่างสูงใหญ่คนนี้ก็ดึงเธอเข้าไปกอดรัดเอาไว้กับอ้อมอกของเขาแน่น หนำซ้ำยังสะอื้นไห้เบาๆ คลอมากับเสียงพูดที่สั่นสะท้าน

“รินไม่ได้จากพ่อไปไหน รินอยู่นี่...ที่ผ่านมามันเป็นเพียงฝันร้ายของพ่อเท่านั้นใช่ไหม...รินของพ่อ”

อศิรารับรู้ได้ถึงความสะเทือนใจจากหัวอกของคนเป็นพ่อ...รินรดาเป็นลูกสาวที่เขารักมาก การได้รับความรักจากบิดา ให้ความรู้สึกอบอุ่นเช่นนี้เอง...

แต่เธอไม่ใช่รินรดา ความห่วงหาอาทรจากชายคนนี้ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอเลย

อศิราออกแรง เพื่อจะผลักร่างหนาออกห่าง แต่ไม่เป็นผล นายอดุลย์รัดเธอแน่นกว่าที่คิด

“คุณ...ปล่อย ฉันไม่ใช่...”

“ตายแล้ว น่าเกลียดที่สุด!! แม้แต่คุณพ่อของฉัน ก็ยังไม่ละเว้น ปล่อยคุณพ่อของฉันเดี๋ยวนี้นะอศิรา!!”

เรณูเดินเข้ามา เห็นภาพที่บิดาตนเองกอดรัดอศิราไว้แน่น อคติทำให้คิดไปเองว่าอศิราจะต้องล่อลวงบิดาของเธอเป็นแน่

ดังนั้นเรณูจึงรีบวิ่งเข้าไปดึงกระชากร่างของอศิราให้หลุดออกจากอ้อมแขนของนายอดุลย์ ผลักจนอศิราถึงกับล้มลงไป ศีรษะไปเฉี่ยวกับมุมโต๊ะกระจกกลางห้อง

“อศิรา!!”

เรณูสะดุ้งโหยง เพราะเจ้าของเสียง ซึ่งตะโกนเรียกคนที่เธอเพิ่งเหวี่ยงลงไป จนขมับขวาเกี่ยวกับขอบโต๊ะกระจกตรงหน้านั้น คืออิรวัฒน์!

ไม่สบายขนาดนั้น แต่เขาก็ยังฝืนสังขารลงจากชั้นสองมา หนำซ้ำยังเข้าไปนั่งลงข้างกับอศิรา ช่วยดูบาดแผลให้ฝ่ายนั้นราวกับเป็นเรื่องใหญ่โต ทั้งที่แผลก็แค่... “นิดเดียวเอง”

“เป็นยังไงบ้างอศิรา เจ็บมากหรือเปล่า อดทนก่อนนะ ฉันจะให้คริตพาเธอไปส่งโรงพยาบาล” ชายหนุ่มปลอบโยน เห็นมีเลือดไหลซึมออกมาจากข้างขมับขวาของเธอ ยังดีว่าไม่ล้มลงมากระแทกถูกดวงตา

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ...” บอกให้เขาสบายใจ แผลไม่น่าจะใหญ่มาก เพราะเธอเจ็บเล็กน้อย ออกแสบๆมากกว่า

หากแล้วก็ต้องสะดุ้ง เพราะอิรวัฒน์ ยื่นฝ่ามืออุ่นของเขาเข้ามา ช่วยเช็ดเลือดให้เธออย่างไม่รังเกียจแต่อย่างใด

“พี่โอม ทำอะไรคะ เปรอะเลือดแล้ว สกปรก!”

เรณูร้อง ไม่พอใจที่อิรวัฒน์ไปแตะต้องตัวอศิราต่อหน้าทุกคน

ส่วนคุณพ่อของเธอเองนั้น ท่านก็ยังคงตะลึงไม่หาย

“เร นั่นพี่รินของลูกนะ...?” นายอดุลย์ยังเบลอ คิดว่าอศิราเป็นรินรดาอยู่ จนเรณูหันขวับมา ร้องบอกให้บิดาตาสว่าง ตื่นจากภวังค์

“ไม่ใช่พี่รินหรอกค่ะคุณพ่อ ผู้หญิงคนนี้ชื่ออศิรา ก็แค่คนที่หน้าตาเหมือนพี่ริน แต่เป็นแค่คนงานรับจ้าง...ก็เพราะหน้าตาเหมือนพี่รินไงคะ ยัยแก้มอิ่มก็เลยติด ไม่เอาใครนอกจากผู้หญิงคนนี้”

“อศิราเหรอ...”

เรณูได้ยินเสียงพ่อของเธอ ครางชื่อของอศิราในลำคอ เธอนึกประหลาดใจจนต้องหันไปสังเกตบิดา

คุณพ่อทำหน้าอย่างกับเห็นผีหลอกกลางวันแสกๆ ทำไมท่านดูตกใจขนาดนั้น หรือเพราะว่าอศิราหน้าเหมือนพี่สาวของเธอมาก

ใครๆก็มองแค่หน้าตา ทั้งที่ความจริงแล้ว เป็นคนละคน เทียบกันไม่ได้เลย พวกหางแถว ประชาชนระดับล่าง ไหนเลยจะมาเทียบได้กับพี่สาวของเธอ!

“คุณพ่อเป็นอะไรไปคะ ยัยนี่ละค่ะที่กำลังมาล่อหลอกยัยแก้มอิ่ม แล้วก็ทำบ้านนี้วุ่นวาย คุณพ่อบอกเร ว่าจะมาจัดการมันไม่ใช่เหรอคะ” เรณูทวงสัญญาที่นายอดุลย์ให้ไว้กับเธอก่อนหน้านี้ บิดารับคำเป็นมั่นเหมาะ จะช่วยมาไล่อศิราไปจากบ้านของอิรวัฒน์ แต่พอมาถึง ท่านกลับเอาแต่ตะลึงหน้าตาที่เหมือนรินรดาของอีกฝ่าย จนทำอะไรไม่ถูกซะอย่างนั้น...

“จัดการเหรอ...แต่เด็กคนนี้...”

เรณูเพิ่งเคยเห็นความลังเล จากบิดาที่แสนเด็ดขาดของเธอเป็นครั้งแรก...

ตอนที่เธอฟ้องบิดาเรื่องอศิรา ท่านก็ดูกระตือรือร้นเดือดร้อนแทนเธอดีอยู่ แต่พอมาเห็นหน้าอศิราเข้า คุณพ่อผู้ดุดัน เด็ดขาดของเธอ ถึงกับอึ้งแล้วอึ้งอีก...ท่านดูใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่มันผิดปกติชัดๆ!

“บ้าหรือไงเรณู นี่มันบ้านฉัน เธอกล้าดียังไงมาทำร้ายคนของฉันถึงในบ้าน มากเกินไปแล้ว!!”

อิรวัฒน์โกรธจัด นึกโมโหตัวเอง เขาน่าจะมาให้เร็วกว่านี้ ตั้งแต่ชาคริตให้คนมารายงานว่าอดีตพ่อตามา เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่ามันต้องเป็นเรื่อง

ถ้านายอดุลย์มา เรณูก็ต้องตามพ่อเธอเข้ามาด้วย...เดิมทีเขาไม่อยากมีปัญหากับนายอดุลย์ เพราะอีกฝ่าย จะอย่างไรก็ได้ชื่อว่าเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของรินรดาคุณแม่ของน้องแก้มอิ่ม แต่ตอนนี้ อิรวัฒน์โกรธทั้งเรณูและอดีตพ่อตา

พ่อกับลูก ช่างวุ่นวายไม่ต่างกัน! 

“เรไม่ได้ทำอะไรเกินไปหรอกค่ะ ผู้หญิงคนนี้สมควรโดนแล้ว ก็มันกล้ามาให้ท่าคุณพ่อของเร คนนิสัยแย่ ทำตัวต่ำอย่างนี้ พี่โอมจะให้มาดูแลยัยแก้มได้ยังไง เรกับคุณพ่อ เรายอมเรื่องนี้ไม่ได้หรอกค่ะ”

อศิราเงยหน้าจ้องอีกฝ่าย โกรธเดือดขึ้นมาเช่นกัน

“ฉันไปทำอะไร คุณถึงบอกว่าฉันไปให้ท่าคุณพ่อคุณ คุณไม่ได้มีตามองเลยเหรอ ว่าพ่อของคุณเป็นฝ่ายดึงฉันเข้าไปกอด เพราะท่านเข้าใจว่าฉันเป็นคุณรินรดา!”

“ไม่จริง แกให้ท่าคุณพ่อ แกเข้ามาที่บ้านนี้ก็เพื่อต้องการจับพี่โอม คนอย่างแกเห็นผู้ชายรวยแล้วอยู่เฉยไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่คนแก่...โอ๊ะ!!”

“พอเถอะเร ลูกเข้าใจผิดไปเองทั้งนั้น ขอโทษหนูคนนี้เดี๋ยวนี้!!”

นายอดุลย์เองยังทนฟังวาจาน่าเกลียดของลูกสาวไม่ไหว เขาดึงแขนเรณูอย่างแรง สั่งเสียงเข้มงวด ทำเอาอีกฝ่ายหน้าเหวอ

คุณพ่อเข้าข้างยัยอศิรา...ได้ไง!? 

“คุณพ่อคะ ทำไมเรจะต้องไปขอโทษมันด้วย ไหนคุณพ่อบอกว่าจะช่วยเรเล่นงานให้มันสำนึกไง นี่ยังไม่ทันทำอะไรเลย คุณพ่อก็จะให้เรขอโทษมันเหรอคะ...?” เรณูท้วงที่บิดาสัญญาเอาไว้กับเธอก่อนหน้านี้

คุณพ่อบอกว่าจะช่วยเธอจัดการอศิรา จะเล่นงานให้กระเจิงออกจากบ้านนี้ไม่ทันแล้วนี่คืออะไร เพียงเพราะว่าอศิราหน้าเหมือนกับพี่สาวเธออย่างนั้นเหรอ

ไม่มีทาง เธอไม่ยอม เธอไม่ได้ผิดอะไร เธอทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องคนที่รัก

“เร พ่อสั่งให้ขอโทษก็ต้องขอโทษ อย่ามาเอาแต่ใจ ลูกเข้าใจผิดแล้วไปทำร้ายเขาจริงๆ ขอโทษเร็ว!”

“คุณพ่อ!!” เรณูงงหนักมาก บิดาไม่เคยบังคับเธออย่างนี้มาก่อน

ปกติแล้วคุณพ่อจะตามใจเธอกับพี่สาวทุกอย่าง ใครกล้ามารังแกหรือทำให้ไม่พอใจ จะต้องถูกเล่นงานหาที่อยู่ไม่เจอ แล้วนี่มันเกิดอะไรกับท่าน ทำไมจะต้องให้ขอโทษด้วย...กะแค่สาวใช้ธรรมดาอย่างอศิรา

เรณูกระฟัดกระเฟียด ไม่พอใจเลย เธอจ้องสบตากับบิดาเพื่อจะดื้อแพ่งต่อต้าน แต่ว่าตาคมกริบของคุณพ่อ ดุเยือก ทำให้เธออดเกรงกลัวไม่ได้เลย...

เมื่อไม่มีทางเลือก จึงจำต้องหันไปถลึงตาใส่อศิราแล้วเอ่ยคำ “ขอโทษ” อย่างเสียมิได้

“แค่ขอโทษมันยังไม่พอ”

“พี่โอม!!”

เรณูคิดว่าจะจบเรื่อง แต่อิรวัฒน์ยังไม่ยินยอม เธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธและน้อยใจ เขาเข้าข้างอศิราไม่พอ ยังจงใจจะให้เธอเสียหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า พี่โอมใจร้ายกับเธอเกินไปแล้ว...

“เธอต้องพาอศิราไปหาหมอ ทำแผล และออกค่ารักษาทั้งหมดให้ด้วย รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปหน่อยเรณู โตแล้ว ไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีความรับผิดชอบ” อิรวัฒน์ตำหนิตรงๆ แต่แทนที่อีกฝ่ายจะได้สำนึก เจ้าตัวกลับโวยวาย ทำเป็นเรื่องใหญ่โต

“ไม่เอา เรไม่ผิด เรไม่พาใครไปหาหมอทั้งนั้น เรเกลียดโรงพยาบาล” ปฏิเสธเฉียบขาด เชิดหน้าคอแข็งอย่างถือทิฐิ อวดดีและเอาแต่ใจ

“เอาอย่างนี้เหรอเร ก็ได้...คุณดุลย์ครับ ต่อไปนี้ ผมไม่อนุญาตให้เรณูหรือใครเข้ามาวุ่นวายในบ้านนี้โดยพลการอีก หากไม่ได้รับอนุญาตจากผม ใครก็เข้ามาในบ้านนี้ไม่ได้ ถ้ายังขืนเข้ามากันเองอีก ผมจะแจ้งความจับ ข้อหาบุกรุกทั้งหมด...ทุกคนเลย ไม่มีข้อยกเว้น!!”

“พี่โอม! พี่ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ เรกับคุณพ่อ พวกเราเป็นน้ากับคุณตาของยัยแก้มอิ่ม ยังไงเราก็ต้องมีสิทธิ์เข้ามาเยี่ยมหลานของเราสิ พี่จะมากีดกันพวกเราไม่ได้”

เรณูไม่ยินยอม รีบยกหนูน้อยแก้มอิ่มขึ้นมาอ้าง เธอต้องการจะใกล้ชิดกับอิรวัฒน์ หากเข้านอกออกในบ้านนี้ไม่ได้เลยแล้ว จะให้ทำยังไง

นี่เธออุตส่าห์พาคุณพ่อมาด้วย เขาก็ยังไม่เกรงใจ กล้าข่มขู่กันหน้าตาเฉยเลย!

“ยัยแก้มอิ่มมีฉันดูแลก็พอแล้ว เอาไว้ฉันจะพาแกไปเยี่ยมเธอกับคุณดุลย์เอง”

“แล้วถ้าเกิดมีเรื่องสำคัญมากๆขึ้นมาละคะ จะให้พวกเราทำยังไง” เรณูย้อนถาม เสียงขึ้นจมูกด้วยความน้อยใจ

“โทรมาบอกกันก่อนได้ หรือจะให้ผมไปหาที่บ้านโน้นก็ได้ แต่สำหรับการเข้ามาในบ้านนี้ ผมขอเถอะ อย่ามาเลย...ผมต้องการความสงบ”

อิรวัฒน์เอ่ยอย่างห่างเหินเย็นชา ไม่สนใจสายตาของอดีตพ่อตาและเรณูที่จ้องมองมา ด้วยการโอบอศิราพาเดินออกจากห้องรับแขก ต้องการจะรีบพาเธอไปทำแผล

“เจ้านายครับ เกิดอะไรขึ้น คุณอศิราเป็นอะไร!?”

ชาคริตอุ้มน้องแก้มอิ่มลงบันไดมา เจอกับเจ้านายตัวเองและอศิรา สภาพที่มีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่ขมับของหญิงสาว ยิ่งทำให้หนูน้อยร้องไห้เสียงลั่น

“โฮ!! แม่จ๋า!!”

น้องแก้มอิ่มดิ้น ผละจากอ้อมแขนของชาคริต เพื่อเข้าไปหาคุณแม่ของเจ้าตัว อศิรารีบเข้ามารับแม่หนูเอาไว้ ใจหายแวบ กลัวว่าแกจะดิ้นหลุดมือชาคริตแล้วร่วงลงไป

พอคว้าร่างจิ๋วมาได้ ก็รีบรัดไว้กับอ้อมอกตัวเองแน่น

น้องแก้มอิ่มเงยหน้าจ้องมองเธอตาโต น้ำตาคลอหยดเผาะลงมาไม่หยุด มือน้อยๆเอื้อมขึ้นมาแตะใบหน้าของอศิรา พยายามจะเอื้อมให้ถึงบาดแผลที่ขมับของหญิงสาวพร้อมกับครางสะอึกสะอื้นในลำคอ

ทำราวกับเจ้าตัวเองก็เจ็บ ไปพร้อมๆกับแม่จ๋าด้วย... 

“แกเป็นห่วงน้องอศิน่ะค่ะ คงอยากรู้ว่าน้องอศิเจ็บมากมั้ย...” ชุดาคาดเดาจากพฤติกรรมของแม่หนู ทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็พากันอึ้ง โดยเฉพาะอศิรา เธอก้มลงมองสบตากลมโตของแม่หนูน้อยตัวจิ๋ว

ดวงตากลมโตใสแป๋วของแม่หนูนั้น แสดงความห่วงใยที่มีต่อเธอจริงๆ มือเล็กป้อมยื่นชูขึ้นมา พยายามจะเอื้อมให้ถึงขมับด้านขวาของเธอ...หนูน้อยคงต้องการจะปลอบโยนไม่ให้เธอเจ็บนั่นเอง

อศิราคลี่ยิ้ม ลูบศีรษะเล็กๆของหนูน้อยอย่างอ่อนโยน

“น้าไม่เป็นไรค่ะ แผลแค่นิดเดียวเอง หนูไม่ต้องห่วงนะ”

“แม่...แม่จ๋า” ครางเรียกคุณแม่ ตาละห้อย

“ชุดา ดูแลน้องแก้มอิ่มด้วย ฉันจะพาอศิราไปหาหมอ...โอ๊ะ!”

“คุณอิรวัฒน์!”

อศิราตกใจ จู่ๆอิรวัฒน์ก็เอียงเซวูบ หน้าเขาขาวซีดไปหมด โชคดีว่าชาคริตว่องไว รีบเข้ามาช่วยพยุงเจ้านายเอาไว้ได้ทันเวลา

“นายครับ ผมจะพาคุณอศิราไปหาหมอเอง แต่ว่า...ผมจะพานายกลับไปที่ห้องก่อน รอสักครู่นะครับคุณอศิรา”

ชาคริตบอกแล้วก็รีบพยุงอิรวัฒน์กลับขึ้นไปที่ชั้นบน ส่วนอศิรานั้นยังคงอุ้มร่างจิ๋วของหนูน้อยแก้มอิ่มเอาไว้ในอ้อมแขน

เธอไม่ได้หันไปมองทางนายอดุลย์และเรณู แม้จะไม่มองแต่ก็ยังรับรู้ได้ ว่าทั้งสองคนนั้นจ้องเธออยู่ตลอดเวลา

กับเรณูนั้น คงไม่แปลกอะไรเพราะฝ่ายนั้นเกลียดขี้หน้าเธออย่างกับอะไรดี แต่กับนายอดุลย์สิ...ไม่รู้จะจ้องมองอะไรนักหนา...ถึงเธอจะเหมือนกับรินรดา แต่เขาจะสนใจกันมากเกินไปหรือเปล่า?

 

********************************************************** 

*********ขออภัยที่หายไปนะคะ เนื่องจากไรท์ต้องการแก้ไขคำผิดและหลายๆอย่างในเรื่องก่อนจะเอามาลงต่อค่ะ ก็เลยแก้มาเรื่อยๆ แต่ดันเสียเวลานานกว่าที่คิดค่ะ T^T  

มีรีดหลายท่านเดาเอาไว้ว่าเรื่องอศิกับคุณดุลย์ ...ก็จะเริ่มไขคดีเรื่องนี้แล้วค่ะ คุณตาหนูแก้ม อึ้งเลยเมื่อเจออศิ ลืมยัยตัวจิ๋วไปเลย ฮ่า.... 

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยนะคะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ^____< 

ความคิดเห็น