Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2562 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 11
แบบอักษร

TAKE CARE : 11

 

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้าโดยฝีมือของพี่ชายข้างบ้านของแทฮยอง สองขายาวสาวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องด้วยความเงียบก่อนจะหยุดยืนที่ข้างเตียงนอนของคนตัวดีในขณะนั้นรอยยิ้มบางเบาเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อเมื่อมองดูคนบนเตียงกว้างยามหลับไหลสายตาคมไล่มองใบหน้าสวยอย่างพินิจขนตางอนจมูกโด่งสวยปากอิ่มสีชมพูน่าสัมผัส

มันน่าสัมผัส...

 

"อือ.." เสียงครางในลำคอของคนบนเตียงดังขึ้นก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้เขาเรียกสติจองกุกให้หยุดชะงักการกระทำของเจ้าตัวทั้งที่ริมฝีปากยังไม่ทันได้สัมผัสกัน คิ้วหนาขมวดเป็นปมหงุดหงิดตัวเองที่เกือบเผลอขโมยจูบคนที่หลับไม่รู้เรื่องราว

 

"แทฮยอง ตื่นได้แล้ว"

 

"....."

 

"แทฮยอง!!!"

 

"ฮื่อ!!" แทฮยองส่งเสียงร้องในลำคอออกมาก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างพรวดพราดแขนเรียวกอดรัดหมอนข้างเอาไว้ดั่งเดิมใบหน้างัวเงียแสดงอาการตกใจออกมาหลังจากที่ได้ยินเสียงทุ้มอันทรงพลังของใครบางคน

 

"มึงจะลุกไม่ลุก" คนร่างหนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่สายตาคมกลับแพร่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนคนที่นั่งกอดหมอนข้างอยู่รู้สึกได้ถึงมัน

 

"พี่จองกุก! ผมกำลังฝันร้ายตกใจหมด!!" แทฮยองตะเบ่งเสียงออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดเพราะถูกรบกวนเวลานอนแต่มันก็มีข้อดีที่อีกฝ่ายนั้นปลุกเขาจากฝันร้ายแม้ในฝันร้ายจะมีจองกุกอยู่ด้วยก็ตาม

 

"ฝันว่าไง"

 

"ฝันถึงพี่จองกุกนั่นแหละ ในฝันพี่จองกุกไม่ยอมให้ผมคบกับจีมินแถมยังเอาปืนจ่อหัวผมอีกด้วย"

 

"ไม่ใช่แค่ในฝัน ชีวิตจริงกูก็ไม่ให้คบ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไม่งั้นกูเอาปืนมาจ่อหัวมึงเหมือนในฝันแน่" คนอายุมากกว่าข่มขู่คนตัวดีที่เอาแต่นั่งกอดหมอนข้างทำหน้าง่วงอยู่บนเตียงไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแม้แต่น้อย

 

"ตอนนี้กี่โมงแล้ว" เสียงทุ้มติดงัวเงียเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ยืนมองเจ้าตัวอยู่แม้จะพยักหน้างึกงักคล้ายรับฟังคำพูดที่เพิ่งจบไปของจองกุกก็ตาม

 

"ตีห้าสองนาที" นาฬิกาข้อมือสีดำถูกยกขึ้นให้อยู่ระดับพอดีกับหน้าอกสายตาสำรวจมองและเอ่ยบอกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

"งั้นขอนอนต่ออีกสามนาที ตีห้าห้านาทีปลุกผมด้วยนะ" ว่าจบแทฮยองไม่รอช้ารีบล้มตัวลงนอนลงบนเตียงกว้างอีกครั้งเปลือกตาสวยปิดลงแขนเรียวยังกอดหมอนข้างเอาไว้ดั่งเดิม

 

"ถุ้ย! แค่สามนาทีมึงก็เอาเนี่ยนะ"

 

"อือ ขอนอนต่ออีกสามนาที"

 

"งั้นกูไม่ปลุกละ อยากโดนจีมินโกรธก็ตามใจ"

 

[พรึบ!]

 

ร่างทั้งร่างดีดตัวลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงในขณะที่เผลือกตายังคงปิดอยู่จองกุกถอนหายใจยกมือขึ้นกอดอกมองไปที่คนบนเตียงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ดูท่าตอนนี้แทฮยองกำลังนั่งหลับภายในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบและแอร์ที่เย็นพอประมาณ จองกุกกำลังคอยสังเกตดูท่าทีของคนตัวดีอยู่ไม่ไกลโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา

 

"ผมตื่นแล้ว!" เปลือกตาสวยลืมขึ้นก่อนสายตาจะเหลือบมองไปที่จองกุกตามด้วยเสียงทุ้มติดหวานแม้งัวเงียเล็กน้อย

 

"กูทำขนมปังแยมกับไส้กรอกไข่ดาวไว้ให้ รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมากินก่อนจีมินจะทำอะไรเสร็จ" คนร่างหนาว่าหลังจากที่ส่ายหัวไปมาให้กับแทฮยองเมื่อสักครู่นี้ แทฮยองเป็นคนที่ได้นอนต่อนิดหน่อยก็เอา

ขี้เซาชะมัด...

 

"ตื่นมาทำตั้งแต่กี่โมง"

 

"ตีสี่ครึ่งพอทำเสร็จก็มาปลุกมึงเลย ง่วงชิบหาย"

 

"ขอบคุณนะพี่จองกุกที่คอยดูแลผมตลอดเลย"

 

"ไม่เป็นไร ยังไงเราก็คนข้างบ้านกัน"

 

เอ่ยบอกกับลูกคุณหนูข้างบ้านไปแบบนั้นแต่ภายในใจกลับไม่ได้คิดเพียงแค่คนข้างบ้านกัน เขารู้ตัวดีว่าอยากเป็นมากกว่านั้นแต่ก็ไม่กล้าที่จะบอกเพราะรู้ดีว่าตอนนี้แทฮยองยังคงชอบจีมินน้องชายของเขาอยู่ ที่เขาดูแลแทฮยองก็เพราะอยากดูแลและไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายต้องมาตอบแทนอะไรเขานอกจากนั้นเขาอยากให้แทฮยองเปลี่ยนใจมารักเขาด้วยตัวเอง

เขาภาวนาว่าแทฮยองจะเปลี่ยนใจ...

 

"ถ้าไม่ติดว่าผมชอบจีมินผมคงจีบพี่จองกุกไปแล้วนะเนี่ย ดูแลผมดีขนาดนี้"

 

"ก็เปลี่ยนใจดิวะ"

 

"อะไรนะ" คนตัวดีเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเจ้าตัวไม่ได้ยินสิ่งที่จองกุกพูดพึมพัมออกมา มันเบามากจนแทฮยองไม่สามารถได้ยินและรับรู้ได้

 

"เปล่า รีบไปอาบน้ำ"

 

 

[5:50]

 

สายตาคมแอบเหลือบมองลูกคุณหนูที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ฝั่งตรงข้ามเขามองสลับไปมากับหน้าจอโทรศัพท์แทฮยองเคี้ยวอาหารในปากจนแก้มตุ่ยและแน่นอนจองกุกมองว่าแทฮยองน่ารักเสมอไม่ว่าจะตอนหลับหรือทำกิจกรรมต่างๆ ใบหน้าสวยทำให้คนที่มองดูอยู่เพลิดเพลินไปกับมันจนไม่สามารถละสายตากลับมามองจอโทรศัพท์ได้อีกครั้ง

 

"อิ่มแล้ว" เสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองเรียกสติของจองกุกให้กลับมาก่อนที่จะกลับไปมองหน้าจอ

 

"อิ่มแล้วก็ลุกเอาไปเก็บ"

 

"เดี๋ยวก่อนขอนั่งย่อยก่อน" คนร่างบางว่าพลางนั่งพิงหลังที่เก้าอี้ของเจ้าตัวเมื่อทานอาหารมื้อเช้าที่พี่ชายข้างบ้านเตรียมเอาไว้ให้โดยมีจองกุกนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ฝั่งตรงข้าม

 

"เรื่องมาก" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งในขณะที่สายตาคมยังคงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็ตาม

 

"กุญแจบ้านอันนั้นผมให้พี่จองกุก พี่จองกุกจะนอนบ้านผมก็ได้นะ" คนตัวดีพูดขึ้นเนื่องจากกุญแจบ้านที่เขาให้จองกุกเพื่อให้มาปลุกเจ้าตัวมันเป็นกุญแจสำรองบังเอิญแทฮยองเป็นคนขี้ลืมหากมีกุญแจสำรองหลายดอกก็คงไม่แปลกอะไร

 

"บ้านกูมี" คนร่างหนาเหลือบสายตาคมมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและหากเจ้าของบ้านจะอณุญาตให้เขานอนที่นี่เขาก็คงไม่นอนหรอก

หากไม่มีแทฮยองนอนด้วย จะนอนที่นี่ไปทำไม..

 

"ก็เผื่ออยากเปลี่ยนบรรยากาศไง"

 

"จะหลอกให้กูเฝ้าบ้านให้ล่ะสิ"

 

"เปล่าซะหน่อย.." เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพลางทำหน้ามุ้ยเมื่อโดนคนอายุมากกว่าตรงหน้ารู้ทันเจ้าตัวอยู่เสมอ

 

"จะออกจากบ้านกี่โมง" คนตัวโตเอ่ยถามเมื่อรู้สึกว่าความเงียบเริ่มเข้ามาปกคลุมแทฮยองยังคงนั่งนิ่งไม่มีท่าทีว่าจะลุกไปเก็บจานมัวแต่นั่งเหม่อราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

 

"จีมินแชทมาบอกเมื่อคืนว่าพี่จินจะไปส่งโรงเรียนตอนหกโมงเช้าแป๊ะๆ"

 

"ใกล้หกโมงเช้าล่ะ จะออกไปรอเลยเปล่า"

 

"อีกสักพักแล้วกัน"

 

"เห็นว่าเข้าค่ายมึงต้องขึ้นเขา อย่างอแงร้องกลับ" ที่เขารู้ว่าแทฮยองต้องขึ้นเขาเพราะจีมินบอกเขาเอาไว้หมดแล้วและสิ่งที่เขารู้สึกได้ลูกคุณหนูอย่างแทฮยองต้องร้องกลับอย่างแน่นอน

 

"ไม่งอแงหรอกน่า เมื่อคืนอาจารย์ส่งรูปรีสอร์ทที่เราจะไปพักกันมาในไลน์กลุ่ม รีสอร์ทบนภูเขานั้นสวยมากถึงจะเหนื่อยผมว่ามันคุ้ม"

 

"ก็ขอให้เป็นแบบนั้น"

 

 

[10:15]

 

"ร้อนนนนนนนนนน!!"

 

"ทนหน่อยแทเดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

 

เสียงหวานของเพื่อนสนิทตัวเล็กเอ่ยบอกในขณะที่สองขาเรียวยังคงก้าวต่อไปอันที่จริงแล้วรถจอดให้พวกเขาลงเดินได้ไม่นานอีกอย่างมันก็ไม่ได้ไกลมากแถมบรรยากาศดีเหมาะมากกับการเดินขึ้นเขา ต่างจากแทฮยองที่โวยวายว่าร้อนพลางทำหน้างอแงอยู่เสมอ

 

"รถมันก็ขับขึ้นมาได้ทำไมอาจารย์ต้องให้พวกเราเดินด้วย!" ลูกคุณหนูตัวดีหันไปวีนใส่อาจารย์ที่เดินตามมาไม่ห่างซึ่งแน่นอนอาจารย์คนนี้เข้าใจดีว่าแทฮยองเติบโตมาอย่างสบายเลยไม่มีความอดทนและไม่ชอบความลำบากเพราะเขาเห็นแทฮยองมาตั้งแต่มัธยมต้นสมัยที่ตัวเล็กนิดเดียว

มันเป็นโอกาสที่จะฝึกฝนเด็กขี้วีนคนนี้ให้รู้จักอดทนซะบ้าง..

 

"มันเป็นการฝึกความอดทนและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อนจบมัธยมปลายครับนักเรียน"

 

"ผมไม่ทน! ผมอยากกลับบ้าน! ปะป๋ามารับผมกลับบ้านที ฮื่อ!!"

 

 

 

Talk Talk

คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญของเรานะคะ

 

ความคิดเห็น