ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 2,823
× 29,400
แชร์ :
ตอนที่ 8 [Rewrite]
แบบอักษร

ตอนที่ 8

“ขอร้อง หยุดเถอะนะ ไม่ไหว...แล้ว อ๊า”

สิ้นเสียงร้องครั้งสุดท้ายของต้นกล้า ร่างบางก็พล่อยสลบไปทันที นิสยังคงกระแทกเข้าไปที่ช่องทางรักอย่างต่อเนื่องไม่ขาดจนปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาอีกครั้ง ร่างสูงหอบหายใจเข้าปอดอย่างแรงอย่างเหนื่อยหอบ ยอมรับว่าเป็นเซ็กส์ที่รุนแรงทั้งๆ ที่เป็นครั้งแรกของต้นกล้าแท้ๆ

“ในที่สุดต้นกล้าก็เป็นของพี่”

นิสลุกขึ้นออกจากเตียงช้อนร่างบางให้มาอยู่ในอ้อมแขน แล้วพาไปที่ห้องน้ำจับวางต้นกล้าไว้ในอ่างน้ำขนาดใหญ่ จัดแจงทำความสะอาดร่างกายของตัวเองและต้นกล้า สองนิ้วคว้านไปที่ร่องก้นเพื่อชำระสิ่งที่ตนได้ปลดปล่อยหลายต่อหลายรอบ แม้อีกฝ่ายจะยังไม่รู้สึกตัวแต่ก็สะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงครางในลำคอเบาๆ และสีหน้าที่บ่งบอกว่าเจ็บพอสมควร

“อ๊ะ!”

ร่างสูงอุ้มต้นกล้าไว้แนบอกอีกครั้งร่างเปลือยถูกคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่แล้วพาร่างบางไปนอนที่เตียงเหมือนเดิม

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ทำให้ร่างสูงต้องหันไปมองก่อนที่จะหยิบขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างจ้าทำให้นีสอดที่จะส่งยิ้มเหี้ยมไปให้อีกฝ่ายไม่ได้

[นีสคะ...ทำไมรับช้าจังเลย] หญิงสาวจากปลายสายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวานเชิงน้อยใจ

นิสยกยิ้มที่ใบหน้านั่งลงบนขอบเตียงข้างต้นกล้า ก้มลงจูบไปที่หน้าผากอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยออกมาโดยที่ไม่คิดจะกลัวว่าร่างเล็กที่นอนอยู่จะได้ยิน

“ผมเข้าห้องน้ำอยู่ครับ...กำลังคิดถึงพริตตี้อยู่พอดีเลย”

[พริตตี้จะเชื่อดีไหมค่ะ หายไปตั้งนาน]

น้ำเสียงน้อยใจถูกส่งมายังปลายสาย นิสก้มลงจูบไปที่ริมฝีปากของคนหลับแลบลิ้นเลียไปทั่วขอบปากก่อนที่จะเลื่อนลงมาที่ลำคอพร้อมพูดกับปลายสายไปด้วยท่าทีปกติเหมือนเดิม

“พอดีผมงานยุ่งน่ะ งั้นเรามาเจอกันดีไหม”

[ทำไมคะ อยากไถ่โทษเหรอ]

“อยากเลี้ยงข้าวสักมื้อนะ”

[แค่นั้นเหรอ]

“คิดถึง” นิสใช้น้ำเสียงหลอกล่ออีกฝ่ายให้คล้อยตามแม้จะไม่เห็นหน้าแต่ก็รับรู้ได้ดีว่ากำลังทำหน้าตาและท่าทีแบบไหน

ร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์แม้จะคุยกับอีกคนอยู่ก็ตามแต่ปากก็ยังคงคลอเคียอยู่กับซอกคอขาวไม่ห่าง ลมหายใจร้อนๆ ถูกส่งเข้าไปแม้ว่าต้นกล้าจะยังไม่รู้สึกตัวแต่ก็รู้สึกถึงสัมผัสของอีกคนที่มอบให้จนต้องส่งเสียงร้องครางออกมา

[ถ้างั้นพริตตี้ขอเป็นคนเลือกร้านนะ เจอกันที่ร้าน...นะคะ]

“ครับ”

พูดจบร่างสูงก็วางสายไปทันที อยากจะโอบกอดร่างบางให้หายอยากมากกว่านี้ แต่ติดตรงที่มีอย่างอื่นสำคัญกว่า รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏบนใบหน้าคิดถึงใครอีกคน

‘แล้วเราจะได้เจอกัน...พริตตี้’

หญิงสาวที่อยู่ในชุดสีชมพูกระโปรงสั้นเลยเข่า เข้ากับรูปร่างและผิวพรรณ เธอนั่งรอชายหนุ่มอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างไม่รีบร้อนมองไปรอบๆ ยอมรับว่าค่อนข้างชอบทีเดียวเพราะบรรยากาศที่เงียบสงบและโรแมนติด พริตตี้มองอย่างชอบใจคิดถูกแล้วที่เลือกร้านนี้โดยที่เธอไม่รู้สึกตัวว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาแม้แต่น้อย

ร่างสูงเดินเข้ามาห่างเพียงระยะไม่กี่เมตรด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาไร้เสียงสองมือเอื้อมมาข้างหน้าแสยะยิ้มที่มุมปากไม่ให้อีกคนได้เห็นเสียงร่ำร้องในใจให้ลงมือทำใกล้

รังสีอัมหิตถูกส่งมาถึงหญิงสาวจนรู้สึกขนลุกวูบไปทั้งตัว ถึงแม้ว่ารอบข้างจะมีผู้คนประปรายแต่กลับไม่มีใครสนใจคนรอบข้าง พริตตี้รู้สึกถึงแรงอาฆาตที่ถูกส่งมาจนไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง

ร่างการเริ่มสั่น สองมือจับกันไว้แน่นพยายามไม่ให้ตื่นกลัวและระงับอารมณ์ไว้ไม่ให้ฟุ้งซ่าน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่กลับรู้สึกว่ารอบข้างเงียบผิดปกติจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังรัวจนแทบกระเด้งออกมานอกอก แต่หญิงสาวกลับรู้สึกว่ายิ่งใกล้เข้ามามากกว่าเดิมได้ยินเสียงรองเท้า

ใกล้เข้ามา...

เฮือก!

พริตตี้หน้าซีดเผือดด้วยความกลัวจับใจรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจับและลมร้อนที่ข้างหูจนอดไม่ได้ที่ต้องหันมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตนรู้สึกแต่ร่างสูงก็จับไปที่หัวไหล่ร่างบางทั้งสองข้างไม่ให้ขยับ กระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและมีเสน่ห์

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง”

“นีส!”

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละ ตกใจมากเหรอ” ร่างสูงถามก่อนที่จะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามมองหน้าหญิงสาวด้วยสีหน้าสำนึกผิดและเต็มไปด้วยความเป็นห่วงจนพริตตี้ต้องรีบเอ่ยออกมา พร้อมปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ไม่หรอกค่ะ พอดีพริตตี้คิดว่านีส...”

“ผมเป็นอะไรเหรอ”

“เปล่าค่ะ” พริตตี้เลือกที่จะไม่ตอบสบตาร่างสูงที่มองมารับรู้ถึงความรู้สึกที่เพิ่งผ่านมาสักครู่ หญิงสาวหลุบตาลงกับพื้นมองโต๊ะเพื่อทำใจก่อนที่จะหันมาสบตากับนีสอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่มอบให้แต่คำพูดแฝงไปด้วยความน้อยใจ

“นีสมาช้าจังเลย ปล่อยให้พริตตี้รอตั้งนาน”

“แต่อย่างน้อยผมก็มาไม่ใช่เหรอ”

แม้น้ำเสียงจะเหมือนเดิมราบเรียบและทรงพลังแต่คำพูดที่ถูกเอ่ยออกมาห้วนไม่เหมือนพูดกับคนรัก แทนที่จะรู้สึกน้อยใจอีกคน แต่พริตตี้กลับยิ้มให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือบางจับไปที่มือของอีกฝ่ายที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะลูบไล้อย่างแผ่วเบาเพื่อกระตุ้นให้ร่างสูงรู้ถึงความต้องการ

"แล้วอย่างนี้จะชดใช้กับพริตตี้ยังไงคะ”

ร่างสูงหัวเราะในลำคอไม่ใส่ใจกับท่าทีที่หญิงสาว

“แล้ว...พริตตี้อยากได้อะไรครับ”

นีสถามร่างบางพลางลูบไล้ไปที่มือนุ่มส่งสายตาหวานไปให้ หญิงสาวหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ โอกาสที่กำลังจะได้มาในเมื่ออีกคนเป็นถึงเจ้าชายน้ำแข็งของโรงเรียนมีหรือที่ใครๆ จะเข้าหาตัวได้ง่ายๆ สมกับชื่อฉายาที่ถูกตั้งเหลือเกินแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนจู่ๆ ก็เข้ามาทักและขอเบอร์มีหรือที่คนอย่างพริตตี้จะปล่อยให้หลุดมือยอมรับว่าตนเองก็รู้สึกขอบร่างสูงไม่น้อยอาจจะเรียกได้ถึงขั้นว่าหลงเลยทีเดียว

ทว่า...รอยยิ้มของอีกฝ่ายที่ส่งมาให้ แฝงไปด้วยเลศนัยและความร้ายกาจ

‘หึ อภัยไม่ได้คนที่ทำต้นกล้าต้องเจ็บ เธอจะต้องเจ็บกว่าต้นกล้าร้อยเท่า...พริตตี้’


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว