รักของ 'สูง'
#สูงกว่าเป็นผัว : เริ่มหา...
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

#สูงกว่าเป็นผัว : เริ่มหา...

#สูงกว่าเป็นผัว 

เริ่มหา... 

           คุณเคยรู้สึกอยากโดนใครสักคนดูแลไหม...

           ผมเคยรู้สึกแบบนั้นมาตั้งแต่สมัยประถม ความฝันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างช่วงมัธยมต้น ด้วยความที่เป็นผู้ชายตัวเล็กไร้พี่ชายคอยดูแลเลยทำให้ผมอยากจะมีใครสักคนที่ทำหน้าที่นั้นแม้จะไม่ใช่ฐานะพี่ชายก็ตาม คนที่ตัวใหญ่กว่าผมแล้วปกป้องผมได้ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กเกินไป มีพี่ ม. ปลายมาจีบผมก็ปฏิเสธหมดเพราะอยากจะตั้งใจเรียนตามคำสอนของแม่ จนกระทั่งผมเรียนจบมัธยมและเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ความฝันของผมค่อยๆ ดับสลายลงเรื่อยๆ จนผมลืมไปแล้วว่าผู้ชายตัวเล็กที่ควรได้รับการถนุถนอมเมื่อก่อน ตอนนี้จะหาใครสักคนมาดูแลยังไง

           ในเมื่อตอนนี้ผมดันตัวใหญ่กว่าผู้ชายหลายๆ คนที่ผมพยายามมองหา

           บ้าเอ๊ย!

           ผมรู้ตัวว่าชอบผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก แต่พอโตมาความรู้สึกนั้นเริ่มหายไป เมื่อตอนนี้มีแต่เกย์หนุ่มน้อยเข้ามาหาไม่ขาดสาย แต่ผมอยากเป็นรับ ไม่ใช่รุก! จะหาผู้ชายตัวใหญ่กว่าก็ยากเหลือเกิน ผันไปหาหนุ่มต่างชาติก็กลัวเจ็บหนักเพราะขนาดน้องชายพวกนั้นใช่น้อยๆ ที่ไหน เกย์รุกทั่วๆ ไปก็ดันเตี้ยกว่า เดินด้วยกันโดนเข้าใจว่าเป็นผัวแน่ๆ เมื่อตอนนี้ผมสูงไปกว่า 186 เซนติเมตรแล้ว สุดท้ายเลยต้องทำตัวเป็นชายแท้แล้วคั่วสาวไปวันๆ

           เฮ้อ...

           ผมลอบถอนหายใจโดยมองไปที่สนามบาสตรงหน้าที่มีผู้ชายเกือบสิบชีวิตวิ่งวนอยู่ในนั้น ผมเบื่อ ผมไม่รู้ว่าจะมองพวกเขาไปทำไม ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมันคงเป็นอาหารตาชั้นดีของผมเลยล่ะ ที่สำคัญในสนามนั่นไม่มีใครตัวโตกว่าผมสักคน ทำไมผู้ชายสมัยนี้ถึงได้ดูตัวเล็กตัวน้อยไปหมดนะ

           “โต้ง”

           “หืม...”

           ผมที่นั่งคิดอะไรเพลินๆ ในตอนแรกก็หันไปหาน้องกิ๊ฟสาวสวยที่ผมควงคนล่าสุด เธออายุน้อยกว่าผมปีนึง แต่หน้าตาจัดว่าเด็ดยิ่งกว่าสาวใหญ่ซะอีก

           “ผู้ชายเล่นบาสนี่เท่เนอะ โต้งไม่เล่นบ้างเหรอ โต้งตัวสูงจะตาย กิ๊ฟอยากมีแฟนเป็นนักบาส”

           คำถามของเธอทำให้ผมมองไปที่สนามอีกครั้ง ความจริงก็มีรุ่นพี่ชมรมบาสมาเชิญชวนผมอยู่บ่อยครั้ง แต่ผมเลือกที่จะปฏิเสธเพราะเมื่อก่อนผมเป็นคนขี้กลัว โดนกระแทกทีนึงก็คิดว่าจะเจ็บไปสักสามเดือน ความบอบบางเมื่อก่อนมันทำให้ผมรู้สึกกลัวไปหมดจริงๆ

           ตอนนี้ผมก็ยังคิดว่าตัวเองตัวเล็กนะ แม้มันจะไม่ใช่ความจริงก็เถอะ

           ให้ตายสิ...

           “อยากได้แฟนนักบาสก็ไปหาในสนามบาสสิ”

           ผมพูดโดยที่มองหน้าคนข้างๆ ด้วยท่าทีเบื่อหน่าย ทำเอาผู้หญิงหน้าตาสะสวยปรับเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นบิดเบี้ยวทันที ก่อนที่เธอจะปาขวดน้ำใส่ผมแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

           เฮ้อ...

           ผมถอนหายใจพลางนั่งเซ็งอยู่ที่ริมสนามบาสเหมือนเดิม ช่วงนี้ผมไม่ได้หาแฟน ผมไม่เคยหาใครเลยดีกว่า แค่ใครสนใจผมผมก็ไปตามเขา จนมันทำให้เจอผู้หญิงหลายแบบ และก็เป็นแบบที่ผมไม่ชอบซะส่วนใหญ่ อาจจะเป็นเพราะผมไม่สามารถชอบผู้หญิงได้ แต่ก็ไม่คิดจะกลับไปชอบผู้ชายเหมือนกัน

           เอาตรงๆ ยังไม่มีผู้ชายคนไหนถูกสเปคผมสักคน

           เพื่อนสนิทของผมที่คบมานานบอกให้ลองคบหาสักคนดู ถึงเขาเตี้ยกว่าแต่เรื่องบนเตียงอาจจะเด็ดจนผมร้องครวญครางไม่หยุด ผมก็เคยลองพยายามคิดแบบนั้น แต่มองยังไงก็ชอบไม่ลงจริงๆ ความรักของผมไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าสิ่งนั้นไม่ถูกใจหรือตรงสเปคจริงๆ

           ผมที่เริ่มเบื่อสนามบาสเพราะไม่มีอะไรน่าดูเท่าไหร่จึงจัดการรวบมัดผมยาวของตัวเองขึ้นให้หายรำคาญ ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อหนีจากที่น่าเบื่อนี่ซะ และทันทีที่ผมลุกหันตัวเตรียมเดินออกร่างกายก็ชนกับอะไรบางอย่างจนผมเบิกตากว้าง ของเหลวสีแดงกระฉอกหกจนเปื้อนเสื้อนักศึกษาของผม รวมถึงคนที่ถือมันด้วย

           “เฮ้ย ขอโทษ!” ผมที่รู้ตัวว่าเป็นคนผิดก็รีบเอ่ยเสียงดังก่อนจะเอื้อมมือไปลูบที่ส่วนที่น้ำแดงหกเลอะเขา และทันทีที่มือแตะโดนตัวผมก็แข็งทื่อกับกล้ามเนื้อแน่นสีแทนตรงหน้า จนอดไม่ได้ที่ต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเจ้าของร่าง

           ใช่ครับ คุณอ่านไม่ผิด ผมต้องเงยหน้า...

           ใบหน้าคมเข้มสีแทนกำลังจ้องมองลงมาที่ผม ใบหน้าเขาเปียกน้ำแดงนี่ด้วย จนผมแอบกลืนน้ำลาย ดวงตาคมจ้องผมไม่วางตา ส่วนผมเองก็มองหน้าเขาโดยไม่คิดจะละไปไหนแม้จะแอบเกรงกลัวกับสายตานี่ก็ตาม

           นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็ก...แม้จะนิดเดียวก็เถอะ

           เขาสูงกว่าผม...

           สูงกว่าผมหลายเซนเลยล่ะ!

           “นี่....” ลูกกระเดือกที่ขยับตามการออกเสียงของเขาทำให้ผมจ้องตาไม่กระพริบ เราอยู่ใกล้กันมากจนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายตรงหน้าชัดเจน “เฮ้ย”

           “หะ...หืม!”

           ผมที่มองลำคอยาวสง่าเพลินๆ ตอนแรกก็ต้องละสายตาแล้วมองที่ใบหน้าเขาอีกครั้ง

           “หลบ!”

           “อะ...อ๋อ”

           ผมที่พอจะรู้ตัวแล้วว่าเผลอขวางทางเขาก็รีบขยับตัวหลบ ก่อนที่คนตรงหน้าลูบใบหน้าเปียกของตัวเองแล้วขยำแก้วพลาสติกที่ใส่น้ำแดงเมื่อสักครู่โยนลงถังขยะ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเท่มาก

           บ้าจริง!

           ใจเต้นแล้วนะ!!

           ผมมองตามร่างสูงกำยำผิวสีแทนของเขาดูเซ็กซี่สุดๆ แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าทำให้ผมไม่สามารถละสายตาจากเขาได้ อีกฝ่ายเอากระเป๋าที่ถือมาด้วยวางลงบนม้านั่งที่ผมเพิ่งลุกมา ก่อนที่เขาจะหันมาสบตาเข้ากับผมเต็มๆ ซึ่งไม่ต้องจับผิดเรื่องแอบมองให้มากกว่า เพราะผมกำลังมองเขาอย่างเปิดเผยเลยนี่ละ

           ผู้ชายตรงหน้าน่าจะสูงสัก 190 กว่าๆ จากที่ผมมองด้วยตาเปล่า ผิวเขาสีเข้มแต่ไม่ได้ทำให้ใบหน้านั่นดูหล่อน้อยลงสักนิด จนผมไม่รู้ว่าคนที่โดดเด่นขนาดนี้คาดสายตาผมไปได้ยังไง

           “มองอะไรนักหนาไอ้เผือก”

           “ผะ...เผือก...”

           “ไปล้างตัวไหม”

           “อ่า ไปๆ” ผมพยักหน้าแม้จะระคายหูกับคำเรียกของเขา ถึงผมจะผิวขาวแต่ก็ไม่ได้ผิวเผือกขนาดนั้นสักหน่อย

           ผมที่เออออตามเขาไปทั้งๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไร ไม่นานเราทั้งคู่ก็มาถึงก๊อกน้ำที่อยู่ใกล้ๆ สนาม มันตั้งโดดๆ จนผมรู้สึกว่าใช้ยากมากๆ แต่อีกคนนั้นคงเคยชินแล้วถึงได้เปิดน้ำล้างหน้าลูบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหันมาหาผม

           “มานี่” ผมก้าวเข้าไปหาอีกคนอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะมองมาที่เสื้อที่เปื้อนน้ำแดงของผม “เสื้อมึง จะถอดไหม”

           “อืมๆ ถอดก็ได้”

           ผมว่าโดยที่ตอนนี้หัวใจเต้นโครมครามไปแล้ว ก่อนจะจัดการถอดเสื้อนักศึกษาของตัวเองออก เขาขยับถอยให้ผมได้เข้าไปล้างน้ำเหนียวๆ ที่เปื้อนอยู่ พอล้างเสร็จก็ต้องผิดหวังเมื่ออีกคนนั้นเดินหนีกลับไปที่โต๊ะแล้ว ผมเลยรีบเดินตามไปติดๆ โดยหวังว่าจะได้รู้จักเขามากกว่านี้

           ถูกสเปคว่ะ...

           “เอาไป”

           เมื่อมาถึงเสื้อกล้ามสีขาวสะอาดถูกโยนมาทำให้ตัวเองรีบรับไว้ ก่อนจะมองคนให้งงๆ ส่วนอีกคนนั้นสนใจผมที่ไหน เขาเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมานั่งเล่นหน้าตาเฉย จนตัวเองต้องเอ่ยถาม

           “นี่อะไร”

           “เสื้อไง”

           “แล้ว?”

           “มึงคงไม่หน้าด้านเท่ากูใช่ไหม” คำถามของเขาพร้อมกับสายตาคมกริบทำให้ผมไม่กล้าเอ่ยถามต่อ “ใส่ซะ”

           ในที่สุดผมก็เข้าใจว่าเขาให้เสื้อผมใส่นั่นเอง ตัวเองจึงไม่ขัดเพราะให้มายืนแก้ผ้าแบบนี้ก็เขินเหมือนกัน แต่อีกคนนั้นคงชินไปแล้ว เพราะเมื่อกี๊เขาก็ถอดเสื้อเดินมา

           “ขอบใจ”

           “มาเล่นบาสเหรอ”

           “เปล่า มาดูเฉยๆ”

           “มาดู?”

           “อืม มีคนพามา...” ผมตอบเสียงเบา เพราะความจริงไม่ได้ตั้งใจมาตั้งแต่แรก แต่สาวที่ผมคุยอยู่นั่นล่ะเป็นคนพามา ผมเลยต้องมาแบบไม่เต็มใจเท่าไหร่

           แต่ตอนนี้คิดว่าคุ้มแล้วล่ะ

           “สนใจเล่น...”   

           “เฮ้ย พวกมึง ระวัง!”

           ผมที่กำลังตั้งใจฟังและมองคนตรงหน้าก็ต้องหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นว่าลูกบาสสีส้มพุ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วจนผมตกใจผงะ แต่อีกคนนั้นดึงผมให้เข้าไปหาเขาจนร่างของตัวเองเซล้มเกาะไหล่เขาโดยก้มหัวซบบ่าอีกฝ่ายอัตโนมัติจนลูกบาสที่ว่าลอยผ่านไปอย่างฉิวเฉียด

           “ระวังหน่อย!”

           “โทษทีๆ เฮ้ยนาย เราขอโทษ”

           แรงสะกิดที่ไหล่ทำให้ตัวเองที่กลัวว่าลูกหนักๆ สีส้มจะมากระทบร่างค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และพยักหน้าเบาๆ เท่านั้น โชคดีที่มันไม่โดนหัวผมเข้า เล่นเอาหวาดระแวงเลยทีเดียว

           ผมที่ถอนหายใจโล่งอกก็เตรียมจะหันไปขอบคุณอีกคน แต่กลับโดนสายตาไม่เป็นมิตรส่งมาซะก่อนจนผมทำตัวไม่ถูกเลยได้กระพริบตามองเขาปริบๆ

           “จะลุกได้หรือยัง”

           “...”

           “กูหนัก”

           คำพูดนั่นทำให้ผมเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่านั่งลงบนตักเขาเข้าแล้ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นจนอีกคนต้องจับแขนผมไว้กับความรีบที่ทำให้ร่างกายเซไม่เป็นท่า

           “ทะ...โทษทีๆ กูตกใจ...”

           “อืม”

           “ว่าแต่เมื่อกี๊จะพูดอะไร...”

           “แค่จะถามว่าสนใจเล่นบาสไหม”

           “อ่า...”

           “แต่เห็นอาการกลัวลูกบาสของมึงแล้วช่างเถอะ” เขาว่าโดยที่ไม่มองผมด้วยซ้ำ ทำให้ตัวเองได้แต่ยืนเงียบและคิดอยู่ว่าควรจะไปจากตรงนี้ดีไหม หรือจะเนียนนั่งกับเขาไปเลย “ยืนทำไม ไม่เมื่อยเหรอ”

           ผมที่โดนถามก็รีบพาตัวเองไปนั่งลงข้างๆ เขา แม้จะแปลกใจอยู่นิดหน่อยก็เถอะ แต่ผมไม่เคยเห็นหรือเจอเขาจริงๆ นะ เดินสวนยังไม่เคยเลยมั้ง

           “นี่...”

           ผมที่เริ่มหายตื่นเต้นจากการเจอผู้ชายถูกสเปคแล้วก็ขยับเข้าไปหาเขาพลางมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วย เมื่อเจ้าตัวหันมามันก็ทำเอาใจผมเต้นโครมครามอีกครั้ง

           โดนใจเกินไปแล้ว!

           “กูชื่อเดียร์”

           “โอเค เดียร์ กูโต้ง ยินดีที่ได้รู้จัก”

           “อืม”

           “มึงอยู่ปีสองป่ะ”

           “อืม”

           “ทำไมกูไม่เคยเห็นมึงเลยอ่ะ” ทั้งๆ ที่ออกจะโดดเด่นขนาดนี้...

           “มหา’ลัยออกจะกว้าง ไม่เจอก็ไม่แปลก”

           “มันก็ต้องมีบังเอิญบ้าง...”

           “ไม่” เขาที่ตอบโดยที่สายตาก็จับจ้องไปที่โทรศัพท์อย่างเดียวทำให้ผมเซ็งๆ ดูแล้วคนตรงหน้าชวนคุยไม่สนุกเลย

           แต่ถูกใจอ่ะ ไม่ยอมแพ้หรอก

           “มึงมาที่นี่ทุกวันหรือเปล่า”

           “เปล่า”

           “ทำไมล่ะ”

           “เบื่อๆ ถึงมา” เขาตอบแบบส่งๆ ทำให้ผมพยักหน้ารับ โดยที่จ้องมองใบหน้าของเขาไปด้วย และไม่รู้ว่าสายตาตัวเองชัดเจนขนาดไหน ไม่นานคนข้างๆ ก็ยอมวางมือจากการกดโทรศัพท์แล้วหันมามองผมบ้าง “มีปัญหาอะไร”

           “เปล่า”

           “แล้วมึงจะนั่งอยู่ตรงนี้ใช่ไหม”

           “อืม สักพัก”

           ผมที่เปลี่ยนใจหลังจากที่ตอนแรกตั้งใจจะไปจากที่นี่ แต่พอเจอเดียร์ผมก็ขออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยดีกว่า

           เขาไม่ได้ตอบ ทำเหมือนไม่รับรู้อะไร ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน ทำให้ผมมองตามเขาไม่วางตา จนอีกฝ่ายก็ยอมตอบให้หายข้องใจ

           “กูจะไปเล่น เชิญมึงตามสบายแล้วกัน”

           “อืม”

           “ระวังลูกบาสด้วย”

           เขาพูดเพียงแค่นั้นและเดินเข้าสนามไปปล่อยผมไว้กับกระเป๋าสะพายของเขา ตัวเองที่จ้องแผ่นหลังกว้างน่าซบสุดๆ นั่นก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะอยู่ดูเขาจนฟ้ามืดไปเลย

           เดียร์งั้นเหรอ...

           ถูกใจขนาดนี้ ไอ้โต้งคงรู้จักแค่ชื่อไม่ได้แล้ว!

 

------------------------------

เปิดนิยายใหม่อีกแล้วววว ขอฝากเดียร์โต้งไว้ด้วยนะคะ > <

สวัสดีค่า เรา สวผลล นะคะ ツ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านนิยาย คอยคอมเม้น โดเนท ซื้อเหรียญ ซื้ออีบุ๊ก รวมถึงซื้อเล่มหนังสือและเล่นแท็กต่างๆ อยากจะขอบคุณจริงๆ ค่ะ ดีใจมากๆ เลย ヽ ( ̄▽ ̄) ノ หวังว่างานเขียนของเราจะสร้างความสุขให้ทุกคนที่แวะมาอ่านได้นะคะ ᴛʜᴀɴᴋs ғᴏʀ ʏᴏᴜʀ sᴜᴘᴘᴏʀᴛ 🖤 ติดตามนักเขียน Twitter : @merizelrada  Fanpage​ : สาววายผู้ลึกลับ
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น