email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

ตอนที่20  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"มีใครสงสัยอะไรไหมครับ"  

"......"  

"ผมหวังว่าทุกคนจะร่วมมือกันพัฒนาชุมชนเพื่อให้สัมฤทธิ์ผลตามที่ได้ชี้แจงไป"  

"พูดน่ะง่าย ใครๆก็พูดได้ คนไม่มีประสบการณ์เก่งแต่พูดหรือเปล่าก็ไม่รู้ เห๊อะ!!!" 

"ข้าก็คิดเหมือนไอ้อิน"  

ซุบซิบๆๆ~~  

"ได้ข่าวว่าเขาไม่เคยทำงานใหญ่ จะใช้พวกเราเป็นหนูทดลองอีกหรือเปล่า"  

"กำแพงกั้นน้ำล่มไม่เป็นท่า ผู้ใหญ่บ้านแบบนี้จะทำให้หมู่บ้านเราอดตาย"  

จบคำพูดของพี่อินบรรดาลุงป้าต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยสนับสนุน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาคุณกันต์ทำงานหนักขึ้น ลงพื้นที่ทุกตารางนิ้ว ค้นคว้าทั้งการปรับหน้าดินสำหรับการหาพื้นที่การเกษตร พนังกั้นน้ำที่เคยทำไว้พังไม่เป็นท่า งานนี้สูญสิ้นทั้งงบประมาณและความมั่นใจลดฮวบไปมากทีเดียว 

ผมเองได้เลื่อนตำแหน่งจากแม่ของลูกและแม่บ้านขึ้นมาเป็นเลขาส่วนตัว ให้คำแนะนำเรื่องภูมิศาสตร์คร่าวๆเท่าที่จะรู้ตามประสาคนที่เกิดและโตที่นี่  แต่ที่ภูมิใจสุดๆก็คงจะเป็นการจัดตั้งกลุ่มสหกรณ์ชุมชนซึ่งกำลังอยู่ในขั้นตอนการก่อสร้างอาคาร แต่ก็ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับ ต้องขอบคุณพี่ออยที่ยอมลาออกจากงานมาช่วยพวกเราในครั้งนี้ 

 จะว่าไปก็ไม่ได้มาง่ายๆนะครับ ผมต้องแลกกับความลับของตัวเอง พี่ออยดูตกใจแต่ก็ไม่เท่ากับที่ผมคิดเอาไว้ เธอหัวเราะที่ผมทำหน้างง ก่อนจะบอกว่า ดูออกตั้งนานแล้วว่าผมกับคุณกันต์ชอบกัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็นพ่อของลูก ทั้งยังต่อยคุณกันต์ไปหนึ่งหมัดใหญ่โทษฐานที่เคยทำร้ายผม  

"โอกาสน่ะให้กันแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ ถ้าผู้ใหญ่ทำร้ายน้องชายออยอีก ออยจะตามฆ่าให้ตายเลย!!"  

และถึงแม้พี่ออยจะรู้ก็ใช่ว่าตัวการสำคัญอย่างพี่อินจะรู้ไปด้วย ผมตัดสินใจที่จะไม่บอก ไม่ได้จะแกล้งหรอกนะครับ ผมก็แค่ .. ยังไม่พร้อมจะรู้ความจริงถึงความสัมพันธ์ระหว่างพี่อินและคุณเกด  

ผมกลัว  

เพราะความตายเป็นเรื่องที่น่ากลัว  

ผมถึงไม่อยากรู้ว่า .. พี่อินทำอะไรกับคุณเกดจนเธอคิดสั้นแบบนั้น  

ผมกลัว 

ผมไม่ได้กลัวจะถูกคุณกันต์เกลียดอีกครั้ง  

กลัวใจตัวเอง 

กลัวที่ไม่สามารถให้อภัยพี่อินได้  

ก็เพราะที่ผ่านมาพี่อินของน้องเอย 

ช่างแสนดีและเป็นคนที่รักน้องเอยที่สุด  

ถ้าหากความจริงของทั้งคู่ถูกเปิดเผย เราสองพี่น้องยังจะมองหน้ากันติดไหม ... ผมจะรับความจริงได้แค่ไหนหากพี่ชายผมคือฆาตกรที่ปลิดลมหายใจหญิงสาวคนหนึี่งด้วยการกระทำที่ยังไม่มีใครรู้ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ 

หลายเดือนมานี้นอกจากความสัมพันธ์ของพ่อแม่ พัฒนาการของอันซีนก็เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ความซนก็เช่นกัน คอกกั้นที่ว่าแข็งแรงลูกชายผมปีนจนพัง กำแพงบ้านคุณทวดเต็มไปด้วยศิลเปรอะฝีมือคุณหลาน ที่สำคัญขยันพูดเหลือเกิน อ้อแอ้บ้าง เป็นคำสั้นๆบ้าง สนุกดีนะครับ ได้เรียนรู้อันซีนในแต่ละวัน เจ้าเด็กม้าเหินสุดแสบ 

เล่นจ๊ะเอ๋กับคุณพ่อ 

เด็กแสบชอบเล่นปิดแอบ เอ๋ๆๆๆทั้งวัน 

สติ๊กเกอร์ที่พี่สายชลซื้อให้ไม่ีแปะพนัง อันซีนเอามาแปะหน้าครับ

บางวันที่ผมกับคุณกันต์ไม่เข้าใจจนทะเลาะกันเสียงดัง ก็มีอันซีนที่มาคอยจับมือ คลอเคลีย กอดพ่อเขาที มากอดแม่ที อ้อนให้พาไปเดินเล่นบ้าง ยื่นมือให้ผมกับคุณกันต์จับมือเขาแล้วเดินไปด้วยกัน การกระทำที่ไร้เดียงสาแต่ทำให้พวกเราฉุกคิดได้เสมอ โชคดีจริงๆที่มีอันซันเป็นลูก เป็นหัวใจอีกครึ่งดวงของเราทั้งคู่  

 

"คิดให้ดีเถ๊อะ คุณ ผู้ ใหญ่ บ้าน รณพีร์!!" พี่อินครับ ยังไม่เลิกยั่วโมโห 

"อุงอิง อุงอิงง" ลุงอิน ลุงอิน 

"จ๋า เรียกจ๋าดิ๊"  

"อุงอิง นั่นน!! จ๋าา อิง มะ จ๊ายยย" ทำหน้าจริงจังมาก ยกนิ้วชี้ส่ายไปมาไม่ใช่ๆๆ 

"แม่งเอ้ย!! ขนาดชื่อเรียกกูมันยังขโมย" สถบเสียงดัง ตะวันฉายไม่ถูกใจสิ่งนี้ 

"พี่อิน! ห้ามพูดคำหยาบให้หลานฟังนะ"  

"เห๊อะ!!!"  

"เอาล่ะครับ ผมเข้าใจดีว่าทุกคนยังไม่มีความเชื่อมั่นมากพอ หลังจากนี้เราคงต้องให้เวลาพิสูจน์กันต่อไป ผมไม่มีเรื่องที่ต้องชี้แจงแล้ว หลังจากนี้หากสนใจเข้าร่วมกลุ่มสหกรณ์เพิ่มเติมสามารถติดต่อได้ที่ออยกับน้องเอยนะครับ"  

หน้าที่ของเราสองคนในวันนี้คือเปิดรับสมาชิกเพิ่ม คุณกันต์ให้คนทึ่เข้ามาทำงานกรอกเอกสาร ข้อมูลส่วนตัว อาทิเช่น ชื่อ นามสกุล อายุ อาชีพปัจจุบัน ความสามารถที่ตัวเองมีเพื่อที่จะใช้เวลาช่วงค่ำคัดสรรหน้าที่ให้แต่ละคนอย่างเหมาะสม และเพราะทุกอย่างถูกจัดสร้างขึ้นด้วยงบประมาณที่ต้องขอมาอย่างยากลำบาก เมื่อมีรายได้เข้าชุมชน สมาชิกจะได้รับค่าจ้างตามส่วนงานที่ตัวเองได้ทำและส่วนหนึ่งก็เก็บเข้าส่วนกลาง 

ถึงแม้จะเข้ามาทำงานด้วยเส้นสายอย่างไม่ถูกต้อง แต่สิ่งที่คุณกันต์กำลังทำก็ลบคำสพประมาทไปได้มาก ถึงจะเจออุปสรรคมากมายเราสองคนต่างไม่เคยย่อท้อ ที่สำคัญ … การเติมความหวานให้กับชีวิตคู่ก็เรื่องจำเป็น งานนอกบ้านเหนื่อยพอแล้ว กลับมาถึงที่บ้านก็ควรจะมีความสุขที่สุด .. จริงไหมครับ  

.. 

.. 

.. 

"อ่าาา แฮ่กๆๆๆ"  

"เอย เอย ซี๊ดดด รัดฉันแรงเกินไปหรือเปล่า"  

"อ๊ะ อ๊ะ อื้อออ คุณกันต์"  

กลางดึกที่เงียบสงัดในห้องครัวหลังบ้าน ยังมีสองร่างเปลือยเปล่าโรมรันอยู่บนโต๊ะกินข้าว ร่างบางที่ถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อนนอนอ้าขากว้างเพื่อรองรับคนตัวใหญ่ที่ยืนชิดขอบโต๊ะสอดใส่แกนกายเข้าออกช่องทางเล็ก  

บนตัวขาวประปรายไปด้วยรอยรักสีกุหลาบ และมันจะเด่นชัดที่สุดในบริเวณฐานเต้านมที่ยังคงอวบอิ่มไม่แพ้คุณแม่ยังสาว งานนี้คงต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าแสบที่มักงอแงขอเข้าเต้าอยู่เสมอ ... สองมือใหญ่กอบกุมบีบคั้นบดขยี้ปลายตุ่มไต ลิ้นร้อนตวัดแลบเลียอย่างร้ายกาจ อวัยวะในร่างกายทำงานสัมพันธ์กันราวกับเป็นเครื่องจักร ฝ่ายรับที่ถึงแม้จะไม่ได้ออกแรงแต่กลับหอบแฮ่กตั้งแต่บทรักเพิ่งเริ่ม  

"จุ๊บบ~" สะโพกสอบหยุดนิ่ง กายโถมทับนิ่งงันบนร่างบางพร้อมกับจูบเบาๆบนแผ่นอกให้อิงเดือนได้สะท้านเสียว 

"ฮื่ออ คุณกันต์"  

"พี่แก่แล้วชักจะเหนื่อยแล้วสิ"  

"พะ พอ .. พอแค่นี้ก็ …"  

"ไม่ได้!! เมียพี่ยังค้าง…. ยังคาอยู่แบบนี้ ใครจะไปใจร้ายกับเธอได้ลง" ไม่พูดเปล่ามือหนายังคงจับตั้งแต่ปลายจนมาถึงลำโคน ก่อนจะรูดขึ้นจากโคนไปสุดท้าย ความเสียวแล่นริ้วขึ้นมาถึงช่องท้องส่งให้หน้าท้องแบนราบเกร็งขึ้น  

รณพีร์ยกยิ้มชอบใจ เขารักอิงเดือน เพียรถามความรู้สึกภายในหัวใจมาตลอดถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเรา คล้ายกับเป็นเรื่องตกกะไดพลอยโจร อยู่ด้วยกันเพราะเจ้าเด็กแสบที่ได้นิสัยมาจากคุณลุงซึ่งพ่ออย่างเขาชังน้ำหน้าเป็นที่สุด  

จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์จนร่วมหลายเดือน อิงเดือนไม่ได้พิสูจน์ตัวเองเหมือนอย่างที่รณพีร์ทำ คนตัวเล็กก็เพียงแค่ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง เป็นเด็กที่ไม่คิดเล็กคิดน้อย ไม่เก็บความโกรธเอาไว้กับหัวใจ ครั้งที่ได้พบกันในวันที่เขามารับราชการ อิงเดือนเป็นเหมือนสีฟ้าหม่น ดูสุกสกาวแต่ไม่สดใสนัก แผ่นหลังเล็กที่บอบบางถ้าถูกเขาบีบแรงๆคงแตกหัก แต่ในความเป็นจริงกลับอุ้มเด็กชายที่หนักร่วมสิบกิโลได้ตลอดทั้งวันโดยไม่บ่น  

อิงเดือนไม่เคยตัดพ้อโชคชะตาให้รณพีร์ฟัง  

ไม่เรียกร้อง  

ไม่ต้องการ  

นั่นยิ่งทำให้รณพีร์แปรสถานะภายในหัวใจระหว่างเขาและอิงเดือนเปลี่ยนไปอย่างก้าวกระโดด  

เร็วไปไหมที่จะรักใครสักคน  

แค่เพราะมีลูกน่ะหรือที่ใช้เป็นข้ออ้างผูกมัด  

ไม่ ..  

ไม่มีคำตอบ 

ไม่มีเหตุผล  

สำหรับรณพีร์แล้วความรักครั้งนี้ …  

เวลา  

คงใช้ตัดสินทุกอย่างไม่ได้  

"อ๊ะ คุณกันต์"  

"หึ กลัวเหรอ ใจเต้นแรงเชียว"  

"แกล้งเอยใช่ไหม!! อ๊าาาา~ อื้ออ ละ ลึก ลึกเกินไป … ฮื่อออ~" 

รณพีร์พลิกตัวอุ้มอิงเดือนทั้งที่แกนกายยังคงเชื่อมต่อกัน นอกจากไม่ปราณีรณพีร์ยังคงส่งต่อความเสียวซ่านให้กับอิงเดือนด้วยย่างก้าวที่มั่นคงและเสียวจนต้องลอบกัดบ่าแกร่งไปแรงๆหนึ่งครั้ง ถึงแม้จะเจ็บแต่รณพีร์ก็ยังหัวเราะให้กับความแสบเมียเด็กตัวร้าย  

ฟุ่บบ~ ทิ้งตัวลงบนโซฟาและนั่นก็ยิ่งทำแกนกายที่สอดใส่อยู่ยิ่งเข้าไปลึกมากขึ้น 

"อื้อออ~"  

"แข็งมากแล้วนะ เธอต้องการอะไรล่ะเอย"  

"คุณกันต์ .. อย่าแกล้งน้องเอยแบบนี้"  

"ไม่ได้แกล้ง พี่เหนื่อยแล้ว เอยช่วยพี่บ้างสิครับ"  

"ชะ ช่วยยังไงครับ"  

"แบบนี้ไง …"  

มือหนารั้งเอวคอดให้ลอยสูงก่อนจะจับกดลงมาบนแกนกายยักษ์ ความอบอุ่นค่อยๆถลำลึกเข้ามาพร้อมกับอาการเกร็งบีบรัดที่แน่นกว่าทุกครั้ง 

"เอย ถ้าไม่ผ่อนคลายเราจะเจ็บทั้งคู่ เอยรู้ใช่ไหม"  

"อึกก .. อ่าาห์~ เอย เอยควบคุมตัวเองไม่ได้อะ อ๊าาาา~"  

คุณผู้ใหญ่ที่ใจร้อนยิ่งกว่าเด็กวัยรุ่นสวนสะโพกขึ้นก่อนที่ช่องทางรักจะกลืนแท่งลำร้อนได้สุดโคน ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่ร่วมรักกันแต่นี่คือครั้งแรกที่อิงเดือนต้องฝ่ายคุมเกม  

"ไม่ต้องกังวล ร่างกายของพี่เป็นเหมือนเวทีที่แข็งแรง มันรองรับท่าเต้นรำของเอยได้จนกว่าเอยจะพอใจ ทั้งหมดของพี่เป็นของเอยรู้ไหม"  

"คุณกันต์…."  

"ไม่อยากลองเต้นรำบนตัวร่างกายนี้หน่อยเหรอ"  

"........." กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตอบตกลง ถึงแม้จะร่วมรักกันเรียกได้ว่าแทบทุกวันหรือทุกครั้งที่มีโอกาส แต่มันไม่ใช่เรื่องง่าย 

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่อิงเดือนจะทำได้!! 

"จับมือกันแบบนี้"  

รณพีร์จับมือบางที่วางบนหน้าท้องแกร่งขึ้นมาประสานกอบกุมไว้ ถึงแม้ร่างกายจะทรมานจวนระเบิดแต่เพราะเป็นครั้งแรกเขาจึงต้องใจเย็นให้ถึงที่สุด  

"นั่งสบายๆ ใช้เข่าสองข้างมาช่วยรองรับน้ำหนัก อืมมม ลองยกตัวขึ้นสิ"  

อิงเดือนทำตามอย่างช้าๆด้วยท่าทางที่เขินอายไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา ขณะเดียวกันก็ถูกปลุกเร้าที่ด้านหน้าด้วยมือหนาอีกครั้ง อารมณ์รักกลับมาพลุ่งพล่าน ความวาบหวามชักนำจิตใจให้ลืมความอาย จากที่ต้องประคองเอวช่วย ไม่กี่นาทีต่อมาคนตัวเล็กก็สามารถวาดลวดลายเต้นรำบำสุดพิเศษให้กับค่ำคืนนี้อย่างสวยงาม  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

--------------------- 

อีก2ตอนจบแล้วนะคะ เรื่องนี้ไม่มีตอนพิเศษน๊าา 

ความคิดเห็น