ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่งอรุณที่แสนหดหู่

ชื่อตอน : รุ่งอรุณที่แสนหดหู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 369

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2562 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่งอรุณที่แสนหดหู่
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา

องค์ชายเอินตูฉางที่ตื่นขึ้นมาก่อนมองหน้าร่างบางอย่างรักใคร่ เขาพร้อมทำทุกอย่างให้ร่างบางลืมคนรักเก่าแล้วในใจมีแต่เขาคนเดียว

“ฮึกๆ...อย่านะ!...อย่า!//เฮือก!//“เฉินจื่อลู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาในอ้อมอกของเอินตูฉาง

“เจ้าเป็นอะไร!”เอินตูฉางที่ตื่นแล้วรีบลุกขึ้นมาดูเมียรักของเขาทันที

“ออกไป!ฮึกๆ ข้าบอกให้ออกไป!”เฉินจื่อลู่ที่เห็นหน้าเอินตูฉางก็ยิ่งคลั่ง ลุกลี้ลุกลนที่จะลงจากเตียงนอน

“จื่อลู่!”เอินตูฉางจับร่างบางมากอดแนบอก ตอนนี้เฉินจื่อลู่ตัวสั่นเทาเพราะกำลังร้องไห้อย่างหนักหน่วง

“ปล่อยข้า...ฮึกๆ...ไปเถอนะ...ฮึกๆ”เอินตูฉางที่ได้ยินอย่างนั้นก็เจ็บที่ใจไม่เบา

“จื่อลู่ ข้าขอโทษๆ อย่าร้องไห้เลยนะ //ชู่วววว//คนดีของข้า เลิกร้องไห้เถอะ น้ำตาไม่เหมาะกับเจ้าหรอก”เอินตูฉางกอดร่างบางและปลอบเมียรักไปด้วย

“ฮึกๆ”ร่างบางค่อยๆหยุดร้องไห้เหลือเพียงเสียงสะอื้น

“เราไปแช่น้ำอุ่นกันนะ เจ้าจะได้สบายตัว“เอินตูฉางพูดจบก็ค่อยๆอุ้มร่างบางและพาไปยังบ่อน้ำที่ให้นางกำนัลเตรียมไว้

“โอ้ย!...ข้าแสบ ฮึกๆ”ทันทีที่เอินตูฉางพาเมียรักลงไปในบ่อและนั่งลง เฉินจื่อลู่ก็ร้องโอดโอยขึ้นมาทันที

“เดี๋ยวก็ไม่แสบแล้ว”เอินตูฉางปลอบร่างบางและกอดแน่นขึ้น

เอินตูฉางเริ่มทำความสะอาดร่างกายให้ร่างบางที่กำลังซบอกเขาอยู่ในตอนนี้ คำปลอบประโลมถูกเอ่ยออกมาในระหว่างที่เอินตูฉางทำความสะอาดร่างกายให้ร่างบาง

“สะ...เสร็จรึยัง?ฮึกๆ ข้าเจ็บ”เฉินจื่อลู่เอ่ยผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของตนอย่างหวาดหวั่น

“เสร็จแล้วละ เราขึ้นข้างบนกันเถอะ”เอินตูฉางตอบด้วยน้ำเสียงที่แสนนุ่มนวล

“อื้ม”เฉินจื่อลู่ตอบ

หลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นมาจากบ่อน้ำ

“ยังเจ็บอยู่รึไม่?”เอินตูฉางถามเมียรัก

“//หงึกๆ//“เฉินจื่อลู่พยักหน้าตอบ

สิ้นเสียงของเฉินจื่อลู่ถ้วยยาก็มาจ่อที่ปากของร่างบางทันที

“ดื่มยานี่เสีย เจ้าจะได้ฟื้นตัวเร็ว”เอินตูฉางบอกและค่อยๆประคองร่างบางให้มาซบอก

“ข้าไม่อยากกิน”เฉินจื่อลู่ยังนั่งหน้าอมทุกข์อยู่บนเตียง

“ถ้าเจ้าไม่กินข้าจะสั่งไพร่พลของข้าให้มาถล่มเมืองนี้และพาเจ้าไปอยู่กับข้า เลือกเอาเถอะ”เอินตูฉางหมดหนทางจึงจำใจต้องบังคับร่างบาง

“ฮึกๆ ข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นคนดี แต่ไม่เลย ไม่เคยมีคนดีอยู่บนโลกสำหรับข้า!”เฉินจื่อลู่ปัดถ้วยยาในมือร่างสูงล่นลงสู่พื้นตกแตกกระจาย

“ข้าจะไปเอามาให้เจ้าใหม่”ร่างสูงเอ่ย

“ไม่ต้อง!ข้าอยากตายนัก!ตายไปอยู่ที่ที่ไม่มีคนใจร้าย!ฮึกๆ”เฉินจื่อลู่ฝืนลุกขึ้นจากเตียงและรีบไปที่ตำหนักของบุพการีของตน

(ที่เฉินจื่อลู่รู้ว่าพ่อกับแม่อยู่ที่ไหนเพราะตำหนักส่วนตัวคือที่พักของแม่ตน)

ณ ตำหนักส่วนพระองค์

ฮองเฮาฟ่านที่กินไม่ได้นอนไม่หลับนั่งเศร้าใจอยู่ริมสระบัว

“คิดอะไรอยู่หรือ?”ฮ่องเต้ที่เดินมากอดร่างบางจากทางด้านหลังถามภรรยาที่รักยิ่งของตน

“ข้าคิดว่าลูกต้องร้องไห้หนักมากแน่ๆ”ยังไม่ทันสิ้นคำของฺฮองเฮา เฉินจื่อลู่ก็ฝ่าดงทหารเข้ามาถึงที่นี่

“เสด็จแม่ ลูกเจ็บเหลือเกิน ฮึกๆ”ร่างบางที่ล้มลงไปกองที่พื้นร่ำไห้สะอื้นอยู่อย่างนั้น

เอินตูฉางที่วิ่งตามมาเห็นเมียรักล้มอยู่ที่พื้นก็จะเข้าไปพยุง แต่ทว่า...

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”ฮองเฮาฟ่านที่เห็นสภาพลูกของตนก็อดที่จะโกรธไม่ได้ หัวอกคนเป็นแม่นั้นไซร้ย่อมเจ็บกว่าลูกเป็นร้อยเท่าพันเท่า

“ลู่เอ๋อร์ กลับตำหนักกันนะลูก”ฮองเฮาฟ่านที่ดูแล้วสภาพจิตใจของลูกรักตอนนี้ไม่น่าจะดีสักเท่าไร จึงพาลูกของตนออกห่างจากชายผู้นี้เสียก่อน

“คือ...ข้า!”เอินตูฉางกกลังจะอธิบายแต่ไม่ทันเสียแล้ว

“ตามข้ามา”ฮ่องเต้พูดลอยๆให้เอินตูฉางได้ยิน ร่างสูงเดินตามพ่อตาไปอย่างไม่อิดออด

//ในตำหนัก(ห้องรับรอง)//

แก้วชาสองใบถูกวางลงบนโต๊ะ พ่อตาและลูกเขยนั่งจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ

“เหตุไฉนถึงรุนแรงถึงเพียงนี้?”ฮ่องเต้เอ่ยถามลูกเขยด้วยน้ำเสียงปกติ

“เมื่อคืนข้าเมาจนเผลอล่วงเกินไป ข้าต้องขออภัยด้วย”พูดจบเอินตูฉางก็ลงไปคุกเข่าและคำนับฮ่องเต้ทันที

“ลุกขึ้นเถอะ แต่ข้าอยากให้เจ้าเบามือกับลู่เอ๋อร์หน่อย เขาร่างกายบอบบางมาตั้งแต่กำเนิด ข้าผู้เป็นพ่อไซร้ยังไม่เคยรุนแรงกับลูกของข้า เหตุนี้จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ลู่เอ๋อร์ของข้าจะโกรธเจ้าถึงเพียงนี้”ฮ่องเต้ร่ายยาว

“ส่วนฮองเฮาของข้านั้นยิ่งแล้วใหญ่ หวงลูกคนนี้ยิ่งกว่าอะไรดี เจ้าจงพยายามพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่าเจ้าสามารถดูแลลู่เอ๋อร์ได้จริงๆ ข้าจะช่วยอีกทาง”ฮ่องเต้บอกลูกเขย

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ”เอินตูฉางเอ่ยขอบคุณพ่อตา

หลังจากนั้นฮ่องเต้ก็บอกให้เอินตูฉางกลับไปรอที่ตำหนักก่อน

ณ ห้องนอนของฮองเฮา(ในตำหนักส่วนพระองค์)

“อย่าร้องไปเลยนะลูกแม่ แม่อยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้”ฮองเฮาฟ่านที่กอดลูกแน่นพร้อมลูบหลังไปด้วย ทำให้เฉินจื่อลู่ผ่อนคลายไม่น้อย ยามที่ร่างบางได้อยู่กับแม่ของตนช่างสุขใจนัก

“เสด็จแม่ ฮึกๆ”เฉินจื่อลู่ที่ซบอกแม่ของตนยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่

ยามนี้เป็นยามสายแล้ว ร่างบางยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า ฮองเฮาจึงสั่งให้คนสนิทไปเอาอาหารเข้ามาให้ลูกรักของตน

“//ฮ่องเต้เสด็จ!”//

ฮองเฮาฟ่านที่กำลังจะป้อนข้าวลูกก็วางไว้ก่อน และผินหน้ากลับไปมองผู้เป็นสามีของตน

“หายโกรธพ่อรึยัง?”ฮ่องเต้ที่เดินไปนั่งลงข้างลูกรักของตนบนเตียงอีกข้างหนึ่งเอ่ยถาม

“//หงึกๆ//“ร่างบางพยักหน้าและเปลี่ยนไปซบอกพ่อของตน

“พ่อขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าโดนทำร้าย อย่าร้องไห้ไปเลยนะลูก”ฮ่องเต้ที่กอดปลอบลูกรักก็พูดไปด้วยลูบหลังไปด้วยเช่นกัน

“ลูกขอประทานอภัยเสด็จพ่อด้วย ที่วันนั้นลูกตะคอกท่าน”เฉินจื่อลู่ขอโทษพ่อของตน

“ไม่เป็นไรเลยลูก พ่อผิดที่ต้องบังคับเจ้า แต่มันจำเป็น เจ้าก็รู้ใช่ไหม?”ฮ่องเต้เอ่ยถามลูกรักอีกครา

“เข้าใจพะยะค่ะ”ร่างบางตอบ

“งั้นเรามาทานข้าวกันดีกว่านะลูก”ฮองเฮาเอ่ยบอกลูกรักและหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นและตักขึ้นมาเป่าให้ลูกรักของตน

เฉินจื่อลู่หันกลับไปหาแม่ของตนและเริ่มทานข้าวที่แม่ของตนป้อนตามด้วยดื่มยาที่เคี่ยวมาให้ตนโดยเฉพาะ

“นอนเถิดหนา แม่กับพ่อจะอยู่กับเจ้าเอง”ฮ่องเต้บอกลูกรักและนอนลงไปกอดลูกรัก ตามด้วยฮองเฮาที่นอนขนาบอีกข้าง

เฉินจื่อลู่ที่อยู่ตรงกลางกูหันไปกอดแม่ของตน ฮ่องเต้เห็นดังนั้นก็เอื้อมมือไปกอดทั้งแม่ทั้งลูก ทั้งสามหลับไปพร้อมกันอย่างสบายใจ

My Sunshine

ขอโทษที่หายไปนานค่าาาา ไรท์สอบ จะกลับมาละนะ ตอนนี้กินมาม่ากันให้จุใจไปเลยค่ะ เพราะม่าหนักมากแน่ๆ ไรท์เตือนละน้าาา คิคิ เจอกันตอนหน้าจ้าาา😁

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น