facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

OVERDOSE 08 : จุดเริ่มต้นของจุดจบ

ชื่อตอน : OVERDOSE 08 : จุดเริ่มต้นของจุดจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 223

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2562 00:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 08 : จุดเริ่มต้นของจุดจบ
แบบอักษร

OVERDOSE 08

 

“ ออกไปได้แล้วค่ะ.. “

 

“ โอเค ก็ได้ “ 

 

“ ....... “

 

“ ฝันดี.. “ ร่างสูงโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องฉันไปอย่างว่าง่าย..เมื่อได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้วเขาก็ไม่เซ้าซี้จะเอาอะไรอีก บอกให้ไปก็ไปง่ายซะจนฉันปรับความรู้สึกแทบไม่ทันเลยจริงๆ..แถมไม่โกรธไม่หงุดหงิดเลยสักนิดตอนที่ฉันเหวี่ยงมือไปตบหน้าเขาแบบนั้น 

 

กึก!

 

พี่เพลย์เดินออกไปพร้อมปิดประตูให้อย่างเบามือ ทิ้งเอาไว้เพียงความรู้สึกร้อนวูบวาบและสัมผัสที่ฝังแน่นติดอยู่กับริมฝีปาก หัวใจฉันมันกำลังฟ้องถึงความรู้สึกบางอย่างจที่ยากจะยอมรับ..ขืนฉันยังอยู่ใกล้เขาต่อไปแบบนี้มันคงไม่ดีแน่ เรื่องนั้นฉันรู้..แต่อีกใจถ้าต้องตีตัวห่างออกไปฉันก็ไม่รู้จะลบภาพผู้ชายคนนี้ยังไง

 

ภาพจำที่เขาสร้างมันยากที่จะลบ ยากที่จะเข้าใจ และยากที่จะไปต่อ..พี่เพลย์เขาจะรู้บ้างไหมว่าตัวเองทำให้ความรู้สึกของฉันปั่นป่วนมากแค่ไหน นี่ถ้าเปรียบได้ก็คงไม่ต่างจากรัฐเท็กซัสที่กำลังโดนพายุทอร์นาโดถล่มหรอก

 

..เช้าวันต่อมา

 

‘ เข้าไปไม่ได้นะคะคุณ! ‘

‘ คุณคะไม่ได้ค่ะ! ‘

 

ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆเพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ดังลั่นไปทั่วทั้งบ้าน คล้ายกับว่ากำลังมีใครบางคนทะเลาะกันอยู่ เอาจริงๆตอนนี้ฉันรู้สึกปวดหัวแล้วก็รู้สึกตัวร้อนเนื้อร้อนตัวมากค่ะ..คงจะเป็นหวัดเข้าให้แล้วล่ะไม่ต้องเดาเลย

 

..แต่เรื่องอื่นช่างมันไปก่อนเถอะค่ะ เพราะเสียงเอะอะโวยวายนั่นมันชักจะดังชัดขึ้นเรื่อยๆแล้ว ต้องมีคนทะเลาะกันจริงๆแน่

 

คิดได้อย่างนั้นฉันก็รีบวิ่งออกจากห้องไปชะโงกดูที่ระเบียงกลางบ้านทันที และในตอนนั้นเองฉันก็สังเกตเห็นผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง เธอพยายามที่จะเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีที่ดูเร่งรีบ

 

..ฉันไม่รู้ว่าเธอคนนี้เป็นแขกของใคร แต่ดูเหมือนว่าพี่หอมจะรับมือคนเดียวไม่ไหวจริงๆค่ะ..แก๊งชายชุดดำที่เคยเดินวนอยู่รอบบ้านวันนี้ก็ดันหายไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ ทีวันที่สงบๆนี่นะอยู่กันเต็มบ้านอย่างกับจะมีสงครามให้ได้ทุกนาทีงั้นแหละ

 

“ เพลย์อยู่ไหน!? “ ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างเอาเรื่อง

 

“ คุณเพลย์ยังไม่ตื่นค่ะ 😂 “ พี่หอมตอบ

 

“ งั้นฉันจะปลุกเขาเอง! “ เธอคนนั้นถือวิสาสะเดินขึ้นบันไดตรงมายังชั้นสองของบ้านโดยที่มีพี่หอมคอยตามยื้อยึงอยู่ตลอดทาง..แต่กว่าฉันจะรู้ตัวว่าควรรีบหาที่หลบไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นมาเจอ เวลามันก็จวนตัวมากแล้ว..และแน่นอนว่าฉันหนีไม่ทันค่ะ

 

“ คุณคะ ขึ้นมาไม่ได้นะคะ! “ 

 

“ นี่เธอ! “ 

 

“ ........ “ ฉันหันไปมองอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะๆม่แน่ใจว่าตัวเองถูกเรียกรึเปล่า

 

“ เธอนั่นแหละ! “ ทันทีที่สบตากัน ผู้หญิงคนนั้นก็กอดอกแล้วพูดย้ำอีกครั้งพร้อมกับจ้องเขม็งมาที่ฉัน

 

“ ค..คะ? “ 

 

“ เป็นใคร!? เด็กพีชหรือเด็กเพลย์ล่ะ? “ 

 

“ ไม่ใช่นะคะ..เราแค่มาอยู่นี่ที่ชั่วคราวค่ะ 😣 “ 

 

“ งั้นเธอช่วยไปตามเพลย์ แล้วบอกให้เขาออกมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้! “ เธอออกคำสั่งกับฉันอย่างกราดเกรี้ยวก่อนจะสะบัดแขนออกจากมือพี่หอมแล้วย่ำเท้าเดินลงบันไดไปด้วยความโมโห

 

“ ค..ค่ะ ได้ค่ะ “ ฉันน้อมรับคำสั่งนั้นเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่ก็เอาเถอะค่ะ..แค่ปลุกเองคงไม่ยากเย็นอะไรหรอกมั้ง(ถ้าเขาไม่เล่นตัวอะนะ) 

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

“ พี่เพลย์คะ.. “ ฉันเอ่ยเรียกเจ้าของห้องไปยังไม่ทันจะถึงสามวินาทีประตูก็ถูกเปิดออกราวกับว่ายืนรออยู่ก่อนแล้วยังไงอย่างนั้น

 

กึก!

 

“ เอ่อ.. “ พอได้เห็นฟน้าพี่เพลย์ได้ยืนใกล้ๆเขาแบบนี้แล้ว หัวใจฉันมันก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะเลยค่ะ..ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรก็ยิ่งหน้าร้อนมากขึ้นเท่านั้น ตัวที่ร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วตอนนี้ก็แทบจะลุกเป็นไฟอยู่รอมร่อ

 

“ ว่าไง? “ ร่างสูงหรี่สายตามองแล้วเอ่ยถามนิ่งๆ มุมปากทั้งสองข้างของเขามีรอยช้ำเลือดจางๆที่เกิดจากฝ่ามือพิฆาตของฉันเองแหละค่ะ..แต่เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองมือหนักขนาดนี้

 

“ คือว่ามีผู้หญิงคนนึงเธออยากให้พี่เพลย์ลงไปคุยธุระด้วยน่ะค่ะ.. “ 

 

“ อื่ม..ได้ยินแล้วแหละ “ เอ้า ได้ยินทำไมไม่ออกมาจัดการเล่าพ่อคุณก็! ปล่อยแม่นางเดินแหกปากลั่นบ้านอยู่ได้! 

 

“ ล..แล้วทำไมไม่ออกมาดูหน่อยล่ะคะ? “ 

 

“ เพราะมันไม่สำคัญ แล้วก็ไม่ใช่เวลาคุย.. “ 

 

“ ........ “

 

“ แต่ได้ยินเสียงเธอ..ก็เลยจะออกมาดู “ 

 

“ อ๋อ..ค่ะ “ ฉันพยักหน้าแล้วเอ่ยบอกเสียงตะกุกตะกัก นี่เขาเพิ่งจะบอกว่ามันไม่สำคัญ..แต่เพราะได้ยินเสียงฉันเลยจะออกมาดู แบบนี้มันแปลว่าฉันสำคัญอย่างนั้นเหรอ? ม..ไม่น่า แสนหวานแกมันคิดมากไปเอง หยุดเวิ่นเว้อได้แล้ว!

 

อีกอย่างคือแกกำลังโกรธเขาเรื่องเมื่อคืนอยู่ จะมาหายโกรธเพราะลูกไม้ตื้นๆแบบนี้ไม่ได้! ตานี่จับแกจูบนะแสนหวานจำไม่ได้รึไง!

 

“ ถ้าง่วงก็ไปนอนต่อเถอะ เดี๋ยวยัยบ้านั่นฉันจัดการเอง “ 

 

“ ค่ะ งั้นเราไปนะ.. “ พอเตือนตัวเองในใจได้อย่างนั้นฉันก็รีบตัดบทแล้วเตียมจะหนีกลับห้องทันที..แต่ก็ไม้วายถูกดึงให้ต้องหันกลับไปมองอีกครั้งด้วยคำถามสุดเบสิค

 

“ แล้วจะตื่นอีกทีกี่โมง? “ พี่เพลย์ถามเพราะตอนนี้มันยังแปดโมงอยู่น่ะสิ ปกติแล้วถ้าเป็นวันหยุดเวลาอย่างต่ำที่ตะตื่นคือสิบโมงหรือเที่ยงนู้นเลยค่ะ..นอนยาวๆกินบ้านกินเมือง

 

“ คงราวๆสิบเอ็ดโมงค่ะ..ทำไมเหรอคะ? “ 

 

“ เปล่า..ก็จะได้ตื่นพร้อมกัน “

 

“ ค..ค่ะ “ ฉันกลั้นยิ้มเอาไว้อย่างสุดชีวิตค่ะ กลั้นทุกๆรีแอคชั่นไม่ให้พี่เพลย์จับพิรุธได้แล้วรีบเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองทันที..และจากนั้นก็กระโดดขึ้นไปดิ้นพล่านอยู่บนเตียงราวกับคนบ้า 

 

ฉันไม่ได้ลืมนะว่าเขาทำเรื่องบ้าๆอะไรเอาไว้เมื่อคืน..แต่ตอนนี้ไม่ไหวค่ะ พี่เพลย์เขากำลังปั่นป่วนความรู้สึกฉันจนทำให้อะไรๆที่เคยมีระเบียบมันแทบจะพังพินาศไปหมด โดยเฉพาะเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ที่ฉันขึ้นป้ายไวนิลเอาไว้อย่างชัดเจนว่าเราน่ะเป็น ‘ พี่น้อง ‘ 

 

แต่ตอนนี้เหมือนกับเขาพยายามที่จะเผาป้ายนั่นทิ้ง แล้วราดยางมะตอยทับเส้นแบ่งเขตนั้นไปด้วยในคราวเดียวกัน..เขาเหมือนจะทำทุกอย่าง แต่อีกใจก็เหมือนกับเขาไม่ได้คิดอะไร แค่นิสัยปกติของผู้ชายร้ายๆคนหนึ่งที่ชอบเล่นกับความรู้สึกผู้หญิงเท่านั้น

 

เฮ้อ..นี่ฉันคงต้องถอยห่างจากเขาให้มากกว่านี้สินะ ก่อนอะไรๆมันจะเกินเลยไปจนทำให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง..ฉันได้แต่นอนคิดเรื่องพี่เพลย์อยู่บนเตียงอย่างนั้นซ้ำๆวนไปวนมาจนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด

 

11:00น.

[เพลย์]

เมื่อคืนราวๆตีหนึ่งตีสองผมสั่งลูกน้องสะกดรอยตามผัวใหม่ปริมครับ ก็ไอ้เวรที่มันให้คนรุมกระทืบผมเมื่อตอนนั้นนั่นแหละ..ทีแรกผมก็กะจะเอาคืนมันเร็วกว่านี้นะ แต่บังเอิญเห็นว่าชีวิตไอ้หน้าโง่นั่นมันเป็นข้อแลกเปลี่ยนในการซื้อที่ดินพร้อมคลับชื่อดังของพ่อปริมได้..ผมเลยเก็บเอาไว้รอจนกว่าจะถึงเวลา

 

ซึ่งก็อย่างที่บอกครับว่าเรื่องที่ดินน่ะ..ผมให้เวลาพวกมันตัดสินใจแค่สองวันเท่านั้น ถ้าเลยเที่ยงคืนของเมื่อวานไปเมื่อไหร่คือจบเกม ไม่ต้องมาคุยไม่ต้องมาต่อรองอะไรกับผมอีก..มีเวลาให้สี่สิบแปดชั่วโมงเต็ม แต่ทั้งตัวลูกตัวพ่อไม่มีใครติดต่อมาให้คำตอบที่ชัดเจนกับผมเลยแม้แต่คนเดียว

 

อาจจะเพราะคุยกันไม่ลงตัว คนหนึ่งขอร้องอีกคนหนึ่งไม่ยอมหรืออะไรก็ช่าง..มันไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องรู้ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจ แล้วเมื่อคืนผมก็แค่สั่งสอนเท่านั้น..ยังไม่ได้ทำอะไรมันจริงๆจังๆถึงขึ้นต้องหามส่งโรงพยาบาล

 

แต่ยังไงซะเรื่องต้องถึงหูสองพ่อลูกแล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นปริมคงไม่บุกมาอาละวาดถึงบ้านผมหรอก..ด่าผมนิสัยไม่ดีเจ้าอำนาจอย่างนั้นอย่างนี้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมขายที่ดินให้ผมจนได้ เพราะผมเตือนแล้วว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย..และครั้งต่อๆไปก็จะเจ็บหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่าด้วย

 

หึ..เลวเสมอต้นเสมอปลาย ผมแม่งโคตรจะชอบตัวเองเลยหวะ

 

“ ..มึงตื่นเช้าจังวะ? “ เสียงไอ้พีชดังขึ้นพร้อมกับตัวมันที่กำลังเดินมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับผมด้วยท่าทีที่งัวเงียมาก

 

“ กูไม่ได้ซ้อมตายเหมือนมึง 😑 “ ผมตอบ

 

“ เกินไปปป ผมแค่ต้องการการพักผ่อน5555555 “ 

 

“ นอนอีกนิดกูจะนิมนต์พระมาสวดอภิธรรมละ.. “

 

“ เออละน้องแสนหวานไปไหนเนี่ย? “ มันหันมาถามแล้วตักข้าวเข้าปาก ถึงจะเป็นการตัดบทที่เหี้ยไปหน่อย..แต่ก็ดีที่ถามถึงเด็กนั่น

 

“ จะรู้มั้ย..มึงสนิทก็ไปตามดิ “ เอาจริงๆผมก็รู้แหละว่าเด็กนั่นยังอยู่ในห้องนอน แต่แค่ไม่รู้ว่าตื่นรึยัง..เพราะเธอบอกผมว่าจะตื่นสิบเอ็ดโมงและมันก็เลยเวลาแล้วด้วย

 

“ มึงนั่นแหละไปตาม กูแดกข้าวอยู่ “ ไอ้พีชมันเป็นแบบนี้แหละครับ ขี้เกียจ ข้ออ้างเยอะกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ..แต่พอเป็นเรื่องใหญ่โตสำคัญๆนี่ไม่มีข้ออ้างไม่มียิ๊บย่อยไม่แย้งอะไรทั้งนั้น หรือเรียกง่ายๆว่าหละหลวมนั่นแหละครับ..เฮ้อ

 

😑 “ ผมยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านทันทีโดยที่ไม่เสียเวลาไปโต้เถียงอะไรกับไอ้พีชมันอีก 

 

ก๊อก! ก๊อก! 

 

ผมเคาะประตูสองครั้งพร้อมกับยืนกอดอกรอให้เจ้าของห้องเดินมาเปิด..ผมยืนรออยู่ตรงนั้นได้ราวๆสามนาทีได้กว่าจะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตภายในห้อง และใช้..เด็กนั่นคงกำลังงัวเงียลุกมาเปิดประตูให้ผมเป็นแน่

 

กึก!

 

“ ...คะ? “ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองผมพลางใช้มือขยี้ตาตัวเองทีละข้าง

 

“ ไหนบอกตื่นสิบเอ็ดโมง? “ 

 

“ เราปวดหัวนิดหน่อยค่ะเลยกินยาแล้วนอน.. “ 

 

“ แล้วไม่กินข้าว? “ ผมถามแล้วยื่นหลังมือไปอังหน้าผากเด็กนั่นเบาๆเพื่อเช็คดูว่าตัวร้อนรึเปล่า แต่จู่ๆเธอก็ถอยหนีผมทันทีเลยครับ เฮ้อ..หลังมือแตะไปนิดเดียวแค่ตัวอุ่นๆ ยังไม่ถึงกับร้อนจี๋ขนาดที่ต้องหามส่งหมอหรอก

 

“ อึก! ไม่ต้องก็ได้ค่ะ >< “

 

“ แค่อยากรู้ว่าตัวร้อนรึเปล่า “

 

“ ร..เราไม่เป็นไร ขอนอนต่อนะคะ “ 

 

“ ก็เธอบอกว่าปวดหัว มันจะไม่เป็นได้ไง? “ เห็นเตียงสำคัญกว่าข้างได้ยังไงกันให้ตายเถอะ แล้วยิ่งไม่สบายแบบนี้ยิ่งต้องกินอาหารให้เป็นเวลา..แต่ดูยัยนี่ทำอะไร นอน นอนกินบ้านกินเมืองอย่างเดียว เชื่อเลยจริงๆ..

 

“ เดี๋ยวเราให้พี่หอมมาดูแลก็ได้ค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเราจะบอกพี่หอมเอง.. “ 

 

“ ฉันก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ จะเรียกใช้คนอื่นเพื่อ? “ ผมถามอย่างจริงจังมากขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่าแสนหวานกำลังตีตัวออกห่าง เธอกำลังพยายามหนีผมด้วยเหตุผลบางอย่าง..

 

“ พ..พี่ไม่ได้อยู่ตลอดเวลาเหมือนพี่หอมนี่คะ แล้วตอนนี้เรายังไม่ต้องการอะไรด้วย “ เธอพยายามหาข้ออ้างดีๆมาพูดเพื่อให้ผมยอมถอยออกไปง่ายๆ แต่ขอโทษที..ผมเป็นคนเอาแต่ใจน่ะ

 

“ เธอพยายามหลบหน้าฉัน “ 

 

“ ..เปล่าค่ะ เราขอนอนพักนะคะ “ คนตัวเล็กก้มหน้าก้มตาตอบแล้วรีบยันประตูเตรียมจะปิด แต่ผมก็เอาแข็นไปผลักไว้ทันทีก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธออย่างถือวิสาสะ และไม่ลืมที่จะล็อกประตู

 

ปึก! แกร็ก!

 

“ หลบหน้าฉันทำไม? “ ในขณะที่ถาม เด็กนี่ก็เอาแต่เดินถอยห่างจากผมไปเรื่อยๆ..สายตาเธอพยายามหาทางหนีแทบจะตลอดเวลาแต่ยังไม่ได้ตะโกนโหวกเหวกโวยวายอะไร

 

“ ..ออกไปเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นจะดูไม่ดี 😣 “ 

 

“ ตอบให้ตรงคำถามมันยากนักเหรอ? “ 

 

“ ......... “ 

 

“ หลบทำไมก็พูดดิ.. “ ผมก้มมองเด็กนั่นนิ่งๆก่อนจะเอ่ยถามอย่างคาดคั้นจนเธอยอมที่จะปริปากพูด

 

“ เรื่องที่พี่ทำ..มันไม่ถูก แล้วเราก็แค่อยากรักษาระยะห่าง “ 

 

“ ........ “ ผมเงียบแล้วฟังเธอพูด

 

“ พี่เป็นพี่ชายเรา..อย่าทำอะไรที่ล้ำเส้นเลยค่ะ “ 

 

“ ฉันเคยพูดเหรอว่าเราเป็นพี่น้องกัน? “ 

 

“ แต่มันก็เป็นจริงๆนี่คะ.. “ เด็กนี่เหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผมพยายามจะบอกเท่าไหร่ แต่ผมยืนยันได้เลยว่าไม่เคยหยิบยื่นสถานะพี่น้องให้ไม่เคยพูดสักครั้งว่าเราเป็นพี่น้องกัน..สำหรับผมเธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่า

 

..ผมไม่ได้อยากเป็นพี่น้อง แต่ไอ้ความรู้สึกในใจตอนนี้มันก็ยังไม่สามารถอธิบายออกมาได้อย่างชัดเจน..ผมไม่มั่นใจว่ามันคือความชอบรึเปล่า แต่มั่นใจมากๆว่าตัวผมกับเด็กนี่เป็นพี่น้องกันแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ

 

“ มีแต่เธอ ที่คิดเองเออเอง.. “ ผมตอบ

 

“ ........ “

 

“ เธอจะเป็นพี่น้องกับไอ้พีชก็เป็น แต่อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยว 😒 “ 

 

“ ..ไม่ชอบเราขนาดนั้นเลยเหรอคะ? “ ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นถามผมด้วยนัยน์ตาแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้..ผมแก้ต่างให้เธอได้แค่นี้ ทำได้แค่บอกว่าเราไม่ใช่พี่น้องกัน..แต่ไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้เพราะตัวผมเองก็ยังไม่แน่ใจ และถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นหรอก

 

..อายุเรามันต่างกันเกินไป เธอไม่ควรเข้ามาอยู่ในโลกของผม

 

“ ....... “ 

 

“ มีเราเป็นน้อง..มันดูแย่มากเลยใช่ไหม? “ 

 

“ ........ “ 

 

“ ทีเราถาม..ทำไมพี่ไม่ตอบบ้างล่ะ 😢 “ แสนแหวนผลักไหล่ผมเบาๆเพื่อเรียกสติ แต่ผมไม่ได้เหม่อ..ผมยังมีสติดีครบทุกอย่าง ทุกๆคำที่เด็กคนนี้พูดมาผมรับรู้..แต่ไม่สามารถรับเอาไว้ได้

 

“ ........ “ 

 

“ พูดบ้างสิ! เราถามพี่อยู่นะ..อึก! “ 

 

ฟื้บ! 

 

ผมไม่รู้จะพูดอะไร มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก..แต่ถึงจะอธิบายได้ยังไงซะมันก็ไม่ควรเกิดขึ้น ผมดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ซึ่งนั่นทำให้เธอเงียบไปได้พักหนึ่งเลยล่ะ

 

..แต่ทว่าความเงียบมันก็ฟ้องอะไรได้หลายอย่างนะ เช่นอัตราการเต้นของหัวใจที่มันเร็วกว่าปกติ..ผมรู้ว่าเธอคงมีบางอย่างติดอยู่ในใจเหมือนผม แต่เลือกที่จะถอยอย่างมีเหตุผล..ต่างกับผมที่ก้าวไปข้างหน้าทำตามความรู้สึกของตัวเองแบบที่ไม่สนเลยสักนิดว่าความถูกต้อง ความเป็นไปได้ หรือสิ่งที่ควรจะเป็นมันคืออะไร

 

มีความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อเกิด..แต่ไม่มีใครยอมรับมันเลย ซึ่งก็คงดีแล้วล่ะที่ไม่พูดออกมา..เพราะยังไงซะเรื่องนี้ก็ไม่มีวันไปต่อได้ เราเหมือนมาจากคนละโลก..ใช้ชีวิตกันคนละแบบ และมีบางอย่างที่แสนหวานเองคงยังไม่เข้าใจ

 

พ่อเลี้ยงเธอกับครอบครัวผม(โดยเฉพาะผม)ไม่ค่อยกินเส้นกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ด้วยธุรกิจ..ตำแหน่ง..ศักดิ์ศรี หรือแม้แต่อำนาจที่ค้ำคออยู่ทำให้เรื่องนี้มันไม่ยอมจบยอมสิ้นเสียที 

 

แต่ไอ้ที่ว่าไม่กินเส้นเนี่ยผมไม่ได้เหมารวมทั้งครอบครัวหรอกนะครับ..มันแค่พ่อเลี้ยงของแสนหวานคนเดียวเท่านั้นแหละ ที่ไม่รู้จะอะไรกันนักกันหนากับครอบครัวผม..ธุรกิจของผม

 

“ อย่าทำแบบนี้.. “ 

 

“ ........ “ 

 

“ ออกไปค่ะ “ คนตัวเล็กผลักผมออกแล้วชี้มือไปทางประตู..ตอนนั้นผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ เรื่องนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ และบางทีเธอก็คงพูดถูกแล้ว..ว่าผมน่ะไม่ควรไปล้ำเส้นตั้งแต่แรก

 

กึก!

 

ผมมองหน้าเด็กนั่นอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินออกมาจากห้องทันที..ต่างคนต่างถอยแล้วหวังว่ามันคงจะทำให้ไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่หายไปได้นะ ยิ่งกับเด็กมัธยมอายุห่างกับผมไปตั้งห้าปี โตมาคนละแบบ เลี้ยงดูมาคนละสังคม ทัศนคติสวนทางกันอย่างสุดขั้ว..ผมว่าหยุดเอาไว้ตรงนี้มันคงถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ

 

“ อ่าวเฮ้ย! น้องอะ? “ ไอ้พีชมันนั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟาครับ ซึ่งตอนนี้ผมกำลังจะออกไปข้างนอกไงก็ผ่านมันพอดีมั้งเลยรีบทักผม

 

“ ไม่สบาย.. “ 

 

“ แล้วมึงไม่พาน้องมากินข้าววะ? “ 

 

“ เด็กนั่นบอกมีอะไรจะเรียกหอมเอง “ ผมตอบแล้วก้มลงหยิบรองเท้ามาใส่

 

“ อ่าๆ ละจะไปไหนสัส? “ 

 

“ ไม่รู้.. “ 

 

“ ไอ้เวรนี่มันยังไง 😑 “ ไอ้พีชส่ายหัวไปมาอย่างหมดคำจะพูด เพราะมันคงชินแล้วล่ะกับภาพที่ผมเดินเข้าออกบ้านแบบไม่บอกไม่กล่าว..แต่ก็เอาเถอะครับ ขับๆออกมาก่อนเดี๋ยวคงมีที่ไปเองแหละมั้ง

 

Rrrrrrr! Rrrrrrrr!

 

“ โหล “ ผมกดรับสายโดยที่ไม่ทันได้ดูว่าใครโทรมา แต่พอได้ยินเสียงก็เดาไม่ยากหรอกครับ..เป็นปลายรุ้งลูกสาวอาพายุเจ้าเก่าเจ้าเดิมนี่แหละ

 

“ เฮียๆๆๆๆ! “ 

 

“ ว่าไง? “ 

 

“ ว่างไหม? “ ปลายสายถาม

 

“ ก็ว่างนะ “ ว่างสัสเลยด้วยไม่ใช่แค่ว่างธรรมดา

 

“ งั้นมารับหนูที่SKที พลีสสสสสสส! “ 

 

“ ทำไม? “ 

 

“ มาก่อนเถอะกราบงามๆ แบตหนูจะหมดแล้ว.. “  

 

“ เออๆโอเค อีกสิบนาทีลงมารอลานน้ำพุนะ “ ผมบอกเธอไปแบบนั้นแล้วรีบเลี้ยวรถขึ้นทางด่วนทันที ตอนแรกกะว่าจะติดไปแดงฆ่าเวลาซะหน่อย..แต่ไหนๆก็มีอะไรทำแล้ว ขึ้นทางด่วนเลยละกัน

 

“ โอเคค่ะ ว่าแต่มาไงมอไซหรือรถยนต์? “

 

“ พายเรือ.. “ 

 

“ ขอให้เรือรั่ว! “ 

 

“ ถ้างั้นก็ไม่ได้ไปรับละนะ “ 

 

“ เออๆๆๆ เฮียรีบพายมาเลย..แค่นี้เด้อ! “ 

 

Tood!

 

ผมกวนตีนไปงั้นแหละครับปลายรุ้งมันเป็นเด็กตลก อายุห่างกับผมไปแค่ปีเดียวเอง..หมายถึงเด็กกว่าอะนะ สมัยเด็กๆเราค่อนข้างสนิทกันครับ เพราะก็อย่างที่รู้ๆกันคืออาพายุเป็นเพื่อนสนิทของป๋าพี น้าปลายฝนก็เป็นเพื่อนสนิทแม่ผม และอาพายุก็คือพี่ชายแท้ๆของแม่ผมอีกที..ซึ่งไอ้ความสัมพันธ์สุดท้ายนี่แหละที่ทำให้ผมกับปลายรุ้งกลายมาเป็นลูกพี่ลูกน้องกันแบบ งงๆ

 

เมื่อก่อนครอบครัวเราทั้งคู่น่ะ เข้าใจว่าไอ้พีชจะเข้ากับปลายรุ้งได้ดีกว่าผมที่ไม่ค่อยพูดค่อยจา..แต่สุดท้ายพลิกล็อกครับ พอโตขึ้นมาหน่อยไอ้พีชมันดันไปสนิทกับแสนหวานมากกว่า ส่วนผมก็กลายเป็นเข้ากับปลายรุ้งได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ

 

..แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าน้องมันไม่สนิทกับไอ้พีชหรอก แค่แบบเวลามีอะไรน้องจะถามผมมากกว่า..ไปไหนมาไหนกับผมบ่อยกว่าเพราะผมตามใจ ต่างจากไอ้พีชที่ขี้เกียจขับรถขี้เกียจไปหมดทุกอย่างเลยไม่ได้อย่างใจปลายรุ้งสักเท่าไหร่

 

..คือน้องมันหน้าตาน่ารักมากนะ แต่ผมไม่เคยคิดอะไรด้วยเลย เพราะเรามีเคมีที่เข้ากันได้ในสไตล์พี่น้องมากกว่าจะเป็นอย่างอื่น..ปลายรุ้งไม่ใช่เด็กอมมือหรือเรียบร้อยกุลสตรีอะไร จากที่ผมรู้จักมาเกือบยี่สิบปีนี่ห้าวตีนใช้ได้เลยทีเดียว

 

ฟื้บ! กึก! 

 

“ ฟู่ววว! -0- “ ยัยตัวแสบรีบเปิดประตูแล้วพุ่งตัวเข้ามาในรถทันทีที่ผมขับมาถึง

 

“ แล้วรถเธออะ? “ ผมถาม

 

“ โดนยึดหนึ่งเดือน..หนูเอาไปชนท้ายชาวบ้านมา แงงง TOT “ 

 

“ อ่าว ละมาไงวะ? “ 

 

“ ก็ป๊าอะดิ บอกหนูว่าถ้าจะไปไหนก็ให้คนรถไปส่ง..ห้ามแอบเอาคันอื่นไปใช้เด็ดขาด “ ปลายรุ้งอธิบายให้ผมฟังพลางกอดออกอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก

 

“ สรุปคือหนีลูกน้องว่างั้น? “ 

 

“ ใช่ดิ คือเฮียเข้าใจอารมณ์ปะว่าแบบอยากมาเดินห้างสวยๆ..แต่มีชายฉกรรจ์ชุดดำตามก้นเป็นหางว่าว นี่ถ้าไม่ติดว่าห้างเป็นของน้าหลินนะโดนรวบตั้งแต่เดินผ่านเครื่องสแกนตรงทางเข้าละเฮีย..บ้าบอคอแตกมากมากันสามคนพกปืนทั้งสามคนเลยให้ตายเถอะ ไม่รู้จะคุ้มกันอะไรนักหนาหวุ้ย&@฿#%$€?!฿& “ 

 

ผมนั่งฟังปลายรุ้งเล่าก็เข้าใจนะครับ เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน พ่อแม่ก็ต้องหวงเป็นธรรมดาแหละ..แต่หนีมาไม่บอกแก๊งชายฉกรรจ์แบบนี้อีกสิบนาทีเป็นเรื่องแน่ๆถ้าเธอไม่รีบโทรไปบอกพ่อตัวเองอะนะ

 

“ รายงานพ่อเธอด้วย เดี๋ยวก็ได้มีรถตู้มาไล่ตามรถฉันอีกหรอก 😑 “ 

 

“ ได้เลยฮะ! “ 

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกครับที่ปลายรุ้งโทรมาแบบนี้ แต่คราวที่แล้วมันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆไม่ใช่การจงใจหนีแต่อย่างใด..ตอนนั้นน้องชวนผมไปดูประกวดดาวเดือนของคณะนิเทศ(น้องเรียนนิเทศ) แล้วผมก็เห็นว่างานเลิกดึกเลยจะไปส่งที่บ้าน..น้องมันก็คงลืมด้วยมั้งครับว่าคนรถจะมารับเลยตอบตกลงผมมาแบบไม่คิดอะไร

 

แต่พอขับออกจากมอมาสักพักก็มีรถตู้ขับตามมาติดๆเลยครับตามจนถึงบ้านน้องอะคิดดูละกัน..แล้วสุดท้ายปลายรุ้งก็บอกผมว่าจริงๆเธอต้องขึ้นรถคันนี้กลับบ้าน แต่ลืม..ออกมากับผมแล้วนึกว่าไม่เป็นไรที่ไหนได้เป็นไอ้สัส ขับไล่บี้ท้ายซะขนาดนั้น

 

“ จะให้ไปส่งที่บ้านหรือยังไง? “ ผมถาม 

 

“ นี่เพิ่งจะบ่ายโมงเองเฮีย -.- “ 

 

“ เอ้า ละจะให้ไปไหน? “ 

 

“ หาไรกินแล้วไปนั่งร้านเกมมั้ย..หนูเบื่อห้างเบื่อคาเฟ่แล้วอะ อยากเล่นเกม! “ 

 

“ เออๆไปก็ไป “ 

 

หลังจากนั้นผมก็พาน้องไปเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นแล้วก็ปิดท้ายวันห่วยๆที่ร้านเกม..เห็นปลายรุ้งเป็นผู้หญิงนี่อย่าประมาทเชียวนะครับ เพราะแม่งเล่นเกมเก่งมาก ผมเคยเห็นน้องถ่ายรูปโต๊ะคอมในห้องลงสตอรี่ไอจีอยู่หนหนึ่ง..โอ้โหนึกว่าคลังแสง สเป็กคอมจัดเต็มอย่างกับเป็นเกมเมอร์ แต่ที่ไหนได้เอาไว้เล่นเกมปลูกผัก เกมวางระเบิด เกมแต่งตัวแล้วก็เกมแข่งรถหรือเดอะซิมบ้างเป็นครั้งคราว

 

วันนี้ทั้งวันผมอยู่กับปลายรุ้งแบบชิลมากครับ จริงๆน้องก็แต่งตัวเก่งบ้าช้อปปิ้งบ้าเครื่องสำอางเหมือนผู้หญิงตัวไปนั่นแหละ..แต่แค่ชอบเล่นเกมชอบไปสนามยิงปืนชอบแข่งรถ ชอบทำอะไรๆเหมือนอย่างที่ผู้ชายเขากันทำด้วยก็เท่านั้น

 

Line! Line!

16:30น.

Peachhh : รีบกลับบ้านไอ้สัส

Peachhh : พม่าจะมาตีกรุงศรีแล้วพี่ชาย!

อะไรของมึง? : Play

Peachhh : พ่อเลี้ยงใจร้ายกำลังมา!

โทรบอกป๋ากับแม่ยัง? : Play

Peachhh : ถึงบ้านกันหมดละขาดแต่มึงอะครับ 

เออๆ เดี๋ยวส่งปลายรุ้งละรีบไป : Play

Peachhh : หูยย บอกปลายว่าพี่พีชคิดถึงง❤️

เออ : Play

 

หลังจากตอบไลน์ไอ้พีชเสร็จผมก็รีบลากปลายรุ้งออกตาร้านเกมทันที ซึ่งก็ไม่ได้บอกเธอหรอกครับว่ามีเรื่องอะไร..แค่บอกว่าธุระด่วนเฉยๆ ผมใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในการขับรถไปส่งปลายรุ้งแล้วตรงกลับบ้านตัวเองซึ่งอยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่นัก

 

ณ บ้านพิพัฒน์เมทานนท์

17:00น.

ในขณะที่ผมกำลังขับรถเข้ามาจอดภายในบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นรถตู้สีน้ำตาลคันหนึ่งมาจอดอยู่ก่อนแล้ว..และภาพต่อมาคือแสนหวานกับหอมกำลังช่วยกันขนของออกจากบ้านด้วยท่าทีที่รีบเร่ง 

 

แม่ผมนี่ยืนขมวดคิ้วคุยกับไอ้พีชฉอดๆไม่รู้เรื่องอะไร..ส่วนป๋าพีนี่ไม่น้องถามครับ ยืนจ้องหน้าพ่อเลี้ยงของแสนหวานอย่างกับจะกินหัวให้ได้ยังไงอย่างนั้น..ให้ตายเถอะผมไม่ชอบให้ป๋าทำหน้าแบบนี้เลยจริงๆ

 

“ ป๋าแม่หวัดดี.. “ ผมเดินเข้าไปยืนข้างๆป๋าแล้วกล่าวทักทายตามปกติ และใช่..ผมจงใจไม่ทักทายไอ้พ่อเลี้ยงนี่

 

“ มารยาทน่ะ..ควรมีกับทุกคน ไม่ใช่แค่คนในครอบครัวนะ “ มันทำทีสั่งสอนผม

 

“ ขอโทษทีครับ พอดีผมไม่ไหว้หมา “ 

 

“ คุณพ่อสวัสดีค่ะ ☺️ “ ผมล่ะอยากรู้จริงๆว่ามันจะเล่นบทพ่อเลี้ยงใจร้ายต่อหน้าแสนหวานไหม..เพราะที่ผ่านมามันเล่นบทนี้กับทุกคน

 

“ เดี๋ยวเรากลับบ้านกันนะลูก..พ่อขอคุยธุระหน่อย “ 

 

“ อ๋อ..ค่ะ “ 

 

แสนหวานพยักหน้าอย่างไม่รู้อะไรก่อนจะเดินไปยืนอยู่ห่างๆ และคุยกระซิบกระซาบกับหอมสองคน..หึ เกือบลืมบอกไปว่าพ่อเลี้ยงของยัยเด็กนี่น่ะชื่อสิทธา หรือท่านสิทธาที่ใครๆต่างก็เรียกกันแบบนั้น ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคการเมืองฝ่ายค้านชื่อดังที่กำลังวางแผนลงเลือกตั้งสมัยต่อไป..เอาง่ายๆก็คือเป็นนักการเมืองนั่นแหละ

 

“ พอดีผมติดงานแล้วเพิ่งทราบน่ะ ว่าภรรยาฝากลูกสาวไว้ให้บ้านนี้ดูแล..ถ้ารู้ก่อนหน้านี้สักนิดผมคงไม่ปล่อยให้มารบกวน “ ชายมีอายุพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน

 

“ ไม่เป็นไร.. “ ป๋าตอบ

 

“ แต่ผมเป็น..คุณรู้ไหมผมซื้อรูปนี้จากนักข่าวมาในราคาเท่าไหร่? สองแสน..สองแสนบาทถ้วน! “ ไอ้สิทธาหยิบรูปใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะปามันใส่ป๋าพีด้วยความโมโห..และการกระทำนั่นก็ทำผมเลือกขึ้นหน้าไม่แพ้กัน เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาทำกับป๋าผมแบบนี้

 

ฟื้บ!

 

“ เที่ยวสอนคนเรื่องมารยาท แต่ตัวเองไม่มีเลยนะ.. “ ผมกัดฟันพูดก่อนจะรับรูปนั่นมาจากมือลูกน้องที่ช่วยก้มลงไปเก็บมาให้จากพื้น

 

“ ถ้าไม่เกี่ยวกับแก..ก็หุบปาก “ มันชี้หน้าผมอย่างเอาเรื่องซึ่งจากที่เดือดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ควันออกหูเลยครับ แสนหวานที่เหมือนจะดูออกก็รีบเข้ามาปรามพ่อเลี้ยงตัวเองเอาไว้ทันที

 

“ ......... “

 

“ ผมก็นึกว่าสั่งปิดข่าวไปหมดแล้วซะอีก.. “ ป๋าพีตอบกลับนิ่งๆ

 

“ เงินสกปรกมันซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอก..นักข่าวที่มันอยากได้มากกว่ามันถึงเอามาขายให้ผมนี่ไง! ขายให้คนที่ต่อรองอะไรไม่ได้เพราะผู้หญิงที่อยู่ในรูปคือลูกสาวผม! “ 

 

“ คุณพ่ออย่าไปว่าคุณอากับพี่เขาเลยค่ะ มันแค่รูปเองหนูไม่เป็นอะไร.. “ 

 

“ มันจะมีรูปหนูอยู่ในบ่อนฟอกเงินนรกนั่นไม่ได้เด็ดขาด..ครบครัวเราจะต้องไม่ไปแปดเปื้อนกับพวกมาเฟียที่ไหนทั้งนั้น “ 

 

ไอ้สิทธาลูบหัวลูกสาวตัวเองด้วยความเอ็นดูก่อนจะหันมาพูดจาแซะครอบครัวผมไปด้วยตามสันดานเก่าของมัน..รูปในมือผมมันคือรูปที่แสนหวานกำลังลงจากรถที่หน้าค็อบบร้า เป็นวันเดียวกันกับที่ไอ้พีชกลับไทย

 

..วันที่มีข่าวเจ้าของคลับหนีออกนอกประเทศเพราะฟอกเงินนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องรีบเข้าไปเคลียร์กับป๋าที่คลับ แต่บังเอิญตอนนั้นแสนหวานอยู่ในรถกับผมไง..ถึงจะกันหน้ากันหลังแค่ไหนนักข่าวมันก็คือนักข่าวอะครับ ซูมจนมีรูปแสนหวานหลุดออกไปถึงมือไอ้สิทธาจนได้

 

ฟื้บ! 

 

“ ผมให้สามแสน.. “ ทันทีที่ลูกน้องวิ่งไปเอาเล่มเช็กมาป๋าก็เขียนๆแล้วยื่นให้ไอ้สิทธาเป็นค่าที่มันซื้อรูปใบนี้มาจากนักข่าว

 

” เอาคืนไป..ผมไม่รับเงินสกปรก “ 

 

“ งั้นผมก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก ขอตัว “ ป๋าพีหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านไม่สนใจอะไรอีก เรียกได้ว่าหักหน้าไอ้สิทธาจนแตกละเอียดเป็นผงไปเลย..แต่แน่นอนครับการกระทำนั้นมันหมายถึงป๋าส่งไม้ต่อให้ผมแล้ว ดังนั้นเกมต่อไปจะไม่ใช่การนิ่งเฉยแล้วเแาเงินฟาดหัวอย่างแน่นอน

 

“ ..อย่าให้เพลย์ยิงใครล่ะ แม่เข้าบ้านก่อน..ไร้สาระไม่อยากฟัง 😒 “ แม่บอกกับไอ้พีชอย่างนั้นแล้วเดินตามป๋าเข้าบ้านไปทันที ซึ่งเมื่อกี้นี้มันก็ไม่ได้ดังอะไรหรอกครับแต่ผมยืนใกล้ไงเลยได้ยิน

 

“ ไม่เอาเงินก็ออกไปดิ อยู่ต่อเพื่อ? “ ผมลอบถอนหายใจแล้วเอ่ยถาม

 

“ ฉันแค่จะมาเตือน..ว่าระวังธุรกิจสกปรกของพวกแกไว้ให้ดี ถ้ามันมาแปดเปื้อนกับคนในครอบครัวฉันอีกล่ะก็..อย่าหาว่าใจดำก็แล้วกัน “ 

 

“ ..หุบปาก “ 

 

“ ระวังคำพูดหน่อย..แกรู้จักฉันน้อยเกินไปนะ “ 

 

ไอ้สิทธามันเอาลูกน้องมาด้วยสามสี่คนครับ และตอนนี้ก็ทำทีพร้อมจะยิงผมเหลือเกิน..แต่มันเทียบไม่ได้เลยเพราะต่อให้จุดที่ผมยืนอยู่ตรงนี้มีแค่ไอ้พีชกับลูกน้องป๋าแค่คนเดียว..มันก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามเกมของไอ้หน้าโง่นี่เสมอไป 

 

“ มึงต่างหากที่รู้จักกูน้อยเกินไป.. “ จะว่าก้าวร้าวก็ได้นะที่ผมขึ้นมึงขึ้นกูกับคนรุ่นลุงแบบนี้..แต่มันสมควรแลเวจริงๆ

 

แกร็ก!

 

“ มึง! “ 

 

ไอ้สิทธาชักปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังขึ้นมาจ่อ และเล็งปลายกระบอกปืนมาทึ่ตัวผม..ซึ่งลูกน้องมันก็ทำทีขึงขังชักปืนมาเล็งไม่ต่างกันเท่าไหร่ หึ เห็นแล้วดูโง่ดีหวะ..กูล่ะอย่างชอบ! นี่มันคงโมโหที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างผมลูบคมเข้า แต่ผมไม่แคร์..มันกล้าปารูปใส่ป๋ามันกล้าชี้หน้าด่าผมได้แสดงว่ามันก็ต้องพร้อมรับความประสาทแดกของผมแล้วเช่นกัน

 

“ ค..คุณพ่อใจเย็นๆนะคะ หนูขอร้องค่ะ! “ แสนหวานเธอไม่รู้เลยครับว่าเรื่องมันเกิดจากอะไร สิ่งเดียวที่เธอรู้ตอนนี้คือรูปหลุดที่หน้าคลับนั่นมันคือรูปเธอ..แต่เรื่องบาดหมางอย่างอื่นน่ะ คงไม่เคยรู้มาก่อนหรอก เพราะพ่อเลี้ยงคงไม่คิดจะเล่าความเลวของตัวเองให้ลูกฟัง..

 

“ ถ้าไม่อยากแปดเปื้อน..ก็อย่าได้ล้ำเล้น “ 

 

“ ......... “ 

 

“ กูไม่ใช่คนที่มึงจะมาต่อรองอะไรได้.. “ 

 

“ หึ..พูดจาไม่กลัวปืนเลยหนิ “ ยัง..ยังขู่ไม่เลิก

 

“ แล้วมึงล่ะ ไม่กลัวปืนเลยเหรอ? ลองหันหลังไปนับหน่อยไหมว่ามีกี่กระบอกที่เล็งกบาลมึงอยู่ 😒 “ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนที่ใครจะมาต่อรองได้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนคิดจะยิงผม..มันก็จะมีปืนอีกเป็นสิบกระบอกตามมาจ่อหัวไอ้เวรนั่นทันที หึ อย่าลืมสิ..ที่นี่บ้านผมพื้นที่ของผม ใครก็ตามที่อวดดีมันจะโดนไม่ใช่น้อย

 

“ พี่เพลย์! อย่าทำอะไรพ่อเรานะ! “ 

 

แสนหวานเดินเข้ามากอดแขนพ่อเลี้ยงของตัวเองเอาไว้แล้วมองไปรอบๆทิศทางที่มีคนของผมยืมล้อมพร้อมเอาปืนจ่อ..ซึ่งแน่นอนผมบอกแล้วว่าการที่ผมยืนอยู่ตรงนี้แค่สามคนไม่ได้หมายความว่ามันจะสามารถขู่ผมยังไงก็ได้ และต่อให้มันกล้ายิงจริงผมพนันได้เลยว่ามันได้ตายทั้งเจ็ดชั่วโคตรแน่ๆเพราะป๋าพีไม่มีทางยอม

 

“ คราวก่อนเธอไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องส่วนตัว จำได้ไหม? “ 

 

“ ........ “ 

 

“ นี่มันก็เรื่องส่วนตัวของฉันเหมือนกัน..เธอไม่ควรยุ่ง “ 

 

“ แต่พี่จะยิงพ่อเราไม่ได้! “ 

 

“ หรือจะให้ฉันยิงเธอแทน?! เอายังไง?! “ ผมตวาดเสียงดังลั่นพร้อมแย่งปืนจากลูกน้องมาจ่อไปทางแสนหวานทันที เธอไม่มีท่าทีตกใจแต่ยืนแน่นิ่งไปพี้อมกับหยดน้ำใสๆที่ไหลลงมาอาบแก้มเนียนช้าๆ..และในตอนนั้นเองไอ้พีชมันก็คงกลัวผมทำจริงล่ะมั้งเลยเรียกให้แสนหวานเดินออกมายืนข้างๆมันจะได้อยู่ไกลๆปืนหน่อย

 

“ ........ “ 

 

“ เชี่ยเพลย์! มึงอย่านะสัส! “ ไอ้พีชรีบมาจับแขนผมเอาไว้

 

“ ..ออกไปจากบ้านกู อย่าให้กูเหลืออด 😒 “ ผมหันไปบอกไอ้สิทธาอย่างนั้นก่อนจะเปลี่ยนทิศทางปืนไปที่มัน

 

“ แสนหวานมายืนตรงนี้กับพี่มา.. “ 

 

“ มึงอย่ามายุ่งกับลูกกู! “ ไอ้สิทธาคว้าข้อมือแสนหวานเอาไว้พร้อมเอาปืนเล็งไปหาไอ้พีช ซึ่งเรื่องมันก็ชักจะยืดเยื้อจนผมรำคาญจริงๆแล้วสิ..ตัวเองโดนปืนจ่อเป็นสิบกระบอกแต่ยังทำเท่ห์หวงลูกสาวไม่รู้เวลา แบบนี้เรียกว่าโง่ครับ..ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่ปล่อยให้มันพูดมากแบบนี้แน่

 

“ มึงยิงน้องกู ทุกคนตาย..ไม่เว้นใครทั้งนั้น! “ ผมพูดแล้วปรายตาไปมองแสนหวานเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกให้เธอรู้ว่าถ้าพ่อเธอโง่กว่านี้ ผมก็จะไม่เว้นใครไว้แม้แต่เธอก็ตาม..ครอบครัวผมสำคัญกว่าทุกอย่างในโลกใบนี้ ดังนั้นถ้าใครหน้าไหนทำเจ็บ..ผมเอาคืนถึงตาย

 

“ แสนหวานหนูไปรอในรถลูก เดี๋ยวไอ้นี่มันบ้าขึ้นมาหนูจะอันตราย.. “ ไอ้สิทธาหันไปบอกลูกเลี้ยงของตัวเองอย่างนั้นพร้อมกับโดนตัวเธอให้ถอยไปอยู่ด้านหลัง แต่จู่ๆเธอก็ดันพูดบางอย่างออกมา..บางอย่างที่ทำให้ผมใจกระตุกวูบ

 

“ เราคิดมาตลอดนะว่าลึกๆแล้วพี่คงเป็นคนดีคนหนึ่ง..วันนี้พี่ทำให้เห็นเราแล้วว่าทุกอย่างที่เราเคยคิดมันไม่จริงเลย 😢 “ 

 

“ ...ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ “ 

 

“ ........ “ 

 

“ เด็กอย่างเธอต่างหาก..ที่เข้ามาคาดหวังสิ่งที่ฉันเป็นให้ไม่ได้ “ ผมว่าอย่างนั้นก่อนจะลดปลายกระบอกปืนลงแล้วยื่นมันคืนให้ลูกน้องทันที

 

“ ระหวังธุรกิจนรกของมึงเอาไว้ให้ดี ถ้าพรรคกูได้รับเลือกตั้งในอีกสองปีข้างหน้า..กูเล่นพวกมึงทุกคนแน่! “ 

 

“ โง่แล้วอยากนอนเตียง..เล่นเสียเองทั้งนั้น แล้วมาหาว่ากูโกงเครื่อง 😒 “ ไอ้สิทธามันเคยเข้ามาเล่นพนันที่บ่อนอยู่บ่อยๆครับสมัยก่อนนู้นน่ะ นานมากแล้วตั้งแต่มันยังไม่มาคบกับแม่ของแสนหวานเลยมั้ง..ตอนนั้นป๋าเล่าให้ฟังว่ามันเล่นเสียเยอะมากหักสิบล้านอะครับ แล้วแม่งตุกติกหาว่าบ่อนโกงจะแจ้งตำรวจจะบอกผู้ใหญ่ให้มาจัดการอะไรไม่รู้วุ่นวายมากจนสุดท้ายป๋าต้องยกคนไปขู่ให้มันยอมเซ็นเช็คคืนเงินทั้งหมดให้ถึงในบ้าน

 

อย่าเรียกว่าเอาปืนจ่อหัวเลยครับปลายกระบอกแทบจ่อลิ้นไก่อยู่แล้วมั้ง เฮ้อ..หลังจากนั้นมามันก็แค้นครบครัวผมมากพยายามหาทางแว้งกัดทุกครั้งที่มีโอกาส 

 

แต่ก็เหมือนจะนิ่งๆไปได้บ้างตอนมาเจอแม่ของแสนหวานแล้วต้องอยู่เป็นครอบครัวมากขึ้นคงไม่อยากให้สองแม่ลูกกังวลหรือกลัวมั้งไม่รู้สิ...ตัวมันเองก็มีลูกชายอยู่แล้วนะครับแต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ช่างหัวแม่งเถอะพูดละโมโห

 

“ ......... “ 

 

“ ยืนทำเหี้ยไร?! ออกไปจากบ้านกูให้หมด! “ ผมตวาดอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง ไอ้สิทธาจ้องผมนิ่งแล้วลดปืนลงก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถไปทันที

 

“ ..กลับ! “ 

 

แสนหวานหันมองผมอีกครั้งด้วยสายตาที่ผิดหวัง ผมไม่รู้ว่าเด็กนั่นคิดอะไรแต่รับรู้ได้ผ่านดวงตาคู่นั้นที่กำลังปริ่มล้นไปด้วยน้ำตา เธอเสียใจ..แต่ในฐานะอะไรเรื่องอะไรผมไม่มีทางรู้ได้เลย 

 

รถตู้สีน้ำตาลขับออกไปจนพ้นสายตาไอ้พีชมาก็เดินมากอดคอผมแล้วรีบลากเข้าบ้าน หลังจากเรื่องวันนั้นผมก็ไม่เจอหน้าแสนหวานอีกเลย..ไม่แม้แต่จะเห็นเธอออกมาวิ่งออกกำลังกายในหมู่บ้าน เธอบล็อกไลน์ผมทิ้งแต่ไม่รู้ว่าบล็อกเบอร์ด้วยไหมเพราะผมไม่เคยโทรไป

 

แม่ของแสนหวานแอบเข้ามาขอพบกับพวกเราเพื่อขอโทษกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่พวกเราไม่เคยคิดจะโทษท่านเลย..น้ารินเป็นคนจิตใจดีมาก ไม่ต่างจากลูกสาวหรอก ถ้าจะเลวก็คงเลวที่พ่อเลี้ยงคนเดียว

 

..แต่ก็นั่นแหละครับเรื่องที่จะบอกก็คือผมไม่ได้เจอเด็กคนนั้นอีกเลย ไม่เห็นแม้แต่เงาหรือข่าวคราวอะไร..มันคงจะจบแบบนี้แล้วจริงๆ จบแบบที่ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

สี่ปีต่อมา..

 

ณ มหาวิทยาลัยเซนต์แคริเบียน, คณะบริหารธุรกิจ

[แสนหวาน]

วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคของเทอมหนึ่งค่ะ นี่ฉันอยู่ปีสี่แล้วนะเผื่อใครยังไม่รู้ ฮ่าๆ อีกแค่เทอมเดียวก็จะเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้วล่ะ..จากคณะในฝันเมื่อตอนมอปลาย ปัจจุบันกลายเป็นพี่ใหญ่ในคณะไปแล้ว เฮ้อ..เวลาผ่านไปเร็วมากเลยเนอะเผลอแปบเดียวก็จะกู๊ดบายซีเนียร์ซะละ

 

ตั้งแต่ฉันเข้ามาเรียนมหาลัยทุกๆอย่างในชีวิตก็เปลี่ยนไปมากค่ะ ยอมรับว่าใจก็แตกมากเช่นกันเพราะเมื่อสมัยปีหนึ่งใสๆ พ่อใหญ่ท่านซื้อคอนโดใกล้มหาลัยให้ค่ะ เรียกได้ว่าพออิสระเยอะขึ้นก็ชวนเพื่อนเที่ยวแทบทุกคืนเลยจ้า

 

..อ๋อ เกือบลืมบอกไปว่าฉันก็มีเพื่อนนะคะ พวกเราเป็นตัวท็อปของคณะเชียวล่ะ คิวจีบของหนุ่มๆนี่รันยาวเป็นหางว่าว5555555

 

อะๆเข้าเรื่องกันก่อนกลุ่มพวกเรามีกันสี่คนค่ะ อันประกอบไปด้วย น้ำหนึ่ง ธิวา และไอน้ำ เริ่มที่ยัยน้ำหนึ่งเลยดีกว่า..นางเป็นลูกสาวท่านทูตค่ะ ที่บ้านก็ฐานะดีกันอยู่แล้วด้วย นิสัยก็จะออกแนวเป็นมิตรแต่หน้าเหวี่ยงพร้อมบวกมาก รักเพื่อน แอบเจ้าชู้บ้างตามโอกาส แต่เรื่องปากว่ามือถึงนี่สุดๆไปเลยล่ะ

 

ต่อมาที่ยัยธิวา..มันรับงานถ่ายแบบและงานแสดงต่างๆในวงการบันเทิงค่ะ อาจจะยังไม่ถึงขั้นดาราแต่ก็จัดว่าเป็นนักแสดงที่มีกระแสค่อนข้างดีเลยทีเดียว นางเป็นน้องสาวแท้ๆของพี่ธิดาค่ะ..แต่รายนั้นน่ะดาราแถวหน้าของวงการเลยนะ ทั้งสวยทั้งใจดี ยัยธิวาเองก็คงจะเดินตามรอยพี่สาวในอีกไม่ช้า

 

ส่วนคนสุดท้าย ไอน้ำ มันเป็นนักเรียนทุนค่ะ ด้วยความที่เกรดดีมากๆเลยสามารถขอต่อทุนเรียนฟรีได้ทุกเทอม..แรกๆที่รู้จักกันคือนางไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ ออกจะเงียบๆถ้าเทียบกับพวกบ้าที่เหลือน่ะนะ..แต่นิสัยน่ารัก ใจดี อยู่ด้วยแล้วมีพลังด้านบวกสูงมาก

 

..ไอน้ำบ้านมันก็มีตังค์แหละค่ะ แต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้มันต้องออกมาอยู่หอเองหาเงินใช้เอง จนตอนนี้สร้างเนื้อสร้างตัวกลางเป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่ชื่อดังไปแล้ว..แถมแฟนก็โคตรพ่อหล่อรวยเลยด้วย 

 

แฟนมันชื่อพี่บอลค่ะตอนนี้เรียนจบไปแล้วล่ะ..เป็นเพียงอดีตรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์เท่านั้น แต่ก็นังคงดีกรีความหล่อเอาไว้ไม่จางหายไปเลยจริงๆ..รูปประชาสัมพันธ์ใดๆในมอนั้นก็มักจะมีพี่แกก็ไปโผล่อยู่ในป้ายตลอด เห็นจนเบื่อกันไปข้างเลยล่ะ

 

“ มึง! วันนี้ไปกินหมูจุ่มกันไหม? หิวหมูจุ่มมากกกก! “ ยัยน้ำหนึ่งโอนครวญพร้อมส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนเพื่อนๆ

 

“ กูไป! “ ฉันเลยค่ะ ยกมืออย่างไวเพราะอยากไปมาก

 

“ หูยยย..สามชั้นๆๆๆ ไปๆๆๆ! “ ยัยไอน้ำทำตาโตแล้วรีบตอบ

 

“ กูไม่ได้ไปนะมึง 😁 “ ยัยธิวายกมืออธิบายอย่างนอบน้อม

 

“ ยังไงคะยังไงงง? “ น้ำหนึ่งหรี่ตามองอย่างจับผิด..แต่จู่ๆก็มีรถหรูคันหนึ่งขับมาจอดเทียบกับฟุตบาทใกล้ๆกับโต๊ะที่พวกเรานั้งกันอยู่ ยัยธิวาหันไปมองรถคันนั้นเล็กน้อยแล้วอธิบาย

 

“ วันนี้แฟนพี่ดามารับ..เดี๋ยวจะไปดูพี่ดาขึ้นรับรางวัลที่งานอะไรสักอย่างนี่แหละ “

 

“ ร้อยวันพันชาติไม่เคยเห็นหน้าทำไมวนจู่ๆโผล่มาได้ล่ะคะ? “ ฉันถามต่อ

 

“ เอ้า! ก็รถกูเสีย..ไม่งั้นตอนเช้าจะขอให้มึงไปรับที่บ้านทำไมเล่า! -0- “ ยันธิวาย้อนความจำฉันทันที

 

“ ว่าแต่..พี่ดามีแฟนด้วยเหรอ?? “ ยัยไอน้ำถาม

 

“ โอ๊ยยย ก็มีนานแล้วไหมที่สมัยสองสามปีก่อนเคยให้สัมภาษณ์ว่าคบกับไฮโซนอกวงการอยู่อะ..แต่ไม่ค่อยออกสื่อเท่าไหร่คนเลยไม่ค่อยฮือฮา “ ยัยน้ำหนึ่งว่าอย่างนั้นแล้วไล่ค้นหาข่าวเมื่อหายปีก่อนเปิดให้ยัยไอน้ำมันดู ตัดภาพมาที่ฉันคือไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยค่ะ..วงการบันเทิงมีข่าวอะไรฉันก็รู้แค่ผิวเผินเท่านั้นแหละ

 

อย่างเช่นเรื่องที่พี่ธิดามีแฟนนอกวงการฉันก็รู้นะคะ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายเพราะปกติฉันจะเอาเวลาไปเป็นติ่งเกาหลีซะมากกว่า..วงการบันเทิงไทยมีข่าวอะไรอีนี่คือเฉยมากแทบไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าวงการเกาหลีนี่นะ..แค่ไอดอลปั่นจักรยานไปซื้อนมกล้วยเฉยๆดิชั้นก็ทราบเรื่องค่ะ5555555555

 

“ อยากเห็นตัวจริงปะล่ะ เดี๋ยวแกล้งเจ็บขาให้พี่เขาลงจากรถมาช่วยถือแฟ้ม 😏 “ ยัยธิวามันร้ายค่ะดูจากสีหน้าและรอยยิ้มนี้แล้ว 

 

“ อะ..ขอดูบทสำออยๆให้สมกับที่ไปเรียนการแสดงมาหน่อยค้าาาา! “ ฉันพูดพร้อมกับปรมมือเยินยอเพื่อนตัวเอง หลังจากนั้นยัยธิวามันก็หันหน้าไปทางรถคันนั้นแล้วกวักมือเรียกค่ะ แบบว่าทำหน้าเจ็บๆมือข้างหนึ่งก้มจับข้อเท้าอีกข้างหนึ่งโบกเรียกให้ลงมาอะนะ

 

“ >< “

 

และมันก็ได้ผลค่ะ ผู้ชายคนนั้นยอมลงจากรถแล้วรีบวิ่งมาดูยัยธิวาทันที..แต่จังหวะที่ฉันเห็นเขามันแทบจะหยุดหายใจแล้วช็อคตายไปเลยจริงๆ ไม่เกี่ยวกับออร่าไม่เกี่ยวกับหน้าตาอะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งที่เกี่ยวคือฉันจำเขาได้..ใช่ จำไม่ผิดแน่ๆ

 

เขาคือพี่เขตแดน..

 

“ เป็นอะไรล่ะเนี่ยเรา? “ คนตัวโตถามพลางก้มลงไปจับขายัยธิวาเบาๆก่อนจะช่วยถือกระเป๋าถือแฟ้มต่างๆนาๆให้มัน

 

“ อยู่ๆก็เจ็บอะค่ะ 😂 “ 

 

“ เวรกรรมรึเปล่า? 55555555 “ พี่เขาพูดแล้วหัวเราะ

 

“ โอ๊ยย ปากนี่น้อออ! “ 

 

“ อ่าๆ งั้นก็ไปได้ละเดี๋ยวสาย 😁 “ 

 

“ เอ้อ..นี่เพื่อนวาเองนะ น้ำหนึ่ง ไอน้ำ แล้วก็แสนหวาน “ ยัยธิวารีบแนะนำพวกเราก่อนที่จะไม่มีเวลา

 

“ สวัสดีค้าาา! “ 

 

“ ค้าบบ พี่เขตแดนนะ.. “ ทันทีที่เจ้าตัวตอบรับ..เขาก็กันหันมามองหน้าฉันแล้วหรี่ตาอย่างสังเกตรายละเอียด ฉันว่าเขาเองก็คงจำฉันได้แหละ..เพราะขนาดฉันไม่ได้เจอพี่เขามาเกือบสี่ปีฉันยังจำได้เลย

 

“ มองหน้าเพื่อนวาทำไม? เดี๋ยวฟ้องพี่ดานะ! “ ยัยธิวาสะกิดไหล่พี่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง

 

“ ..น้องแสนหวานจำพี่ได้ปะ? เขตแดนเพื่อนไอ้เพลย์อะ “ 

 

“ ค..ค่ะ จำได้ “ ฉันตอบอย่างตะกุกตะกัก

 

“ โลกโคตรกลมเลย แถมน้องยังได้เรียนคณะบริหารเหมือนที่เคยบอกพวกพี่ตอนนั้นด้วย..เก่งหวะๆ “ 

 

น้ำหนึ่ง : อะไร?

ไอน้ำ : ยังไง?

ธิวา : ไหนพูดดด? 

 

ยัยสามคนนั้นคือเป็น งง ค่ะ..คงไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าฉันกับพี่เขาจะรู้จักกัน แต่ก็เอาเถอะ..ขนาดฉันยังไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้มาเจอพี่เขาอีกครั้งแบบนี้ แถมเมื่อกี้พี่เขายังพูดชื่อคนคนหนึ่งที่ไม่เคยอยู่ในความคิดฉันมานานมากแล้ว..ชื่อของพี่เพลย์ไง

 

“ ใจเย็นๆ พี่กับแสนหวานรู้จักกันมาก่อน..แต่ก็นานมากแล้วแหละตั้งแต่แสนหวานยังเรียนมอหกอยู่เลย นี่ไม่ได้เจอกันมาสามสี่ปีได้แล้วมั้ง5555555 “ 

 

“ ตามนั้นแหละพวกมึง..ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้น55555555 “ ฉันพูดแล้วหัวเราะ

 

“ งั้นพี่ไปก่อนนะไว้เจอกันใหม่ พอดีวันนี้รีบจริงๆ 😁 “ 

 

พี่เขตแดนว่าอย่างนั้นก่อนจะพายัยธิวาที่กำลังแอคติ้งเจ็บขาเดินขึ้นรถไปอย่างทุกลักทุเล ช่างสมกับที่เรียนการแสดงมาจริงๆ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้นหรอกค่ะ เพราะจู่ๆยัยบ้าสองคนนี่มันก็ดันสงสัยเรื่องบางเรื่องขึ้นมาซะอย่างนั้น..แถมยังเป็นเรื่องที่ฉันเองก็ไม่ได้นึกถึงมันมานานมากแล้วเหมือนกัน

 

“ แล้วไอ้เพลย์ที่ว่าเนี่ย..คือผู้ใดคะ? “ น้ำหนึ่งเปิดประเด็น

 

“ ให้โอกาสแถลง “ ไอน้ำรีบซักไซ้อย่างรู้งาน

 

“ ..ก็พี่แถวบ้านอะ แต่ไม่ได้เจอนานแล้ว “ ฉันอธิบายรวบรัดตัดความ เพราะไม่อยากจะพูดถึงเท่าไหร่..แต่ในเมื่อพูดแล้วก็อดนึกไม่ได้เลยจริงๆว่าตอนนี้เวลานี้ เขาจะเป็นยังไงบ้าง จะอยู่ที่ไหน..เปลี่ยนไปมากมั้ย หลายๆคำถามผุดขึ้นมาเต็มหัวไปหมดแต่กลับไม่มีใครสามารถให้คำตอบฉันได้เลยแม้แต่คนเดียว

 

หึ ในที่สุดเขากลับเข้ามาในความคิดฉันจนได้..สี่ปีก่อนฉันพยายามลืมผู้ชายคนนี้อย่างยากลำบาก แต่ทำไมถึงได้กลับมาอย่างง่ายดายราวกับความพยายามที่ผ่านมามันไม่ช่วยอะไรเลยล่ะ..

------------------------

ชดเชย 40 หน้าจุกๆไปเลยนะที่รัก

ปล.ต่อจากนี้จะไม่มีพี่ชายที่แสนดี ไม่มีเด็กน้อยไร้เดียงสาแล้วน้า

epต่อไปแสนหวานจะเจอเพลย์ยังไง ไรท์จะรีบมาสานต่อนะคะ

ความคิดเห็น