ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ึ 7 [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 3,489
× 29,700
แชร์ :
ตอนที่ึ 7 [Rewrite]
แบบอักษร

ตอนที่ 7

“ต้นกล้า อยู่ท่านี้น่ารักจังเลยครับ” ร่างสูงมองต้นกล้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนุก

ร่างบางถูกจัดท่าให้อยู่ในท่านั่งทั้งตัวมีแต่เชือกถูกพันธนาการไว้แน่น มือถูกมัดไขว้หลังกับหัวเข่าที่ถูกมัดจับตั้งชั้นขึ้นขนาบกับพื้นทำให้เห็นแก่นกายและช่องทางชัดเจน ริมฝีปากถูกปิดด้วยลูกบอลกลมๆ จนยากที่จะส่งเสียง

ต้นกล้ามองร่างสูงอย่างเว้าวอนและขอร้องพร้อมกับใบหน้าที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา คราวนี้เหมือนกับต้องตายทั้งเป็นกลัวจนรู้สึกสั่นไปทั่วร่างเหลือบมองทริคที่ยังคงยืนอยู่นิ่งกับที่

“นี่เขาเรียกว่าไข่สั่น”

ร่างสูงชูเครื่องบางอย่างขึ้นมาเป็นลูกเล็กๆ มีสายยาวต้นกล้าไม่รู้จักแต่ก็รู้ว่ามันไม่ดีแน่ ร่างสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหื่นกระหายและเต็มไปด้วยความต้องการ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออีกครั้งที่เห็นปฏิกิริยาของอีกคน

“มันจะทำให้ต้นกล้ารู้สึกดี อย่ากลัวไปเลยนะ”

ต้นกล้าร้องไห้หนักกว่าเดิมพยายามพูดออกมาแต่ติดตรงที่มีสิ่งมากั้นไว้จนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ได้แต่พูดอื้ออึงในลำคอเท่านั้น

“พี่น่ะ อยากเข้าไปในตรงนี้ของต้นกล้า แต่พี่กลัวต้นกล้าเจ็บ”

คำพูดที่เหมือนกับการเป็นห่วงกลับยิ่งทำให้ร่างบางรู้สึกอดสูและรังเกียจเสียไม่ได้ ร่างสูงจับไปที่ร้องก้นอย่างเบามือลูบไล้ไปกับช่องทาง ต้นกล้าหลับตาปี๋ด้วยความกลัวปนไปกับความเสียวซ่าน

“อื้อ!”

ร่างสูงใช้จังหวะเผลอของอีกคนแหย่นิ้วเข้าไปจนสุดไม่มีแม้แต่เจลหล่อลื่น ทำให้ต้นกล้าต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดดวงตาเบิกกว้างพยายามขยับร่างกายหนีแต่ก็ถูกจับไว้แน่น

“อ๊า รัดพี่แน่นดีจังเลย”

ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองบ่งบอกว่าต้องการ แค่นิ้วเพียงนิ้วเดียวกลับทำให้ต้นกล้าสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขายังคงดันนิ้วเข้าไปเรื่อยๆ แล้วถอดออกจนสุดก่อนที่จะกระแทกลงมา ไม่มีแม้แต่จะรอให้ต้นกล้าปรับตัวแต่อย่างใด

“อยากบอกอะไรพี่เหรอ อ้อ อยากได้ไอ้นี่แล้วใช่ไหม”

ชายหนุ่มชูของที่อยู่ในมือแกว่งไปแก่วงเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มกดนิ้วเข้าไปในช่องทางอีกครั้งเพื่อปรับให้สามารถรับสิ่งที่ใหญ่กว่าได้

“อื้อ!" ต้นกล้าร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกสิ่งแปลกปลอบใส่เข้ามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ยังไม่ทันที่จะปรับสภาพได้ คนด้านหลังก็รุกรานอย่างหนัก สิ่งแปลกปลอมที่อยู่ด้านหลังสั่นไหวรุนแรง

“อื้อ!...อื้อ!”

ต้นกล้าบิดกายไปมาอย่างทรมาน ความรู้สึกเจ็บในคราวแรกแปรเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านจนทำให้ร้องครางออกมา

ร่างสูงมองภาพตรงหน้าเหมือนกับลูกนกกำลังดิ้นทุรนทุราย ผิวขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั่วตัวดวงตาที่ช่ำไปด้วยน้ำสีใส ขึ้นไปคร่อมร่างอีกคนเอื้อมมือจับที่ใบหน้าหวาน ต้นกล้าหอบหายใจเข้าปอดอย่างแรง รู้สึกปวดกรามและชาไปทั่วปากมองร่างสูงอย่างตัดเพ้อและเกลียดชัง

“ทำตาดีๆ สิครับ ถ้าไม่เลิกมองพี่แบบนี้จะหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้นะ”

เพียะ!

ใบหน้าหันไปตามแรงจากฝ่ามือที่ทำร้ายกันอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างไม่ยอมทำตาม ร่างสูงยิ้มเยาะอย่างสะใจ ก้มลงเลียเลือดที่มุมปากจนร่างบางรู้สึกขนลุกและรังเกียจ

“ต้นกล้า พี่ไม่มีความอดทนพอหรอกนะครับ”

ร่างสูงไม่พูดเปล่ากลับกดเร่งความแรงของเครื่องจนสุดจนมันสั่นอย่างแรง ทำให้ต้นกล้าต้องทำหน้าเหยเกด้วยความเสียวเพื่อขึ้นเป็นทวีคูณ จนเกือบที่จะสุดความต้องการร่างสูงก็หยุดชะงักมือจับกดไปที่ปลายเพื่อกลั้นไว้จนต้นกล้าต้องร้องออกมา

“อือ!”

เครื่องสั่นก็ยังทำงานเสียดีเหลือเกินยิ่งเห็นต้นกล้ากำลังดิ้นพล่านเพราะความต้องการก็ยิ่งได้ใจหยิบแก่นกายปลอมขึ้นมาชูให้เห็น ขนาดของมันก็ใหญ่พอๆ กับเขา แต่สำหรับร่างสูงกลับไม่คิดที่จะใช้มันโยนทิ้งไปอีกทางจนกระเด็นไปที่ทริคที่ยืนอยู่หน้าประตู

“ต้นกล้า เห็นไหมพี่ใจดีขนาดไหน อย่างน้อยครั้งแรกของต้นกล้าก็อยากให้เป็นของพี่”

ร่างบางส่ายหน้ารัวปฏิเสธเพราะพูดไม่ได้จึงต้องหาทางหลีกหนี ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกจากตัว จนตัวเปลือยไร้สิ่งปิดกั้นแก่นกายขนาดใหญ่ชูเด่นอยู่ตรงหน้า ต้นกล้าแค่เห็นขนาดของมันก็ไม่อยากที่จะมองเลยเลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็พบกับทริคที่ไม่ยอมแม้แต่จะมองไปทางอื่น รู้สึกอายตัวเองที่ต้องแก้ผ้าให้คนอื่นเห็น

“หน้าซีดเชียว ไม่ต้องกลัวอีกเดียวมันก็ต้องเข้าไปอยู่ในตัวต้นกล้าแล้วนะ”

“อื๊อ!”

“อยากแล้วเหรอ ใจร้อนจัง”

ชายหนุ่มจับร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งจับสิ่งที่ปิดปากออก ยังไม่ทันที่ต้นกล้าจะร้องหรือหันหน้าหนีก็ถูกร่างสูงจับที่กรามไว้แน่นจ่อแก่นกายขนาดใหญ่เข้ามาแทนที่

“อย่ากัดนะครับ ถ้ากัดเมื่อไหร่คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ร่างสูงนำมือหนาไปโอบรอบคอของอีกคนเพิ่มแรงบีบเล็กน้อยเพื่อเป็นการเตือน มองหน้าร่างบางที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาทำอะไรไม่ถูกเพิ่มแรงบีบที่คออีกครั้งหนักกว่าเดิมจนเริ่มหายใจไม่ออก ต้นกล้าได้แต่กล่ำกลืนฝืนทนรับรู้ได้ทันทีว่าจะให้ทำอะไร ลิ้นเล็กกวัดไปทั่วแก่นกายอย่างเก้ๆ กังๆ โดยที่ร่างสูงคอยส่ายสะโพกช่วยเล็กน้อย

“อย่างนั้นแหละครับ...เด็กดี”

เสียงร้องอย่างพอใจของอีกฝ่ายดังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของหูแต่มันกลับไม่เข้าไปในหัวสมองเลยแม้แต่นิด

ต้นกล้าที่อมแก่นกายอยู่ในโพรงปากไม่สามารถที่จะเปล่งเสียงร้องออกมาได้เพราะความยาวและความแรงที่ถูกกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างรัวๆ ร่างสูงส่ายสะโพกอย่างเมามันไม่มีแม้แต่จะหยุดให้หายใจ ช่วงล่างก็ยังคงถูกกระทำโดยเครื่องที่ร่างสูงมัดไว้นาบกับแก่นกาย ไม่มีแม้แต่จะลดระดับการสั่นสะเทือนลง จนตอนนี้ร่างกายที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยเริ่มทรมานจนแทบทนไม่ได้

ร่างสูงแสยะยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะเริ่มเร่งเครื่องดันแก่นกายเข้าไปอีกครั้งเพียงไม่นานก็เริ่มกระตุกและปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มปาก

ต้นกล้าเบือนหน้าหนีพยายามจะคายออกแต่ก็ถูกจับคางไว้แน่นพร้อมกับปิดจมูกไม่ให้หายใจทำให้ต้นกล้าจำใจที่จะกลืนลงไปสู่คอจนได้กลิ่นคาวขุ่นมาปะทะจมูก

“ไม่ร้องนะ พี่ไม่แกล้งแล้ว”

ร่างสูงจับเฉยคางให้หันขึ้นมาสบตาใช้นิ้วโป้งแล้วเกลี่ยคราบขาวที่มุมปากมองลงไปที่ร่างบางอย่างหลงใหล ก้มหน้าลงไปบดจูบอย่างเต็มไปด้วยความต้องการลิ้นหนาส่งเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวกวัดไปทั่ว ทั้งดูดและเม้มจนปากแดงเริ่มเจ่อ ผลักร่างบางให้นอนลงจับไปที่แก่นกายที่ชูเด่นด้วยความต้องการรูดขึ้นลงช้าๆ อีกมือก็ลูบไล้ไปทั่วตัวเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านและอารมณ์ จนต้นกล้าต้องแอ่นสะโพกขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อยากได้ไหม อยากให้พี่ทำอะไรครับ ถ้าไม่พูดพี่ก็จะไม่ปล่อยนะ”

ร่างสูงจากที่ค่อยๆ ขยับเปลี่ยนเป็นกำแก่นกายไว้แน่น มองหน้าร่างบางอีกครั้งที่เหยเกเพราะความเจ็บปวด กัดปากตัวเองแน่นไม่ยอมผ่อนปรน มีแต่เสียงรอดไรฟันที่พูดผ่านออกมาเท่านั้น

“เกลียด”

“ครับ เกลียด...”

เพียงแค่เสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอเบาๆ แต่มันกลับทำให้เขาเลือดขึ้นหน้าจนอดทนรอที่จะใจดีกับร่างบางอีกไม่ไหวมองด้วยแววตาวาวโรจน์

“เลือกเองนะ”

สิ้นเสียงของชายหนุ่มต้นกล้าก็ถูกจับให้นอนคว่ำหลังชันเข่าทั้งสองข้างให้ตั้งขึ้น นิ้วหนาสอดเข้าไปในโพรงปากหยอกล้อกับลิ้นเล็ก ด้านหน้าเป็นพ่อบ้านหนุ่มที่ยืนมองทุกการกระทำของเจ้านาย สายตาเฉียบคมมองมาไม่มีท่าทีที่จะหลบหรือรังเกียจ

“ขอร้อง ฮือ”

ต้นกล้าแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายให้รู้แล้วรู้รอดไป พยายามกระเถิบก้นหนีแต่ก็ถูกรั้งสะโพกไว้ แก่นกายของร่างจ่อจ่อมายังช่องทางนุ่ม หมุนวนไปทั่วก่อนที่จะดันเข้าไปไม่มีแม้แต่เจอหลอลื่นมีแต่การเบิกทางเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่สำหรับต้นกล้ามันก็เจ็บอยู่ดีจนต้องร้องออกมา

“อ๊า! เอาออกไป!...ไม่เอาอย่า...มอง...อย่ามองนะ”

เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีการยอมทำตาม ร่างบางเลยหันไปร้องขอกับร่างสูงอีกคนที่ยืนอยู่หน้าประตู วิงวอนให้หันไปทางอื่นอย่างน้อยก็ไม่อยากทำให้ตัวเองดูไร้ค่าและน่าอับอายไปมากกว่านี้

“เจ็บ!”

ต้นกล้าร้องเสียงหลงเมื่ออีกคนแทรกเข้ามาจนสุด ไม่มีการรั้งรอให้ผ่อนคลายร่างสูงก็จัดการกระแทกเข้าไปอีกครั้งอย่างหนัก จนต้นกล้าได้แต่อ้าปากร้องไม่ออกเพราะความเจ็บที่แล่นเข้ามา

เสียงร้องกระเส่าของร่างสูงดังเข้าสลับกับเสียงร่ำไห้ของต้นกล้า ได้กลิ่นความคาวและรู้สึกถึงของเหลวที่ไหลลงมาจากง่ามขารับรู้ได้ทันทีว่าคือเลือด

“อย่ามอง” ต้นกล้าเอ่ยร้องขอความเห็นใจอีกครั้งร่างการที่ถูกพันธนาการไว้ก็ยังคงทำให้ดิ้นหนีไม่ได้ กระเด้งตัวไปตามแรงกระแทกของอีกฝ่าย เสียงร้องขอเริ่มหมดลงมีแต่เสียงร่ำไห้วิงวอนของตังเองขึ้นมาแทนที่ ขณะนี้เขาเหมือนเป็นคนไร้ชีวิตแม้จะมีลมหายใจ รู้สึกเจ็บไปที่ช่วงล่างจนชาเมื่อร่างสูงอีกคนยังไม่มีแม้แต่จะยอมผ่อนแรง

“ผมเจ็บ ฮือ”

ร่างกายถูกเปลี่ยนท่าไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหลือบมองไปที่ประตูอีกครั้งร่างสูงอีกคนก็ยังคงยืนอยู่เหมือนเดิม ทั้งศักดิ์ศรีและทุกอย่างที่มีถูกชกชิงจากคนแปลกหน้าไปจนหมดสิ้น ได้ยินแต่เสียงเนื้อกระทบกันกับกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วห้องเท่านั้น

“นีส...เรียกพี่”

ชายหนุ่มบอกชื่อ เขาต้องการได้ยินเสียงคนตรงหน้า

คนถูกกระทำรีบรู้โดยสัญชาตญาณ กระนั้นก็ยังคงดื้อดึง ริมฝีปากบางขบเม้มกันแน่น ำม่ยอมขายเรียกชื่ออีกฝ่ายง่ายๆ

“เจ็บ!”

ต้นกล้าร้องเสียงดังเมื่อร่างสูงเพิ่มแรงเข้ามาพร้อมกับมือที่มาบีบลำคออีกครั้ง ร่างสูงแสยะยิ้มเหี้ยมเหมือนเป็นการบังคับให้ทำตามที่พูดแต่ต้นกล้าในเวลานี้ยอมตายเสียดีกว่าที่จะต้องทนทุกข์ทรมาน สมองเริ่มเบลอเพราะขาดอากาศหายใจอีกเพียงแค่ไม่กี่นาทีคงจะแน่นิ่งจากโลกนี้ไปอย่างที่หวัง

“ทำไมครับ คิดจะจากไปเหรอ คิดจะตายเหรอ แต่พี่น่ะไม่ยอมให้ต้นกล้าตายง่ายๆ หรอกนะ ยังไงซะก็ต้องอยู่กับพี่ไปอีกนาน...ทริค!”

ต้นกล้าเบิกตากว้างทันทีเมื่อร่างสูงขานเรียกชื่ออีกคนแต่ก็ยังไม่มีการหยุดยังคงเพิ่มแรงมากขึ้นกว่าเดิม จับให้นอนคว่ำหน้าอีกครั้งทำให้ประชันหน้ากับพ่อบ้านหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า ถูกร่างสูงซอยเข้ามาแถวถี่รัวจนต้องส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าอาย

“หาทางทำให้ต้นกล้าพูดชื่อผมให้ได้”

เมื่อไม่ยอมก็ต้องบังคับ...

พ่อบ้านหนุ่มเดินเข้ามาใกล้รูดซิบกางเกงตัวเองลงทำให้เห็นกางเกงในสีดำกับความเป็นชายที่นูนเด่นออกมา ต้นกล้าหันหน้าหนีไปอีกทางทริคจับแก่นกายตัวเองให้ออกมาสู่โลกภายนอก

ทริคจับไปที่ใบหน้าเล็กให้หันมาบีบกรามแน่นให้ง้างปากออกก่อนที่จะค่อยๆ นำแก่นกายที่ใหญ่โตไม่แพ้คนเป็นนายจ่อที่ปากของต้นกล้า

“อย่า! ยอมแล้ว!...นิส...นิส” ร่างบางร้องไห้อย่างอดสูทนไม่ได้ที่จะต้องถูกกระทำโดยคนถึงสองคน รู้สึกเจ็บใจตัวเองเหลือเกินที่ยอมแพ้ง่ายๆ

“เห็นว่าต้นกล้าเป็นเด็กดี พี่จะให้รางวัล...ทริค ออกไปได้แล้ว”

สิ้นเสียงของผู้เป็นนายพ่อบ้านหนุ่มก็เก็บความเป็นชายลงพร้อมกับหันหลังเดินออกมา ได้ยินแต่เสียงร้องขออ้อนวอนและเสียงกระเส่าดังมาตามหลังเท่านั้น

“ฮือ ฮือ เจ็บ”

นีสทำท่าทางไม่ทุกข์ร้อนทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่ต้นกล้าพูด จับร่างบางพลิกกลับขึ้นมาอีกครั้งจับขาขวายกสูงขึ้นทำให้แก่นกายของร่างสูงเข้าไปลึกกว่าเดิม

“ปล่อยผมเถอะ”

“ทำไมละครับ พี่ยังไม่ถึงใจเลยไม่ต้องห่วง คืนนี้ต้นกล้าไม่ได้นอนแน่”

“ไม่!” ต้นกล้าร้องอย่างหมดหวังหมดแล้วหนทางรอดได้แต่ยอมรับในชะตากรรมที่เกิดขึ้น ปล่อยตัวไปตามแรงของอีกฝ่าย สมองไร้การสั่งการอย่างเฉียบพลันได้ยินแต่เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงและกลิ่นคาวเลือดของตัวเองเท่านั้น


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว