ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ผมน่ะหรอครับ? อืม... ประมาณท้ายปีนี้ก็ 16 แล้วละครับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ผมน่ะหรอครับ? อืม... ประมาณท้ายปีนี้ก็ 16 แล้วละครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 13:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ผมน่ะหรอครับ? อืม... ประมาณท้ายปีนี้ก็ 16 แล้วละครับ
แบบอักษร

 

 

 

บนดาดฟ้าของโรงเรียนนามิโมริในยามเช้า ตอนนี้ได้มีร่างของชายหนุ่มร่างสูงโปรงผู้มีเรือนผมสีดำและดวงตาสีทองทอประกายดุดดังบุษราคัม*ยืนมองลองไปยังหน้าทางเข้าของโรงเรียนด้วยแววตาอันเฉยชา..

 

 

(*อัญมณีชนิดหนึ่งที่มีสีเหลืองทอง)

 

 

และในตอนนั้นเอง ฉากขอคบของสึนะก็ได้เกิดขึ้น แต่จะต่างออกไปตรงที่ว่าเธอไม่ได้เสื้อผ้าขาดจนเหลือแค่เสื้อใน และคำพูดของสึนะนั้นคือ....

 

 

“เคียวโกจัง! ช่วยเป็นเพื่อนกับฉันด้วยย!!”

 

 

กรี๊ดดดด!!!!!

 

 

แต่ด้วยสภาพผมหยุ่งเหยิงจนปิดหน้าปิดตาจากการที่พึ่งวิ่งมาหมาดๆทำให้สภาพของเธอตอนนี้เหมือนกับผีซะไม่มีจนเคียวโกะถึงกับเกือบลมจับก่อนจะหนีไป

 

 

 

เฮ้อออ~

 

 

 

“แบบนี้.. ก็ยุ่งยากกว่าเดิมน่ะซิ.. จะว่าไป.. ก็ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ.. ”เซนถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะปลายตาไปมองยังด้านข้างที่มีร่างของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเข้มนอนแผ่ราบมองเขาอยู่อย่างเอาเรื่อง

 

 

 

“ครั้งต่อไป ไม่แพ้แน่”แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าของร่างก็พยายามลุกขึ้นยืนให้ได้แต่ดูเหมือนจะยากเกินไปจนต้องลงไปนั่งคุกเข่าอย่างแค้นเคืองที่ต้องแพ้ให้กับคนตรงหน้าอีกแล้ว..

 

 

ชายหนุ่มคนนี้คือ ฮิบาริเคียวยะนั่นเองที่อยู่ในสภาพอ่อนแรง..

 

 

 

“ครับๆ... แต่ก็เอาเถอะ อีกเดี๋ยวก็คงขยับได้แล้ว อ่า.. เวลาเรียนก็กำลังจะเริ่มด้วยซิ ไปก่อนก็แล้วกัน...”เซนพูดทิ้งท้ายเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเดินลงจากดาดฟ้าปล่อยให้ฮิบาริที่เป็นคนเริ่มเข้ามาท้าสู้กับเขาอยู่อย่างนั้น

 

 

 

ก็นะ เวลาเรียนกำลังจะเริ่มแล้วถึงระดับเขาจะไม่จำเป็นต้องเรียนแล้วก็เถอะ แต่เพื่อที่จะได้สอดส่องเพื่อรออีเว้นนั้นได้อย่างถนัด มันก็จำเป็นละนะ และถ้าจะถามว่าทำไมไม่ลองหาความรู้วิธีการสร้างอาวุธกล่องจากร้านค้านั้น คำตอบก็คือง่ายๆ..

 

 

 

มัน..

 

 

‘ไม่น่าตื่นเต้นยังไงละ.. อีกอย่างเราก็ดันสร้างเครื่องตรวจสอบระดับโมเลกุลเพื่อไว้วิจัยมันแล้วด้วย ถึงไม่รู้ก็ตามว่ามันจะใช้ได้หรือเปล่า....’

 

 

และหลังจากนั้นเซนก็ได้เดินเข้าห้องเรียนทันทีโดยมีคนเข้ามาทักบ้างเล็กน้อยเพราะเซนนั้นคือนักเรียนใหม่ที่พึ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว แต่เมื่อมีอาจารย์เข้าสอนทุกคนก็พากันกลับไปนั่งที่ของตัวเองคืน

 

 

 

และในเมื่อเวลาพักเที่ยงมาถึง...

 

 

“ฮ่าๆๆ กัปตันชมรมเคนโด้ท้าสึนะจอมเชิ่มสู้เนี้ยนะ สมองไปหมดแล้วแน่เลย เป็นผู้ชายแท้ๆ ฮ่าๆๆ”เสียงพูดคุยระหว่างทางเดินที่เซนเดินพ่านก็ได้ดังขึ้นเกี่ยวกับเรื่องของหัวหน้าชมรมเคนโด้และหญิงสาวจอมเชิ่มที่กำลังจะสู้กัน ซึ่งเขาคิดว่า...

 

 

 

‘ไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน...’ไม่คิดเปล่าๆขาของเขาก็ได้ก้าวเปลี่ยนทิศทันทีไปยังห้องชมรมเคนโด้ ส่วนสึนะค่อยให้รีบอร์นจัดการเอาเองเลย เพราะเขาบอกว่าเป็นแค่ผู้ช่วยนี่นา...

 

 

.

 

 

.

 

 

 

.

 

 

‘อย่างที่คิด.... หมดหัวจริงๆด้วย..’และเมื่อเซนมาถึงสิ่งที่เขาเห็นคือสึนะหญิงสาวผมสีน้ำตาลอ่อนยาวกระเซ่อกระเซิ่งที่กำผมของรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งไว้เต็มกำมือ และตรงกลางหน้าผากยังมีไฟดับเครื่องชนสีส้มสวยงามอยู่อีกด้วยก่อนที่มันจะค่อยๆดับไป..

 

 

 

ซึ่งพอเซนหันไปดูหน้าทางเข้าชมรม เขาก็ได้พบเข้ากับร่างของคนคนหนึ่งที่มีผมสีขาวเงินยืนอยู่ ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้เลย นอกสะจากโกคุเดละนั่นเอง

 

 

พรึ่บ..

 

 

ตึก..

 

 

เสียงเท้าของชายหนุ่มที่กระโดดลงจากที่สูงแตะลงที่พื้นอย่างนุ่มนวนดังขึ้นพร้อมกับร่างของเซนที่มายืนอยู่นอกชมรมก่อนที่จะเดินหายไป

 

 

 

“อีกเดี๋ยวก็เข้าเรียนแล้ว... รีบกลับห้องดีกว่า...”เซนพูดขึ้นพร้อมกับเดินตรงดิ่งกลับห้องเรียนทันที ซึ่งพอตกเย็นเซนก็ได้แวะไปที่บ้านของสึนะ ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ ซาวาดะ นานะ แม่ของสาวเจ้าเจ้าของชื่อเดินออกจากบ้านทาพอดี คงกำลังจะไปจ่ายตลาดละนะ

 

 

 

“สวัสดีตอนเย็นครับ”เซนเป็นคนทักขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแม่ของสึนะโดยที่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนชุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 

“สวัสดีจ่ะ ว่าแต่เมื่อไหร่เซนคุงจะเอาของมางั้นหรอจ๊ะ? ในใบปลิวบอกเอาไว้ว่าถ้าให้มาอยู่ที่บ้านและมีอาหารให้กินจะสอนให้ฟรีๆนิ? ฉันเราขอเสนอนั้นแล้วเมื่อไหร่จะเตรียมเสื้อผ้ามาหรอจ๊ะ?”คุณแม่ของสึนะสวัสดีกลับตามมารยาทก่อนจะถามเซนเรื่องที่ว่าเมื่อไหร่เขาจะเตรียมของมาอยู่ที่บ้านนี้ ซึ่ง..

 

 

‘ใสซื่อจังเลยแหะ... เราเป็นผู้ชายนะ แถมไม่ได้ดูเป็นเด็กน้อยเหมือนรีบอร์นด้วย จะว่าไปทำไมในเรื่องเบียงกี้ถึงมาอยู่บ้านนี้ได้ก็พอเดาออกบ้างแล้วละนะ..’

 

 

“ไม่ดีกว่าครับ แค่เฉพาะของรีบอร์นก็พอแล้ว สำหรับผมไม่ต้องก็ได้ครับ ผมเป็นผู้ชายถ้าจะให้มาอยู่กินกับผู้หญิงรุ่นราวใกล้ๆกันคงไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่”เซนพูดชี้แจงพร้อมกับบอกปฏิเสธไปด้วยเหตุผลหลายอย่าง

 

ถึงจะเห็นอย่างนี้ แต่ขอมูลที่ระบบปลอมแปลงให้มาของเขาที่โลกนี้ก็คือ 16 ปี ซึ่งควรอยู่ม.ปลายปี 1 แต่กลับกำลังเรียนอยู่ม.ต้นปี 3 ง่ายๆคือรุ่นเดียวกันกับฮิบารินั่นเอง..

 

 

“เอ๊? ว่าแต่เธออายุเท่าไหร่หรอจ๊ะ?”หญิงสาวถามขึ้นมาอย่างไคร่รู้กับสิ่งที่เซนพูดออกมา ซึ่งเขาก็คาดไว้อยู่แล้วนั่นแหละนะถึงได้พูดแบบนั้นออกไป

 

 

“ผมน่ะหรอครับ? อืม... ประมาณท้ายปีนี้ก็ 16 แล้วละครับ”เซนทำท่าเหมือนคลุ่นคิดก่อนจะตอบไปด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานเล็กน้อย เห็นแบบนี้แต่เขาก็อรรยาศัยดีนะเออ ไม่ได้แย่ถึงขันทำหน้านิ่งพูดตอบกลับไปว่า‘16 ปลายปีนี้ครับ...’หรอก

 

 

“เอ๊ะ!? ฉันนึกว่าจะประมาณ 18~19 แล้วซะอีก ต..แต่ฉันไม่ได้ตะว่าเธอหน้าแก่นะจ๊ะหมายถึงภายนอกดูเหมือนอย่างนั้นน่ะ แฮะๆ”เธอพูดขึ้นอย่างตกใจก่อนจะพูดแก้ต่างกับคำพูดของตัวเองว่าไม่ได้จะว่าเขาหน้าแก่ น่ารักแบบนี้ ถ้าไม่ติดที่ว่ามีแฟนแล้วละก็

 

 

‘ไม่ได้ อย่าคิดอะไรเชี้*ๆเซน! นายไม่ได้เลวขนาดนั้น ซูดด~ ฮาาา~~’เซนเตือนตัวเองขึ้นในใจไม่ให้คิดอะไรไม่เข้าท่า

 

 

“จะไปจ่ายตลาดซินะครับ ให้ผมไปช่วยนะครับ”เมื่อตั้งสติได้เซนก็พูดขึ้นมา ตอนนี้เขาควรทำให้ดูปกติที่สุด..

 

 

“เอ๊? จะดีหรอจ๊ะ?”

 

 

“ครับ ถือของคนเดียวคงลำบากน่าดูผมตามไปช่วยดีกว่า..”

 

 

“ถ้างั้นก็.. ฝากด้วยนะจ๊ะะะ~~”

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

✒️✒️✒️

 

 

สั้นไปนิดก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าโลกแรกนี้จะยาวๆหน่อยแล้วก็เรื่องความสัมพันธ์นี่มันรีบร้อนคงไม่ได้ เพราะแบบนั้นคงจะอืดๆหน่อย แต่จะมีข้ามนิดๆหน่อยๆเพื่อไม่ให้เจออะไรซ้ำว่กเยอะมากจนเกินไป แต่อย่างที่บอกไปว่าเพื่อไม่ให้เจออะไรซ้ำว่กเยอะมากจนเกินไป เพราะงั้นสิ่งซ้ำซากจะยังมีอยู่นะครับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว