Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2562 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 10
แบบอักษร

TAKE CARE : 10

 

"เก็บกระเป๋าจะไปไหน" เสียงทุ้มของคนที่นั่งเล่นเกมโทรศัพท์ในมืออยู่ที่โซฟาตัวยาวเอ่ยถามน้องชายของเจ้าตัวที่กำลังถือกระเป๋าเดินทางสีดำสนิทขนาดกลางลงจากชั้นบนมาวางเอาไว้ข้างล่างอย่างทุลักทุเล

 

"โรงเรียนจะพาไปเข้าค่ายพรุ่งนี้" น้องชายคนเล็กว่าก่อนจะสาวเท้าเดินมานั่งลงที่โซฟาเดียวกับคนเป็นพี่ชายหลังจากที่วางกระเป๋าเดินทางเอาไว้ไม่ไกล

 

"ไปกี่วัน"

 

"สองวันหนึ่งคืน"

 

"แทฮยองไปด้วยหรือเปล่า" ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาถามถึงลูกคุณหนูข้างบ้านกับน้องชายตัวเองไปแบบนั้น ทุกทีที่ถามถึงก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายก็สั่นไหวอย่างไร้เหตุผล

 

"ก็ต้องไปสิ ถ้าไม่ไปก็จะตกกิจกรรม" อันที่จริงแล้วแทฮยองเพื่อนสนิทเขาเป็นคนที่ไม่ชอบและไม่อยากไปทัศนศึกษาแต่นี่มันเป็นปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมปลายเราต่างพากันตั้งอกตั้งใจทั้งนั้น

 

"ตอนนี้มันอยู่ไหน" เอ่ยถามด้วยความสงสัยก่อนจะก้มหน้าก้มตามองโทรศัพท์เล่นเกมในมือเพื่อไม่ให้น้องชายตัวเล็กของเขาสังเกตหรือสงสัยอะไรในตัวเขา

ก็เล่นถามถึงไม่เลิกแบบนี้...

 

"สงสัยจะอยู่ที่บ้านใหญ่ วันนี้แทฮยองมาส่งที่บ้านแล้วก็นั่งรถออกไปเลย"

 

"อย่างมันคงใช้คนที่บ้านเตรียมกระเป๋าให้"

 

"ก็เรื่องปกติของแทฮยองนะ"

 

"มันควรหัดทำอะไรเองได้แล้ว ปีเดียวก็จบมัธยมปลายละยังทำไรไม่เป็นเลย" เสียงทุ้มว่าคิ้วหน้าขมวดเข้าหาเป็นปมยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดเขารู้สึกไม่ชอบใจเลยที่แทฮยองไม่หัดทำอะไรด้วยตัวเองแล้วแบบนี้โตไปมีครอบครัวจะทำอะไรได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้แทฮยองมีลูกมีครอบครัวมีคนรัก

หากคนรักของแทฮยองไม่ใช่เขา เขาก็ไม่อยากให้มี..

 

"เป็นห่วงเขาล่ะสิ" เสียงหวานปนทะเล้นเอ่ยขึ้นในขณะที่เห็นว่าพี่ชายของเจ้าตัวนั่งขมวดคิ้วสายตาจ้องที่จอโทรศัพท์ตามเดิมแต่มือหนากับหยุดนิ่งราวเหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

 

"พูดไรเลอะเทอะ"

 

"มีพิรุจนะพี่คนนี้นี่.."

 

"แค่นึกถึงก็ปวดเยี่ยว พี่ไปเยี่ยวก่อนนะ" ไม่รอช้าคนร่างหนาลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงก่อนจะหันหลังกลับรีบสาวเท้าเดินไปที่ห้องน้ำพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ เขารู้ดีหากนั่งอยู่ตรงนี้นานเข้าจีมินต้องจับได้แน่ว่าเขาแอบชอบลูกคุณหนูข้างบ้านนั่น

ตอนนี้จีมินก็เริ่มจะสงสัย...

 

"จะไปก็ไปสิจะมาบอกจีมินทำไมเล่า!"

 

 

[ 5 นาทีผ่านไป.. ]

 

"ครีมกันแดดจากฝรั่งเศษ เวลาเดินขึ้นเขาแดดจะได้ไม่เผาผิวไง"

 

เสียงเจื้อยแจ้วคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นเข้ามากระทบกับโสตประสาทการได้ยินของหูทันทีที่จองกุกเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำหลังจากทำธุระเสร็จ ไม่น่าเชื่อว่าเขาเข้าไปในห้องน้ำไม่นานแทฮยองก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ต้องยอมรับว่าเสียงนั้นทำให้จองกุกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขาดีใจที่คนที่เป็นเจ้าของเสียงทุ้มติดหวานนั้นมาที่บ้านของเขา

แม้จะไม่ได้มาหาเขาก็ตามแต่ก็ดีใจที่มา อย่างน้อยก็ได้เจอ..

 

"ขอบคุณนะแทฮยอง" จีมินเอ่ยขอบคุณเพื่อนสนิทหลังจากที่รับครีมกันแดดมาจากแทฮยอง จองกุกที่เดินออกมาจากห้องน้ำมองน้องชายที่ฉีกยิ้มกว้างกับลูกคุณหนูข้างบ้านที่กำลังหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสลับกันไปมา

 

"อันนี้เอาไว้มาร์กหน้าก่อนนอนหน้าจะได้ไม่คล้ำ"

 

"มึงไปเข้าค่ายหรือไปแข่งกันบำรุงผิวหน้า"

 

"อะไร! นี่มันของจำเป็นทั้งนั้นเลยนะพี่จองกุก!!" มือบางชะงักหลังจากที่กำลังจะยื่นที่มาร์กหน้าให้เพื่อนตัวเล็ก แทฮยองตะเบ่งเสียงทวงเมื่อสิ้นประโยคของคนร่างหนาสายตามองไปจองกุกที่เดินมานั่งโซฟาอีกตัวมันวางอยู่ห่างกันไม่ไกล

 

"กูไม่เห็นว่ามันจะจำเป็น"

 

"งอนที่ผมไม่ได้บอกให้ป๋าซื้อของมาฝากล่ะสิ"

 

"ถุ้ย กูไม่ได้อยากได้ไรจากมึงสักนิด"

 

"อะ! นี่"

 

"หมอฟันโบกอม เอามาให้กูทำไม" จองกุกเอ่ยถามคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมด้วยความสงสัยหลังจากที่รับบัตรมาถือเอาไว้เมื่อแทฮยองยื่นมันให้กับเขาสายตาคมกวาดสายตามองมันด้วยความไม่เข้าใจ

 

"ก็เห็นหมาในปากพี่จองกุกมันเยอะ เลยอยากให้พี่จองกุกไปเคลียร์ช่องปากหน่อย"

 

"ไอแทฮยอง!"

 

"อย่าโมโหสิครับพี่จองกุก" คนตัวดีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่แสดงความทะเล้นออกมาให้เห็นต่างจากจองกุกที่หมั้นเขี้ยวคนคนนี้จนอยากจับมาฟัดให้เข็ดแต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกเสียจากจำยอม

 

"ถ้าจะมาเพื่อกวนตีนกูก็ออกไป!" ถึงปากจะเอ่ยไล่ราวกับไม่สนใจใยดีอะไรแต่ภายในใจช่างตรงกันข้ามเขาภาวนาให้แทฮยองไม่กลับไปตามคำเขาไล่

 

"ไม่! ถ้าออกผมก็ไม่ได้อยู่กับจีมินสิ"

 

"ถ้าอยากจะอยู่ก็อย่ากวนตีน!"

 

"จีมิน วันนี้แทไปทำฟันกับพี่หมอมา เป็นไง ขาวสะอาดมั้ย" ลูกคุณหนูข้างบ้านละความสนใจจากจองกุกที่นั่งอยู่ไม่ไกลก่อนจะหันมาฉีกยิ้มกว้างจนกลายเป็นสี่เหลี่ยมอวดฟันขาวให้เพื่อนสนิทตัวเล็กได้เห็นแม้อีกคนที่นั่งมองอยู่ไม่ไกลจะใจสั่น

 

"ขาวสะอาดที่สุดเลย" เสียงหวานเอ่ยชมแทฮยองนิ้วโป้งทั้งสองมือถูกยกขึ้นมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความชอบใจและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แทฮยองไปทำความสะอาดฟันแล้วกลับมาอวดเขา

 

"แทสนิทกับพี่หมอ พี่หมอเลยให้บัตรทำฟันฟรีมา"

 

"ไอหมอนั่นมันจีบมึงล่ะสิ"

 

เสียงทุ้มของคนอายุมากกว่าดังขึ้นทันทีเมื่อสิ้นเสียงเจื้อยแจ้วของแทฮยอง คนทั้งสองที่กำลังนั่งคุยกันอยู่เมื่อสักครู่นี้หันไปมองจองกุกพร้อมกันเป็นตาเดียว ตอนนี้เขาพยายามทำหน้าให้เรียบนิ่งและไม่แสดงอาการอะไรออกมาเพราะทั้งสองคนต่างก็จ้องเขาอยู่หากทำสีหน้าไม่พอใจจองกุกต้องโดนจับได้แน่ว่ากำลังคิดอะไรกับลูกคุณหนูข้างบ้านคนนี้

ความรู้สึกหึงหวงวิ่งแล่นเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว...

 

"หรอ ผมไม่เห็นว่าเขาจะจีบผมตรงไหนเลย" แทฮยองว่าด้วยใบหน้าสวยแสดงความงุนงงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้ว่าทำไมจองกุกถึงพูดเรื่องนี้ออกมา

 

"มึงโง่ดูไม่ออกเองหรือเปล่า" คนร่างหนาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่สุขุมเขารู้ดีว่าแทฮยองน่ะซื่อใครจีบก็ดูไม่ออกสักรายไม่เว้นแม้แต่เขาที่คอยตามดูแลอยู่เคียงข้างมาขนาดนี้อีกฝ่ายยังดูไม่ออกเลยว่าจองกุกน่ะแอบปันใจให้

 

"แต่เขาก็ดูไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับผมนะ"

 

"ถ้าไม่ได้จีบมันจะให้บัตรฟรีมาทำไม ทั้งที่ลูกคุณหนูอย่างมึงก็มีปัญญาจ่าย"

 

"เขาอาจจะคิดแค่พี่น้อง อีกอย่างใครเขาก็ชอบของฟรีทั้งนั้นแหละพี่จองกุก!"

 

"หน้าเลือดไม่พอ ยังขี้งกด้วย"

 

"ผมไม่ได้งกซะหน่อย บัตรนั่นผมก็ให้พี่จองกุกมันสามารถทำฟันกับพี่หมอโบกอมฟรีตลอดชีวิต เห็นมั้ยผมไม่ได้งก" คนตัวดีเอ่ยบอกด้วยน้พเสียงเจื้อยแจ้วท่าทีดูมั่นอกมั่นใจในสิ่งที่เจ้าตัวพูดนักหนา

 

"กูไม่ได้อยากได้" เขาเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางยื่นบัตรคืนให้แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อแทฮยองพูดบางอย่าง

 

"พี่จองกุกเก็บเอาไว้เถอะเผื่อวันไหนอยากไปเคลียร์หมาในปาก"

 

"มึงนี่มัน!"

 

"จีมินดูพี่จองกุกสิ แทอุตส่าห์หวังดีทำไมต้องตะคอกใส่แทด้วย" คนตัวดีหันหน้าไปงอแงใส่เพื่อนสนิทตัวเล็กทันทีเมื่อเห็นจองกุกโวยวายดูท่าทีไม่พอใจเขา

 

"หยุดทั้งสองคนเลย แล้ววันนี้แทอย่านอนดึกล่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นตีห้ามาเตรียมตัวนะ คนที่บ้านเตรียมของให้แล้วใช่หรือเปล่า"

 

"ใช่ เตรียมทุกอย่างไม่มีขาด"

 

"สัญญากับจีมินสิว่าพรุ่งนี้ตีห้าจะตื่นมาเตรียมตัวด้วยตัวเอง"

 

"สัญญา" แทฮยองให้คำสัญญาแก่เพื่อนสนิทตัวเล็กนั่นทำให้จีมินหมดห่วงไม่ต้องกลัวว่าแทฮยองจะตื่นสายจนตกรถเพราะส่วนมากเวลาคนคนนี้สัญญาอะไรกับจีมินก็มักจะทำได้และไม่มีทางทำให้จีมินต้องผิดหวัง

นับว่าแทฮยองมีความพยายาม...

 

"ถ้าทำไม่ได้จีมินจะโกรธ"

 

"ทำได้อยู่แล้ว"

 

"งั้นเดี๋ยวจีมินขึ้นไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวแล้ว"

 

ว่าจบคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน แทฮยองใช้สายตาไล่มองจนลับสายตาไปก่อนสายตาสวยนั้นจะเหลือบมองจองกุกที่กำลังนั่งมองเขาอยู่ไม่ไกล ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างมีลับลมคมนัย คนตัวดีปล่อยเวลาทิ้งไว้สักพักเพื่อให้มั่นใจว่าจีมินเข้าไปในห้องนอนเรียบร้อยแล้ว

 

"นี่พี่จองกุก" ร่างกายบอบบางขยับเข้าไปหาจองกุกเล็กน้อยเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่คล้ายเสียงกระซิบ

 

"อะไร"

 

"พรุ่งนี้ตอนตีห้ามาปลุกผมหน่อยสิ"

 

"เรื่องอะไรกูต้องไปปลุกมึง" จองกุกใช้สายตามองแทฮยองเลิกคิ้วถามลูกคุณหนูข้างบ้านด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าคนตัวดีพยายามจะใช้เขาเป็นตัวช่วยแน่นอนว่าเขามองออก

 

"ก็ผมเป็นคนหลับลึกเวลาเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นมีบางครั้งที่อาจจะไม่ได้ยิน ผมกลัวจีมินโกรธ" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเบะปากออกมาเล็กน้อยนั่นยิ่งทำให้ความน่ารักที่มีทวีคูณมากขึ้นไปอีก

ทำเอาคนนั่งมองอยู่หัวใจแทบวาย...

 

"มึงก็ตั้งปลุกทุกนาทีเลยดิ"

 

"เคยทำแล้วผมก็ไม่ได้ยินอยู่ดีนี่!"

 

"กูไม่แหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ตีห้าหรอก พรุ่งนี้กูมีเรียนเที่ยงกูจะตื่นสาย"

 

"ผมจ้าง 5000!"

 

"เลิกเอาเงินฟาดหัวกู แล้วรีบกลับไปอาบน้ำนอน"

 

"นะพี่จองกุก ปลุกผมหน่อยนะ.."

 

"....." คนร่างหนานิ่งเงียบสายตามองไปที่แทฮยองด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกแต่ทางกลับกันหัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงและดังขึ้นจนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเมื่อในตอนนี้คนตัวดีกำลังส่งสายตาออดอ้อนมาให้เขา

 

"นะๆ..."

 

"....."

 

"นะ..."

 

"ให้ปลุกตอนตีห้าพอดีใช่ไหม?"

 

 

 

Talk Talk

ใกล้สอบกันแล้วขอให้ทุกคนสอบได้คะแนนดีดีนะคะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังที่ดีที่สุดของเรานะ

ความคิดเห็น