ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Chapter 4

มือเรียวรัวนิ้วลงบนมือถือของคุณหมอผู้ใจดีที่เขายืมมาเนื่องจากมือถือของเขาเองนั้นเจ๊งไปจากการที่นอนแช่น้ำเป็นเวลานาน น่าจะเพราะเมื่อวันก่อนทั้งบ่ายที่เขาขี่มอเตอร์ไซค์ตากฝนนั่นล่ะ พอดีว่าตอนนั้นอินเนอร์มันแรง เลยอยากขี่มอเตอร์ไซค์ให้ลมและฝนมันปะทะหน้าเล่นแค่นั้น

 

“...”

 

คนเป็นเจ้าของบ้านนั่งมองอาคันตุกะที่ไม่ได้เชื้อเชิญผู้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้หน้าจอมือถือแล้วก็รู้สึกขนลุกชะมัด ไอ้เด็กนี่ช่างเหมือนปีศาจตัวน้อยๆซะจริงๆ พอคิดมาถึงจุดนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองทำไมถึงใจดีได้ขนาดนั้น ยอมให้คนที่ไม่รู้จักมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยในบ้านโดยที่เจ้าตัวไม่ได้บอกจุดประสงค์ด้วยซ้ำ แต่จะไล่ก็ทำไม่ลงเพราะพอเห็นคนอายุน้อยกว่าเผลอทำหน้าเศร้าๆหงอยๆเวลาเหม่อๆแล้วก็อดจะเอ็นดูไม่ได้

 

เซียวจ้านเป็นลูกคนเดียวและไม่เคยมีน้องชายมาก่อน เอาจริงๆอยู่ในเมืองใหญ่แบบนี้ก็แอบเหงาอยู่บ้างเหมือนกัน ถึงแม้ออกไปข้างนอกเขาจะมีเพื่อนและงานที่ยุ่งมากๆแต่พอกลับมาบ้านมันก็อดจะเหงาอย่างบอกไม่ถูก จะคุยกับเจ้าถั่วน้อยเองมันก็สนใจเขาบ้างไม่สนใจเขาบ้าง ตามใจแมวไม่ถูกเลยทีเดียว

 

“อ่ะ! เสร็จแล้ว”

 

คุณซุปเปอร์สตาร์ว่าพลางยื่นมือถือส่งคืนให้คุณหมอ ก่อนที่มือถือเซียวจ้านจะสั่นเป็นเจ้าเข้าเมื่อมีแจ้งเตือนเด้งเข้ามาแบบรัวๆเพราะเจ้าของเว่ยป๋อไม่ได้ล๊อคเอาท์จากมือถือของเซียวจ้าน แต่พอจะกดมือถือเข้าแอพพลิเคชันเว่ยป๋อเพื่อกดล๊อคเอาท์ออกให้คนเป็นซุป’ตาร์ที่ลงไปนั่งบนพรมเล่นกับแมวขาสั้นและดูซีรี่ย์จากทีวีจอยักษ์อย่างรื่นเริงหลังอิ่มเอมกับอาหาร มือถือของหมอจ้านก็แผดเสียงบ่งบอกว่าคนเป็นเพื่อนสาวคนสนิทนั้นต้องการติดต่อ...แต่นี่ก็ตี1กว่าแล้วนะ

 

“เหวย?”

 

[เซียวจ้าน! หวังอี้ป๋อไปบ้านนายงั้นเหรอ?]

 

หมอจ้านกระพริบตาปริบๆก่อนจะมองหน้าคนก้มหน้าก้มตาเล่นกับแมวไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันมองรอบๆบ้านของตัวเอง...นี่ยัยจื่ออี้แอบมาติดกล้องวงจรปิดในบ้านเขารึเปล่า? ทำไมเหมือนตาเห็นขนาดนี้?

 

“เปล่า”

 

โกหกคำโต ทั้งๆที่หวังอี้ป๋อคนที่ทั่วเอเชียตามหา บัดนี้กำลังนั่งเกาพุงเจ้าแมวเจียนกั่วอยู่ตรงหน้าแท้ๆ

 

[แล้วทำไมรูปที่เพิ่งอัพเดทจากเว่ยป๋อของเขาถึงเป็นรูปแมวของนายบนโซฟาบ้านนายได้ล่ะ?]

 

หมอเซียวถลึงตาโตแล้วสบตากับคนที่ถูกพาดพิงซึ่งอี้ป๋อเองก็หันมาเอียงคอมองคุณหมออย่างไม่รู้ไม่ชี้ดูน่าเดียงสาเช่นกัน

 

“ฉันว่าเธอคงเข้าใจผิด คนอย่างหวังอี้ป๋อ จะมาบ้านฉันได้ยังไง...เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ”

 

[แต่แมวตัวนั้นมันเหมือนถั่วน้อย...]

 

“แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องนอนแล้ว”

 

เซียวจ้านตัดบทแล้วกดวางสายทันที ก่อนจะมองหน้าคนอายุน้อยกว่า6ปีที่ทำหน้าดื้อตาใสมองตอบเขาเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด

 

“มองหน้าทำไม?”

 

“ฉันว่าฉันต่างหากที่ต้องถามนาย นายทำอะไรลงไปกับเจ้าถั่วน้อย?”

 

คนฟังยักไหล่แล้วเกาพุงแมวอ้วนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

 

“ก็บอกให้ผมยืนยันกับทุกคนว่าผมปลอดภัย...นี่แหละวิธีของผม”

 

“แล้วทำไมไม่ติดต่อผู้จัดการของนาย?”

 

หมอเซียวกอดอกแล้วจ้องมองยังเด็กน้อยตรงหน้าที่เขาเองก็ยังอ่านการกระทำของหวังอี้ป๋อไม่ออก เจ้าเด็กนี่ต้องการอะไรกัน

 

“ช่วงนี้เป็นช่วงพักงานของผม ผมก็แค่อยากหายไปสักพัก ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายรบกวน”

 

“นายถึงได้มาพักที่บ้านฉันเนี่ยนะ!?”

 

ซึ่งมันรบกวนฉันโว้ยยยยยย!

 

คนฟังแทบปรี๊ดแตกและหลุดมาดคุณหมอผู้อารี เด็กนี่กำลังเห็นบ้านเขาเป็นสถานเลี้ยงดูคนเร่ร่อนรึยังไง?

 

“หรือคุณต้องการค่าตอบแทน งั้นผมก็ยินดีจะจ่าย”

 

เอาล่ะ...หมอเซียวกำลังจะองค์ลงของจริงแล้ว

 

“ขอโทษนะเหล่าหวัง แต่นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคล ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็เชิญกลับไปได้”

 

เรียกว่าเซียวจ้านยังควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดี หากว่าเด็กดื้อก็เพียงแค่หันมองแล้วสบตาเจ้าของบ้านนิ่งๆ

 

“เหล่าเซียวจะไล่ผมอีกกี่ครั้งกัน? คิดว่าถ้าผมออกจากบ้านคุณไป ผมจะไม่หาที่อื่นอยู่อย่างงั้นเหรอ?”

 

“...”

 

สบตากับคนหัวรั้นแล้วก็ต้องอ่อนใจ หวังอี้ป๋อเป็นคนดื้อที่เปลี่ยนความคิดและจิตใจได้ยาก ต่อให้ออกจากบ้านหมอจ้านไป เขาก็คงหาที่อื่นพักอาศัยอยู่ดี ลองได้บอกว่าอยากหนี ก็คงไม่กลับไปที่ที่ควรอยู่ง่ายๆ

 

“อืมม...ถ้าผมออกจากบ้านคุณไปในสภาพนี้ เกรงว่าไม่ทันถึงปากซอยดีก็อาจจะมีคนลากผมไปปู้ยี่ปู้ยำก็เป็นได้...”

 

“...”

 

“อ่า...เหมือนว่าข้างนอกนั้นเขาเองก็กำลังตามหาผมให้ทั่ว ตอนนี้ผมกำลังอ่อนแอ ปกป้องตัวเองก็ลำบาก โดนไล่ไปแบบนี้แล้วผมควรจะทำยังไงดี?”

 

คนใจดีพอฟังคนอายุน้อยกว่าหว่านล้อมแล้วก็ใจอ่อนลงอีกครั้ง...ที่เขาพูดมามันก็ถูก สภาพแบบนี้แค่โดนสุนัขไล่ก็คงตายได้

 

“เหอะ! หลงตัวเองจังนะหวังอี้ป๋อ”

 

“...”

 

...ยังจะไล่ผมอยู่สินะหมอเซียว...

 

รู้สึกปวดถ่วงในใจจากคำพูดของคนตรงหน้า ถึงแม้มักจะมีคนพูดหยอกกันเล่นๆว่าเขาหลงตัวเอง แต่มันกลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกเท่าที่คนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนี้เลย...ชาไปทั้งหัวใจซะงั้น

 

พรึบ

 

คนอายุน้อยกว่าผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนเซเล็กน้อยจากการหน้ามืด หากว่าก็ต้องข่มอาการไว้ ไม่อยากแสดงออกว่าอ่อนแอไปมากกว่านี้

 

เหอะ ยังไงคุณหมอใจร้ายคนนี้ก็ไม่แคร์เขาอยู่แล้วนี่ นอกซะจากว่าเขาจะใกล้ตายไปตรงหน้าจริงๆนั่นล่ะ

 

“ยังอีก”

 

“หืม?”

 

“ยังไม่รีบเข้าห้องไปนอนพักผ่อนอีก มายืนทำหน้าเป็นปูนปั้นอยู่ได้”

 

พ่อซุปเปอร์สตาร์ยืนงงกระพริบตาสบกับคนบนโซฟานิ่งๆ หมายความว่ายังไงนะคุณหมอ?

 

“ฉันกลับบ้านไม่ค่อยเป็นเวลาเพราะทำงานที่มักจะมีเวลาไม่แน่นอน...”

 

“...”

 

เหล่าหวังยืนนิ่งๆและค่อยๆคิดตามคำพูดพร้อมกับอ่านกริยาท่าทางของคนตรงหน้า รู้สึกหัวใจเต้นแรงเหมือนเด็กๆที่พ่อแม่กำลังจะให้ของที่ถูกใจ

 

“ในห้องครัวมีอาหารสำเร็จรูปง่ายๆ ถ้าหิวก็หาเอาในนั้น เสื้อผ้าในตู้นายหยิบมาใช้ได้ พรุ่งนี้ฉันจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวให้แล้วกัน”

 

เซียวจ้านไม่รู้หรอกว่าการที่มีคนอีกคนมาอยู่ในบ้านจะต้องมีกฎอะไรรึเปล่า แต่เพราะเขาเป็นคนง่ายๆเลยมักไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครมากนัก

 

“...”

 

“ฉันไม่รู้หรอกว่านายอยากจะหลบหนีสื่อต่างๆหรือแม้แต่ผู้จัดการของนายเองสักอีกกี่วัน...แต่เชื่อฉันเถอะว่าพวกเขาต้องห่วงนายมากแน่ๆ”

 

คนฟังทำเพียงสบตาด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากว่าภายในจิตใจกลับคิดไปร้อยพัน เซียวจ้านเป็นคนใจดี อันนั้นเขาพอดูออก แต่ความอบอุ่นและความห่วงใยที่สัมผัสได้มันทำให้คนอย่างหวังอี้ป๋อใจกระตุกเหมือนโดนฉุดให้ตกหลุมรัก...รัก?

 

บ้าไปแล้วหวังอี้ป๋อ! นายกำลังหวั่นไหวกับผู้ชาย!!

 

“คืนนี้ดึกมากแล้ว นายนอนห้องฉันก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยทำความสะอาดห้องรับรอง”

 

ตอนแรกก็คิดแค่ว่าอยากจะหนีคำพูดบ่นๆของหลิวไห่ควายและขาดการติดต่อกับผู้จัดการจ้านจิ่นสัก2-3วันก่อนจะกลับไปทำงาน แต่ตอนนี้ชักอยากจะรู้จักกับเจ้าของบ้านนี้ให้มากขึ้น และอยากอยู่กับคุณหมอต่ออีกสักเดือน...สลัดความคิดบ้าบอออกไปจากหัวแล้วก็เดินตามหมอเซียวเข้าห้องนอนอย่างว่าง่าย คิดอะไรไปมากมายจนไข้เริ่มจะขึ้นอีกครั้ง

 

.

 

.

 

“หมอเซียว...”

 

เหมือนว่าคนที่เพิ่งทานยาลดไข้ก่อนเข้านอนในเวลาตี2นี้จะยังไม่นอนง่ายๆ คนอายุน้อยกว่าพลิกตะแคงตัวมองข้ามหมอนข้างที่กั้นกลางเตียงไปยังรุ่นพี่ตัวบางที่ก็หันหน้ากลับมามองคนชวนคุยทั้งๆที่ตาก็แทบจะปิดอยู่รอมร่อ

 

“หืมม”

 

“คุณไม่มีพี่น้องเหรอ?”

 

“ไม่มี”

 

คนถามเงียบไปจนคนฟังกำลังจะเคลิ้มหลับอีกครั้ง หากว่าเสียงแหบพร่าแสนเสน่ห์ของคุณซุป’ตาร์ก็โพล่งถามขึ้นอีก

 

“คุณเกิดปีอะไร?”

 

คนเป็นผู้รักษาเหลือบมองคนไข้ที่ชักจะถามซ่อกแซกขึ้นทุกที ก็แหม เรื่องอายุนี่มันควรถามกันอย่างนั้นหรือ?

 

“91”

 

“ว้าว!”

 

คำว่า ว้าว ของคนพูดมันช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายซะเหลือเกิน หนึ่งในความรู้สึกเหล่านั้นคือ ‘คุณช่างแก่ซะจริงๆ’ รึเปล่านะเหล่าหวัง?

 

“ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่ายังไง? นายหาว่าฉันแก่อย่างนั้นหรือ?”

 

“ไม่ใช่ซักหน่อย...คุณดูเด็กกว่านั้น ถ้าบอกว่าเกิดปี97ผมก็เชื่อนะ”

 

พอได้ยินคำประจบของผู้ขออาศัยแล้วก็อดจะหัวเราะขบขันไม่ได้ ยามนี้เด็กน้อยคนข้างกายกลับดูใสซื่อกว่าเปลือกนอกที่มักแสดงออกมาว่าเป็นคนเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้ซะจริงๆ

 

“ฉันอนุญาตให้นานเรียกว่าจ้านเกอได้นะ ยังไงฉันเองก็ไม่เคยมีน้องชาย พอมีนายอยู่ด้วยแบบนี้ก็รู้สึกอยากให้คุณแม่มีน้องให้บ้างเหมือนกัน”

 

“งั้นจ้านเกอก็ไปบอกคุณแม่สิ”

 

ด้วยบรรยากาศที่ดูผ่อนคลายลงระหว่างพวกเขาทำให้หวังอี้ป๋อเผลอพูดแซวออกไป

 

“...”

 

หากว่าคนฟังกลับเงียบและจดจ้องไปยังเพดานทีายัดนี้สีดำมืดไปทั้งหมด ทั้งห้องกลับตกมาอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

 

“ไม่ได้แล้วล่ะ...คุณแม่ไม่อยู่กับพวกเราแล้วล่ะ”

 

เสียงทุ้มพูดจบก็พลิกตัวหันหลังให้คนฟังเป็นการตัดบทสนทนา ทำเอาน้องชายหมาดๆทำตัวไม่ถูกทีเดียว

 

“จ้านเกอ...”

 

“นอนเถอะเหล่าหวัง พรุ่งนี้เกอต้องไปทำงานแต่เช้า”

 

อยากจะพูดอะไรมากมายเป็นหมื่นคำ หากก็ไม่มีสักคำที่หลุดลอดออกมา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัตติกาลและความเงียบที่ดำเนินไป...คิดว่าไม่ต้องพูดอะไรออกไปเลย คงจะไม่ทำให้อะไรพังลงมากกว่า

 

.

 

.

 

“เลิกเอาแต่จ้องหน้าฉันเถอะเมิ่งจื่ออี้ พยาบาลซุบซิบกันหมดแล้ว”

 

ก็การจ้องหน้าของเธอมันคือการจ้องแบบคนสายตาสั้นน่ะสิ จ้องจนตาเธอแทบจะติดแว่นเขาอยู่แล้ว

 

“งั้นก็สารภาพมาสิว่ารูปแมวที่หวังอี้ป๋ออัพเมื่อคืนไม่ใช่เจียนกั่ว?”

 

ใช่ๆๆๆๆ ใช่แล้ว มันคือเจ้าเจียนกั่ว!!!

 

หมอเซียวอยากจะตะโกนกลับไปแบบนั้นแต่เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในชีวิตแสนสงบสุขของเขามากไปกว่านี้ เขากลับต้องส่ายหน้าปฏิเสธอย่างจนใจ

 

“ก็ไม่ใช่น่ะสิ”

 

“นายเก็บไว้หลอกแฟนคลับคนอื่นๆของอี้ป๋อเถอะ แต่กับฉันที่รู้จักแมวขาสั้นตัวนั้นกับเฟอร์นิเจอร์บ้านนายเป็นอย่างดีเนี่ย...ไม่ต้องรอคำยืนยันจากนายก็ยังได้”

 

แล้วจะมาถามเขาเอาอะไรถ้าไม่คิดจะฟัง? นี่แหละนะผู้หญิง ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดหรอก มีแต่คำตอบที่ถูกใจหรือไม่ถูกใจก็เท่านั้น

 

“เฮ้ออ”

 

หมอเซียวส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายใจพลางหยิบกาแฟที่สั่งเอาไว้แล้วก้าวเท้าเดินฉับๆหนีเพื่อนสาวร่วมงานทันที หากว่าเธอเองก็รีบหยิบกาแฟของตัวเองแล้ววิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ

 

“นายรู้มั้ยว่าไม่ใช่แค่ฉันที่สงสัย แต่แฟนคลับของอี้ป๋อก็เช่นกัน”

 

กึก

 

ลางหายนะที่เฉียดจมูกทำเอาเขาต้องหยุดเดินแล้วยอมหันไปคุยกับคนเป็นเพื่อนอย่างสนใจ

 

“หมายความว่ายังไง?”

 

“ถ้านายจะยังพอจำได้ว่าก่อนหน้านี้มีคนชงซุป’ตาร์จอมเย็นชาที่พลาดพลั้งให้กับคุณหมอสุดอ่อนโยน จนเป็นกระแสจิ้นเล็กๆในหมู่แฟนคลับจนมีคนไปตามเว่ยป๋อของนาย....”

 

อ่า...เริ่มประติดประต่อและรับรู้ได้ถึงกลิ่นลางร้ายแปลกๆ

 

“และใช่...ภาพแมวเจียนกั่วคือภาพสุดท้ายที่นายอัพลงเว่ยป๋อ...และใช่...แฟนคลับปักใจใชื่อและกาวกันไปแล้วว่าหวังอี้ป๋อหลบหนีไปอยู่บ้านนาย!”

 

“ชู่ววว”

 

หมอเซียวจ้านรีบตะปบปากคนเป็นแพทย์สาวไว้แล้วหันมองซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่ก จื่ออี้เองก็ตกใจกับปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงของคนเป็นเพื่อน

 

เฮือก

 

“นายโกหกไม่เก่งเลยนะจ้านจ้าน”

 

คนสวยพูดทันทีที่หลุดพ้นจากฝ่ามือของคุณหมอตัวสูง

 

“...แค่ไม่กี่วันเขาก็จะไป”

 

ยังไงอี้ป๋อก็ต้องกลับไปทำงานอยู่แล้ว ช่วงนี้ก็แค่ช่วงพักผ่อนของเขาเท่านั้นนั่นแหละ

 

“งั้นฉันขอไปบ้านนายนะ”

 

“ไม่!”

 

ตอบกลับทันควัน จนคนฟังตาลุกวาวเมื่อถูกขัดใจ

 

“ทำไมล่ะ”

 

“เธอเป็นผู้หญิงนะ จะมาบ้านผู้ชายได้ยังไง?”

 

“แล้วทีหวังอี้ป๋อล่ะ!”

 

หมอเซียวถลึงตาใส่คนเป็นเพื่อนที่ชักจะคุยไม่รู้เรื่องขึ้นทุกที ผู้หญิงนี่น่ากลัวซะจริง

 

“นั่นเขาเป็นผู้ชายนี่”

 

“แต่ผู้ชายกับผู้ชาย อยู่ด้วยกันเป็นแฟนกันก็ถมเถไป”

 

กึก

 

ฟะ...แฟน?

 

ผู้ชาย กับ ผู้ชาย? เห้ย!! คิดตามแล้วรู้สึกขนลุกพิกล แต่ยังไงระหว่างเขากับคนอายุน้อยกว่าก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น คนอย่างหวังอี้ป๋อ ซุปเปอร์สตาร์แสนเย่อหยิ่งน่ะเหรอจะมามีซัมติงวรองกับเขา บ้าชัดๆ

 

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ...แค่ป๋อตี้กับจ้านเกอ ก็เท่านั้น”

 

.

 

.

 

.

 

To be continued

กลับหน้าเรื่อง

อ่านกันขำๆนะ Don't be serious

ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตามข้อมูลข่าวสารและพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจนะคะ

Facebook : I’m Mynt

https://m.facebook.com/Immynt

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2692796/1795871342-member.jpg

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น