ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 08

ชื่อตอน : เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 08

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 855

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2562 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 08
แบบอักษร

- เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 08 - 

 

 

เขาทำได้เพียงนอนอยู่นิ่ง ๆ ส่งสายตาอ้อนวอนให้กับสตรีตรงหน้า ใครจะคาดคิดเล่าว่าองค์หญิงสูงศักดิ์เช่นนางจะเชี่ยวชาญเรื่องอย่างว่ายิ่งกว่าบุรุษเช่นเขาเสียอีก น่าอายเหลือเกิน ใครจะเชื่อเล่าว่าบุรุษเช่นเขาจะถูกสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นนางย่ำยี แล้วก็มิใช่ย่ำยีเพียงครั้งสองครั้ง นางย่ำยีเขานับครั้งไม่ถ้วน เขาส่งสายตาขอร้องก็แล้ว ดุก็แล้ว อ้อนวอนหลายครั้งหลายหนก็แล้ว แต่นางก็มิคิดจะอ่อนโยนกับเรือนกายของเขาแม้นแต่น้อย

สตรีในวังเช่นนางเหตุใดถึงได้เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้นักเล่า หรือเขาจะประเมินนางต่ำเกินไป เขาอยากรู้นักว่าผู้ใดไปสั่งสอนเรื่องพวกนี้ให้สตรีของเขากัน ช่างน่าตายนัก ใบหน้างดงามอ่อนหวาน หากแต่คราใดที่นางบดขยี้เขาไม่เหลือชิ้นดีกลับไม่ต่างจากพยักแสนดุร้าย ผิวกายของเขาขึ้นรอยเป็นจำจนน่าสงสาร คาดว่าหลังจากนางจับเขากินจนพอใจ เขาคงต้องเรียกหมอหลวงมาช่วยตรวจดูอาการ

เขาไม่น่าเชื่อใจนางตั้งแต่แรกเลยจริง ๆ ใครจะไปคาดคิดเล่าว่าสตรีร่างกายบอบบางเช่นนาง พอถึงเวลาแบบนั้นจริง ๆ จะมีเรี่ยวแรงข่มเหงเขาได้ แต่จะให้โทษนางฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก เขาเองก็มิได้เอ่ยห้ามปรามนางด้วย นางว่าเขาเอ่ยห้ามนางสักนิด สภาพเขาคงมิย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แล้วดูเอาเถิดรอยช้ำมากมายขนาดนี้ เขาจะสามารถสู้สายตาล้อเลียนจากทหารใต้บัญชาได้หรือ

เขาคิดถูกแล้วใช่หรือไม่ ที่รับนางเข้ามาเป็นพระชายา แต่หากจะว่าไปคนที่ผิดมากที่สุดคงจะเป็นเขา หากเขาเชี่ยวชาญเรื่องอย่างว่า คงมิถูกนางรังแกถึงเพียงนี้ เขาได้แต่บอกตัวเองในใจว่า สักวันเขาเก่ง แล้วจะไม่ยอมให้นางข่มเหงได้อีกต่อไป เมื่อตอนเขายังเด็ก เขามิได้สนใจเรื่องอย่างว่าจึงมิได้ศึกษา เขามุ่งมั่นที่จะเป็นแม่ทัพ ปกป้องชาวเมือง เขาจึงมุ่งมั่นฝึกฝนตำรายุทธ์มากมาย หลีกกายหนีจากความวุ่นวาย ฝึกฝนตนเองจนสามารถก้าวขึ้นมาอยู่ตำแหน่งแม่ทัพได้

อีกอย่างเขามิเคยแลสายตามองสตรีใด เขามิเคยสนใจเรื่องความรักระหว่างชายหญิง เขาสนใจเพียงแค่ความเป็นอยู่ของราษฎร ขอเพียงราษฎรอยู่ดีกินดี ถือว่าเขาทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จ หลายปีมานี้เขาต้องใช้ชีวิตกลางกองทัพ จนแทบจะลืมไปแล้วว่าความสุขสภายภายในวังเป็นเช่นไร หลังจากชนะศึกจากแคว้นเยี่ย เขาก็ได้พักเสียที

การที่เขารับองค์หญิงแคว้นเยี่ยมาเป็นพระชายาแทนที่จะให้ตำแหน่งเพียงพระชายารอง หรือสนม ได้มีขุนนางหลายคนเอ่ยคัดค้าน แต่เขาหาได้สนใจไม่ เพราะคนพวกนั้นหาได้สนใจประโยชน์ของบ้านเมือง พวกเขาเพียงสนใจประโยชน์ของตนเองเป็นที่ตั้ง ที่ไม่อยากให้เขารับสตรีจากแคว้นอื่นเป็นพระชายา คงเพราะกำลังหมายมั่นปั้นมือให้บุตรสาวตนเองมานั่งตำแหน่งนี้เป็นแน่ คนเช่นเขาหาใช่จะยอมให้ผู้อื่นตักตวงผลประโยชน์ได้ คิดจะหาประโยชน์จากเขาคงต้องไปฝึกกันให้มากกว่านี้ หากมิใช่เพราะฝ่าบาททรงเอ่ยขอร้องไว้ มีหรือที่คนพวกนั้นจะยังอยู่ดีมีสุข เขาไม่ใช้ดาบบั่นคอพวกมันทิ้งก็ดีเท่าไหร่แล้ว

"ท่านอ๋องเพคะ ยังไหวหรือไม่เพคะ" เขาถึงกับต้องเอาหน้าซุกหมอน เพื่อซ่อนริ้วแดงที่พาดผ่านแก้มอีกครอง สตรีหน้าไม่อายเจ้ากล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ถามบุรุษออกมาได้เช่นไร แล้วนางถามแบบนี้เขาจะกล้าตอบได้อย่างไร ร่างกายบุรุษหาได้อ่อนแอเยี่ยงสตรีไม่ แต่หากเขาตอบออกไปตามตรง เขาเกรงว่านางจะมิยอมหยุด เขากลัวว่านางจะเหนื่อยจนเกินไป แต่หากให้ตอบว่าไม่ไหวแล้ว ก็ดูจะอ่อนด้อยเกินไป เขามิอยากให้นางมองว่าเขานั้นไร้น้ำยา ถูกนางกระทำมิดีมิร้ายเพียงเท่านี้ ก็หมดแรง

"หากเจ้ายังไหวเปิ่นหวางก็มิขัด" เขาข่มสีหน้าให้นิ่งเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ได้แต่ปลอบใจตัวเองเอาไว้ว่าเขาไม่รอดเงื้อมมือของนางแน่ สตรีผู้นี้ช่างมีความต้องการเกินกว่าสตรีด้วยกันจริง ๆ ขนาดบุรุษเช่นเขายังต้องยอมให้นางอยู่หลายส่วน เอาเถิดไหน ๆ เขาก็รับนางเข้ามาเป็นพระชายาแล้ว ยอมให้นางรังแกก็ถือเป็นเรื่องสมควร

"ท่านอ๋องตรัสเช่นนี้ หม่อมฉันมิเกรงใจแล้วละเพคะ" เห็นหรือไม่ นางก็เป็นเช่นนี้ นี่ขนาดก่อนหน้านี้นางเกรงใจเขานะ สภาพเขายังแทบดูมิได้ แล้วหากนางเอ่ยว่ามิเกรงใจ เขาจะยังสามารถลุกจากเตียงได้หรือ ทำศึกยังมิเหน็ดเหนื่อยเท่าถูกสตรีตรงหน้าย่ำยีเลย แล้วนี่เมื่อไหร่นางถึงจะพอใจกับผลงานที่นางสร้างร่องรอยไว้บนเรือนกายเขากัน นางมิรู้หรืออย่างไรว่านนางควรถนอมเรือนกายของเขา มิใช่กลืนกินเขาแทบไม่เหลือกระดูกเช่นนี้

"นี่เจ้า ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันนะ อื้อ" เขาเอ่ยออกไปได้เท่านี้จริง ๆ หลังจากนั้นเขาก็มิสามารถเอ่ยวาจาใดออกมาได้อีก สาเหตุเพราะร่างบางตรงหน้าบดเบียดริมฝีปากร้อนผ่าวลงมา หลอมรวมกับริมฝีปากของเขา แทรกเรียวลิ้นร้อนผ่าวดูดชิมความหวานจากโพรงปาก จนเขาแทบไม่มีโอกาสได้หายใจ นี่นางจะฆ่าเขาให้ตายจริง ๆ ใช่หรือไม่

"อื้ม หม่อมฉันมิได้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนี่เพคะ เพียงแค่หม่อมฉันสบตามองพระพักตร์ของท่านอ๋อง หม่อมฉันก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้นแล้ว" หลังจากที่นางลิ้มรสชาติจากริมฝีปากของเขาจนเป็นที่พอใจแล้ว นางก็เอ่ยวาจาหน้าไม่อายออกมาอีกจนได้ ตัวเขาทำได้เพียงหลบซ่อนใบหน้าแดงก่ำมิให้นางเห็นเท่านั้น

"เจ้านี่มัน" นางอายเขาบ้างหรือไม่ ช่างเป็นสตรีที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าสตรีใดยิ่งนัก แต่ก็เร่าร้อนเกินกว่าที่เขาจะตัดใจจากไปได้ ไหน ๆ สวรรค์ก็ส่งนางมาให้เขา เช่นนั้นเขาจะดูแลนางให้ดี แม้นนางจะเป็นองค์หญิงต่างแคว้น มีค่าเพียงแค่เชลยศึก มีฐานะเป็นเพียงตัวประกัน แต่เมื่อนางมาอยู่ในวังของเขา ไม่ว่านางจะเป็นใคร เขาย่อมต้องกางปีกปกป้องนางอย่างสุดกำลัง ถึงเขาจะมิเคยเอ่ยออกไปว่าเขาจะมีนางเพียงผู้เดียว แต่เขาก็ตั้งใจจะทำเช่นนั้น เขามิชมชอบความวุ่นวาย เขามิต้องการให้มีสตรีหลายนางมาริษยาแก่งแย่งความโปรดปรานจากเขา และอีกอย่าง นางก็ยึดหัวใจของเขาไปโดยมิได้ลงแรงทำอะไรแล้วด้วย เขาคงมิอาจรอดจากเงื้อมมือของนางอีกแล้ว

ความคิดเห็น