ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 อาจจะหลงรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อาจจะหลงรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อาจจะหลงรัก
แบบอักษร

ตอนที่ 3 อาจจะหลงรัก

 

13.00 น.

 

ผมเคลียร์เอกสารเสร็จก็ต้องทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาไปสักพักใหญ่ เพราะผมไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ บางครั้งผมก็หยุดไปพักร้อนบ้าง ส่วนงานบางอย่างก็ปล่อยให้เลขาเจนทำต่อไป เพราะเลขาเจนเป็นคนที่ทำงานได้ดีที่สุดเลยก็ว่าได้

 

"คุณอนาคินครับ"

 

"มีอะไร? แล้วก็ช่วยเรียกใหม่ด้วย"

 

"เอ่อ... พี่คินครับ คือว่าเย็นนี้คุณมีนัดคุยงานกับคุณแอนนี่นะครับ"

 

"แล้วไงต่อ?"

 

"เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะครับ"

 

"ฉันเบื่อเธอ แต่งานก็คืองาน... เพราะฉะนั้นฉันก็จะไป จัดการให้ด้วยนะเลขาเจน"

 

หืม? งงกันล่ะสิ คิดว่าเลขาเจนจะเป็นผู้หญิงหรือไง? คำตอบคือผิด เอาจริงๆ เลขาเจนเป็นผู้ชายแต่ชื่อเหมือนผู้หญิงเฉยๆ คิดเหรอว่าผมจะรับผู้หญิงเข้ามาเป็นเลขา จากเหตุการณ์ครั้งก่อนๆ ผมเคยโดนเลขาที่เป็นผู้หญิงขอมีอะไรด้วยแต่ผมก็ปฏิเสธไป หลังจากนั้นเธอก็ยังตามมาตื๊อผมทุกวัน จนผมหมดความอดทน เลยไล่เธอออก หลังจากนั้นผมก็รับเลขาเจนมาเป็นเลขามาจนถึงทุกวันนี้

 

แกร่ก!

 

เสียงประตูดังออกมาจากห้องนอนส่วนตัวของผม ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ผมมองไปยังร่างเล็กของเด็กน้อยที่ยืนงัวเงียพร้อมกับขยี้ตาตัวเองเบาๆอยู่

 

"คุณแด๊ด... ฮะ~"

 

"ตื่นแล้วเหรอครับ? หิวมั้ยเอ่ย?"

 

"หิวแล้วฮะ~"

 

"หนูอยากกินอะไรเอ่ย?"

 

"เนสอยากทาน... ข้าวผัดกุ้ง กุ้งตัวโตๆเลยฮะ"

 

"แค่นี้เหรอครับ?"

 

"ฮะ~"

 

"โอเคครับ งั้นหนูก็ไปล้างหน้าก่อนนะ เดี๋ยวพอหนูกินข้าวเสร็จแล้วแด๊ดจะพาหนูไปเที่ยวในห้างกันนะครับ"

 

"ฮะ! คุณแด๊ดด~"

 

ผมจูงมือพาเด็กน้อยออกจากห้องไปที่ห้องน้ำ เพื่อจะพาเด็กน้อยไปล้างหน้า แล้วไม่ลืมที่จะบอกบอดี้การ์ดของผมด้วยว่าให้ไปซื้อกับข้าวมาให้เด็กน้อย แน่นอนว่าผมต้องให้ไปซื้อของที่ดีที่สุดมา เพราะถ้าซื้อของที่ไม่ดีหรือกุ้งไม่สดมาอาจจะทำให้เด็กน้อยปวดท้องได้ ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอาหารทะเลเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆจะไม่แตะเลยก็ว่าได้ เพราะอาหารทะเลมันไม่ค่อยจะสะอาดและสดเท่าไหร่ ผมเลยไม่คิดที่จะกินมันเลยจริงๆ

 

"มา เดี๋ยวแด๊ดอุ้มนะ"

 

"ฮะ! อุ้ม~ อุ้ม~"

 

ผมอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนอ่างล้างหน้า ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของผมเองออกมาแล้วชุบน้ำนิดหน่อยแล้วบิดให้แห้ง หลังจากนั้นก็ส่งไปให้ร่างเล็กเช็ดหน้าตัวเอง

 

"นี่ครับ ผ้าเช็ดหน้า"

 

"ขอบคุณฮะ~"

 

เด็กน้อยส่งยิ้มหวานให้ผม ก่อนผมจะหันหน้าหนีเพราะกลัวจะอดใจไม่ไหว หลังจากล้างหน้าเสร็จ ผมก็อุ้มเด็กน้อยออกมาจากห้องน้ำในขณะที่เด็กน้อยนั้นใช้ผ้าเช็ดหน้าอยู่ ผมเดินตรงเข้าห้องทำงานของตัวเองแล้ววางเด็กน้อยลงตรงโซฟา

 

"อาหารมาแล้วล่ะ"

 

"อันนี้ของเนสเหรอฮะ?"

 

"ใช่แล้วครับ"

 

"ว้าว!! กุ้งตัวใหญ่จังเลยฮะ น่าทานจัง เนสขอทานเลยได้มั้ยฮะ?"

 

"ได้ครับ เดี๋ยวแด๊ดป้อน หรือหนูจะกินเอง?"

 

"ให้แด๊ดป้อนฮะ เนสกลัวทำมันหก"

 

"งั้นก็ได้ครับ อ้าปากนะครับ อ้ามมม~"

 

"อ้ามมม~"

 

ผมตัดกุ้งให้เป็นชิ้นเล็กๆ เพราะปากของเด็กน้อยนั้นมันเล็กเกินกว่าจะกินกุ้งไปทั้งตัวหมด ผมตักข้าวและกุ้งป้อนให้กับเด็กน้อยไปหนึ่งคำ ก่อนเด็กน้อยจะแย่งช้อนไป แล้วตักข้าวคำไม่ใหญ่มากมาจ่อที่ปากของผม

 

"อ้าปากฮะคุณแด๊ด~"

 

"ทำไมครับ?"

 

"คุณแด๊ดไม่หิวเหรอฮะ? เนสอยากให้คุณแด๊ทานด้วยฮะ เนสทานคนเดียวไม่หมดหรอก มันเยอะเกินไปป~"

 

"เอ่อ... แด๊ดไม่ค่อยชอบอาหารทะเลน่ะครับ"

 

"นะฮะ~"

 

"แต่ว่า..."

 

"นะฮะ~ คุ๊ณแด๊ด~"

 

ผมพอเห็นท่าทางที่เด็กน้อยอ้อนก็กลายเป็นว่าต้องยอมงับข้าวเข้าปากแต่โดยดี เพราะผมยอมแพ้แล้วจริงๆ เด็กน้อยคนนี้ช่างน่ารักเกินไปแล้ว เราทั้งสองคนผลัดกันป้อนข้าวกันไปป้อนข้าวกันมาจนหมด บอดี้การ์ดเลยตามมาเก็บจานไปให้แม่บ้านเอาไปล้างอีกที

 

"อิ่มมั้ยครับ?"

 

"อิ่มฮะ อิ่มมากๆเลยฮะ อร่อยด้วย เนสชอบกุ้งที่สุดเลยล่ะฮะ~"

 

"จริงเหรอ?"

 

"ใช่ฮะ แต่นานๆทีจะได้ทาน เพราะพ่อกับแม่ของเนสไม่ค่อยว่างเลย พ่อกับแม่ของเนสเอาแต่ทำงาน กว่าจะหยุดก็นานๆทีฮะ"

 

"เหรอ... งั้น หนูอยู่กับแด๊ดแล้ว แด๊ดจะพาหนูไปกินเองนะ หนูอยากกินอะไรก็บอกแด๊ดนะครับ"

 

"ฮะ~ เนสรักคุณแด๊ดนะฮะ"

 

"แด๊ดก็รักหนูเหมือนกันครับ งั้นถ้าหนูกินอิ่มแล้ว เราไปเที่ยวเล่นในห้างกันดีกว่าเนอะ ดีมั้ย?"

 

"ดีฮะ!! เนสอยากไปแล้วว"

 

"งั้นไปกันครับ มาเดี๋ยวแด๊ดอุ้ม"

 

"ฮะ!"

 

ผมเดินอุ้มเด็กน้อยออกจากห้องแล้วเดินเข้าลิฟต์ไป ก่อนบอดี้การ์ดจะกดชั้นล่างสุดให้

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

หลังจากลิฟต์มาหยุดตรงชั้นล่างสุด ผมก็เดินออกมาพร้อมกับอุ้มเด็กน้อยไว้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดเตรียมไว้แล้ว รถคันหรูแล่นออกจากบริษัทแล้วตรงไปยังห้างชื่อดัง ระหว่างทางผมก็ได้พูดคุยกับเด็กน้อยไปตลอดทาง จนมาถึงห้าง ผมเดินจูงมือเด็กน้อยก่อนจะพาเดินเข้าห้างไป

 

"คุณแด๊ดฮะ ทำไมมันใหญ่จังฮะ?"

 

"มันก็เหมือนบริษัทของแด๊ดไงครับ"

 

"เหรอฮะ"

 

"ใช่ครับ งั้นไปซื้อชุดให้หนูก่อนดีกว่าเนาะ"

 

"ฮะ"

 

ผมเดินจูงมือพาเด็กน้อยไปที่ร้านขายเสื้อผ้าเด็ก พอเข้ามาผมก็ปล่อยให้เด็กน้อยเลือกชุดได้ตามใจชอบ เพราะจ่ายแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก ผมเดินตามหลังเด็กน้อยไปเรื่อยๆ จนได้เสื้อผ้าที่เด็กน้อยต้องการ ผมเหลือบหันไปเห็นชุดที่สะดุดตาผมมากนั่นก็คือชุดกระต่ายตัวเล็กๆน่ารักๆสีชมพู ที่มันเป็นกางเกงขาสั้น ส่วนด้านบนก็จะเป็นแบบเอวลอย และถ้ามันไปอยู่บนตัวของเด็กน้อยมันจะน่ารักขนาดไหนนะ แล้วจะน่าฟัดขนาดไหนกัน พูดแล้วก็หยิบติดไปที่เคาว์เตอร์ก่อนจะทำการจ่ายเงินไป

 

"เนสครับ กลับกัน เย็นนี้แด๊ดมีประชุม หนูอยู่กับอาทิวไปก่อนนะครับ"

 

"อาทิวเหรอฮะ?"

 

"ครับ"

 

ผมชี้ไปที่บอดี้การ์ดของผม เด็กน้อยที่งงอยู่ก็กลายเป็นว่าเข้าใจทันที

 

"ได้ฮะแด๊ดคิน แต่เนสขอของเล่นได้มั้ยฮะ? แค่ชิ้นเดียว... นะฮะ"

 

"ได้ครับ หนูจะเอาเยอะเท่าไหร่ก็ได้นะ"

 

"เนสเอาอย่างเดียวพอฮะ เดี๋ยวเนสอยากได้อันใหม่ เนสจะบอกนะฮะ"

 

"เอางั้นก็ได้ครับ"

 

ผมพาเด็กน้อยไปที่ร้านขายของเล่นเด็ก ก่อนที่เด็กน้อยจะเดินไปหยิบหุ่นยนต์บังคับมาให้ผมจ่าย

 

"เอาแค่นี่เหรอครับ?"

 

"ฮะ~"

 

"หนูอยากได้ตุ๊กตาหมีมั้ยเอ่ย?"

 

"อยากได้ฮะ แต่ไม่เอาก่อนดีกว่าฮะ"

 

"ทำไมล่ะครับ?"

 

"ไว้ค่อยมาซื้อฮะ เนสเล่นไม่หมดหรอกฮะ ตุ๊กตาหมีตัวนั้นมันใหญ่เกินไป เนสค่อยมาซื้อกับแด๊ดทีหลังก็ได้ฮะ"

 

"ก็ได้ครับ"

 

ผมจ่ายเงินก่อนจะพาเด็กน้อยเดินออกไปจากห้าง ผมเดินขึ้นรถไปโดยไม่ลืมที่จะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตักด้วย ก่อนรถจะแล่นออกไปยังบริษัทอีกครั้ง

 

"หนูเล่นเป็นเหรอครับ?"

 

"เล่นเป็นฮะ เนสเคยเห็นพี่ข้างบ้านเขาเล่นกันฮะ"

 

"เหรอครับ"

 

"ฮะ พี่เขาเคยให้เนสเล่นด้วย เนสก็เลยเล่นเป็นนิดหน่อย"

 

"ถ้ามันเสียก็บอกอาทิวนะครับ"

 

"ได้ฮะคุณแด๊ด~"

 

เราทั้งสองคุยกันถึงเรื่องหุ่นยนต์ที่เด็กน้อยซื้อมากันยาวเหยียด ก่อนรถจะแล่นเข้าจอดในบริษัท ผมพาเด็กน้อยกลับเข้าไปบริษัทก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไป

 

"ทิว... ดูแลเนสด้วยนะ ฉันมีประชุมกับแอนนี่ ฉันจะไปกับเจน นายก็ดูแลเนสดีๆล่ะ"

 

"ครับคุณอนาคิน"

 

"ดี... แต่ช่วยเรียกฉันว่าพี่หน่อยเถอะ เรียกคุณแล้วขัดใจฉันยังไงก็ไม่รู้"

 

"แต่ว่า..."

 

"แค่เฉพาะตอนอยู่ด้วยกัน ฉันก็บอกเจนไปแล้วด้วยเหมือนกัน รายนั้นมีท่าทางขัดใจเหมือนนายตอนนี้นิดหน่อยนั่นแหละ แต่ก็ยอมเรียก"

 

"ครับพี่คิน"

 

"ดี ฉันไปก่อนนะ ฝากดูแลเนสด้วย"

 

"ครับ"

 

ผมคุยกับทิวอยู่นารจนลิฟต์มาหยุดอยู่บนชั้นสูงสุง ก่อนเราทั้งสามคนจะเดินตรงไปที่ห้องทำงานของผม ทิวหยุดเดินลงตรงหน้าห้องของผมแล้วเปิดประตูให้ผม ส่วนผมก็เดินเข้าห้องไป

 

"อยู่ในห้องนี้กับอาทิวนะครับ เดี๋ยวแด๊ดต้องไปคุยงานก่อน โอเคมั้ย?"

 

"ฮะ รีบๆกลับมานะฮะ"

 

"ครับ"

 

ผมเดินมาจากห้องแล้วหันหน้าไปหาเลขขาเจน เลขาเจนยืนขึ้นเหมือนรู้งานแล้วเดินมายืนอยู่ข้างผมไม่ใกล้มาก

"ไปกันเจน เราต้องรีบไปคุยให้จบ"

 

"ครับ คุณ... เอ่อ พี่คิน"

 

เราทั้งสองเดินเข้าลิฟต์ไปก่อนจะมีรถอีกคันมารับพวกเราไป ผมนั่งหลังเหมือนเดิม ส่วนเลขาเจนก็นั่งด้านข้างคนขับ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

18:05 น.

 

รถแล่นมาจอดที่ร้านอาหารหรู ผมไม่รอช้ารีบลงจากรถแล้วเดินเข้าร้านไป ก่อนจะมองไปยังผู้หญิงที่ผมไม่ชอบที่สุด... แอนนี่ ผมเดินตรงไปที่โต๊ะที่เธอนั่งอยู่ก่อนจะนั่งบนลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับที่เธอนั่ง ส่วนเจนก็นั่งลงตรงกลาง ก่อนเราทั้งสองจะเริ่มคุยงานกันเป็นเวลานาน

 

"เรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่านะคะคิน"

 

"ผมคุยแต่เรื่องงานเท่านั้น เพราะฉะนั้น มาเริ่มกันเถอะว่าคุณจะเอายังไงต่อ..."

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

20:30 น.

 

เมื่อคุยงานกันเสร็จ ผมเลยเดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมกับเลขาเจน ก่อนจะเดินขึ้นรถไป

 

"เจน"

 

"ครับ?"

 

"ฉันเบื่อเธอจริงๆนะ"

 

"ผมเข้าใจดีครับ"

 

"ฉันควรทำไง"

 

"ควรหาใครสักคนครับ ใครสักคนที่คุณคิดว่ารักเขาเข้าแล้วจริงๆ และพร้อมจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต"

 

"นั่นสินะ..."

 

ผมได้แต่คิดแล้วคิดอีก... ก่อนจะนึกถึงเด็กน้อยที่ผมเอามาเลี้ยง

 

"ฉันคงจะหลงรักเด็กคนนั้นแล้วล่ะมั้ง"

ความคิดเห็น