email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

14 วันวุ่นวายของคนป่วย

ชื่อตอน : 14 วันวุ่นวายของคนป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 วันวุ่นวายของคนป่วย
แบบอักษร

14 วันวุ่นวายของคนป่วย 

หนูน้อยงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา นาทีแรกเจ้าตัวดูยังงุนงง ไม่เข้าใจอะไรนัก จนครู่หนึ่ง เมื่อตั้งหลักได้ น้องแก้มอิ่มก็หันมองไปรอบๆห้องเด็กของเจ้าตัว เหลียวมองหาไม่หยุด จนพี่เลี้ยงสาวใหญ่ต้องรีบรายงาน

“คุณแม่จ๋าไม่อยู่ห้องนี้ค่ะ คุณแม่ไปดูคุณพ่อ คุณพ่อไม่สบาย คุณหมอชัชมาตรวจอาการให้คุณพ่ออยู่ น้องแก้มอิ่มอยากจะไปเยี่ยมคุณพ่อมั้ยคะ?”

“แม่...แม่”

ชูสองแขนป้อมๆของตัวเอง ทำหน้าเศร้าปากจู๋ ชุดาเห็นก็เข้าใจความต้องการของเด็กน้อย เธอรีบอุ้มพาร่างจิ๋วหลิวออกจากห้อง ไปที่ห้องของอิรวัฒน์ เพื่อจะให้หนูน้อยได้พบกับคุณแม่ตามที่แกต้องการ

ทว่ายังไปไม่ถึงจุดหมาย ระหว่างทางนั้น ทั้งสองก็ได้เห็นเรณูอาละวาดใส่อศิราต่อหน้าต่อตา

“ไปให้พ้นเลย ตัวซวย แค่เข้ามาพี่โอมก็ไม่สบายแล้ว...ทำให้เดือดร้อนกันไปทั่ว ถ้าหน้าไม่เหมือนพี่ริน รับรองเลยว่าคนอย่างเธอ ไม่ได้เข้ามาเฉียดบ้านหลังนี้แน่ๆ!”

“คุณเรณู อะไรของคุณเนี่ย โอ๊ะ”

อศิราอย่างงง และมึนไปหมด คุณหมอชัชชลมาถึงไม่นาน เรณูก็ตามมาถึง ไม่ฟังอะไรก็ดึงแขน ลากเธอออกจากห้องของอิรวัฒน์มา แล้วก็กล่าวหาว่าร้ายมากมาย มาแบบรัวๆ ฟังไม่ทันเลย

พออศิราจะพูดบ้าง อีกฝ่ายก็ผลักไหล่เธออย่างแรง อศิราเสียหลัก ล้มลงไปนั่งกับพื้นระเบียงทางเดินหน้าห้อง แต่นั่นยังไม่หนำใจเรณู ที่พกความหึงหวงพี่เขยมาเต็มที่ นั่นเพราะเจ้าตัวได้รับการใส่ไฟจากชมัยพรมาจนล้นปรี่

งานนี้ต่อให้เข้ามาทางหน้าบ้านไม่ได้ เพราะอิรวัฒน์สั่งห้ามคนในบ้านเอาไว้ไม่ให้เธอเข้าบ้านได้ตามใจชอบแล้วก็จริง แต่เรณูได้รับการแอบช่วยเหลือจากชมัยพร ทำให้สามารถเข้ามาในบ้านได้

ใครจะกล้าหือกับเธอ หากไม่ใช่อิรวัฒน์แล้ว คนรับใช้บ้านนี้ทุกคนต่างก็เกรงกลัวบิดาของเธอทั้งนั้น!

“ยังจะมาทำหน้าเหลอหลาไม่รู้เรื่องอีก ต้องสั่งสอนซะบ้างจะได้จำแม่นขึ้น!!”

“อ๊า!!!”

เรณูซึ่งเงื้อฝ่ามือขึ้น สะดุ้งโหยงเพราะเสียงร้องดังลั่นของน้องแก้มอิ่ม หนูน้อยดิ้นรนจะให้ชุดาปล่อย จนพี่เลี้ยงต้องยอมตามใจ ปล่อยแม่หนูวิ่งเตาะแตะเข้าไปเกาะอศิรา ทำตาดุไม่เป็นมิตรเข้าใส่คุณน้าของเจ้าตัวอย่างไม่พอใจ

“น้องแก้ม...ไม่ใช่นะลูก หนูเข้าใจผิดแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คุณแม่ของหนู เขาเป็นคนอื่น มาหาน้ามาลูก อย่าไปเข้าใกล้อศิรา...”

“ฮึ...แอ๊!!”

แทนที่หนูน้อยจะเข้าใจและทำตามที่เรณูต้องการ เจ้าตัวจิ๋วกลับเตาะแตะเข้าไป ยื่นมือป้อมเล็กๆของเจ้าตัวผลักไส พยายามดันร่างเรณูให้ถอยออกไปจากอศิรา

แน่นอนว่าเรี่ยวแรงเท่ามดของแม่หนูไม่ได้มีผลใดๆต่อเรณูเลย ทว่าเสียงร้องกรี๊ดเล็กแหลมนั้น ทรงอานุภาพยิ่ง

“น้องแก้ม!! เกิดอะไรขึ้น น้องแก้มเป็นอะไร!!”

หมอชัชชลวิ่งหน้าตาตื่นออกจากห้องมาก่อน โดยมีร่างสูงใหญ่ของอิรวัฒน์ หน้าตาตื่น ตามมาติดๆ

ไข้ของเขากำลังขึ้นสูง ถึงขนาดที่ชายหนุ่มต้องยึดกรอบประตูเอาไว้แน่น มันมึนๆ เหมือนจะวูบ

ตอนแรกก็คิดว่าไม่ไหว แต่พอฝืนทนลุกจากเตียงเดินออกมาเห็นภาพอศิรากับน้องแก้มอิ่มเท่านั้น อิรวัฒน์ก็ถึงกับโมโหวูบ

“เรณู เธอทำอะไรยัยแก้มอิ่ม?”

“เรเปล่านะคะพี่โอม เรไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!!” เรณูร้อนรนรีบแก้ตัว แต่หลักฐานคาอยู่ที่ขา หนูน้อยตัวจิ๋วเดียว กำลังพยายามต่อสู้และผลักไสเธอออกไปให้พ้นจากคุณแม่ของเจ้าตัวเป็นพัลวัน

“แอ๊!!”

พยายามผลักแล้ว แต่เรณูไม่ขยับเขยื้อนเลย โมโหจึงส่งเสียงร้องดังลั่น

“คุณเร น้องแก้มไม่อยากให้คุณอยู่ตรงนี้ ผมว่าคุณไปก่อนดีกว่า ไม่งั้นแกไม่ยอมหยุดร้องแน่ๆ สงสารหลานน่ะคุณ” หมอชัชชลเอ่ยปากเสียเอง นั่นทำให้เรณูรู้สึกเสียหน้า

ยัยแก้มนะยัยแก้ม หลานเธอแท้ๆ แต่ไม่เข้าข้างกันเลย ทำไมต้องพยายามปกป้องคนอื่นอย่างยัยอศิราด้วย!? 

“เรไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆนะคะ จู่ๆยัยแก้มมาถึงก็เข้ามาผลักเร แกต้องเข้าใจอะไรเรผิดแน่ๆ...คงเพราะมีคนไม่ชอบหน้าเร ก็เลยสอนให้หลานเกลียดชังน้าแท้ๆของตัวเอง”

เรณูกล่าวหา แล้วก็ขึงตาขุ่นพุ่งตรงไปที่อศิราอย่างจงใจหาเรื่อง ทว่าถ้อยคำของเธอนั้น ทำให้หลายคนร้อนตัว

“ชุไม่ได้สอนน้องแก้มอิ่มอย่างนั้นนะคะ” ชุดารีบปฏิเสธ

“ฉันไม่สอนอะไรอย่างนั้นกับลูกแน่!”

เสียงแหบๆ แต่กระด้างที่ตามมานั้น คือของอิรวัฒน์

เรณูสะดุ้งโหยง เวรกรรม อย่าบอกนะว่าพี่โอมร้อนตัว!! 

“เรไม่ได้หมายถึงพี่โอมกับชุดา เรหมายถึงคนอื่นที่กำลังเหลิง คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของยัยแก้มอิ่มต่างหากล่ะคะ!”

เรณูเพ่งเล็งมาที่อศิราตรงๆ แววตาเกรี้ยวกราดมาดร้ายไม่เป็นมิตร ขนาดเด็กเล็กๆอย่างหนูน้อยแก้มอิ่มก็ยังไม่พอใจ ผลักไส ร้องไล่เรณูไม่หยุด

“แอ๊!!”

“น้องแก้ม ลูก...มาหาพ่อเถอะ โอ๊ะ” อิรวัฒน์ลืมตัวไป เขากำลังเป็นไข้ หมอชัชชลรีบกางมือ ห้ามไม่ให้เขาเข้าไปหาแม่หนู

“ไม่ได้โอม แกเป็นไข้อยู่ เดี๋ยวจะไปติดยัยแก้ม”

“น้องแก้มอิ่ม มานี่เถอะ มาหาน้าอศิเถอะ คนเก่ง” อศิราลองเรียกเด็กหญิงเบาๆ หนูน้อยกำลังง่วนอยู่กับการขับไล่เรณู แต่พอได้ยินเสียงของอศิราก็หูผึ่ง หันขวับมาจ้องมอง ตาโตแป๋ว

เรณูถึงกับอ้าปากค้าง ยัยแก้มอิ่มฟังอศิราเหรอ!? 

“คนเก่ง มานี่เถอะค่ะ มาหาน้าอศิเร็ว” อศิราเรียกอีก คราวนี้น้องแก้มอิ่มก็เดินเตาะแตะเข้ามา ซุกลงกับตักของหญิงสาว ร้องเรียกเธอเสียงดังทุกคนได้ยินกันทั่ว

“แม่จ๋า!!”

อศิราช้อนอุ้มร่างเล็กจิ๋วหลิวเบาหวิวนั่นเข้าไว้ หัวใจเต้นแรงด้วยความปลื้มปิติ หนูน้อยตัวจิ๋วเดียว ช่วยตัวเองยังไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลับพยายามปกป้องและห่วงใยเธอ อยู่เคียงข้างและเชื่อฟังเธออย่างน่าเอ็นดูที่สุด

ร่างจิ๋วนุ่มนิ่มหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กสดชื่น ซุกซบคลอเคลียเธออย่างออดอ้อนเอาใจ หนูน้อยคงต้องการให้เธอรักและเอ็นดู แกถึงพยายามอ้อนเสียเหลือเกิน โถ...น้องแก้มอิ่มตัวน้อย ไม่ต้องทำขนาดนี้น้าอศิก็รักหนูจะแย่อยู่แล้วลูก! 

“หน้าด้าน สอนให้หลานฉันเรียกเธอว่าแม่เข้าไปได้ยังไง น่าเกลียดที่สุด เป็นแค่พี่เลี้ยงแต่หวังจะข้ามขั้น คิดจะหลอกใช้ยัยแก้มอิ่มเป็นเครื่องมือ ไปให้พ้นเลยนะ ฉันไม่ยอมให้คนอย่างเธอเข้าใกล้หลานของฉันหรอก ไปให้พ้นเลย!!”

เรณูโกรธสุดขีด นี่มันเกินไปแล้วนะ! 

เธอพยายามจะทำความสนิทสนมคุ้นเคยกับยัยแก้มอิ่มมาตั้งนาน หนูน้อยก็ยังไม่ยอมเข้าใกล้ ไม่สนใจกันเลยด้วยซ้ำ แต่กับอศิราที่เพิ่งเข้ามาทำงาน แม่หลานสาวตัวดีกลับยอมอี๋อ๋อด้วย ทำราวกับว่าฝ่ายนั้นเป็นคุณแม่ของเจ้าตัวจริงๆ ทั้งที่มันไม่ใช่!

“พูดบ้าอะไรของเธอ ทำไมวุ่นวายอย่างนี้ กลับบ้านเธอไปเถอะเรณู ยิ่งเธออยู่ ฉันยิ่งปวดหัว”

อิรวัฒน์รำคาญน้องสาวอดีตภรรยาเหลือทน เรณูวุ่นวายจริงๆ ไม่รู้เข้ามาได้ยังไง ทำไมไม่เห็นมีใครรายงานเขาสักคน แถมมาถึงก็อาละวาดจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ได้ยินเสียงของเธอ เขายิ่งปวดหัวจี๊ด พลังเสียงทะลุทะลวงป่วนประสาทเสียยิ่งกว่าลูกสาวตัวจิ๋วของเขาอีก

“พี่โอม พี่โอมก็เห็นแล้ว ว่าอศิราสอนให้ยัยแก้มอิ่มเรียกตัวเองว่าแม่ นี่มันก็ชัดเจนแล้วนะคะว่าเขาหวังผลอะไร...คนที่หาข้ออ้างเข้ามาหลอกยัยแก้มเพราะหวังจะเข้าหาพี่โอมแบบนี้ ยังจะเก็บเอาไว้ใกล้ตัวทำไมอีกล่ะคะ?”

เรณูกระตุ้นเตือนเขา ปกติแล้วอิรวัฒน์เป็นคนที่จะไม่ทนเรื่องพวกนี้เลย สาวใช้คนไหนเล่นหูเล่นตา ยั่วยวนเขาเมื่อไหร่เป็นต้องถูกไล่ส่งออกจากบ้านไปแทบไม่ทัน

แต่สำหรับอศิราคนนี้ กลับไม่เหมือนที่ผ่านมา...นั่นสิ มันจะเหมือนได้ยังไง ในเมื่อยัยคนนี้ หน้าตาเหมือนกับพี่สาวของเธอ ที่เป็นคนในใจของอิรวัฒน์!!

“ฉันไม่ได้สอนน้องแก้มอิ่มให้เรียกอย่างนั้นนะคะ คุณเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว” อศิราเอ่ยปกป้องตัวเอง ไม่สนใจตาลุกวาวเอาเรื่องของเรณู

เธอลุกขึ้นยืนตัวตรงมั่นคง สีหน้ามั่นใจในตัวเองของพี่เลี้ยงสาว ทำให้หนูน้อยแก้มอิ่มที่อยู่ในอ้อมแขนของอศิราทำท่าฮึดตามไปด้วย

“เข้าใจผิดอะไร ถ้าเธอไม่สอน แล้วเด็กเล็กขนาดนี้จะเรียกเธอว่าแม่ได้ยังไง ขนาดพี่สาวฉัน ยัยแก้มยังไม่เคยเรียกเลย แล้วเธอเป็นใคร...”

“นั่นสิคะ ฉันเป็นใครกันล่ะ ถึงจะไปสอนแกได้ ในเมื่อน้องแก้มอิ่มไม่ยอมเรียกกระทั่งแม่ตัวเอง แล้วฉันเป็นแค่คนเพิ่งเจอหน้ากัน แกจะมาเรียกตามที่ฉันสอนได้ยังไง คิดบ้างสิคุณ”

อศิราแย้งทันควัน เรื่องอะไรจะยอมให้อีกฝ่ายเล่นงานอยู่ข้างเดียว

“เธอ...หาว่าฉันโง่เหรอ!?” เรณูแปลความหมายไปในทางที่ทำให้ตัวเองยิ่งโมโหหนักขึ้น

ก็แค่คนรับใช้ พี่เลี้ยงเด็กบ้านๆทั่วไป กล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นกัน!! 

“ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น แต่ถ้าคุณจะเอาไปคิดแล้วแปลความเอาเองก็ช่วยไม่ได้ ความคิดเป็นของคุณ อยากคิดอะไรก็คิดไปเถอะ”

อศิราเมินหน้าหนี ไม่สนใจเรณู เธออุ้มน้องแก้มอิ่มจะพายัยหนูน้อยกลับห้อง ทว่าเรณูกลับตามมา จิกมือกระชากไหล่แรงจนร่างของอศิราหันกลับไป หนูน้อยตัวจิ๋วในอ้อมแขนถึงกับหวีดร้องตกใจ

“น้องแก้ม!!” อิรวัฒน์เองก็ตกใจไปกับแม่หนูด้วย เขาขยับตัว ผวาจะตามเข้าไปคว้าลูกสาว แต่อยู่ไกลเกินไป จะล้มเสียเอง โชคดีที่ชัชชลเข้ามาช่วยประคองเพื่อนรักเอาไว้ได้ทัน

“ยัยแก้มยังไม่เป็นไร ห่วงตัวแกเองเหอะไอ้โอม เดี๋ยวก็ล้มหน้าคว่ำไปหรอก” ชัชชลตำหนิเพื่อน ก่อนจะหันไปมองเหตุการณ์ตรงหน้าระเบียงต่อ เขาเองก็ถอนใจยาวโล่งอก ที่อศิรากอดน้องแก้มอิ่มเอาไว้แน่น หนูน้อยเลยไม่พลัดหลุดจากอ้อมแขนออกมา แต่ถึงอย่างนั้นพี่เลี้ยงสาวหน้าหวานก็โกรธเคืองต่อการกระทำของเรณูมาก

“ทำบ้าอะไรของคุณ ตรงนี้มีเด็กอยู่ เคยคิดบ้างมั้ยว่าเด็กจะไม่ปลอดภัย นี่ถ้าไม่ทราบว่าคุณเป็นน้าสาวของน้องแก้มอิ่ม ฉันต้องคิดว่าคุณเป็นคนบ้าสติไม่ดีที่ไหนแน่ๆ”

“อ๊าย!! แกว่าฉันบ้า!!”

“ก็หรือไม่จริง ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันไม่เกรงใจจริงๆด้วย!” อศิราโมโหที่อีกฝ่ายกรี๊ดๆ น่าปวดหัว แถมยังพุ่งเข้ามาจิกไหล่เธออีก ท่าทางเหมือนคนบ้าไม่มีผิด แทนที่จะรู้ตัว เรณูกลับเงื้อง่าฝ่ามือของเจ้าตัวขึ้นสูง

อศิรากำหมัดแน่น พร้อมจะสวนไม่ยอมเหมือนกัน เมื่อกี้ก็มาผลักเธอจนล้มลงไปนั่ง ไม่ได้ตั้งตัว เพราะไม่คิดว่าจะต้องมาเจอคนป่าเถื่อนขนาดนี้ แต่ตอนนี้ ร้ายมาก็ร้ายไป เธอจะสวน! 

“หยุดนะคุณเร เพี้ยนไปกันใหญ่แล้ว!”

ชัชชลทนดูไม่ได้ ผละออกจากร่างสูงโงนเงนของอิรวัฒน์ เข้าไปคว้ามือเรณูแล้วดึงแรงจนหญิงสาวกระตุกเฮือกไปทั้งร่าง

เธอสะบัดหน้ามาทางเขา ดวงตาลุกโพลงด้วยความไม่พอใจ หมอชัชชลเข้ามาขวางเธอเพื่อช่วยเหลือยัยอศิราทำไม เขาเข้าข้างคนใช้ไม่มีหัวนอนปลายเท้าได้อย่างไร!?

“ปล่อยนะหมอ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหมอ เรจะสั่งสอน มันกล้ามาว่าเร” สะบัดมือจะให้หลุดจากอุ้งมือหนาของเขา เรณูช่างเอาแต่ใจ เป็นคนที่ไม่ค่อยทนอะไรมาแต่ไหนแต่ไร นั่นเพราะเจ้าตัวเป็นลูกสาวคนเล็กของที่บ้านและบิดาก็ตามใจทุกอย่าง

ชัชชลไม่แปลกใจเลยที่อิรวัฒน์เพื่อนของเขาไม่สนใจเรณู ก็เพราะเธอเป็นคนน่าเบื่อหน่ายอย่างนี้ไงล่ะ!

“เด็กอยู่ตรงนี้ ใจคอคุณจะทะเลาะกันต่อหน้าเด็กเลยหรือไง นี่คุณไม่รักยัยแก้มเลยเหรอ?”

คุณหมอหนุ่มหน้าตี๋ย้อนถามอย่างไม่พอใจ เรณูไม่มีหัวคิดเลย ขนาดน้องแก้มอิ่มก็ยังหน้าบูด ไม่ชอบคนเป็นน้า

“ฉัน...โอะ น้องแก้ม น้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะลูก น้าถูกด่า น้าต้องเอาคืน หนูเข้าใจใช่มั้ย?” เรณูสะดุดเมื่อเหลือบไปเห็นแม่หนูน้อยที่จ้องมองมาหน้าบู้ แก้มป่อง ไม่พอใจที่น้าสาวโวยวายวี้ดๆใส่อศิรา

“ฮึ!” สะบัดหน้าพรืดอย่างแสนงอน เจ้าตัวเข้าข้าง “คุณแม่” เต็มที่

“แก้มอิ่ม นั่นเป็นแค่คนใช้ หนูอย่าไปสนิทด้วยสิลูก!” เรณูโมโห ยัยหนูแก้มอิ่มไม่เพียงจะเมินเธอ แต่ยังเข้าไปซุกซบคลอเคลียเกาะหนึบอยู่แต่กับอ้อมอกของอศิรา ทำราวกับเป็นลูกสาวของฝ่ายนั้นไปแล้วจริงๆ

เห็นแล้วเธอก็ทนไม่ได้ ถลันจะเข้าไปแย่งร่างจิ๋วมาเสียเอง เธอเป็นน้าแท้ๆของแก แล้วทำไมจะต้องทนเห็นภาพที่ไม่เหมาะสมด้วย

“เอาหลานฉันมานี่ ฉันจะเลี้ยงยัยแก้มอิ่มเอง!” เรณูประกาศ ไม่ยอมลงให้กับอศิราแน่นอน เธอถือว่าตัวเองเป็นน้าแท้ๆ ย่อมมีสิทธิ์ในตัวหลานสาวมากกว่าคนใช้ที่ไหนไม่รู้อย่างอศิรา

การยื้อ แย่งชิงหนูน้อยเกิดขึ้น เรณูคว้าร่างจิ๋วแรงจนเด็กหญิงวี้ด ร้องไห้โฮ

“แง!! ฮือ!!!”

“คุณเร พอเถอะ มานี่!!”

ชัชชลทนดูไม่ได้ เขาตัดสินใจเดินเข้ามาคว้าแขนเรณู ดึงแรง พาลงไปชั้นล่างด้วยกัน แม้ว่าหญิงสาวจะอาละวาดโวยวายไม่ยินยอมแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้ หากเธอไม่เดินตามไปแต่โดยดี มีหวังได้ตกบันไดลงไปแน่ๆ

“ชัช ฝากด้วยนะ...” อิรวัฒน์ตะโกนบอกเพื่อนรัก ตัวเขาเองแค่เดินตอนนี้ก็หัวหมุนไปหมดแล้ว ชาคริตไม่อยู่ ไอ้เจ้าเก่งกาจก็หายต๋อม...สาวใช้ทุกคนก็กลัวเรณูกันหมด ดีที่ยังมีชัชชล ยัยเรณูแสบจริงๆ!

ดวงตาคมไหวระริก ยามเมื่อเจ้าตัวเหลือบไปมองลูกสาวตัวน้อยที่ยังเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ท่อนแขนเล็กๆกลมป้อมเป็นรอยแดงทีเดียว

“น้องแก้ม...เป็นยังไงบ้างลูก...เจ็บมากสินะ...?” ชายหนุ่มส่งเสียงแหบแห้งถาม เขายังคงเกาะกรอบประตูช่วยพยุงตัวเอาไว้

“พี่ชุคะ ช่วยประคองคุณอิรวัฒน์เข้าไปนอนก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวอศิดูแลน้องแก้มเอง” อศิราไม่ตอบคำถามของเขา แต่บอกให้ชุดาช่วยเขาแทน พอพี่เลี้ยงสาวใหญ่ช่วยพยุงพาชายหนุ่มไปล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างได้แล้ว อศิราจึงอุ้มหนูน้อยตามเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างๆ

เด็กหญิงยังสะอื้นเบาๆอยู่ อิรวัฒน์เห็นแล้วสงสารหนูน้อยจับใจ

“น้องแก้ม คุณพ่อขอโทษที่ป่วย เลยไม่ได้ดูแลหนูให้ดี อย่าโกรธพ่อเลยนะครับ” เอ่ยกับลูกสาวอย่างอ่อนโยน

อศิราต้องช่วยปลอบโยน เช็ดน้ำตาให้แม่หนูเป็นการใหญ่

“คนเก่ง บอกคุณพ่อไปสิคะ หนูไม่ได้โกรธคุณพ่อ แล้วหนูก็ไม่เจ็บแล้วด้วยเนอะ น้องแก้มอิ่มเก่งออก ไม่เจ็บใช่มั้ยคะ?”

“อือ...อื้อๆ”

เด็กหญิงทำเสียงรับคำในลำคอ ตายังแดงฉ่ำ หน้าก็แดงเรื่อไปหมด

อิรวัฒน์อยากดึงร่างจิ๋วนั้นเข้ามากอดปลอบ แต่ตอนนี้เขายังแย่อยู่ แล้วก็กลัวว่าลูกจะติดไข้ ป่วยตามมาด้วยอีกคน

“อศิรา พาน้องแก้มอิ่มไปห้องของแกเถอะ อยู่ในห้องนี้นานๆจะไม่ดี ฉันกลัวแกไม่สบายไปด้วย” ชายหนุ่มบอก อศิราก็พยักหน้าเห็นด้วย

“เดี๋ยวฉันจะเรียกให้คนขึ้นมาเฝ้าคุณแล้วกัน ขอตัวนะคะ...เราไปกันเถอะค่ะพี่ชุ”

อศิราชวนชุดาออกจากห้องนอนของอิรวัฒน์ไปด้วยกัน เหลือชายหนุ่มแต่เพียงลำพัง เขาเพิ่งได้รับการฉีดยาไป ยังอ่อนเพลียอยู่มาก ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาปวดหัวเพราะเรณู

ช่างไม่ได้เหมือนพี่สาวตัวเองเลย ตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง ถ้าใครมาบอกเขาว่า อศิราเป็นน้องสาวของรินรดา ยังจะน่าเชื่อกว่าอีก

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ คงไม่มีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนั้นเกิดขึ้นหรอก...

ดวงตาคมกริบแฝงความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าทอดมองไปที่กรอบรูปของครอบครัว ในภาพนั้นมีทั้งตัวเขาเอง คุณพ่อคุณแม่และพี่ชายอยู่กันครบ พร้อมหน้าพร้อมตา

ภาพแห่งความทรงจำที่อบอุ่น แต่วันนั้นไม่มีหวนกลับมาอีกแล้ว

ตอนนี้ก็มีแต่เขากับน้องแก้มอิ่ม แค่เพียงสองคนเท่านั้น...

 

************************************************************ 

****** น้องแก้มอิ่มมาแล้วค่าาาา มาช่วยแม่จ๋าสู้นางมารร้าย ทำอะไรไม่ได้ก็มีเสียงเป็นอาวุธค่ะ ฮ่าาาา  

ยัยเรยังไม่ยอมง่ายๆนะคะ นางเป็นคนดันทุรังสูงมากกกกกก เว้นให้พี่โอมฟื้นจิดนึงก่อนค่ะ เดี๋ยวมีภาคต่อ =,=  

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณรีดทุกท่านค่าาาา จุบุๆๆ 

 

 

 

ความคิดเห็น