email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

The end รักนะนายผีค้างคาว

ชื่อตอน : The end รักนะนายผีค้างคาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The end รักนะนายผีค้างคาว
แบบอักษร

 

 “ข้าไม่ยอม!” โลเวลปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อฉันบอกว่าจะไปเมืองมนุษย์

“ทำไมล่ะ ก็ฉันมีงานให้ทำนะ อีกอย่างบ้านฉันอยู่ที่นั่น ฉันเป็นมนุษย์” ฉันบอกเค้า แต่เค้าก็ยังทำท่าทางเหมือนงอน

“ข้าไม่อยากให้เจ้าไปนี่ ไม่ไปไม่ได้เหรอ” โลเวลเอ่ยเสียงอ้อน

“โลเวล ให้น้องไปเถอะ” คุณพ่อช่วยพูดให้

“แต่ว่า...”

“มะลิ พาลูกขึ้นไปเก็บของก่อน เดี๋ยวข้าพากลับ” คุณพ่อบอก

“ค่ะคุณ ป้ะไมโล” จากนั้นแม่ก็พาฉันขึ้นมาเก็บของข้างบน

ฉันก็ไม่ได้อยากจากนายซะหน่อยไอ้ผีค้างคาว แต่หน้าที่ฉันก็มีนะ อีกอย่างเรื่องที่นี่ก็จบแล้วด้วย ถึงฉันอยากจะอยู่ต่อ แต่ฉันก็ทำไมได้

.

.

ด้านโลเวล

“ท่านอา ทำไมไม่ช่วยข้า ท่านอาจะยอมให้คุณน้ากับไมโลกลับไปเมืองมนุษย์จริงเหรอ ท่านอาไม่คิดถึงคุณน้ารึไง ข้าไม่ยอมนะ ยังไงข้าก็ไม่ยอมให้ไมโลไป” โลเวลคัดค้าน

“น้องเขยข้านี่กินอะไรเข้าไปนะ ทำไมถึงโง่แบบนี้” ไบรอันต์ว่าให้โลเวล

“โง่ยังไง”

“เอ้า ถ้าคิดถึงก็ตามไปสิ แค่นี้คิดไม่ได้รึไง” ไบรอันต์ถึงกลับส่ายหัว

“เอ่อออ ทำไมข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปนะ” โลเวลเอ่ยขึ้น

“ข้าก็กำลังจะบอกเจ้านั่นแหละ” ไซโลสเองก็คิดเหมือนไบรอันต์

“แปลว่าท่านอาจะไปกับไมโลใช่มั้ยครับ”

“เปล่า ไม่ได้ไปพร้อมกัน แต่จะไปทีหลัง”

.

.

.

1 เดือนต่อมา

ตอนนี้ฉันกลับมาที่เมืองมนุษย์แล้ว ส่วนเรื่องที่ฉันหายไปโชคดีที่น้าวิลล่าทำเรื่องลาป่วยฉันฉันก่อน ไม่อย่างนั้นฉันน่ะ โดนไล่ออกแหงๆ

อ้อจริงสิ ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นแค่พยาบาลแล้วนะ ฉันได้เป็นคุณหมอแล้ว เพราะฉันเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้วก็เลยได้เลื่อนเป็นคุณหมอจริงๆสักที

ป่านนี้โลเวลจะเป็นยังไงบ้างนะ ทำไมไม่มาหากันบ้างเลย หรือว่าเค้าจะมีคนรักใหม่ไปแล้ว ดูสิ คุณพ่อยังมาหาแม่ได้เลย อีตาโลเวล อีตาบ้า!

“คุณหมอคะ มีคนไข้ฉุกเฉินค่ะ” เสียงพยาบาลบอก

“ไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” ฉันตามพยาบาลมาทันที แต่พอมาถึงห้องฉุกเฉินเท่านั้นแหละ

“O_O โลเวล!”

“ไง คิดถึงมากนะรู้รึเปล่า” โลเวลลุกจากเตียงคนไข้แล้วก็ดึงฉันเข้าไปกอด ท่ามกลางสายตาของพยาบาลทุกคนในห้องนี้

“คิดถึงสิ แต่ว่านายเจ็บตรงไหน ทำไมถึงเข้ามาอยู่ที่นี่” ฉันถามพร้อมกับพลิกตัวไปมา

“ถ้าไม่ทำแบบนี้คุณจะมาหาผมงั้นเหรอ ท่านอาบอกว่าคุณงานเยอะแทบไม่มีเวลากลับบ้านเลย สงสัยจะจริงล่ะมั้ง”

“ก็ฉันต้องทำงานหนิ เดี๋ยวนะ คุณ กับ ผม นี่นายไปหัดพูดแบบนี้มาเหรอ”

“แล้วน่ารักมั้ยล่ะ” เค้าทำหน้าตาอ้อน

“อุ้ยยยยยย” เสียงแซวจากเหล่าพยาบาลดังขึ้น

“หมอไมโลมีแฟนแล้วนี่เอง หมอริทถึงจีบไปติดสักที” พยาบาลคนหนึ่งพูดขึ้น

“ใคร?” โลเวลถามทันที

“ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลงจากเตียงได้แล้ว”

“ครับ^^ ไปกินข้าวกัน”

“แต่ฉันต้อง..”

“วันนี้คุณหมอไม่มีตรวจแล้วค่ะ ถ้ามีเคตฉุกเฉินเดี๋ยวดิฉันจะแจ้งอีกทีนะคะ” พยาบาลเลขาของฉันบอก แหมรู้ดีเชียวนะ

“เห็นมั้ย งั้นไปกินข้าวกัน ผมขอยืมตัวคู่หมั้นก่อนละกันนะครับ” เค้าประกาศว่าฉันเป็นคู่หมั้นต่อหน้าทุกคนได้ยังไงเนี่ย แบบนี้ฉันก็อาบแย่นะสิ

“ฮึ้ยยย อิจฉาหมอเนาะ ได้แฟนหล้อหล่อ สเป็กเลยอะ”

“ฉันต้องทำบุญอีกกี่ชาติถึงจะหาแฟนได้หล่อขนาดนี้”

เสียงของพยาบาลดังขึ้นระหว่างที่ฉันเดินออกมากับโลเวล

“ฮอตใหญ่ละนะ” ฉันว่าให้เค้า

“ก็คนมันหล่อ”

“จ้าพ่อคนหล่อ แล้วนี่พี่ไบรอันต์กับเมลบีมามั้ย”

“มาสิคะ เซอร์ไพรส์!” เมลบีวิ่งออกมาพร้อมกับพี่ไบรอันต์

“ทำไมมาไม่บอกกันเลย”

“คิดถึงน้องสาวจอมซนมากเลย มากอดหน่อย” ฉันเข้าไปกอดพี่ไบรอันต์ทันที

“แกกกก เห็นมั้ย ผู้ชายหล่อถึงสองคนเลยอะ อิจฉาอะ”

“นั่นใครอะ”

“ไม่รู้สิ แต่โครตหล่อเลยเนอะ”

ฉันไม่สนใจเสียงพยาบาลที่กำลังนินทาหรอก เพราะตอนนี้ฉันคิดถึงพี่ชายฉันมากกว่า

“อะแฮ้ม พอๆ กอดเยอะไปละ” โลเวลดึงฉันออกจากพี่ไบรอันต์

“ขี้หวง นี่น้องข้านะ”

“ก็คู่หมั้นข้า ชิ ไปกินข้าวกันเถอะไมโล” แล้วโลเวลก็จับมือฉันเดินออกมา

“วันนี้แม่ให้ไปกินข้าวบ้านนะ” ไบรอันต์เอ่ยขัด

“แกนี่มันจริงๆเลยนะ” โลเวลบ่นอุบอิบ ฉันก็ได้แต่ขำ นี่ยังไม่เลิกกัดกันเหรอเนี่ย

.

.

บ้านไมโล

“อ้าวกลับมาแล้วเหรอเด็กๆ พี่เค้าไปป่วนโรงพยาบาลรึเปล่า” แม่เอ่ยถาม

“ป่วนสิคะ เพราะพี่ไบรอันต์กับโลเวลมา ก็มีแต่พยาบาลมามุงดู กลายเป็นคนฮอตไปแล้วล่ะค่ะ”

“ก็คนมันหล่อ” โลเวลบอก

“ข้าต่างหากที่สาวๆกริ้ด เจ้าหน้าอย่างกะแมงอะไรไม่รู้ สาวไม่ปลื้มหรอก” ไบรอันต์ว่าให้

“แหม เจ้าหล่อตายแหละ หน้าก็เหมือนแมงกะพรุน” โลเวลเองก็ว่าคืน

“เคยเห็น?” ไบรอันต์ถาม เพราะไม่คิดว่าโลเวลจะลงไปใต้ทะเลได้

“ไม่ ข้าเดา” โลเวลบอกปัดๆ

ทุกคนถึงกับหัวเราะออกมาทันที ไม่ว่าจะผ่านมาเท่าไหร่ ทั้งคู่ก็ยังกัดกันอยู่ได้

เรารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน ไม่สิ ฉันกับแม่เท่านั้นแหละ นอกนั้นก็ดื่มไวน์ ให้เดาก็คงเป็นเลือดล่ะสิ แวมไพร์ก็อย่างนี้แหละ

ฉันออกมาสูดอากาศข้างนอก ลมเย็นสบาย น่าจะดีกว่านี้ถ้ามีทะเลด้วย ตอนที่กลับมาจากเมืองแวมไพร์ฉันก็ชอบไปเที่ยวทะเล ฉันชอบไปดูพวกปลาน้อยๆเหล่านั้น พวกมันน่ารัก มันฟังฉันรู้เรื่องด้วยแหละ ฉันนึกว่าจะทำได้เฉพาะในเมืองแวมไพร์เท่านั้น แต่ที่เมืองมนุษย์ฉันก็ทำได้

“คิดอะไรอยู่เหรอ” โลเวลเดินมาโอบไหล่ฉัน

“นายยังอยากเที่ยวทะเลอยู่มั้ย”

“อยากสิ เจ้าจะพาข้าไปเหรอ”

“ใช่ แต่ต้องรอให้ถึงวันหยุดฉันก่อนนะ ฉันหยุดวันเสาร์อาทิตย์ วันนี้วันพุธ ก็อีก2วัน”

“ข้ารอได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ข้าอยากเที่ยวเมืองมนุษย์ ข้าอยากรู้ว่าเมืองมนุษย์จะสวยเหมือนเมืองข้ามั้ย”

“นายคงไม่เหาะไปหรอกนะ”

“เจ้านี่เก่งจริงๆ ไปกับข้ามั้ย^^”

“ห้ะ! โลเวลนายเหาะไม่ได้นะ เดี๋ยวผู้คนก็แตกตื่นกันหมดนึกว่าเป็นมนุษย์ต่างดะ อร้ายย” ฉันยังพูดไม่ทันจบโลเวลก็อุ้มฉันแล้วเหาะขึ้นไป ตายแน่ๆ ข่าวหน้าหนึ่งชัว!

“ข้าไม่ให้พวกมนุษย์เห็นหรอก เพราะใช้มนต์อำพรางตัว เจ้าไม่ต้องกังวล”

“จริงนะ”

“จริงสิครับคุณคู่หมั้น^^”

“ไอ้บ้า-///- ”

และเราก็เที่ยวไปเรื่อยๆนั่นแหละ ถึงวันจะมืด แต่ก็มีแสงจากแสงไฟ ดูโรแมนติกเหมือนซีรีย์เกาหลีเลยอะ

โลเวลพาฉันลงมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ซึ่งเวลานี้มันก็ไม่มีคนแล้วแหละ

“ข้าคิดถึงเจ้ามากนะรู้รึเปล่า”

“ฉันก็คิดถึงนาย ฉันนึกว่านายจะไม่มาหาฉันซะแล้ว”

“มาสิ แต่ไอ้ไบรอันต์นั่นแหละ มันแกล้งข้าไม่ให้มาหาเจ้า”

“พี่ไบรอันต์น่ะเหรอ”

“ใช่น่ะสิ มันบอกให้ท่านอาทดสอบความรักของข้า ให้ข้าไปทำนั่นทำนี่ คอยดูเถอะ ข้าจะแกล้งคืนบ้าง”

“พี่ไบรอันต์นี่แสบจริงๆ “

“แต่ก็แสบสู้เจ้าไม่ได้หรอก เจ้ารู้มั้ยวันแรกที่เราเจอกัน เจ้าแผงฤทธิ์ซะเยอะเชียวนะ”

“รู้สิ ก็นายมันผีค้างคาวปากเสียนี่นา”

“เจ้าก็ปากร้ายใช่ย่อยซะที่ไหนกัน ตั้งแต่มีเจ้าเข้ามาชีวิตข้าก็ไม่เงียบเหงาอีกเลย เจ้าเข้ามาเติมเต็มชีวิตข้าให้มีสีสันนะ รู้รึเปล่า เจ้าเป็นคนหัวแข็ง แต่ข้าก็หยุดคิดถึงเจ้าไม่ได้เลยสักครั้ง”

“โลเวล”

“ข้ารักเจ้านะ”

“ฉันก็รักนาย นายผีค้างคาวของฉัน”

เค้าประคองใบหน้าฉันขึ้นไปจูบ จูบของเค้ามันช่างนุ่มนวล อ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง ริมฝีปากหนาที่บดคลึง ลิ้นต่างตวัดหาน้ำหวานอย่างที่เคยทำทุกครั้ง ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกรักมากขึ้น สัมผัสนุ่มนวลที่เค้ามอบให้มันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน

เราทั้งคู่ค่อยๆถอนริมฝีปากออกแล้วมองหน้ากันอีกครั้ง ฉันไม่อาจหยุดรักผู้ชายคนนี้ได้เลย

“เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวแม่เจ้าจะเป็นห่วง”

“ค่ะ” เราเดินจับมือกันกลับบ้าน ช่างเป็นเวลานี้ฉันอยากจะหยุดเอาไว้ซะจริงๆ มันเป็นภาพที่โรแมนติกเหลือคำจะบรรยาย แวมไพร์ปากเสีย ตอนนี้กลับกลายเป็นแวมไพร์ผู้อ่อนโยน ฉันโชคดีจังที่ได้รู้จักนาย

.

.

“ดอกไม้ครับคุณหมอ” พี่หมอริทยังคงเอาดอกไม้มาให้ฉันที่ห้องทำงานอีกตามเคย

“ขอบคุณนะคะ แต่ไมโลว่า...”

“พี่รู้แล้วเรื่องเมื่อวาน แค่เอามาแสดงความยินดี”

“ขอบคุณนะคะ”

“ถึงไม่มีเค้าพี่ก็ไม่ได้ใจไมโลสินะ” พี่หมอเอ่ยขึ้น “สงสัยว่าพี่กับไอ้วินคงจะจีบไมโลไม่ติดสักคน”

“พี่วินเค้าเป็นพี่เหมือนพี่ชายไมโล เค้าไม่จีบไมโลหรอกค่ะ ตอนนี้ก็ได้ข่าวว่าตามจีบพยาบาลในโรงพยาบาลนี้อยู่นี่นา” ฉันเอ่ยอย่างรู้ทัน

“แหม รู้ไปทุกเรื่องเลยนะเรา” พี่วินเดินเข้ามาได้ยินพอดี

“ก็คนบางคนหว่านเสน่ห์ไปทั่วนี่คะ”

“หึงพี่เหรอครับ”

“เปล่าค่ะ ไมโลกลัวว่าพยาบาลจะเสียใจ เพราะพี่เจ้าชู้จะตาย พี่ด้วยค่ะพี่หมอ”

“เอ้า ทำไมโยงมาให้พี่แบบนี้ล่ะคะ”

“ไมโล” โลเวลเดินมาอีกคนละ ทำไมวันนี้ห้องทำงานฉันคึกคักจัง

“นี่ใคร” โลเวลเดินเข้ามายืนข้างๆฉันแล้วถามทันที

“โลเวล นี่พี่หมอริท กับพี่วิน พี่ๆคะ นี่โลเวลค่ะ แฟนไมโล”

“แฟน/แฟน” ทั้งคู่มองหน้ากัน

“คู่หมั้นด้วย” โลเวลเสริม

“พี่ไม่คิดว่าไมโลจะมีคู่หมั้น” พี่วินสงสัย

“แต่ก็มีแล้ว แถมหวงมากด้วย” โลเวลเข้ามากอดฉันไว้ นี่เค้าทำอะไรเนี่ย พอโลเวลพูดแบบนี้พวกพี่ๆก็ขอตัวกลับทันที

“โลเวล นายทำอะไร”

“ก็พวกนี้มาขายขนมจีบเจ้านี่”

“นายรู้จักด้วยเหรอคำว่าขายขนมจีบ”

“ก็คุณน้าบอกว่า ไมโลมีแต่คนชอบมาขายขนมจีบ ซึ่งให้เดามันก็แปลว่าจีบนั่นแหละ แล้วนี่อะไรเนี่ย ดอกไม้เหรอ ไว้ใจไม่ได้จริงๆ แบบนี้ต้องรีบแต่งงานซะละ”

“เร็วไปมั้ยคะ”

“งั้นมัดจำไว้ก่อน” โลเวลดึงฉันมาหอมแก้มซ้ายขวา แล้วก็หอมทั่วหน้าไปหมด

“พอแล้ว แก้มฉันช้ำหมดพอดี”

“ฮั่นแหน่~~~ หวานเชียวนะคะคุณหมอ มีเคตผ่าตัดด่วนนะคะ” พยาบาลมาเรียกฉัน

“ได้จ้ะเดี๋ยวตามไปนะ รออยู่นี่นะ หรือจะเดินเล่นก็ได้ แต่อย่าไปจีบพยาบาลที่ไหนล่ะ ไม่งั้นฉันเอานายตายแน่”

“โหหห ยังไม่ทันแต่งงานจะเอาแล้วเหรอ”

“ไอ้บ้า! เดี๋ยวเหอะ”

“ตั้งใจทำงานนะครับ จุ๊บ! ข้าจะรอ” เค้าจุ๊บลงบนหน้าผากของฉันจนพยาบาลคนนั้นม้วนเขินแทน

“มีกำลังใจดีแบบนี้ สงสัยว่าผ่าตัดไปได้ด้วยดีแน่ค่ะ”

.

.

หลังจากผ่าตัดเสร็จ

“เดี๋ยวสิคะ ชื่ออะไรเหรอ ชื่อมินนี่นะคะ พี่มาเยี่ยมใครเหรอคะ”

“...”

“ว้า เย็นชาซะด้วย แบบนี้มินนี่ชอบค่ะ”

“รำคาญ” โลเวลตอบคำเดียว แต่สาวตรงหน้าก็ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

“แหมมม พูดแบบนี้ซักน่าสนใจมากกว่าเดิมแล้วสิ อะไรที่มันได้มายากๆ มันมีค่าเสมอนะคะ” มินนี่ใช้มือลูบทั่วแผงอกของโลเวล

“โลเวล!” ไมโลพึ่งเดินออกจากห้องผ่าตัดมาเห็นพอดี

“ที่รัก” โลเวลปีกตัวไปหาไมโลทันที

“อ้าว มีแฟนแล้วเหรอคะ” มินนี่ถาม

“เค้าไม่รู้เรื่องนะ” โลเวลทำหน้าออดอ้อน เพราะกลัวไมโลเข้าใจผิด

“ญาติคนไข้ใช่มั้ยคะ พอดีว่าคนไข้ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้กำลังอยู่ที่ห้องพักฟื้น เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลแจ้งอีกทีนะคะ” พูดจบไมโลก็เดินกลับห้องทันที

“ที่รักรอเค้าด้วย” โลเวลวิ่งตามไมโลมาติดๆ

“มันเรื่องอะไรกันคะ”

“ก็เค้าเข้ามาเอง”

“อย่ามาใกล้ค่ะ”

“ไมโลแต่ว่าข้า”

“ออกไปก่อนได้มั้ย”

“ทำไม.. ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”

“รู้แล้ว แต่ว่าเสื้อไมโลเปื้อนเลือด เดี๋ยวก็สติแตกหรอก”

“อุ่ย ไปก็ได้จ้ะ แต่ก่อนไป จุ๊บ!” เค้าจุ๊บที่แก้มฉันแล้วก็เดินออกไปรอในห้องทันที

“คนบ้า” ฉันได้แต่มองเค้าแล้วก็ยิ้ม ฉันเห็นความจริงทุกอย่างแหละแค่อยากรู้ว่าเค้าจะพูดยังไงเท่านั้นเอง ส่วนยัยมินนี่อะไรนั่น ถ้านางมารังควานคู่หมั้นฉันละก็ เดี๋ยวแม่จะเอามีดผ่าตัดกริ้ดหน้าซะหรอก

.

.

“ที่รักคร้าบบบ เมื่อไหร่จะเลิกงาน” โลเวลนั่งมองฉันพิมพ์คอมพิวเตอร์

“แปปนึงจะเสร็จแล้วค่ะ” ฉันนั่งพิมพ์ประวัติคนไข้ไป แล้วก็ อ้า เสร็จสักที “เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“กลับได้แล้วใช่มั้ย”

“ยังค่ะ มีอีกเยอะ ถ้ารอไม่ได้ก็กลับไปก่อนนะคะ”

“ไม่เอา จะรอ” เค้าพูดขึ้นพร้อมกับเอาหนังสือมาอ่านพรางๆที่โซฟา หึ จะทนได้สักเท่าไหร่กันเชียว

กว่าฉันจะตรวจคนไข้เสร็จกลับเข้าห้องมาเค้าก็นอนหลับปุ๋ยไปแล้ว

“แฟนคุณหมอนี่น่ารักจริงๆ เลยนะคะ”

“บอกให้กลับไปก่อนก็ไม่ยอมไป พี่ไปพักเถอะ เดี๋ยวที่เหลือไมโลจัดการเอง”

“ค่ะหมอ” แล้วพี่เค้าก็ออกไป และฉันก็ต้องมาจัดการกับนายตัวดี

“เวลานอนนี่ก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย”

“แล้วรักมั้ยล่ะครับ”

“นี่นายแกล้งหลับงั้นเหรอ”

“เปล่า หลับจริง แต่ตื่นแล้ว ตื่นทันได้ยินเจ้าชมข้าว่าน่ารัก^^”

“จะเล่ห์ อุ๊บOXO” ยังไม่ทันลุกเค้าก็ดึงฉันลงไปจูบซะงั้น

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ งั้นเดี๋ยวค่อยคุยพรุ่งนี้ดีกว่าคิกๆ” พยาบาลเข้ามาพอดี จนฉันกลับโลเวลต้องผละออกจากกัน

“เห็นมั้ยเนี่ย เค้าคิดไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้”

“ใครสน”

“หยุด! คำนี้ฉันจำได้ เรากลับกันเถอะ”

“ครับเมีย”

“ยังจะเล่นอีก”

“ไม่เล่นแล้วครับ ไปเถอะ วันนี้ข้ายังอยากไปอีกหลายๆที่ เจ้าพาไปหน่อยนะ”

“ได้สิ คืนนี้ไมโลจะถามใจคุณ”

“คุณ? ฟังดูน่ารักดี^^ ต่อไปนี้เรียกแบบนี้นะ”

แล้วเราก็กลับบ้าน คืนนี้ฉันพาเค้าไปชมเมืองต่างๆ

“ไมโล ถ้าวันนั้นเมลบีไม่หนีมาเมืองมนุษย์เราจะได้เจอกันมั้ย”

“นั่นสินะ ถ้าเราไม่เจอกันป่านนี้ฉันก็คง.. วุ่นอยู่กับงาน”

“โล่งอกไป ข้านึกว่าเจ้าจะแต่งงานซะอีก”

“จะบ้าเหรอ ฉันยังเด็กอยู่นะ ไว้ทำงานตั้งตัวสักพักก่อนดีกว่า”

“ข้าไม่ยอมให้เจ้าแต่งกับคนอื่นหรอก นอกจากข้าคนเดียว”

“ฉันก็ไม่ได้จะแต่งงานกับคนอื่นซะหน่อย”

“รู้มั้ยว่าเจ้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ข้าใจสั่นแบบนี้ ข้าสัญญานะว่าข้าจะมีเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่มองหญิงอื่นใดนอกจากเจ้า”

“ฉันก็เหมือนกัน นายจะเป็นคนเดียวที่ฉันรักตลอดไป ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”

“ข้ารักเจ้านะ ว่าแต่ แต่งเลยมั้ย ข้าขี้เกียจรอละ”

“ไอ้บ้า!”

และนั่นแหละคือความสุขที่สุดสำหรับฉัน คือการมีพ่อ มีแม่ มีครอบครัวที่สมบูรณ์ และก็มีคนที่ฉันรักและเค้าก็รักฉัน แต่นี้ฉันก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว ใครจะไปคิดว่าแวมไพร์จะมีอยู่จริง แถมยังเกี่ยวข้องกับฉันอีกด้วย เรื่องเหลือเชื่อต่างๆที่ฉันคิดว่าไม่มี ตอนนี้คงต้องเชื่อแล้วล่ะ

และสุดท้าย จะมีเพียงแวมไพร์ชื่อโลเวลที่ฉันยอมมอบใจให้แต่เพียงผู้เดียว และตลอดไป 

 

*************************

จบแล้วนะคะเรื่องนี้ ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม คอยให้กำลังใจไรท์ รู้สึกปราบปลื้มมากจริงๆ รักรีดทุกคนนะคะ ยังไงก็ฝากนิยายเรื่องอื่นของไรท์ด้วยนะคะ❤

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว