email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 แต่งไม่แต่ง??

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 แต่งไม่แต่ง??

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2562 11:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 แต่งไม่แต่ง??
แบบอักษร

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

โลเวลดูแลไมโลดีตลอดมา แต่คนตัวเล็กก็ยังคงหลับใหลไม่ยอมฟื้นขึ้นมาสักที ทั้งๆที่ดูปกติทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่ได้สติ

“ทำไมเจ้ายังไม่ฟื้นนะ ตื่นมาคุยกับข้าเถอะ ข้าคิดถึงเจ้า...” โลเวลจุมพิตลงที่หน้าฝากมนของเธอเบาๆ เค้าทำแบบนี้ทุกวัน หวังว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาว่าให้เค้าเหมือนทุกครั้ง พอไม่มีเสียงของไมโลแล้วเค้ารู้สึกเหงาขึ้นมา

“ถ้าเจ้าฟื้นขึ้นมา ข้าสัญญาว่าจะพาเจ้าไปเที่ยว ข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่าง แค่ฟื้น แค่ตื่นมาหาข้านะที่รัก” โลเวลนอนกอดร่างเล็กที่หลับใหลอยู่

“สัญญาแล้วนะ^^” ไมโลพูดขึ้นเมื่อได้ยินคำที่โลเวลบอก

“ไมโล!! เจ้าฟื้นแล้ว” โลเวลกระชับอ้อมกอดด้วยความดีใจ

“ฉันหายใจไม่ออก”

“ข้าขอโทษ” แล้วโลเวลก็ค่อยๆคลายอ้อมกอดออก

“อย่าลืมที่สัญญาล่ะ”

“นี่เจ้าแกล้งข้าเหรอ” โลเวลถามคนตัวเล็ก

“เปล่าซะหน่อย ฉันพึ่งได้สติจริงๆ ตอนนี้หิวน้ำมาเลยอ่ะ” ไมโลบอก แล้วโลเวลก็เทน้ำใส่แก้วให้เธออย่างว่าง่าย เค้ามองดูเธอกินน้ำแล้วก็ยิ้มออกมา

“ยิ้มอะไร” ไมโลถาม

“ก็ข้าดีใจที่เจ้ากลับมาหาข้า รู้มั้ยว่าข้าเหงาแค่ไหนที่ไม่ได้ยินเสียงแว้ดๆของเจ้า”

“นี่นายหลอกด่าฉันรึเปล่า”

“เปล่าซะหน่อย แค่จะบอกว่าคิดถึงต่างหาก คิดถึงมากนะรู้มั้ย” โลเวลเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมา ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากเธอ สัมผัสที่โหยหามาตลอด1อาทิตย์ สัมผัสที่อบอุ่น และแสนหวานนี้ยากเกินจะต่อต้านได้ โลเวลค่อยๆบดคลึงริมฝีปากบางอย่างทะนุถนอม ลิ้นหนาตวัดลิ้มลองน้ำหวานภายในที่ไม่รู้จักเบื่อ มือหนาเริ่มซุกซนไม่อยู่นิ่ง เค้าลูบไล้ทั่วร่างกายสาว ไมโลสะท้านเล็กน้อย ทว่าโลเวลไม่ยอมละจากจูบของเธอ ทำให้ไมโลอ่อนระทวย ยอมจำนนต่อสิ่งที่เค้าทำ

“ท่านพี่ OoO อุ่ย!! ข้าขอโทษ” เมลบีเปิดประตูเข้ามาจนทั้งคู่รีบผละออกจากกัน

“งั้นข้าออกไปก่อนนะแหะๆ” เมลบีเอ่ยแล้วก็รีบออกไปทันที

Part ไมโล

ไม่นะ เมลบีเข้ามาเห็นตอนที่อีตาโลเวลจูบฉัน แบบนี้ฉันก็ไม่กล้ามองหน้าเมลบีน่ะสิ โอ้ยยย น่าอายชะมัด

“ไอ้บ้า นี่ปล่อยได้แล้ว” ฉันผลักโลเวลออกไป “น้องนายคงคิดไปถึงไหนแล้วล่ะมั้งเนี่ย” ฮือออ แล้วไมโลคนนี้จะเอาหน้าไปไว้ไหนเนี่ย

“ใครสนล่ะ”

“อื้อออ” เค้าดึงฉันเข้าไปจูบอีกครั้ง นี่เค้าจะทำเป็นไม่รู้สึกอะไรไม่ได้นะ ฉันอายนะเว่ย ฉันพยายามดันแผงอกของโลเวลออกไป แต่ทำไมยิ่งดันเหมือนฉันยิ่งต้องการเค้านะ

โลเวลจูบอยู่อย่างนั้น จนฉันแทบไม่มีแรงจะต้านทาน จูบของเค้ามันเร่าร้อนแทบจะแผดเผาฉันทั้งเป็น เค้าค่อยๆถอนริมฝีปากออกไป แล้วมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มที่จะทำลายล้างอีกครั้ง รอยยิ้มพิฆาต

“อยากจูบแบบนี้ทั้งวันเลย^^” นั่นไงรอยยิ้มนั่นอีกแล้ว อ๊ากกกก ช่วยไมโลด้วย ช่วยเอาฉันไปมุดน้ำที ฮือออ>///<

“ไอ้บ้า!! -///- ”

“เขินใหญ่เลยนะเรา” โลเวลเอามือมายืดแก้มของฉันไปมา ไม่ไหวแล้วนะ ฉันจะตายอย่างสลบ ศพสีชมพูO///O

“ออกไปเลยนะ ใครเขิน ไม่มี้-3-”

“แหนะ จริงเร้ออ แต่แก้มนี่แดงเป็นลูกตำลึงเชียว น่ารัก^^”

“นี่!! ออกไปเลย!” ฉันเอ่ยไปพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว ยิ่งอยู่ฉันยิ่งจะหลอมละลายกลายเป็นไอน้ำ ทำไมเดี๋ยวนี้เค้าหยอดเก่งนะ ตอนแรกๆปากร้ายจะตาย ไม่ชินเลยยยยย

“555 เขินจริงๆด้วย” โลเวลหัวเราะพร้อมกับดึงผ้าห่มออก

“นี่อย่ามายุ่งนะ ไอ้ผีค้างคาวบ้า” ฉันทำหน้ามุ่ยใส่เค้า

“งั้นก็มาให้ผีค้างคาวตัวนี้กัดซะดีดี”

“กริ้ด!!” เค้าทำท่าจะเข้ามากัดฉัน จนฉันต้องคว้าหมอนมาตีเค้าไว้ นี่แหนะๆๆ ยอมที่ไหนย้ะ

“นี่แหนะๆๆ ไอ้ผีตะกละ” ฉันทุบหมอนใส่เค้าจนเค้าล้มลงไปนอนกับเตียง

“โอ้ยยย จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยหื้ม” โลเวลพลิกตัวฉันให้ไปอยู่ใต้ร่างของเค้า แล้วเค้าก็...

“555ปล่อยนะ555 ไม่เล่นแล้ว555” เค้าเอานิ้วมาจิ้มที่เอวที่คอแล้วก็ตามตัวฉัน มันจักจี้ไปหมด ฉันพยายามดิ้น แต่ดูเหมือนมันไม่มีแรงแล้ว

“หึ ยัยบ๊องบ้าจี้” แล้วเค้าก็ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ

“ไอ้ผีค้างคาว แบร่ :P” ฉันแลบลิ้นใส่แล้วก็วิ่งออกจากห้องทันที ใครจะอยู่ให้โง่ล่ะ

“หน๊อย คิดจะหนีงั้นเหรอ ยัยตัวแสบ เดี๋ยวเจ้าเจอดีแน่”

“อย่าตามมานะ” ฉันรีบวิ่งลงบันไดให้ไวที่สุด ขืนอยู่นะ มีหวังไม่รอดแน่ เค้ายิ่งอันตรายอยู่

“หนีไม่พ้นหรอก” โลเวลตะโกนบอกฉันจากด้านบน

พรึบ!! เค้าใช้พลังวิ่งเร็วลงมา แล้วก็รวบตัวฉันเข้าไปกอดทันที

“ว้า~ จับได้แล้ว^^”

“นายขี้โกงนี่”

“ช่วยไม่ได้” ฟอดดด เค้าหอมแก้มฉัน

“โลเวล!”

“ครับ” ฟอดดดด

“หวานกันจนถึงข้างล่างเลยนะ” เสียงของเมลบีทำให้เราสองคนหันไปหา โดนที่โลเวลยังคงกอดฉันอยู่

“หึ พอๆๆ แยกกันเลย ไมโลมานี่” พี่ไบรอันต์บอกฉันและกำลังจะเข้ามาแยก แต่กลับถูกเมลบีดึงหูซะก่อน “โอ้ยยย เจ็บนะครับ” พี่ไบรอันต์ทำหน้าน้อยใจใส่เมลบี

“หึ สมน้ำหน้า” โลเวลหัวเราะใส่

“เค้ารักกันก็อย่าไปขัด เข้าใจมั้ย?” เมลบีถามพี่

“ก็ไม่โลเป็น..” พี่ไบรอันต์กำลังจะเถียงแต่ถูกเมลบีมองจนเค้าต้องเข้าไปกอดเมลบีไว้ “ครับ เข้าใจแล้ว” ทำไมอยู่ๆถึงกลายเป็นแบบนี้เนี่ย หึ พี่ชายฉันอยู่ในอำนาจเมลบีขนาดนี้เลยเหรอ น่ารักจริงๆ

“ดีมากค่ะ^^”

“ขอรางวัลหน่อย” พี่ไบรอันต์ชี้ไปที่แก้ม แหม บทจะหวานก็หวานจนฉันเอียนเลยนะเนี่ย

“แหวะ จะอ้วก เราไปดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วเลี่ยน” โลเวลเบะปากใส่พี่ไบรอันต์ แล้วก็รีบดันฉันออกมาทันที ฉันเองก็ขำเหมือนกัน นี่เค้ากับพี่ชายฉันจะตีกันไปถึงไหนเนี่ย

.

.

“ทำไมต้องขวางท่านพี่กับไมโลด้วย” เมลบีถามคนรัก

“ก็ข้าหวงน้องนี่ โลเวลไว้ใจได้รึเปล่าก็ไม่รู้” ไบรอันต์ตอบ

“แล้วที่ท่านพี่เสี่ยงชีวิตช่วยนางล่ะ แค่นี้ไว้ใจไม่ได้เหรอ” เมลบีเท้าสะเอวถาม

“ข้ารู้ว่าโลเวลมันรักน้องข้า แต่ข้าก็ทำใจไม่ได้ ขอทำใจก่อนไม่ได้เหรอ” ไบรอันต์ใช้นิ่วไต่ไปที่แขนของเมลบี ทำท่าทีว่าขออนุญาต

“หึ ถ้างั้นข้าก็ขอทำใจเรื่องเจ้าก่อนละกัน เราห่างๆกันสักพักนะ”

“ไม่จ้ะๆ ไม่ทำใจแล้ว แหมมม ถ้าเจ้าทำแบบนี้ฆ่าข้าเลยดีกว่า”

“หึ นี่นายน้อยของข้ากลายเป็นแมวไปแล้วเหรอเนี่ย” ริวเอ่ยแซวเจ้านายตัวเอง

“ยังอยากมีชีวิตรอดมั้ยไอ้ริว ไปเลยนะ เดี๋ยวเถอะ” ไบรอันต์ทำท่าทีวิ่งไปเตะ ส่วนริวก็หลบไปมา

“นายหญิง ข้ามีความลับนายน้อยมาบอก” ริวแกล้งเจ้านายตัวเอง

“ความลับอะไร” เมลบีถาม

“ไอ้ริว” ไบรอันต์มองด้วยสายตาอัมหิต

“ความลับเรื่องสาวๆของนายน้อยครับโอ้ยๆ นายน้อยข้าเจ็บนะ” ริวยังพูดไม่จบไบรอันต์ก็วิ่งไปเตะก้นลูกน้องตัวดีของเค้า จนริวต้องวิ่งหนี

“นี่กลับมานะ กลับมาบอกให้หมด! ไอ้ไบรอันต์ นายตายแน่!” เมลบีฟังดังนั้นก็คาดโทษไบรอันต์ทันที งานนี้มีหวังต้องเคลียกันยาวๆ

.

.

หลังจากที่โลเวลดันฉันให้ออกมาจากตรงนั้น เค้าก็โอบไหล่ฉันเดินไปทางห้องนั่งเล่น

“อ้าวไมโลฟื้นแล้วเหรอลูก” เสียงของแม่หนิ

“แม่!!” ฉันรีบวิ่งไกอดแม่ทันที คิดถึงมากที่สุดเลย

ฟอด~~ ฟอด~~~ ฉันหอมแก้มแม่ทั้งซ้ายและขวาแล้วก็เข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

“ขี้อ้อนตลอด”

“ก็ไมโลคิดถึงแม่หนิคะ ชื่นใจจัง” ฉันกอดแม่เอาไว้

“-^-” ให้ตายเถอะ ดูโลเวลทำหน้าเข้าสิ หน้าบึ้งเหมือนตูดลิงเลย

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง” คุณลุงไดม่อนถามโลเวล

“เปล่าครับ” โลเวลตอบพ่อของเค้า

“วันนี้ไมโลจะนอนกับแม่นะคะ”

“อ้าว ไม่ได้ๆ แล้วพ่อจะไปนอนไหน” พ่อฉันท้วงขึ้นมา

“คุณก็กลับไปนอนบ้านคุณสิ”

“โธ่ที่รัก ข้าเสียใจนะ” พ่ออ้อนแม่อีกคน รู้แล้วว่าฉันได้นิสัยขี้อ้อนมาจากใคร หึ

“ก็ไมโลคิดถึงแม่หนิคะ อีกอย่างไมโลนอนคนเดียวเหงาจะตาย”

“งั้นก็นอนกับโลเวลเลย^^”

“คุณ!! ลูกยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ” แม่ว่าให้พ่อ นั่นสิ ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยนะจะไปนอนกับอีตาโลเวลได้ยังไง พ่อนะพ่อ

“ก็แต่งเลยสิ ไหนๆก็เป็นคู่หมั้นกันแล้ว”

“เดี๋ยวนะคะ คู่หมั้น??” ฉันถามขึ้นทันที ไปหมั้นตอนไหน แล้วทำไมฉันไม่รู้เรื่อง

“ก็พ่อหมั้นหมายไว้ก่อนที่เจ้ายังไม่เกิดแล้ว ถ้าเจ้าเป็นผู้หญิงจะให้หมั้นกับโลเวล แต่ถ้าเป็นผู้ชายก็เป็นเพื่อนเล่นกัน แต่ใครจะไปรู้ว่าได้ทั้งชายและหญิง ก็เลยให้เจ้าหมั้นกับโลเวล ส่วนไบรอันต์ก็หมั้นกับเมลบีไง^^” อื้อหือ คำตอบของพ่อฉันนี่ทำฉันอึ้งจริงๆ

“ว่าแต่ แต่งวันไหนดีล่ะ”

“พ่อคะ คุณแม่ดูคุณพ่อสิคะ จะให้หนูแต่งงาน” ฉันรีบฟ้องทันที

“แม่ว่าก็ดีนะ อีกอย่างโลเวลก็ดูแลลูกได้ด้วย”

“แม่อะ” สรุปคือยังไงก็ต้องแต่งใช่มั้ยเนี่ย จะบ้าตาย แต่ว่าถ้าเราทำข้อตกลงกับโลเวลล่ะ หึ

“ขอโทษนะคะ นายมานี่ดิ้” ฉันเอ่ยขอโทษผู้ใหญ่ก่อนจะรีบลากโลเวลอกมาคุยกัน

“นี่มันอะไรกัน”

“ก็เราจะแต่งงานกันไง^^”

“ฉันบอกตอนไหนว่าจะแต่งงานกับนาย”

“ก็ข้าจะแต่ง”

“ฉันไม่แต่ง”

“OoO ได้ยังไง เจ้ารักข้า ข้าก็รักเจ้า ดิล”

“ใครรักนายกันห้ะ”

“ก็เจ้าไง แหมทำเป็นเขินนะเราอะ” โลเวลเอานิ้วมาจิ้มแก้มฉัน

“ปะเปล่านะ”

“ใจเจ้ามันฟ้อง”

“-///-” แล้วเค้าก็ดึงฉันเข้าไปกอด

“ขอบคุณนะที่ช่วยชีวิตข้า” ดราม่ามาเชียวนะ

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน”

“ก็ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าสำคัญกับข้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรเด็ดขาด ข้ารักเจ้านะไมโล แล้วเจ้าล่ะ รักข้ารึเปล่า” โลเวลค่อยๆเชยคางฉันขึ้นมาให้มองหน้าเค้า

“ฉัน.. คือฉัน..” ฉันก็รักนาย ทำไมมันพูดไม่ออกวะ

“เจ้าคงจะไม่ได้รักข้าสินะ ขอโทษที่บังคับให้เจ้าแต่งงานด้วย” โลเวลหน้าเศร้าลงแล้วเค้าก็คลายอ้อมกอดออกไป

“คิดเองเออเอง ใครบอกว่าฉันไม่รัก ถ้าไม่รักจะช่วยชีวิตมั้ยล่ะ ไอ้ผีค้างคาวบ้านี่” ฉันว่าให้เค้า เพราะเค้าชอบคิดเองเออเองตลอด เผด็จการที่สุด แต่... อร้ายยยย ฉันเผลอไปบอกรักเค้างั้นเหรอเนี่ย

“หึ งั้นก็แต่งงานกับข้าสิ”

“มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ”

“ไม่หรอก ข้าใจร้อน ถ้ามแต่ง ข้าจะจับปล้ำละนะ”

“เผด็จการ”

“จะแต่งมั้ย ไม่งั้นจับปล้ำละ” โลเวลเอาหน้าเข้ามาไว้ที่ลำคอของฉัน

“โอ้ยไอ้บ้า เอ่อๆๆ แต่งก็แต่ง” ฉันรีบดันเค้าออกไปทันที

“น่ารักจริงๆ^^” ยังมีหน้าจะมายิ้มอีกนะ

“นี่คือวิธีขอแต่งงานของนายรึไงกัน โคตรเผด็จการเลย”

“ก็จะได้ไม่ซ้ำใครไง อ้อ อีกอย่าง...”

“O_O??”

จุ๊บ!

“มัดจำ^^”

“ไอ้บ้า นายมันแวมไพร์ฉวยโอกาส เห้อ.. แล้วฉันจะรอดมั้ยเนี่ย”

“แต่งเมื่อไหร่เจ้าไม่รอดแน่”

“น่ากลัวที่สุด”

.

.

ด้านเมลบี

“โธ่ข้าแค่แกล้งเล่นเองนะนายน้อย” ริวนั่งลงด้วยความหอบ

“แกล้งเล่นบ้าไร ทำเอาข้าเกือบตาย”

“เกือบโดนนายหญิงกระทืบตายใช่มั้ยล่ะ แหนะ ข้าเก่งใช่มั้ย ขอบคุณคร้าบบบ” ริวล้อเลียน

“ข้าล่ะเบื่อแกจริงๆ”

“สรุปคือนายแกล้งฉันงั้นเหรอริว” เมลบีมองตาเขียวปั๊ด

“อุ่ย! ไม่ได้แกล้งครับ เมื่อก่อนนายน้อยมีสาวๆเยอะจริง แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ” ริวบอก

“หึ รอดไป”

“อ้อจริงสิ ท่านไซโลสให้ข้ามาบอกอีกเรื่องนึง” ริวพึ่งนึกขึ้นได้

“เรื่องอะไร คราวนี้พูดให้มันดีดีนะ” ไบรอันต์บอกอย่างคาดโทษ

“ดีแน่นอนข้ารับรอง”

“เรื่องอะไรเล่า!!!” ไบรอันต์เร่ง

“เรื่องแต่งงานของนายน้อยกับนายหญิงไงครับ”

“ห้ะ/ห้ะ”

17

“เรื่องอะไรเล่า!!!” ไบรอันต์เร่ง

“เรื่องแต่งงานของนายน้อยกับนายหญิงไงครับ”

“ห้ะ/ห้ะ” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

“แต่งๆๆ ไปบอกท่านพ่อเลยว่าข้าพร้อมมาก” ไบรอันต์รีบพูดอย่างดีใจก่อนจะเข้าไปโอบไหล่เมลบีไว้

“นี่ถามข้ารึยังว่าแต่งมั้ย”

“ที่รัก แต่งสิครับ ไม่ที่รักพูดเหมือนไม่อยากแต่งเลยอะ ข้าเสียใจนะ” ไบรอันต์ทำหน้าหงอย

“ยิ่งกว่าหมาเลยเจ้านายกู” ริวพรึมพรำกับตัวเองเบาๆ

“ไอ้ริว กูได้ยินนะ” ไบรอันต์หันหน้ามามอง

“อุ่ย ข้านึกขึ้นได้ว่าต้องไปหาเอซ ไปดีกว่า” แล้วริวก็รีบซิ่งทันที ขึนอยู่มีหวังเละเป็นโจ๊ก

“ข้ายังไม่อยากแต่งตอนนี้ ข้ายังอายุแค่20ปีเองนะ”

“ข้าก็22นี่”

“ยังไงก็ไม่แต่ง เรายังเด็กกันมาก รอให้โตกว่านี้หน่อยมั้ย เราก็หมั้นๆกันไว้ก่อนก็ได้นี่”

“หมั้นก็ได้”

“ไว้ข้าอายุ30เมื่อไหร่ค่อยแต่งละกันเนาะ”

“ห้ะ!! อีกตั้ง10ปี ไม่เอาน่าเมลบี ข้าก็ขาดใจตายสิ”

“งั้นก็ไม่ต้องแต่ง”

“ใจร้ายมากๆเลยนะ”

“ตามนี้นะคะ”

.

.

“ว่าไงเด็กๆ สรุปว่าแต่งกันมั้ย” ไซโลสเอ่ยถามเมื่อทั้งสองคู่มาถึงที่นี่พร้อมกัน

“เมลบียังไม่อยากแต่งตอนนี้ค่ะ หนูพึ่ง20เอง หมั้นไว้ก่อนมั้ยคะ รอให้โตพอที่จะสร้างครอบครัวได้ค่อยแต่ง” เมลบีพูดขึ้น

“หนูเห็นด้วยกับเมลบีนะคะพ่อ อีกอย่างไมโลก็จากเมืองมนุษย์มานานแล้วด้วย ไมโลมีงานที่ต้องทำนะคะ ขอตั้งหลักปักฐานก่อน แล้วค่อยแต่งแบบที่เมลบีว่าดีกว่าค่ะ” ไมโลบอกผู้เป็นพ่อ

“อ้าวไหนบอกว่า..โอ้ย!” โลเวลกำลังจะขัดแต่ถูกข้อศอกของไมโลแทงเข้าเสียก่อน

“แม่เห็นด้วยนะ ที่รักคะ รอลูกๆโตกว่านี้หน่อยดีกว่าค่ะ ยังไงก็หมั้นกันไว้ก่อนก็ได้นี่คะ” มะลิแนะนำ

“ถ้าเด็กๆว่าแบบนั้นก็ตามนั้นละกันนะ ส่วนไมโลลูกจะกลับไปเมืองมนุษย์จริงเหรอ" ไซโลสถามลูกสาวเมื่อเห็นว่าเธอพูดว่าจะกลับไปทำงานที่เมืองมนุษย์

 

***********************************

อะไรกัน ไมโลจะกลับไปเมืองมนุษย์งั้นเหรอ แบบนี้โลเวลจะว่ายังไงน้าาาา ถ้าไมโลกลับไปเมืองมนุษย์ สงสัยงานนี้มีคนต้องเฉาตายแน่ๆเลยค่ะ

ไบรอันต์ก็กลัวน้องเมลบีจังเล้ยยยย ยังไงก็เอาใจช่วยทั้งคู่ด้วยนะคะ จะเป็นยังไงต่อเดี๋ยวติดตามในตอนหน้าค่ะ

รักรีดทุกคนนะคะ❤❤

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว