เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 7 100% Jealous guy [NC 18+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 7 100% Jealous guy [NC 18+]
แบบอักษร

 

 

KEVIN PART :

 

ตุ้บ!

ผมโยนร่างบางลงกับเตียงด้วยความรุนแรง อารมณ์ของผมตอนนี้ไม่มีเวลาจะมาทะนุถนอมเด็กดื้ออย่างเธอหรอกครับ กว่าจะบังคับพาเธอมาที่คอนโดโดยไม่ลงโทษเธอบนรถก็ดีแค่ไหนแล้ว!!

"กรี๊ดดดดด ปล่อยหนูไปนะคนบ้า!!" คนตัวเล็กร่นถอยหนีจนชิดผนังเตียงด้วยความกลัวทั้งน้ำตา

แต่คิดว่าผมจะสนใจหรอครับ...

หึ! ขนาดเธอยังทำอะไรโดยไม่นึกถึงความรู้สึกของผม แล้วทำไมผมจะต้องสนใจความรู้สึกเธอด้วยล่ะ

"ฮือออ...ปล่อยหนูปล่อยเถอะ อย่าทำอะไรหนูเลย..ฮึก.." น้ำตาของเธอมันไม่ได้ทำให้ผมใจอ่อน

หมับ!

"ว๊ายยยย!" ผมจับหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธอก่อนจะดึงเรียวขาให้ร่างบางนอนราบกับเตียงนุ่มโดยมีผมตามขึ้นคร่อม

"เด็กดื้ออย่างเธอ ไม่มีสิทธิร้องขออะไรทั้งนั้นอิงดาว!"

แควก!!!

พูดจบก็ฉีกเสื้อนักศึกษาของเธอออกจนกระดุมกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ใช้ขาแกร่งล็อคขาเรียวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอดิ้นไปมากกว่านี้ พยศสัส!! ผมคงทะนุถนอมเธอเหมือนที่เคยคิดเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะความอดทนของผมมีจำกัด และเธอก็ทำลายมันไปตั้งแต่ที่โกหกผม

"อึก..ฮือ..หนูขอโทษ..ปล่อยหนูไปเถอะนะ" เธอคืดว่าคำขอโทษมันจะทำให้ผมหายโกรธรึไง

"ทำไมฉันสั่งอะไรไปเธอไม่เคยทำตามเลยห้ะอิงดาว! ไปทะเลกับผู้ขายสองต่อสองเธอคิดบ้าอะไรอยู่!!"

"ฮืออ...มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นะคะ พี่เขาไว้ใจได้" ว้อท!? เธอคิดว่าผู้ชายไว้ใจ ยัยโง่เอ้ย!

"จำใส่สมองอันน้อยๆ ของเธอไว้นะ" ผมพูดพลางรวบข้อมือเธอไว้เหนือหัว

"ฮึก..."

"ขึ้นชื่อว่า 'ผู้ชาย' ไม่มีคำว่าไว้ใจได้!!!" พูกจบก็ประกบจูบลงไปโดยไม่เว้นช่วงให้เธอได้ตั้งตัว คนตัวเล็กส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอเพื่อขัดขืน กำปั้นน้อยๆ ก็ทุบอยู่ที่อกผม แต่แรงเท่าขี้มดของเธอจะไปสู้อะไรผมได้!

"อื้ออออ!" ใช้มือบีบคางคนตัวเล็กออกเล็กน้อยเพราะเธอไม่ยอมเปิดปาก ก่อนจะดันลิ้นร้อนเข้าไปช่วงชิงความหวานจากโพรงปากอย่างชำนาญ ส่วนมือก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองไปด้วย เมื่อจูบที่ปากจนพอใจก็เปลี่ยนตำแหน่งมาที่ซอกคอขาว ทั้งดูดทั้งขบเม้มไปทั่วตรงซอกคอหอมกรุ่นจนมันเกิดรอยแดง 'รอย' ที่แสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอเป็นของผมคนเดียว!

"คุณเควิน ฮึกกก หนูเจ็บ"

"เจ็บจะได้จำ!!" ผมผละออกจากตัวเธอ ก่อนจะเริ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเองและของเธอออกโดยไม่สนใจเสียงขัดขืนจากเจ้าของร่างบาง

"ฮือออ...ออกไปนะ..ไม่เอา..หนูไม่ให้ทำนะ..อ๊ะ อื้ออ~" คนตัวเล็กพูดพลางกันศรีษะผมออกจากตัว เพราะตอนนี้ผมกำลังซุกไซร้อยู่ที่เต้าอวบอิ่มสองข้างของเธอยังไงล่ะครับ

"ไม่ให้ทำแล้วร้องครางทำไม"

"หนูไม่ได้คราง!" ไม่ได้ครางแล้วเสียงเมื้อกี้เสียงแมวรึไงวะ!

"แน่ใจ!?"

"แน่ใจ..อ๊ะ..อ๊าาา..ไม่...อย่า..อื้ออ" สุดท้ายคนที่ร้องครางไม่ได้ศัพท์ก็เป็นเธอ คิดจะต่อต้านคนแบบผม มันไม่ง่ายหรอกนะครับ

"จะยอมรับรึยัง!?"

"ไม่!!" หึ ยังสินะ ยังพยศไม่เลิก พยศขนาดนี้ผมก็ไม่จะเล้าโลมอะไรล่ะกัน เสียเวลา!!!

ผมจับร่างบางให้ประชิดตัว จับเรียวขานวลให้แยกออกก่อนจะ...

สวบ!!

"กรี๊ดดดดดดด...เจ็บ..ฮึกกก..." มือเล็กตะเกียกตะกายไปทั่วเตียงนอน ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บปวด เพราะผมดันตัวตนเข้าไปในร่างกายเธอโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวอะไรทั้งนั้น แต่เธอไม่ได้เจ็บคนเดียว เพราะผมก็เจ็บ เยื่อพรมจรรย์บางๆ ที่ผมเป็นคนทำลายกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาทำให้ผมรู้สึกหวงแหนคนใต้ร่างมากขึ้นไปอีก ผมเป็นคนแรกของเธอ เพราะฉะนั้น เธอต้องเป็น 'ของผม' คนเดียว

"ทนหน่อย" พูดพลางขบกรามแน่น จูบไปที่ขมับของเธอหนักๆ แทนการพูดปลอบ ความอึดอัดกับแรงตอดรัดข้างในช่องทางรักทำให้ผมไม่กล้าขยับไปไหน เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะเจ็บไปมากกว่านี้

"ฮือออ...หนูเจ็บ...เอาออกไปได้มั้ย..ฮือๆ~" เธอพูดทั้งน้ำตาด้วยน้ำเสียงสะอื้น แต่เข้ามาแล้วจะให้เอาออกได้ยังไงวะ

"ไม่ได้..อ๊าา.." ผมตอบพลางขยับสะโพกสอบช้าๆ หลังจากทีให้เวลาร่างกายเธอได้ปรับตัว มือประสานเข้ากับมือเล็ก ก่อนจะเรียกชื่อเธอเพื่อให้สบตากับผม และให้เธอตั้งใจฟังในสิ่งที่ผมกำลังพูด

"เธอเป็นผู้หญิงของฉัน"

"....."

"ต่อจากนี้ห้ามออกไปไหนกับผู้ชายคนอื่น หรือไปไหนกับใครโดยที่ฉันไม่อนุญาต"

"....."

"เธอต้องเชื่อฟังฉัน...เพราะถ้าเธอไม่ทำตาม....จะโดนลงโทษแบบตอนนี้"

"ฮึก.."

"เข้าใจไหม"

"แต่คุณไม่../ฉันถามว่าเข้าใจไหม!!"

"ขะ..เข้าใจค่ะ..อ๊ะ" ทันทีที่ตอบว่าเข้าใจผมก็เร่งความเร็วมากขึ้นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อปนไปกับเสียงครางของเราทั้งคู่

แต่ผม...ชอบเสียงครางของเธอชะมัด มันเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก หึ ชักจะติดใจขึ้นมาแล้วสิ

"อ๊ะๆๆ คุณเควิน..หนะ..หนู...อ๊าา~"

"ยอมรับรึยังว่าตัวเองร้องคราง"

"อื้ออ..ยอมแล้ว~" ได้ยินคำตอบจนเป็นที่พอใจผมก็หยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะจับเรียวขาพาดกับสะโพกสอบทั้งสองข้าง เร่งจังหวะกระแทกแก่นกายเข้าออกให้ไวขึ้น หน้าอกคู่สวยกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทกจนผมอดไม่ได้ที่จะต้องใช้มือไปเคล้นคลึง ปากอวบอิ่มกัดริมฝีปากล่าง ผมยาวสยายเต็มใบหมอน มือขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่นี่ด้วยความเสียว

ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้ สาบานเลยครับ ว่าต้องมีผมคนเดียวที่ได้เป็นเจ้าของเธอ!!

"ซี๊ดดด~อ่าาา...เสียวสัส!!"

"อื้อออ อ๊ะๆ หนู..ไม่ไหว..อิ๊..อ๊ะๆ" ให้ตายเหอะ แค่เสียงครางก็ทำผมหลงเธอจนไปไหนไม่รอดแล้วนะ

"พะ..พร้อมกัน"

"อร๊ายยย!!/อ๊าาาส์!!" น้ำรักสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด

ใช่ครับ...ผมแตกใน

ผมไม่ได้ป้องกัน...

และผมก็จงใจ...

เธอเป็นคนแรกที่ผมยอมให้น้ำเชื้อของผมเข้าไปอยู่ในร่างกาย!!

"ต่อนะ"

"อื้ออ ไม่เอาแล้วนะ~"

"บทลงโทษของเธอยังไม่จบแค่นี้นะคิตตี้"

"ฮือ..แต่หนูไม่ไหวแล้ว~"

"ไม่ไหวก็ต้องไหวเพราะนี่แค่น้ำจิ้ม เตรียมใจรอไว้เลย เพราะคืนนี้ เธอไม่ได้นอน :)"

 

INDAW PART :

 

"อื้อออ~" ทำไมถึงปวดไปทั้งตัวแบบนี้นะ หัวก็ปวดตุบๆ เมื่อคืนโดนผีอำหรอ...

จุ๊บ~

"!!!"

"Morning kiss ครับเมีย :)" เสียงมันคุ้นๆ บวกกับสัมผัสชื้นๆ บริเวณริมฝีปาก

ดะเดี๊ยวนะ...มันเกิดอะไรขึ้น สติ อิงดาวสติ เมื่อคืน...กลับมาถึงบ้าน ก็เจอคุณเควิน และเขาก็พามาที่คอนโด แล้วเขาก็

เฮือก!

"ลืมตาได้แล้วที่รัก~"

"บะ..บอส O_O!!" ผู้ชายที่นอนตะแคงข้างมองฉันอยู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจากเขา

"บอกให้เรียกว่าไง"

"คุณเควิน..."

"ไม่ให้เรียกคุณแล้วนะ" หือ ไม่ให้เรียกคุณแล้วเรียกว่าอะไร

"เรียก 'พี่' แทนนะ จุ๊บ~" น้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อกี้ มันคืออะไร...

"ทำไมตัวร้อนๆ" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นนั่งเอามือมาอังหน้าผากฉัน...ขนาดฉันยังรู้สึกถึงไอความร้อนของตัวเองที่ออกมาเลย

"เมื่อคืน ฉันคงรุนแรงกันเธอไปสินะ"

"พึ่งรู้ตัวหรอคะ.." ฉันตอบเขาอุบอิบในลำคอ คนที่ทำให้ฉันไม่สบายก็มีแค่เขานั่นแหละ กว่าให้นอน นู้น ดวงอาทิตย์ขึ้น!!!

"โอ๋เอ๋...ขอโทษนะ คราวหลังพี่จะทำเบาๆ" นี่เขาได้ยินฉันหรอ!!

เพียะ!

"หยุดพูดเลยนะคนทะลึ่ง!" ฉันตีไปที่แขนเขาเต็มแรง คิดไว้แบบนั้น แต่ความจริงแล้วคือ เหมือนเอามือไปแตะ เพราะไม่มีแรง!

"หึ แรงจะตียังไม่มีเลยคิตตี้" เขาลูบผมฉันเหมือนฉันเป็นเด็กตัวน้อยๆ อย่างงั้นแหละ

"แต่หนูต้องไปทำงาน"

"บ่ายโมงแล้วยังจะไปอีกหรอ หืม"

"ห้ะ บ่ายโมง!/พรึ่บ อ๊ะโอ๊ยยย~" ฉับดรเตัวลุกขึ้นนั่งจนลืมไปว่าตัวเองป่วย แถมเมื่อคืนก็โดนเขาใช้งานจนระบมไปหมดแทบทั้งตัว โดยเฉพาะตรงนั้น

"นอนเถอะ ฉันแจ้งเลขาให้แล้วว่าเธอไม่สบาย"

"แล้ว/บอกแม่กับยายให้แล้วด้วย"

"บะ..บอกว่าอะไรคะ"

"บอกว่าเมื่อคืนเราสองคน..." ไม่นะ เขาคงไม่ได้คงามจริงไปใช่มั้ย ถ้าแม่กับยายรู้เข้า ท่านต้องผิดหวังในตัวฉันมากแน่ๆ ที่ทำตัวไร้ค่าแบบนั้น ฮือออ

"ฉันล้อเล่นน่า บอกแค่ว่าเธอไม่สบาย แถมดึกแล้วเลยไม่ได้กลับบ้านเลยนอนบ้านเพื่อนแทน" พูดพร้อมกับก้มลงมาหอมแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะลุกกออกไปโดยที่ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นติดตัว เดินโทงๆ ออกไปทั้งอย่างนั้น เขาไม่อาย แต่ฉันอายนะคนบ้า!!

ผ่านไปไม่กี่นาทีเขาก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับกะลังมังเล็กๆ และผ้าในมือ แต่ครั้งนี้เขาใส่กางเกงมาด้วย โชคดีหน่อย!

"จะทำอะ../เช็ดตัว"

พรึ่บ

"!!!" เขาดึงผ้านวมออกไปหน้าตาเฉย ฉันจึงต้องรีบเอามือมาปิดเป็นพัลวัน

"คุณเควิน หนูโป๊อยู่นะ T^T"

"เคยเห็นมาหมดแล้ว จะอายอะไร" พูดหน้านิ่งพร้อมกับนำมาชุบน้ำ บิดหมาดๆ มาเช็ดตามตัวให้

"หนูอายยย~"

"-_- เคยเห็น แล้วก็เคยกินมาแล้วทุกซอกทุกมุม เพราะฉะนั้นทำตัวให้ชินไว้นะเด็กน้อย" ชินบ้าชินบอกอะไรเล่า ฉันไม่ได้หน้าหนาเหมือนเขานี่

"อ๊ะ" ฉันสะดุ้งเพราะจู่ๆ เขาก็ดึงผ้าที่คลุมฉันไว้ออกจนหมด ก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งมาอยู่ปลายเตียง จับขาฉันตั้งชัน จนฉันเอามือมาปิดของสงวนไว้แทบไม่ทัน!

"เจ็บไหม" พูดพลางดึงมือฉันออก ขยับใบหน้าหล่อเข้ามาแทนที่ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจขเขาที่เป่ารดอยู่ตรงนั้น

"ขอโทษนะ"

"อ่าา...คุณเควิน~" พูดจบเขาลูบเบาๆ เป็นการปลอบบริเวณตรงนั้นนน ฮืออออ ทั้งอาย ทั้งเขิน มันปนกันหมดแล้ว แต่สักพักก็สัมผัสได้ถึงความเย็น เพราะเขาเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดบริเวณนั้นให้ ตั้งแต่ปลายขาจนด้านบน สรุปคือเช็ดให้ทุกซอกทุกมุมทั้งตัว กว่าจะเสร็จกินเวลาไปเยอะเหมือนกัน เพราะเขาไม่ได้เช็ดอย่างเดียวสักหน่อย คนแบบเขาไม่เคยหยุดหื่นสักนาที!

แต่พอเช็ดตัวอะไรให้เสร็จก็ใส่เสื้อผ้าให้ พึ่งรู้ว่าเขามีมุมอ่อนโยนแบบนี้ด้วย -///-

"ขอบคุณนะคะ"

"ถ้าไม่อยากป่วยแบบนี้ ก็อย่าบังคับให้ฉันต้องทำโทษเธออีก เข้าใจมั้ย" ฉันพยักหน้าตอบเขาหงึกหงัก ครั้งเดียวพอแล้วล่ะ

เรื่องเมื่อวาน ฉันแค่ตั้งใจไปกินข้าวกับพี่กันต์เฉยๆ แต่เห็นเขาไม่สบายใจฉันก็ไม่สบายใจไปด้วย การที่ตัดสินใจไปทะเลแบบนั้ยมันก็ฉุกละหุก ไม่ทันคิดอะไรให้รอบคอบ แต่เอาจริงๆ ฉันก็ผิด...แต่นั่นพี่กันต์ไง รุ่นพี่ที่ฉันเคยแอบชอบตั้งแต่ปีหนึ่ง รู้จักเขาถึงแม้เขาจะไม่รู้จักฉัน รู้ว่าเขาคงไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีแน่นอน เลยตัดสินใจไปด้วยแค่นั้นเอง..

ฮืออออ จะบอกว่าผิดงั้นผิดก็ได้ ต่อไปคงไปไหนกับใครไม่ได้แล้วล่ะ เมื่อคืนเขา 'ย้ำ' ขนาดนั้น =_=^

ย้ำนักย้ำหนาว่าฉีนเป็นของเขา เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าฉันเป็นคน ไม่ใช่สิ่งของ

ระหว่างที่นั่งคิดนอนคิดอยู่คนเดียวก็ได้กลิ่นเหมือน...ข้าวต้ม!!

"คุณเควิน..."

"บอกให้เรียกว่าไง"

"ขอโทษค่ะ...พี่เควิน" คนมันไม่ชินนี่!

"มา กินข้าว กินยา แล้วจะได้นอนพัก" ฉันรับมือกับเขาไม่ถูกแล้วนะ ทำไมต้องทำดีกันขนาดนี้ด้วย

"หนูกินเองได้..." แค่ป่วยเองนะ ไม่ได้พิการสักหน่อย- -

"อ้าปาก"

"...."

"หรือต้องป้อนด้วยปาก" พอเขาพูดจบฉันก็รีบกินข้าวต้มที่เขาถือรออยู่เข้าปากทันที ป้อนด้วยมือนั่นแหละดีแล้ว -///-

"กินยาเม็ดได้ใช่มั้ย"

"ได่ค่ะ" เขายื่นยาให้ฉันเม็ดนึง พร้อมกับน้ำ พอกินเสร็จเขาก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน ทำไมต้องเอาแต่มองขนาดนี้ด้วย ฉันทำอะไรผิดอีกรึเปล่า

"ห้ามทำแบบเมื่อวานอีกนะ"

"....."

"เป็นห่วง"

ตึกตัก ตึกตัก....

เขาบอกว่าเป็นห่วงฉันงั้นหรอ...ไม่ได้หูฝาดใช่ไหม กว่าจะได้สติคุณเควินเขาก็เดินออกจากห้องไปแล้ว ปล่อยให้ฉันนั่งใจเต้นแรงอยู่ที่เดิม...

ฮือออ ไอหัวใจไม่รักดี ทำไมต้องไปเต้นแรงกับคำพูดไม่กี่คำของคนเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วย

เขาคงพูดเล่น...เฮ้อ นอนดีกว่า ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ตอนนี้ก็ครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมดแล้ว T_T ไม่สบายแบบนี้คิดถึงแม่กับยายที่สุดเลย ป่านนี้คงไม่ได้เป็นห่วงฉันอยู่ใช่มั้ย...

 

KEVIN PART :

 

"ตัวร้อนจี๋เลยว่ะไอ้หมอ กูต้องทำไง"

[มึงให้น้องเขากินยาแล้วใช่ไหม]

"อือ พาราเม็ดนึง พอป่ะวะ หรือต้องสองเม็ด"

[น้องเค้าน้ำหนักเท่าไหร่]

"เกี่ยวไรวะ"

[มึงเป็นหมอ!?]

"ไม่รู้ว่ะ น่าจะสี่สิบปลายๆ มั้ง"

[เค งั้นเม็ดเดียวพอ กินเยอะไปก็ไม่ดี มันเกินปริมาณที่ร่างกายควรจะได้รับ รอดูอาการน้องเขาว่ากินแล้วดีขึ้นไหม แต่ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็พาไปหาหมอ หรือจะพามาหากูก็ได้นะ กูจะดูแลอย่างดีเลย หึๆ]

"ไอสัส ไม่ต้องยุ่งเลยมึงอ่ะ เมียกู กูดูแลเองได้"

[เมียแต่ทำรุนแรงจนเธอไม่สบายนี่น้องเขาไปทำไรให้มึงโกรธวะเควิน]

"ไม่เสือกดิ"

[กับพงกับเพื่อนก็บอกไม่ได้ ใช่คนที่มึงซื้อดอกกุหลาบให้ใช่ป่ะ ฮ่าๆ กูรู้น่าาา กูมีสายยย]

"จะใครก็ไม่เกี่ยวกับมึง ขอบใจมากที่อุส่ารับสาย เดี๋ยวถ้ามีอะไรค่อยโทรไปถามใหม่"

[ไม่เป็นไร เมียเพื่อนก็เหมือนมีเรา]

"Shut the fuck up!!! ไม่งั้นมึงเจอตีนกูแทนคนไข้แน่ไอหมอ"

[ฮ่าาาา หวงจริงเว้ยเห้ยคนนี้ เคๆ กูไม่กวนมึงละ แค่นี้แหละ ติ๊ด...]

เฮ้อ!!!! นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อน ไอหมอไม่มีปากให้พูดแล้วนะครับ อิงดาวเป็นของผมคนเดียว

แต่ทำไม ผมต้องห่วงเธอขนาดนี้ด้วยวะ ทั้งหวงทั้งห่วง แต่ไม่ได้หึงแน่นอน

ผมไม่ได้หึงเธอสักหน่อย เรื่องเมื่อวาน แค่ไม่ชอบหงุดหงิดที่เธอโกหก แค่นั้นเองครับ แค่นั้นจริงๆ

ใช่ป่ะวะ...ต้องใช่ดิ

ผมไม่มีทางหึงยัยคิตตี้หรอกน่าา ไม่มีทาง!!

 

 

 

.....................

ไม่หึงเลยจ้าพี่ ไม่หึงเล้ยยยยยย จับน้องกดกับเตียงจนน้องไม่สบายเนี่ย 555555

 

ความคิดเห็น