email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 10:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

ตอนที่ 19  

..

..

..

..

..

..

"ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นปัญหาที่ผู้ใหญ่จัดการเถอะนะ แค่เอยกับลูกอยู่เคียงข้างพี่ก็พอแล้ว" 

"พะ พี่!!!!"  

"อืมมม ไม่ดีเหรอ ก็ไม่ได้แก่ถึงขั้นจะเป็นน้าเป็นลุงเสียหน่อย" 

"แต่ แต่ว่า…" 

"เห็นพี่เป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่างชอบให้ใครต่อใครเรียกคุณอย่างนั้นเหรอ" 

"มันดูไม่เข้ากับคุณเลยต่างหาก" 

พี่ .. 

แค่คิดยังไม่เคย 

ถ้าต้องเรียกออกไปคงกระดากปากน่าดู 

คุณกันต์คิดอะไรอยู่นะ 

"อย่าไปไหนเลยนะเอย อยู่ด้วยกัน อยู่กับฉันที่นี่ ลูกกำลังโตเขาควรจะเติบโตมาด้วยความพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ" 

"ทุกวันนี้ก็ร่าเริงเกินใครแล้วนะครับ" 

"ตกลงเรายังอยู่ด้วยกันใช่ไหม" 

"ครับ แต่ในฐานะพ่อและแม่ของอันซีน และคนดูแลบ้านนี้ให้กับคุณ" 

"แต่เอยเป็นเมียพี่!!!" 

"คุณกันต์ เอยถามตรงๆ คุณกล้าแทนตัวเองว่าพี่ได้ตลอดไปจริงๆเหรอครับ" 

"อื้ม ทำไมล่ะ หรือเอยจะเรียกพี่ว่าพ่อจ๋ากับลูกไหม" 

!! 

น่ากลัว 

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป 

กระดากปากไม่พอยังแปล่งหูพิลึก 

"ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย" 

"เรียกจ๋าตามลูกดีกว่าครับ แหะๆๆ อ๊ะ!! คุณกันต์" 

"เอ๋~~" 

จ๋าของอันซีนชักจะชอบทำตัวเด็กลงทุกวัน อย่างเช่นในตอนนี้โถมกายกอดรัดผมบนโซฟา ไรหนวดแข็งๆทิ่มลงมาบนผิวไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บแต่มันจั๊กกะจี้จนอดที่จะหัวเราะทั้งๆที่ยังตกใจไม่ได้ 

"เอยเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ฉันลืมโกนหนวด หึหึ" ได้ทีซุกซอกคอจงใจให้หนวดโดนผิวผม

"แอ้!!! แอ๊ะะ!! จ๋าาา จ๋าาาา" มีเด็กแสบกำลังพังคอกกั้นอย่างหัวเสียเพราะไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่พ่อแม่กำลังปรับความเข้าใจ

"แสบ ช่วยเอยด้วย จ๋าแกล้งเอยยย"

"จ๋าา!! จ๋าา!! ฮึ่มมมมม" แยกเขี้ยวอีกแล้วครับ ขู่เก่งจริงๆลูกชายผม 

"จะเลิกแกล้งถ้าเอยเปลี่ยนใจไม่กลับไปอยู่ที่บ้าน" 

"แต่เอย …" 

"อ้อ เอยยังไม่เคยเห็นเกดเลยใช่ไหม" 

"คุณเกด" 

"น่าจะอยู่ตรงนั้นของที่คุณแม่เอามา" 

"อะไรเหรอครับ" 

"ไปดูด้วยกันสิ" 

คุณกันต์ลุกขึ้นและฉุกมือผมให้ลุกตามแล้วเดินไปหาอันซีนที่ยังคงพยายามพังคอกกั้น บนโต๊ะทำงานที่กล่องขนาดไม่ใหญ่มากวางอยู่เดาได้ว่าคงจะเป็นกรอบรูปของผู้หญิงที่เชื่อมโยงให้ผมได้มายืนอยู่ตรงนี้ 

"เอยเปิดสิ" 

"แต่ว่า …" 

"พี่อุ้มลูกอยู่ จะเปิดได้อย่างไรล่ะ" 

"ก็ได้ครับ" 

หลังรับคำผมพยายามแกะสก็อตเทปที่ติดมาด้วยความระวัง บรรจงกดคัตเตอร์ให้เบามือที่สุดจนเจอกับห่อกระดาษและบับเบิ้ลที่พันกระแทก ผมแกะต่อไปทีละชั้น ทีละชั้น จนกระทั่งปรากฏภาพหญิงสาวที่งดงามเกินคำบรรยาย รอยยิ้มที่ไม่ใช่เพียงแค่ริมฝีปากหากแต่เป็นดวงตาที่เปล่งประกายความสุข เธอคล้ายกับนางฟ้าในจินตนาการ

"คุณเกดสวยมากเลยครับ" 

"พี่เกด เรียกแบบนี้เกดคงจะชอบมากกว่า" 

"เอยไม่กล้า" 

"ทำไมล่ะ" 

"เธอสวย แต่เอยก็ไม่กล้าที่จะสบตากับเธอตรงๆ นางฟ้าของครอบครัวต้องเป็นแบบนี้เพราะ …" 

"เกดชอบเด็กมาก ฉันเชื่อว่าเกดต้องรักอันซีนและเข้าใจเอยเหมือนที่ฉันเข้าใจ" 

"ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะขอโทษครอบครัวคุณให้ความรู้สึกผิดนี้มันหายไปจากหัวใจ" 

"เราต่างก็เคยทำผิดพลาด ความรู้สึกของเอยเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ฉันเคยทำ ให้โอกาสพี่นะ ให้พี่ได้ดูแลเอยกับลูกนะครับ …" 

สารภาพตามตรง ... ผมเคยคิดอยากจะเอาคืน 

อยากจะลองแก้แค้นคุณกันต์ให้เจ็บแสบ 

แต่ทันทีที่รู้ว่าพี่อินมีส่วนเกี่ยวข้องหรืออาจจะเป็นสาเหตุหลักให้ผู้หญิงที่ชื่อเกดต้องตาย ความคิดทุกอย่างก็เปลี่ยนไป 

ผมไม่ได้หัวอ่อนยินยอมทำตามเขาเหมือนคนใจง่าย 

และบาดแผลที่ไม่เคยได้รับการรักษายังทำให้รู้สึกเจ็บปวดอยู่เสมอ 

แต่ทุกอย่างก็เพื่อพี่อิน ..

เพื่อให้พี่อินไม่ถูกทำร้ายหรือกลั่นแกล้ง 

เพื่อให้คุณกันต์จะไม่มีเวลาได้นึกคิดแค้น การที่ผมและลูกมาอยู่ที่นี่นั่นคงเป็นการตัดสินใจที่ถูก 

จนถึงวันนี้ผมบอกไม่ได้ว่าผิดถูกวัดจากอะไร แต่ผลลัพธ์หลังการตัดสินใจทำให้เราทั้งสามคนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข 

อันซีนแข็งแรงขึ้น กินข้าวเก่ง มีพัฒนาการที่ก้าวกระโดด ลูกมีทุกอย่างที่เด็กคนอื่นมี คุณกันต์เติมเต็มให้จนผมกลัวว่าสักวันอาจจะได้รับจนล้น แต่นั่นก็ดีกว่าขาดให้คนอื่นๆล้อเขา 

คำโทษอย่างจริงใจถูกส่งผ่านทางน้ำเสียง สายตา และความรู้สึกผิดที่ไม่ปิดบัง .. คุณกันต์บอกผมเสมอทุกครั้งที่มีโอกาส 

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เห็นรอยแผลเป็นตรงข้อมือที่ถูกมัด

รอยแผลผ่าตัดความยาว15เซนติเมตร

หรือแม้กระทั่ง .. หยดน้ำตาที่ไหลรินเมื่อรับรู้ถึงความทรมารตลอดการตั้งครรภ์ 

ทั้งหมด

เพียงพอหรือยังนะที่ผมจะให้อภัยผู้ชายคนนี้โดยไร้ข้อกังขา 

"เอย …" 

"ครับ" 

"เหม่ออะไร กอดรูปเกดแน่นเชียว" 

"หื้มม" 

กว่าจะรู้ตัวก็เป็นตอนคุณกันต์ทักเสียงดัง กรอบรูปคุณเกดอยู่ในอ้อมแขนของผมจริงๆ แต่ก็ไม่ได้อธิบายการกระทำนั้นผมเพียงแค่นำกลับไปอยู่ในกล่องเช่นเดิม

 "วางไว้ตรงไหนดีนะ" 

"ตามใจคุณสิครับ" 

"แต่พี่อยากตามใจเอย" 

"ถ้าตามใจเอยจริงๆ คุณก็เลิกแทนตัวเองว่าพี่จะดีที่สุด" 

"ฮ่าาๆๆ" 

"คิ่กกๆๆ"  

"มีคนหัวเราะตามจ๋าด้วย" 

"ฮี่ๆๆ คิ่กคิ่ก" 

"อารมณ์ดีเกินใครเลยนะเด็กคนนี้ เอ ผมเริ่มยาวสิ เดี๋ยวต้องไปว่ากรรไกรอยู่ที่บ้านไหน" 

"จะตัดให้ลูกเองเหรอเอย" 

"ครับ คนอื่นตัดแล้วร้องไห้ลั่นร้านเอยเลยไม่กล้าพาไปไหนอีกเลย"

บทสนทนา เสียงหัวเราะ ความสุขที่แผ่เป็นวงกว้างส่งมาถึงผู้ชายหนุ่มอีกคนที่ยอมทิ้งงานทันทีที่ได้รับข้อความจากลูกชาย 

..

..

..

..

"คุณหมอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" 

"สบายดีนะออย" 

"ดีมากเลยค่ะ ว่าแต่ .. พี่หมอมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า" 

"ทำไมเหรอ" 

"ออยเห็นพี่หมอเดินขมวดคิ้วมาแต่ไกล ทำงานหนักเหรอคะ" 

"อืม.. ก็นิดหน่อย" 

"ไม่หน่อยแล้วม้างงง นี่ค่ะ ช่วยได้ๆๆ" 

"......." 

"ไม่ใช่ยาพิษแน่นอน!! กินเลยๆๆ" 

ถึงจะรู้สึกไม่ชอบมาพากลแต่ธนาธรก็ไม่ได้ปฏิเสธหญิงสาว และทันทีที่ลิ้นรับรู้ถึงรสชาติ คุณหมอหนุ่มถึงกับแสดงสีหน้าเหยเก แทนที่อีกฝ่ายจะรู้สึกผิด อัมนิภากลับหัวเราะออกมาเสียงดัง 

"ฮ่าาๆ อร่อยไหมคะ" 

ยังคงทำหน้าบูดเบี้ยวพร้อมกับตวัดสายตาขุ่นเคืองให้คนที่กำลังหัวเราะเสียงดังค่อยๆเขยิบตัวออกห่าง 

"ออยแค่อยากให้หมอทำหน้าแบบอื่นบ้าง ความเครียดเก็บไว้แค่เรื่องงานก็พอ อย่าให้มันมาทำให้ชีวิตเราทั้งวันขุ่นมัวสิคะ" 

"ผมไม่ได้เครียดเรื่องงานหรอกนะ" 

"ถ้าเป็นสายชลยิ่งไม่น่าห่วง น้องสายถึงจะแสบแต่ก็น่ารักมากค่ะ ช่วยไล่หมาที่จะขโมยปลาเค็ม ช่วยป้าๆแม่บ้านเผาถ่าน ออยว่า .. บางทีแกก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากพ่อเท่านั้น" 

"นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่หมอเครียดกับความไม่รู้จักโตของลูก เอ่อ ... ออย เคยมีความรักไหม" 

"ความรัก .. เคยสิจ๊ะ จนถึงตอนนี้ก็ยังคงรักอยู่" 

"ผมไม่เคยเห็นออยมีแฟน" 

"บางทีความรักก็เกิดจากเราเพียงคนเดียว"

".ครับ ต่อให้เราพยายามสุดท้ายมันก็ไร้ค่า" 

"ออยไม่เคยพยายามหรอกจ๊ะ ไม่เคยแม้แต่ต้องการความรักกลับคืน" 

"ทำไมล่ะครับ ออยเองก็เป็นคนน่ารักคนหนึ่ง หมอสบายใจเสมอที่เราได้คุยกัน ไม่ว่าใครๆที่รู้จักต้องหลงเสน่ห์กันทุกราย" 

"แล้วทำไมหมอไม่เป็นหนึ่งในคนหลงเสน่ห์ออยบ้างล่ะ"  

"........." 

"........." 

"ออย" 

"อะ เอ่อออ .. ล้อเล่นหน่า!!! ฮ่าาๆๆ สวยๆอย่างออยขอโสดให้หนุ่มไปเสียดายเล่นแบบนี้ล่ะจ้าาา คริ~~" 

"ป๊าาาาาา"  

"น้องสายมาพอดี ออยขอต้วก่อนนะจ๊ะ ว่าจะไปหาเจ้าอันซีนคิดที่บ้านเสียหน่อย" 

"ครับ…." 

"อ้าววว พี่ออยจะไปไหนเหรอ" 

"ไปหาอันซีนกับเอยน่ะ ว่าจะชวนไปเดินแพไม้ตอนเย็น" 

"เห้ยยย สายไปด้วยดิ่ พูดแล้วอยากกินกุ้ยช่ายร้านพี่แฝดขึ้นมาเลย" 

"ได้ๆๆ งั้นพี่ไปหาเอยก่อนนะ" 

"คร้าบบบบ ป๊า!! มาทำอะไรตอนนี้เนี่ย" 

"แค่นี้ที่โรงพยาบาลก็ตามด่าป๊ากันไม่ต้องผุดต้องเกิด แล้วไหนล่ะ เรื่องที่ส่งข้อความมา" 

"ยักษ์กลับไปวัดแล้ว!! ไม่เท่เลยว่ะ อะ ครับบ ป๊าๆๆ สายมีอะไรจะบอก" 

"ไปทำเรื่องอะไรมา" 

"ป่ะโถะ!!! ทำเรื่องอะไรล่ะ สายจะบอกให้ป๊าตัดใจเรื่องเอย" 

"........" 

"ป๊ารู้ไหมว่าลุงผู้ใหญ่คือผัวของเอย พ่อของอันซีน ลุงผู้ใหญ่นะ ออกโรงปกป้องเอยทั้งๆที่อีกฝ่ายคือพ่อแม่กับเขา ป๊า!! อย่าดันทุรังรักเขาเลย" 

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้สายชล!!!" 

"ป๊านั่นแหละที่ต้องหยุด!! หยุดความคิด หยุดความรู้สึก ถ้าป๊ารักเอยจริงป๊าจะต้องยินดีที่น้องมีความสุข" 

"แล้วฉันล่ะ ฉันได้อะไร สายชล!!!" 

"ได้รักไง ไม่พอเหรอ บางคนเราก็ทำได้แค่รักเขาไม่ใช่ครอบครอง ถามใจตัวเองให้ดีเถอะว่ารักเอยจริงๆหรือแค่เพราะสงสาร" 

"......." 

"ตั้งแต่แม่ตายป๊าก็รักใครต่อใครไปเรื่อย" 

"ไอ้เด็กคนนี้!!" 

"เหวอๆๆ จะทุบลูกเหรอ!! โหดเกินไปแล้วคุณหมอธนาธร" 

"ฮึ่มมมม!!!" 

"เอยอ่อนโยน พูดเพราะ หรือถ้าให้พูดตรงๆเอยเหมือนแม่ทิพย์ ป๊ารักแม่ คนที่เหมือนแม่ก็เป็นได้แค่ตัวแทน ที่สำคัญ .. ถ้าเอยมาอยู่กับเรา ไอ้เด็กอันซีนก็ต้องมาด้วย ซนอย่างกับลิง!! วันนี้นะป๊าสายพามันไปที่ร้าน … บลา บลา บลา ~~" 

เริ่มต้นดูมีเหตุผลลงท้ายที่ฟ้องคุณพ่ออย่างถึงพริกถึงขิง ธนาธรเองถึงจะฉุนที่ลูกชายพูดความจริงอย่างไม่รักษาน้ำใจ แต่เพราะรู้ว่าทุกประโยคทุกถ้อยคำสายชลนั้นหวังดีต่อตนเองจึงไม่สามารถโกรธเคืองได้ลง 

..

..

..

..

..

..

..

------------------

ความคิดเห็น