ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-14
แบบอักษร

เช้าแล้วสินะผมได้แต่นั่งมองหน้าคนที่กำลังหลับตาพริม ที่มีร่องรอยชำไปทั่วตัวของมันจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ผมนั่งทบทวนเรื่องราวของเมื่อวาน ผมทำรุนแรงกับมันเกินไปหรือเปล่าเพราะความขาดสติของผม ตัวของมันเล็กบอบบางเหมือนผู้หญิงผิวขาวเนียนเหมือนผิวเด็ก แต่แววตาของมันดูเศร้าหมองโดดเดี่ยวและน่าสงสาร

"ทำไมมึงต้องเป็นลูกของฆ่าตกรด้วยนะ"ถ้ามันไม่ใช่ลูกของครอบครัวนั้นก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ถึงคนอื่นจะมองว่าผมเลวร้ายคุณไม่เป็นผมคุณไม่รู้หรอกการที่พ่อแม่จากไปต่อหน้าต่อตามันเป็นยังใง ระหว่างที่ผมไม่อยู่ที่ไร่คงมีเหตุการมากมายสินะ หนึ่งในนั้นคงมีเรื่องของมันอยู่ด้วย

ย้อนไปเมื่อ3วันก่อน ผมขึ้นไปกรุงเทพเพื่อจะไปเคลียงานที่บริษัท เพราะผมทิ้งงานไว้ให้ช้างเลขาของผมดูแลคนเดียว งานมันก็เยอะพอสมควรพอเพื่อนผมมันรู้ว่าผมไปกรุงเทพมันก็มาหา มันทิ้งคำพูดไว้

'นาฬิกาถึงมันจะหมุดกลับมาที่เดิม แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมามึงไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้'

สิ่งที่ผมทำไปผมคิดว่าผมคิดดีแล้ว ผมนั่งมองมันไปสักพัก

"อืออ"มันน่าจะตื่นแล้ว

"อะ คุณ"พอมันเห็นหน้าผม มันดูตกใจมากดวงตาสีดำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แววตาที่ฉายออกมาชัดเจนมากว่ามันกลัวผมแต่ไหน

"..."ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน

"มึงจะไปไหน"มันทำท่าจะลงจากเตียงโดนไปขนาดนั้นมึงยังลุกไหวอีกนะ

"ผมจะอึกจะไปทะที่กระท้อม"มันตอบออกมาดวงตาคู่เล็กไม่แม่แต่จะมองหน้าผม

"ใครให้มึงไป"มันก้มหน้าเงียบไม่มีคำตอบออกจากปากมัน

"กูถาม"ผมเอามือไปบีบคางมันให้มันพูดสีหน้สเจ็บปวดจากการที่ผมบีบค้างมันแรงขึ้น ทำให้มันพูดออกมา

"โอ้ย ฮึกไม่มี"มันร้องออกมาด้วยความเจ็บ

"ถ้ากูไม่ได้สั่งมึงก็ไม่มีสิทธิ์ เข้าใจมั้ย"

"ขะเข้าใจ ฮึก"

"ดี ทำตัวให้มันดีๆมึงจะได้ไม่เจ็บตัว"

"มึงอยู่ในนี้อย่าออกไปไหนถ้ากูกลับมาแล้วไม่เห็นมึงในห้องมึงเจอดีแน่"ผมพูดแค่นั้นแล้วลุกขึ้นไปแต่งตัวเพราะตอนนี้มันสายแล้ว เลยเวลาเข้างานของผมไปมากแล้วผมลุกออกจากเตียงเพื่อไปทำธุรในห้องน้ำจะได้ไปทำงานเสียที

"เอ่อ คุณ"ผมหยุดมองมันเพราะมันเรียกผมตอนนี้ผมแต่ตัวเสดแล้วกำลังจะลงไปข้างล้าง

"..."

"คือ ผมเอ่อ"

"มีอะไรมึงพูดมา"ผมรำคาณเพราะมันทำให้เผใเสียเวบา

"คุณผมขอลงไปข้างล้างได้มั้ย"มันมองผมอย่างมีความหวัง ผมก็ไม้ใช่คนที่เลยร้ายอะไรมากมาย

"ไม่ มึงอยู่ในนี้ไม่ต้องไปไหนเดียวกูจะให้คนเอาข้างมาให้กิน"ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินออกมองผมเผลอไปมองดวงตาของมันที่ดูผิดหวัง จากคำตอบของผม

p เจ้า

ตอนเช้าผมตื่นขึ้นมามองเห็นเขาที่นอนมองผมอยู่ และภาพเหตถการณ์เมื่อคนก็ฉายขึ้นมาในหัว ผู้ชายคนนี้หน้ากลัวแค่ไหน0ผมขยับตัวเพื่อจะกลับไปที่กระท่อมของตัวเอง ถ้าอยู่ที่นี้ผมคงได้ร้องไห้ต่อหน้าเขาแน่

แต่คนเผด็จการแบบเขาก็ออกคำสังที่ผมต้องทำตามเขา ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งใดๆ เขาให้ผมอยู่แต่ห้องนี้ไม่ให้ไปไหน แล้วเขาก็ออกไปทำงาน ผมก้าวลงจากเตียงช้าๆ

"โอ้ย เจ็บ"ผมได้แต่ระบายความเจ็บด้วยคำพูด ผมกัดฟันลุกขึ้นถึงจะเจ็บก็เถอะ จะถึงแล้วอีกนิดเดียวไม่ต้องงงนะว่าผมจะไปไหนผมจะไปเข้าห้องน้ำ ดีหน่อยที่ไม่มีสิ่งเนอะหนะรัหว่างขาผมเขาคงทำความสะอาดให้ผมแล้ว เกือบ10นาทีที่ผมอยู่ในห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสดก็ออกมาแต่งตัว

"ยืมเนื้อผ้าหน่อยนะ"ผมพูดกับตัวเองยืนมองเสื้อผ้าที่อยู่ข้างหน้า เขาคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย

"ตัวใหญ่จัง"เสื้อของเขาตัวใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ที่แย่กว่าคือรอยบนตัวผมมันคงมีทุกที่บนตัวผมสินะ

ก็อกๆ

'หนูเจ้า นมยกข้าวกับยามาให้คะ'เสียงของนมที่เรียกผม

"ครับ มาครับเดี่ยวผมยกเอง"ผมเดินไปเปิดประตูก็เห็นนมยกอาหารอยู่

"เอ่อ นมไม่เข้ามาเหรอครับ"

"ไม่หรอกคะ ถ้านายหัวไม่สั่งก็ไม่มีใครเข้าไปได้ เอาเป็นว่าหนูเจ้ากินข้าวกินยานะคะ เดียวนมจะมาเก็บ"

"เดี่ยวผมเก็บเองครับนม"

"หนูเจ้าอย่าขัดใจนายหัวเลยนะคะ ถ้านายหัวรู้เดี่ยวคุณเจ้าจะเอ่อ จะโดนทำโทษนะคะ"นมมองมาที่ผมที่ตอนนี้รอที่เขาทำไว้เต็มตัวไปหมด

"ครับนม"

"นมไปก่อนนะคะ"นมเดินออกไปแล้วผมอยู่คนเดียวในห้อง ผมไม่รู้จะทำอะไรเพราะไม่หิวข้าวเลย

"ปวดหัวจัง"ผมคงจะไม่สบายแน่เลยนอนพักสักหน่อยคงจะหาย ผมเดินไปนอนที่โชฟากลางห้องผมไม่กล้านอนเตียงเขาหรอก ฮ้าววบายครับ

 

#อิหนูลูกหนูตื่นมากินข้าวกินยาก๊อนเดียวอีพี่มันมากินตับนะ แค่กๆ

"เราจะไปช้าๆทั้งตอนอยู่แต่ในห้องนอน555

#ช่วงนี้ไรท์เตรียมตัวสอบแต่จะพยายามอัพให้นะ

:บัญชีตัวร้าย😢✌

 

 

ความคิดเห็น