email-icon facebook-icon

ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่าา ^/////^

12 พี่เลี้ยงของคุณลูกหรือไม้กัน...ของคุณพ่อ? 2

ชื่อตอน : 12 พี่เลี้ยงของคุณลูกหรือไม้กัน...ของคุณพ่อ? 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 พี่เลี้ยงของคุณลูกหรือไม้กัน...ของคุณพ่อ? 2
แบบอักษร

(ต่อค่ะ)... 

อศิราส่งตัวน้องแก้มอิ่มคืนให้ชุดา ดูเหมือนว่าหนูน้อยจะหิวนมขึ้นมาอีกแล้ว พอได้ขวดนมก็ดื่มใหญ่ ไม่ช้าก็หลับปุ๋ยไปทั้งที่ยังประคองขวดนมเอาไว้ในอุ้งมือจิ๋ว

อศิราอยู่เฝ้าดูเด็กหญิงจนแน่ใจว่าแกหลับสนิทแล้ว จึงขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเด็ก ทว่าไม่ทันได้ตั้งตัว กลับถูกคนที่ยืนรออยู่ไม่ยอมไปไหนคว้าแขนหมับ ทำเอาเธองง จำเป็นต้องเดินตามแรงดึงของเขาออกจากห้องไป ทั้งที่ยังงงอยู่ว่าทำไมอิรวัฒน์ยังอยู่ เขาไม่ไปคุยกับยลดาล่ะ?

แล้วนี่ก็ตั้งนานแล้ว ป่านนี้ยลดาไม่โกรธแย่แล้วเหรอ เล่นทิ้งเอาไว้แบบนั้น

“คุณจะลากฉันไปไหน เจ็บนะ” อศิราบ่น เขาเล่นกำมือเธอแน่นแล้วก็ดึงเอาดึงเอา นี่คนนะไม่ใช่ตุ๊กตายาง!

“โทษที แต่หน้าที่ของเธอยังไม่หมด อย่าลืมสิ เราตกลงกันแล้ว วันนี้เธอต้องเล่นละครเป็นแฟนฉัน ภารกิจยังไม่จบ”

“คุณไม่ชอบคุณยลดาขนาดนั้นเลยเหรอ...ช่างเถอะๆ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว จะให้ทำอะไรก็บอกมาแล้วกัน ฉันจะทำให้ทุกอย่างเลย” อศิราเอ่ยถามแล้วก็ตัดบทเสียเอง

ยลดาเป็นคนสวยมีบุคลิกที่เก๋ดูทันสมัย เป็นธรรมดาที่ผู้ชายน่าจะชื่นชอบ แต่ที่อิรวัฒน์ไม่สนใจฝ่ายนั้น คงเป็นเพราะเขายังคิดถึงรินรดา คุณแม่ของน้องแก้มอิ่มอยู่

เห็นอย่างนี้...ไม่น่าเชื่อว่าอิรวัฒน์จะเป็นคนจิตใจมั่นคง รักภรรยาไม่เสื่อมคลาย...ต้องถือว่า เขาเองก็มีดีกว่าที่เธอคิด

“งั้นก็ดี อยู่เฉยๆทำตามฉันก็พอ” ชายหนุ่มก้มหน้าลงมากระซิบสั่งเสียงเข้มดุ อศิราตาโต ตกใจที่จู่ๆอีกฝ่ายก็พรวดพราด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน

เธอมองหน้าเขาไม่ชัด...ความใกล้ชิดขนาดที่ราวกับได้แลกเปลี่ยนลมหายใจกันโดยไม่ตั้งใจ ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นแรงระทึกขึ้นมากะทันหัน เธอกะพริบตา ตื่นตระหนกเพราะอ้อมแขนแกร่งของเขาที่กระหวัดโอบกอดเธอเอาไว้แน่น

“คุณอิรวัฒน์...”

“อยู่นิ่งๆ แยมมองอยู่” ชายหนุ่มตัดบท กดหลังศีรษะให้ใบหน้าของเธอแนบชิดไปกับอกแกร่งที่ใจเต้นแรงไม่แพ้กันของเขา อศิราถึงกับร้อนผ่าว จั๊กจี้ในหัวใจแปลกๆบอกไม่ถูก

แล้วเธอก็รู้สึกได้ว่าริมฝีปากอุ่นๆของเขาแนบชิดอยู่กับหน้าผาก...อิรวัฒน์จุ๊บเหม่งเธอด้วย คุณพระคุณเจ้า!! 

 “คุณ...ห้าหมื่นที่เราตกลงกัน ฉันไม่ได้คิดรวมจุ๊บหน้าผากเอาไว้ด้วยนะ” เธอกระซิบบอกเขาเสียงเบา แต่เข้ม เอาจริงเอาจัง

“งั้น...จะเพิ่มเงินให้ก็ได้”

“เอ๊ะ!”

ฟอด!! 

อศิราตาโต ไม่ใช่แค่หน้าผากของเธอ แต่เขายังหอมแก้มเธอเข้ามาเต็มเหนี่ยวเลยด้วย!!

เกินไปแล้ว นี่มันเกินไป!!  

อศิราอ้าปากจะต่อว่า เธอแค่รับจ้างเป็นแฟนปลอมๆ เรื่องอะไรจะมาเข้าถึงเนื้อถึงตัวกัน ต่อให้เงินมากแค่ไหนก็มาซื้อคนอย่างเธอไม่ได้หรอกย่ะ!

“คุณจะบ้าเหรอ...”

“หยุด อย่าขยับ อยู่นิ่งๆ”

อิรวัฒน์ไม่รอฟังเสียงเธอเลย จับหน้าเธอกดเข้ามาซุกกับอกกว้างแข็งตึงเปรี๊ยะของเขา ทำเอาอศิราพูดไม่ออก สำลักน้ำลายตัวเอง เสียงของเธอเหลือเพียงอู้อี้ ซึ่งดังไม่พ้นลำคอออกมาได้ ต่างจากยลดาที่เห็นภาพทุกอย่าง และถึงกับทนไม่ได้อีกต่อไป

“นี่มันอะไรกันคะ เดี๋ยวนี้พี่โอมตกต่ำถึงขนาดต้องมายุ่งกับคนใช้เลยเหรอ!?”

ยลดาผิดหวังอย่างแรง เธอไม่อยากเชื่อเลยกับภาพที่เห็นต่อหน้า...อิรวัฒน์ทิ้งเธอเพราะชอบรินรดายังพอว่า แต่นี่...

ก็แค่คนงานในบ้าน ถึงจะหน้าสวยเหมือนรินรดาแต่ก็แค่ “คนรับใช้!”  

ยลดาทนดูไม่ได้ เธอผิดหวังอย่างแรง ตั้งใจจะมาช่วยปลอบใจเขาที่เมียตาย ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาระเริงอยู่กับคนรับใช้ ไม่ได้สนใจเธอเลย!

“ผู้หญิงคนนี้ก็แค่หน้าเหมือนรินรดา แต่ยังไงก็ไม่ใช่รินรดา พี่โอมอย่าเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นตัวแทนรินรดาเลย ทิ้งอดีตไปซะเถอะ รินรดาตายไปแล้ว พี่โอมต้องมีชีวิตต่อไปนะคะ!”

ยลดาดึงแขนเขา ต้องการให้ชายหนุ่มหันมามองเธอบ้าง เธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอศิราตรงไหนเลย ทั้งยังเหมาะสมกับเขามากกว่าตั้งไม่รู้กี่สิบเท่า แต่ทำไมอิรวัฒน์ปรายตามองมาที่เธอนิดเดียวก็เมินใส่กันเสียแล้ว

หญิงสาวเม้มปากแน่น ขบฟันกัดปากอิ่มของตัวเองจนรู้สึกเจ็บ เธอเจ็บปวดเพราะอิรวัฒน์มาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยเลิกสนใจเขาได้สักที พอมีความหวังขึ้นมาเธอก็อุตส่าห์กลับมาหาเขา แต่สิ่งที่พบกลับทำให้เจ็บปวด ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอโทษนะแยม...พี่ลืมไม่ได้...”

อิรวัฒน์หันกลับมาตอบโต้ทันที สีหน้าเขาจริงจังจนทั้งยลดาและอศิราต่างก็อึ้ง...

“พี่ฝังใจกับรินมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว อยากพบเขามาโดยตลอด...ความทรงจำที่มีกับเขา จะผ่านไปนานแค่ไหนก็ลืมไม่ลง...คงจริงอย่างที่แยมว่า พี่เป็นคนยึดติดกับอดีต แต่ที่เป็นอย่างนั้น...ก็เพราะว่าอดีตมันมีความสุข มันมีค่าควรให้เรานึกถึง...”

อิรวัฒน์ตัดสินใจเอ่ยกับยลดาตรงๆ เธอทุ่มเทมาให้เขาด้วยความหวังและตั้งใจขนาดนี้ มันคงไม่ยุติธรรมเลย หากเขาจะหลอกเธอเอาไว้ด้วยความหวังลมๆแล้งๆ

หญิงสาวถึงกับน้ำตาไหลพราก เธอไม่เข้าใจเขาเลย...รินรดามีดีอะไร ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยสนใจเขาด้วยซ้ำ!

“ใครๆก็มองออก มีแต่พี่โอมที่เป็นฝ่ายหลงรักรินรดา ยัยนั่นไม่เคยสนใจพี่เลย แยมไม่เข้าใจ ทำไมต้องยึดติดกับอดีตเมื่อสิบปีก่อนขนาดนี้ด้วย รินรดาอาจไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่พี่เคยเจอเมื่อตอนนั้นก็ได้!”

“ต้องใช่สิ ไม่ใช่รินแล้วจะเป็นใคร หน้าตาแบบรินจะมีเยอะหรือไง...หือ...?”

พูดไปแล้ว อิรวัฒน์ก็ชะงัก นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมามองอศิราพร้อมๆกันกับยลดา

นั่นสิ หน้าตาหวานๆน่ารักแบบนั้น ยังมีอยู่ตรงนี้อีกคน หรือว่าเด็กหญิงน่ารักที่เขาเคยพบเมื่อสิบปีก่อนจะเป็น...

“ไม่ใช่หรอก...ไม่ใช่แน่ๆ...” อิรวัฒน์ส่ายหน้าไปมา เขาคิดว่าไม่น่าจะใช่...

“ไม่ใช่อะไรเหรอคะ?” อศิรางง พยายามจะจับต้นชนปลาย เหมือนว่าอิรวัฒน์จะชอบรินรดามาตั้งแต่สมัยเด็กๆ... 

“อศิราหน้าเหมือนรินรดาก็จริง แต่เด็กที่พี่โอมเจอเมื่อสิบปีก่อน อยู่ที่โรงเรียนเอกชน ค่าเรียนแพงหูฉี่ มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!” ยลดาตัดบท โมโหที่อิรวัฒน์เอาแต่หมกมุ่นกับอดีต เธอมั่นใจว่าเด็กหญิงที่เป็นความประทับใจของเขา ไม่ใช่รินรดาแน่นอน ยิ่งอศิราด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ใหญ่

เด็กยากจนเป็นแค่คนรับใช้ ฐานะต่ำต้อย ไหนเลยจะไปทำอะไรในโรงเรียนเอกชนชื่อดังที่ค่าเล่าเรียนแพงหูฉี่ที่เดียวกับพี่โอมได้

รักแรกที่อิรวัฒน์เคยเล่าให้เธอฟังนั้น ไม่มีตัวตนอยู่หรอก คนที่เป็นความจริงที่เขาควรสนใจยิ่งกว่าใคร ก็คือเธอคนนี้ต่างหาก!

“เมื่อสิบปีก่อน...ที่โรงเรียนเอกชนค่าเรียนแพง...” อศิราตาโต ทวนคำพูดของยลดา ความทรงจำหมุนกลับไปในวันนั้นเมื่อสิบปีก่อน

เธอจดจำได้แม่นยำ เพราะเรื่องในวันนั้นเป็นความทรงจำที่มีความสุขและเธอก็ประทับใจ “พี่ชาย” มาโดยตลอด...

อศิราก็ไม่รู้ว่าแม่คิดอะไร จึงพาตัวเธอจะไปสมัครเข้าเรียนโรงเรียนเอกชนที่หรูหรา ระหว่างที่เธอรอแม่คุยกับผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่นั้น เด็กหญิงอศิราก็ซุกซน เดินไปเกาะขอบหน้าต่าง เห็นพี่ชายตัวโต กำลังก้มๆเงยๆอยู่ในดงสวนดอกไม้หนาทึบ ท่าทางเขากำลังหาของสำคัญมากๆอยู่ เนื้อตัวเปื้อนมอมแมมไปหมด แต่ก็ยังไม่หยุดหา

เด็กหญิงวิ่งออกไปหยุดยืนใกล้ๆ ส่งเสียงถามด้วยความอยากรู้

‘พี่หาอะไรเหรอ?’ 

‘นาฬิกาน่ะ...เมื่อกี้ทะเลาะกับเพื่อน แล้วมันโยนนาฬิกาของพี่เข้ามาทางนี้...แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย’ พี่ชายตัวโตเอ่ยบอกโดยไม่ได้หันมามองหน้าคนถามด้วยซ้ำ

‘นาฬิกาเหรอ...หาไม่เจอก็ซื้อใหม่สิ หรือว่ามันแพงมาก?’ เด็กหญิงอศิราถามต่อด้วยความสงสัย ขณะเดียวกันก็กวาดตาช่วยเขาหาของไปพร้อมกัน

‘พี่ก็ไม่รู้ว่ามันแพงหรือเปล่า...แต่มันเป็นของที่คุณแม่ซื้อให้ในวันเกิด...มันเป็นของสำคัญสำหรับพี่มากๆเลย’ 

‘ของที่แม่ซื้อให้เหรอ...’ อศิราได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า โจนเข้าไปกลางดงดอกไม้ที่หนาทึบ ลงมือค้นหาช่วยอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ นั่นทำให้เด็กหนุ่มหันขวับมา จ้องมองเธออย่างงุนงง

‘ทำอะไรน่ะ?’ 

‘หนูก็ช่วยพี่หาของสำคัญไงล่า’ บอกโดยไม่มองหน้าเขา เพราะตั้งใจค้นหานาฬิกาตามสุ่มทุ่มพุ่มไม้อย่างขะมักเขม้น

‘ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวตัวจะเลอะเทอะ กิ่งไม้มันเยอะด้วย เดี๋ยวได้แผล...’ 

‘โอ๊ะ’  

เด็กหนุ่มพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ต้องสะดุ้งน้อยๆเพราะเสียงอุทานของอศิรา เขารีบเขามาหาเด็กหญิง เห็นเธออมนิ้วมือที่โดนกิ่งไม้เกี่ยวจนได้แผลเลือดซิบเอาไว้ ก็อดร้อนใจไม่ได้

‘นี่ไง บอกแล้วว่าอย่าเข้ามายุ่ง ได้แผลสกปรก เฮ้! เอาเข้าไปอมในปากได้ยังไง มานี่ จะพาไปล้างมือ’  

‘ไม่เป็นไร แผลแค่นี้เอง’ อศิราถอยหลังหนี ไม่ยอมให้อีกฝ่ายจับตัวเธอ แผลแค่นี้ ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก เธออยากหานาฬิกาให้เขามากกว่า ‘หนูจะช่วยหานาฬิกา ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ แผลเจ็บนิดเดียวก็หายแล้ว หนูไม่เป็นไร’  

โบกมือว่อน พร้อมทั้งส่ายหัวบอกเขา แล้วก็ก้มหน้าก้มตาหานาฬิกาต่อ ทำราวกับว่าเป็นของของตัวเองที่หล่นหาย

อศิราตั้งใจหามาก นั่นเพราะเธอคิดว่า หากเป็นของที่แม่มอบให้เธอ...เธอก็ต้องตามหาให้ถึงที่สุดเหมือนกัน...อศิอยากช่วย...อยากให้พี่ชายได้ของสำคัญกลับคืนมาเร็วๆ

จะว่าไปแล้ว...พี่ชายรูปหล่อน่ารักในวันนั้น...ก็มีส่วนละม้ายคล้ายกับอิรวัฒน์คนนี้เหมือนกันนะ... 

อศิราตาโต เมื่อภาพความทรงจำในอดีตมาซ้อนทับกับปัจจุบัน เธอถึงกับสะดุ้ง กะพริบตาถี่ๆ เมื่ออิรวัฒน์ร้องเรียกเสียงดัง

“เป็นอะไรของเธอ เหม่ออะไรอยู่อศิรา?”

“เอ่อ...ฉัน...ฉันคิดว่า...”

กำลังจะบอกเขาว่าเธอเองก็เคยไปนะ โรงเรียนเอกชนค่าเรียนแพงหูฉี่ที่พูดกันมา แต่ยลดาเอ่ยเสียงแหลม ขัดขึ้นเสียก่อน

“เลิกทำเป็นไม่สนใจแยมได้แล้ว คนที่พี่โอมควรสนใจที่สุดก็คือแยม ไม่ใช่เด็กรับใช้ ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนั้นนะคะ!”

ยลดาเอ่ยเสียงดัง ดึงความสนใจของชายหนุ่มกลับไปที่เจ้าตัว และขัดจังหวะที่อศิรากำลังจะเอ่ยกับอิรวัฒน์ด้วย

หัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาด้วยความหวังของอศิรา พลันวูบหาย

นั่นสิ ต่อให้เธอเป็นเด็กคนนั้นจริงๆ แล้วอิรวัฒน์จะมาสนใจอะไรกับเธอกัน ในเมื่อคนที่เขารักตอนนี้ก็มีแต่รินรดาอยู่ดี อดีตตั้งสิบปีผ่านมาแล้ว จะมีค่าอะไรในความรู้สึกของเขาอยู่อีก

ถ้าบอกไปว่าเธอคือเด็กคนนั้นจริงๆ แล้วเขาไม่เชื่อ จะหาว่าเธอแอบอ้าง หลอกลวงเขาเพื่อหวังผลอะไรหรือเปล่า...อศิราทราบฐานะของตัวเองดี เธอเป็นได้แค่พี่เลี้ยงของน้องแก้มอิ่ม เพราะในเวลานี้หนูน้อยต้องการเธอมากกว่าใครๆ...

แต่สักวันเมื่อเด็กหญิงเติบโตขึ้นและไม่ต้องการเธอแล้ว...ถึงเวลานั้นเธอก็ต้องหมดประโยชน์ ไม่จำเป็นสำหรับที่นี่อีก

เพราะฉะนั้น...เรื่องที่ผ่านมาแล้วอาจจะไม่จำเป็น คงจะมีแต่เธอเท่านั้น...ที่ใจเต้นแรง ตื่นเต้น และเชื่อโดยไม่ต้องคิดมากเลย

อิรวัฒน์ก็คือพี่ชายคนนั้นเมื่อสิบปีก่อน ต้องเป็นเขาแน่ๆ!!

 

************************************* 

******อศิไม่กล้าบอกค่ะ ทำยังไงดีน้อ พี่โอมจะรู้มั้ยว่าตัวเองหลงรักผิดคนอ่ะ สงสารอศิจังเลยค่ะ  

ตอนนี้ยัยหนูออกน้อยหน่อย ไว้ต่อตอนหน้านะคะ แอบกระซิบบอกว่าน้องแก้มอิ่มของเรา มีความร้ายไม่เบาเลยนะคะ อิอิ ^_< 

ความคิดเห็น