ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 06

ชื่อตอน : เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 06

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 06
แบบอักษร

- เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 06 - 

 

 

เขาแทบกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ดูเอาเถิดพอเขาบอกให้นางเตรียมตัวปรนนิบัติเขา นางถึงกลับมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวงขนาดนั้นเชียวหรือ เขาหาใช่บุรุษนิยมความรุนแรงไม่ นี่สมองน้อย ๆ ของนางกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่นะ ใบหน้าแดงเรื่อน่ามองทำให้เขามิอาจหักห้ามใจ ดึงรั้งร่างบางให้มาโอบกอดแนบกาย ก่อนจะฉกชิงริมฝีปากบาง เพื่อลิ้มรสชาติหอมหวาน

"อื้อ" ยิ่งร่างบางขัดขืนเขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดมากขึ้นเป็นเท่าตัว มือหนาดึงรั้งร่างบางมิให้ขัดขืน บรรจงมอบรสจูบหวานล้ำเป็นบทเรียน สั่งสอนสตรีที่กล้าหนีออกไปเที่ยวนอกวัง

"ทะ ท่านอ๋องเพคะ อื้อ" ร่างบางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แทบหมดแรง ในยามที่เขาเปิดโอกาสให้นางมีโอกาสได้หายใจ หึ เห็นใบหน้าแดงเรื่อของนางแล้วช่างน่ากลั่นแกล้งยิ่งนัก

"ครั้งหน้ายังจะกล้าหนีออกไปเที่ยวด้านนอกอีกหรือไม่" เขาเอ่ยถามร่างบางที่ยังไม่หยุดหอบอีกครั้ง หากเขาไม่ลงโทษนางคงต้องแอบหนีออกไปอีก และหากเขาปล่อยให้นางทำเช่นนั้น นางอาจถูกปองร้ายเอาได้ แล้วแบบนี้จะมิให้เขาเป็นห่วงได้อย่างไร

"อื้อ หม่อมฉันมิกล้าแล้วเพคะ" นางเอ่ยตอบเขาแต่ใบหน้ากลับซุกลงที่อกแกร่งเพื่อหลับซ่อมรอยแดงที่สาเหตุมาจากเขาเป็นผู้กระทำล้วน ๆ ยิ่งเห็นแบบนี้แล้วยิ่งทำให้เขาเอ็นดูนางมากขึ้นเป็นเท่าตัว

"หากเจ้ากล้าทำอีก ครั้งนี้เปิ่นหวางจะไม่อภัยให้เจ้าแน่"

"หม่อมฉันมิกล้าจริง ๆ เพคะ ท่านอ๋อง" เขาจะเชื่อนางสักครั้งก็ย่อมได้ แต่ถ้าหากนางกล้าแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นอีกครั้ง เขาจะไม่ละเว้นนางเช่นครั้งนี้แน่ แต่ความผิดครั้งนี้แม้นเขาจะบอกว่ายกโทษให้ มิคิดถือสาหรือเอาความ แต่นางก็ต้องโดนทำโทษอยู่ดี ถึงอย่างไรคืนนี้นางก็ต้องปรนนิบัติเขาในฐานะพระชายาของเขาอยู่ดี

"แล้วตอนนี้เจ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่" ร่างบางรีบเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตากลมโตนั่นดูตลกเสียจนน่าขัน เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรืออย่างไรกัน

"ท่านอ๋องทรงหมายถึงเรื่องใดกันเพคะ" เขามั่นใจว่านางรู้ แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เพื่อจะเอาตัวรอด

"อ๊ะ ท่านอ๋อง" นางดูตกใจมากที่อยู่ ๆ เขาก็ขยับกายเข้าหา ขึ้นคร่อมร่างบาง เอาไว้บนเตียงมิให้นางขยับหนีไปไหนได้ หรือว่าเขาจะไม่รอให้ถึงคืนนี้ดีนะ จับร่างบางลงโทษตอนนี้ก็เป็นความคิดที่มิเลวเลยทีเดียว

"ท่านอ๋องอย่าเพคะ อื้อ ท่านอ๋อง" ยิ่งนางเอ่ยห้ามเขาก็ยิ่งขยับบดเบียดร่างกายเข้าไปเบียดเสียดร่างบางจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน การได้เห็นร่างบางเขินอายแบบนี้ ทำให้เขามีความสุขยิ่งนัก

"อย่าอะไรหรือ หืม เจ้ากำลังคิดว่าเปิ่นหวางคิดจะทำสิ่งใด"

"หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ อื้อ ท่านอ๋องอย่าขยับเข้ามาเพคะ" ร่างกายของเขาทาบทับร่างบางของนางจนตอนนี้ร่างกายของเขาเริ่มที่จะร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดที่กลั่นแกล้งนางด้วยวิธีนี้กัน

"เจ้าอยากให้เปิ่นหวาง บอกหรือไม่ ว่าเปิ่นหวางคิดจะทำสิ่งใดกับเจ้า"

"ไม่เพคะ ไม่ต้องบอก หม่อมฉันมิอยากรู้เลยเพคะ" นางส่ายหน้าเสียจนเส้นผมปกใบหน้างาม เขาจึงยื่นมือไปเกี่ยวปอยผมทัดหูของนางเอาไว้ ใบหน้างดงามของนางไม่ควรมีสิ่งใดมาปิดบัง ร่างบางหลับตาปี๋เมื่อเห็นเขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้

ปั่ก

"โอ๊ย ท่านอ๋องหม่อมฉันเจ็บนะเพคะ" เขาอยากกลั่นแกล้งนางจึงยื่นนิ้วไปดีดที่หน้าผากของนาง หนึ่งที เป็นเหตุใดได้รับสายตามิพอใจกลับมาเป็นสิ่งตอบแทน ดูเหมือนอารมณ์เขินอายของนางเมื่อครู่จะหายไปหมดเสียแล้ว

"เจ็บมากหรือไม่ ให้เปิ่นหวางดูหน่อย" เขาไม่รอให้นางอนุญาต รีบยันกายขึ้น ดึงรั้งร่างบาง เข้าแนบอก กอดเอาไว้หลวม ๆ จากนั้นก็บรรจงวางนิ้วลงเบา ๆ ที่ริ้วแดงบนหน้าผากของนาง

"เปิ่นหวางขอโทษ"

"ท่านอ๋องเพียงแค่กล่าวคำขอโทษแล้วหม่อมฉันจะหายเจ็บหรือเพคะ" หึ ดูเอาเถิดพอเขาก่อความผิด นางก็ลืมความผิดของตนเองไปเสียแล้ว ช่างน่าตีเหลือเกินสตรีผู้นี้

"แล้วเจ้าจะให้เปิ่นหวางรับผิดชอบเช่นไรเล่า หืม..... เจ้าถึงจะหายเจ็บ พระชายา" เพียงเขาเอ่ยเรียกขานนางด้วยศักดิ์นี้ร่างบางก็หลบสายตาหนีเขาแทบจะทันที

"หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ"

"ฟู่" แม้นนางจะบอกว่าไม่ทราบ แต่เขาก็เลือกที่จะเป่าลมเบา ๆ ลงที่หน้าผากของนาง ใบหน้าขาวนวลบัดนี้แดงเรื่อน่ามอง เขาอดใจมิไหวจุมพิตลงที่หน้าผากของนางเบา ๆ เป็นการขอโทษ พร้อมกับปลอบโยนความเจ็บที่นางได้รับจากการกระทำของเขา แต่พอทำแบบนี้เขากลับอยากทำมากกว่านี้เสียแล้วสิ เขาขยับใบหน้าใช้ปลายจมูกสัมผัสเบา ๆ ที่แก้มนวล ก่อนจะหอมแก้มนางสูดดมเสียจนเต็มปอด

"ท่านอ๋อง"

"เจ้าจะห้ามเปิ่นหวางก็ได้นะ" นางไม่ตอบแต่หลบสายตาเขา หันหน้าหนีไปอีกทาง เขาจึงยื่นมือไปช้อนร่างบางเข้าหา สบมองตาของเขา ก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ลงบนกลีบปากบางชมพูระเรื่อ ก่อนจะค่อย ๆ บดเบียดริมฝีปากหนาดูดกลืนความหวานจากร่างบางจนพอใจ เขาปล่อยให้นางร่างหอบเอาอากาศเข้าปอดเพื่อหายใจ ก่อนจะบดจูบเร่าร้อนเพื่อสั่งสอนร่างบางอีกครั้ง นางใช้กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงที่อกแกร่งของเขาเบา ๆ เรี่ยวแรงเพียงเท่านี้คิดหรือว่าจะทำให้เขาเจ็บได้ มีแต่มือของนางจะเจ็บเปล่า ๆ

เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบแขนทั้งสองข้างของนางยกขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะใช้มืออีกข้างช้อนใบหน้างามขึ้นมามองเขาตรง ๆ

"ท่านอ๋อง"

"เปิ่นหวางคงมิอาจทนรอให้ถึงตอนเย็นได้ เช่นนั้นเจ้าคงต้องปรนนิบัติเปิ่นหวางตั้งแต่ตอนนี้เสียแล้ว เจ้าคงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่" นางเมินหน้าหนีเขาก่อนจะเอ่ยวาจาแผ่วเบาออกมา

"หม่อมฉันจะไปต่อว่าอะไรท่านอ๋องได้เล่าเพคะ อื้อ" เพราะคำตอบของนางถูกใจเขา เขาจึงให้รางวัลด้วยการจุมพิตหนัก ๆ ลงที่ริมฝีปากบางของนางอีกหนึ่งที

"เจ้าตอบเช่นนี้เปิ่นหวางคงมิอาจปล่อยเจ้าไป เจ้าก็น่าจะรู้ดีมิใช่หรือ หืม" เขาถามย้ำร่างบางอีกที ทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าถึงอย่างไรเขาก็มิปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระอย่างแน่นอน

"หากหม่อมฉันทำให้ท่านอ๋องทรงพอพระทัยได้หม่อมฉันล้วนยินดี อื้อ" นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางมีโอกาสได้กล่าวออกมา เพราะหลังจากนั้นเขาก็ไม่ปล่อยให้นางได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก แม้นแต่คำเดียว

ความคิดเห็น