ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

7

 

เว่ยอู่เซี่ยนเดินหน้าแดงออกมาจากที่พักของหลานวั่งจี ร่างกายขาวอรชรบิดม้วยพลางเดินไปทางที่พักของตนเอง เรื่องเมื่อสักครู่ที่เกิดขึ้นทำเอาเว่ยอิงไปไม่เป็นไปหลายนาที ก่อนจะผลักอีกคนแล้วรีบเดินออกมา

อ้ายยยย...เว่ยอู่เซี่ยนเขินจนตัวจะแตกอยู่แล้ว

 

 

 

เดี๋ยวนะ! เมื่อครู่เขากับหลานจ้านไม่ได้ทำอะไรมิดีมีงามกันนะ

 

20 นาทีที่แล้ว

"ไม่! ช่วยข้าด้วย! ใครก็ได้ ช่ว-"เว่ยอิงโดนหลานจ้านใช้คาถาปิดปากทันทีที่เขาเริ่มตะโกนเสียง คนน้องดิ้นไปมาอยู่คนเดียวบนเตียง ตนในตอนนี้ดดนพันธนาการจนไม่ว่าจะทางไหนก็หาทางหลุดออกไปไม่ได้

"ช่วยเงียบสักครู่แล้วฟังข้า!"หานกวงจวินยื่นหน้าเข้ามากระซิบบอกเบาๆ เอาหายใจอุ่นร้อนของเจ้าของห้องรดเบาใบหน้าเพราะอะไรไม่รู้ตนเองร้อนหน้าร้อนตาเสียจนผินหน้ามาอีกทาง เพราะใกล้กันเกินไปนั่นแหล่ะ ตอนจึงไม่คิดถีงผลที่ตามมา

ฟึบ

ริมฝีปากและปลายจมูกของหานกวงจวินปัดโดนแก้มของเขาเบาๆ ถึงแม้ไม่มีเสียงฟอดเอามาแต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายสูดอากาศจากแก้มเขาไปไม่น้อยเหมือนกัน

เว่ยอิงหน้าร้อนผ่าวกว่าเดิม แดงกล่ำเป็นผลตำลึงสุกที่ไม่ว่าใครเห็นก็คงเห็นเช่นเดียวกับหานกวงจวิน

'เว่ยอิงควรค่าแก่การทนุถนอมกว่าอะไรทั้งสิ้น'

แต่จะว่าเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า หลานจ้านเองยังแทบเก็บตนเองที่เป็นพิษภัยต่อเจ้าของแก้มหอมนี่ไม่ไหว

เว่ยอิงได้สติก่อน จึงผละหน้าออกจากหลานจ้านเบาๆ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เว่ยอิงจึงตัดสินใจล้มตัวนอนคลุมโปงบนตั่งเตียงของเข้าของห้อง ใบหน้าหวานยังแดงไม่จางลงแต่เพียงคิดความรู้สึกร้อนผ่าวที่ข้างแก้มเมื่อสักครู่นี้ ก็แดงจัดกว่าเดิม หากเดินออกไปในสภาะนี้ ศิษย์คนอื่นในสำนักคงคิดว่าเราเอาสีชาดมาป้ายหน้าเป็นแน่

 

นั่นคือเหตุผล ว่าทำไมเว่ยอู่เซี่ยนจึงมาเดินเตร็ดเตร่บิดตัวไปมาเหมือนคนเมาอยู่เช่น

เขาเขินหลานจ้านอย่างไรเล่า!

เว่ยอิงเป็นชายก็จริง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคุณชายรองตระกูลหลานเป็นบุรุษที่พรั่งพร้อม ทั้งรูปทรัพย์ ทั้งฐานะ ทั้งตระกูล แต่คิดแล้วก็อดหันกลับมามองตัวเองไม่ได้

เว่ยอู่เซี่ยนก็แค่เด็กไร้ค่าคนนึงที่ประมุขจางเก็บมาเลี้ยง

ดูท่าแล้ว...หากเขายังมิคิดหยุดความคิดอันเตลิดเปิดเปิงนี้ คงได้ช้ำใจตายเพราะพิษรักจากหานกวงจวินเป็นแน่

เว่ยอิงตั้งปณิธานกับตนเองอย่างแน่วแน่ ก่อนจะตั้งท่าเดินออกไปอย่างมั่นคง

เพราะมิเคยแม้แต่จะฝึกวรยุทธ์ประสาทสัมผัสจึงหาได้ดีไปกว่าใครเพื่อน จึงมิรู้ว่าดวงตาสีนิลลอบมองอยู่อย่างปองร้าย

 

 

8 โมงเช้า

"ท่านพี่เว่ย วันนี้ข้ามีนกแก้วมาอวดท่านด้วย"เนี่ยหวายซังเดินเข้ามาทักพร้อมกับกรงนกแก้วเล็กๆสีทอง

"ไหนๆ? เจ้าไปจับที่ไหนมา?"

"ที่ด้านหลังเขาน่ะขอรับ ตรงนั้นมีของสวยงามละลานตาเต็มไปหมด"เนี่ยหวายซังยกกรงนกขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะป้องปากคุยกับเว่ยอู่เซี่ยนอย่างลืมตัว

 

ปัง!

"เว่ยอู่เซี่ยน เนี่ยหวายซัง"เสียงทุ้มทรงอำนาจของอดีตประมุขดังขึ้นขัด

"ขอรับ/ขอรับ"

"กักขังหน่วงเหนี่ยวสัตว์ ผิดกฎตระกูลหลาน พูดคุยกันในเวลาเรียนผิดกฎตระกูลหลาน"ศิษย์ต่างสกุลทั้งคู่อ้าปากค้าทันทีที่ได้ยิน

"ล..แล้ว.."

"คัดกฎบ้านตระกูลหลาน 200 จบ"เว่ยอู่เซี่ยนและเนี่ยหวายซังแทบจะลงไปไถลตัวกับพื้นทันทีที่ได้ยินบทลงโทษ เสียงคร่ำครวญดังขึ้นในห้องเรียน สร้างทั้งความขบขันและเอือมระอาในกับศิษย์คนอื่นๆภายในห้อง

โธ่ เว่ยอู่เซี่ยนหนอเว่ยอู่เซี่ยน

 

2 ทุ่ม

คุณชายเว่ยและเนี่ยกำลังนั่งฝนหมึกคัดตำราในห้องอักษร ก่อนที่เนี่ยหวายซังจะเป็นคนทนไม่ไหวเสียก่อน

"พี่เว่ย! ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ! ข้าง่วง! ข้าหิว!"ใช่! ทั้งหวายซังและเว่ยอิงยังไม่ได้แม้แต่จะดื่มน้ำซักหยดก่อนที่จะถูกส่งตัวมาคัดตำราที่นี่ ตาเฒ่าหลานนั่นก็ใจดำเสียจริง! มิชายตามองพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

"บ่นจนปากแตกก็ไม่ได้อะไรหรอก รีบคัดรีบเสร็จดีกว่า"เว่ยอิงพูดก่อนจะคัดตำราต่อ

"เหตุใดวันนี้พี่เว่ยจึงดูขยันเอาการเช่นนี้หนออ?"เว่ยอิงตวัดตามองอย่างไม่พอใจทันที

ก็ห้องอักษรนี่มีมารผจญตัวเท่าช้าง2ตัวรวมกันอาศัยอยู่ด้วย เขาจึงมิคิดที่จะอยู่นานๆให้เป็นภัยแก่ทั้งใจและกายตนเองหรอกหนา

"คัดบทลงโทษเสร็จแล้วหรือ?"

เห้อ เว่ยอิงไม่ได้อยากเจอสักหน่อย ตายยากเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

แต่เว่ยอิงก็อดดีใจไม่ได้อยู่ดีนั่นล่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว