email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP3 เวลาที่ผันผ่าน

ชื่อตอน : EP3 เวลาที่ผันผ่าน

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ งูใหญ่ อสรพิษ ตำนาน เรื่องลี้ลับ Nc ชายรักชาย นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP3 เวลาที่ผันผ่าน
แบบอักษร

​10 ปีต่อมา.. 

เมฆ​ 

เวลาล่วงเลยผ่าน 10 ปีต่อมา น้องเมฆโตขึ้นเป็นหนุ่ม อายุครบ 19 ปีพอดี เมฆกลายเป็นเด็กหนุ่มเต็มตัว รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ร่างกายกำยำสูงใหญ่ คิ้วเข้ม ปากกระจับได้รูป สาวๆน้อยใหญ่ในหมู่บ้านวลาหค รวมทั้งระแวกใกล้เคียงต่างหมายปองต้องตาอยากได้มาครอบครอง 

"นาคาอรุณราช คุณอยู่แถวนี้หรือเปล่า" เมฆลงมาหานาคาอรุณราชที่ข้างลำธาร ก่อนจะตะโกนเรียกนาคาอรุณราชเหมือนที่เคยทำ 

"นาคาอรุณราช คุณได้ยินผมมั้ย...ผมมาหาคุณแล้วนะ" 

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เมฆกับนาคาอรุณราชยังคงนัดเจอกันอยู่ที่เดิมตลอด ทุกคืนวันขึ้น 15 ค่ำ ในวันที่พระจันทร์เต็มดวง เมฆจะมารอนาคาอรุณราชอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างลำธารตลอด ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นความผูกพัน และจนปานนี้แล้วเมฆเองก็ยังไม่รู้ว่านาคาอรุณราชนั้นไม่ใช่มนุษย์อย่างที่ตนเห็น 

"เมฆ...!" 

"นาคาอรุณราช!" เมื่อเมฆเห็นร่างบางของนาคาอรุณราชอยู่ตรงหน้า ก็รีบเข้าไปสวมกอดร่างบางของนาคาอรุณราชเอาไว้ทันที 

"เมฆ...ข้าคิดถึงเจ้า" นาคาอรุณราชก็สวมกอดเมฆเอาไว้เช่นเดียวกัน 

"ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน นาคาอรุณราช" 

"เจ้ายังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะสุบรรณ ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านมากี่ภพกี่ชาติ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นสุบรรณหรือเมฆ ใบหน้าของเจ้า ทุกอย่างที่เป็นเจ้าก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไป" นาคาอรุณราชยกมือขึ้นมาสัมผัสบนหน้าของเมฆ ก่อนจะลูบขึ้นลงเบาๆอย่างอ่อนโยน 

"ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คุณพูดก็เถอะ แต่ผมก็รู้สึกได้ เหมือนผมกับคุณเราเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้" 

"เจ้ารู้ตัวมั้ยเมฆ ยิ่งเจ้าโตเป็นหนุ่ม เจ้าก็ยิ่งเหมือนกับสุบรรณ ทั้งรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ จะต่างกันก็แค่ชาติกำเนิดก็เท่านั้น" 

"นาคาอรุณราช คุณอย่าพูดถึงชื่อของนายสุบรรณนั่นให้ผมได้ยินอีกจะได้มั้ย ผมไม่ชอบ ผมคือเมฆไม่ใช่นายสุบรรณนั่น ผมล่ะอยากจะรู้นักว่านายนั่นเป็นใครมาจากไหน ทำไมคุณถึงไม่ลืมเขาสักที" เมฆพูดออกมาอย่างน้อยใจ เวลาที่นาคาอรุณราชพูดถึงสุบรรณทีไร ท่าทางนาคาอรุณราชดูมีความสุขจนน่าโมโห จึงทำให้เมฆไม่ชอบคนที่ชื่อสุบรรณนั่นเลย 

"หึๆๆ เจ้ากับสุบรรณก็คือคนคนเดียวกันนั่นแหละ" นาคาอรุณราชนึกขำกับท่าทางที่จริงจังของเมฆ จนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ 

"ผมไม่ใช่ไอ้หมอนั่นนะ และจะไม่มีทางใช่ด้วย ผมคือเมฆ เมฆ...เมฆา" 

จุ๊บ...! เมฆขโมยหอมแก้มนาคาอรุณราชทันทีที่เผลอ 

"อ๊ะ...! ไอ้เด็กบ้า ทำไมเจ้าถึงได้ชอบฉวยโอกาสกับข้านัก เหมือนกับสุบร..." 

"เหมือนกับใคร...? ผมบอกแล้วไง ว่าอย่าพูดชื่อนายสุบรรณนั่นให้ผมได้ยินอีก" 

"ทำไมข้าถึงพูดไม่ได้ล่ะ" 

"ผมหวงคุณ เข้าใจมั้ยนาคาอรุณราช!" 

จุ๊บ...! 

"อ๊ะ...อย่านะเมฆ อึก..." นาคาอรุณราชโดนเมฆจูบปิดปากเอาไว้ทันที เมฆเข้ามาแย่งชิงเอาอากาศที่กำลังหายใจของนาคาอรุณราช  จูบที่เร่าร้อนยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกัน แม้ว่านาคาอรุณราชจะพยายามพลึกหนี แต่กลับถูกลิ้นของเมฆไล้ต้อนกลับมาได้ทุกครั้ง 

"ไม่ไหวแล้ว ข้าหายใจไม่ออก อึก..." ทันที่เมฆถอนจูบออก นาคาอรุณราชก็รีบหายใจเอากาศเข้าไปทันที 

"นาคาอรุณราช ผมขอนะ" 

"อ๊ะ! อย่า..." นาคาอรุณราชรีบใช้มือดันที่หน้าของเมฆเอาไว้ ก่อนที่จะถูกเมฆก้มลงมาจูบอีกครั้ง 

"ทำไมล่ะ คุณรังเกลียดผมหรอ...นาคาอรุณราช 

"ไม่! ไม่ใช่อย่างนั้นนะเมฆ มันยังไม่ถึงเวลา รอก่อนได้มั้ยเมฆ" นาคาอรุณราชบอกกับเมฆ 

"เวลา...? แล้วเมื่อไหร่ล่ะ ผมต้องรออีกนานแค่ไหน ผมรักคุณนะนาคาอรุณราช ได้ยินมั้ยว่าผมรักคุณ" 

"อึก...อือ...ข้าก็รักเจ้าเหมือนกันเมฆ แต่วันนี้ไม่ได้แล้ว อีกไม่นานข้าก็ต้องกลับแล้วเมฆ" ทันทีที่เมฆบอกรักนาคาอรุณราช น้ำตาทั้งสองข้างของนาคาอรุณราชก็ไหลออกมาเองอย่างห้ามไม่ได้ 

"กลับอีกแล้ว ผมไม่เข้าใจเลยนาคาอรุณราช คุณอยู่กับผมที่นี่ทุกวันไม่ได้งั้นหรอ" 

"ข้าก็อยากอยู่กับเจ้าทุกวันนะเมฆ แต่ข้าทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ อึก..." 

"บ้านของคุณอยู่ที่ไหน ให้ผมไปส่งมั้ย...ผมเป็นห่วงคุณ" 

"ไม่เป็นไรเมฆ ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่มีใครทำอะไรข้าได้หรอก" สองมือยกขึ้นลูบไร้บนใบหน้าของเมฆ นาคาอรุณราชยังไม่อยากกลับไปที่เมืองบาดาลตอนนี้เลย แต่ถ้านาคาอรุณราชอยู่ต่อหากเลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว ร่างของนาคาอรุณราชก็จะกลายร่างเป็นพญานาคซึ่งเป็นกลายหยาบดังเดิม นาคาอรุณราชยังไม่อยากให้เมฆเห็นกลายหยาบของตน 

"แต่ว่า..." 

"ข้าต้องไปแล้วเมฆ ที่รักของข้า จุ๊บ!" นาคาอรุณราชจูมพิตลงที่ริมฝีปากหนาของเมฆเบาๆ ก่อนจะเดินออกห่างแล้วหายเข้าไปในความมืดเช่นเดิม 

เมฆเคยเดินตามนาคาอรุณราชไป หลังจากที่นาคาอรุณราชเดินหายเข้าไปในความมืดแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องลอยของนาคาอรุณราชเลย พอไปถามพวกชาวบ้านในหมู่บ้าน และคนในหมู่บ้านระแวกใกล้เคัยงกัน ก็ไม่มีใครรู้จักคนที่ชื่อนาคาอรุณราชเลยสักคน พอบอกรูปร่างลักษณะก็ไม่มีใครเคยเห็นอีก 

"คุณเป็นใครกันแน่... นาคาอรุณราช" เมฆเดินกลับเข้ามาในห้องของตนเอง ก่อนจะหลับเข้าสู่นิทรา ผ่านค่ำคืนนี้ไปในที่สุด 

"ข้าขอโทษนะเมฆ  ข้ายังไม่อยากให้เจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่คนอย่างที่เจ้าคิด ไว้ถึงเวลาที่ข้าพร้อมเมื่อไหร่ ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างเอง...ที่รักของข้า" นาคาอรุณราชเดินลงน้ำไป ก่อนจะกลายร่างเป็นพญานาคเช่นเดิม แล้วพุ้งดำดิ่งกลับลงสู่ใต้เมืองบาดาลที่อยู่ของตนทันที 

 

 

สวัสดีจ้านักอ่านทุกคน นาคา2 เป็นภาคต่อมาจาก นาคาภาคแรก ต้องอ่านภาคแรกให้จบก่อนนะจ๊ะ แล้วจะเข้าใจทุกอย่างเอง ไรน์จะพยายามอัพให้ทุกวันนะจ๊ะ ขอบคุณทุกคนมากๆจ้า ทุกคอมเม้นท์ ทุกกำลังใจ อ่านแล้วชื่นใจมาก มีกำลังใจที่จะเขียนต่ออีกเยอะเลยจ้า ^^ ภาคสองต้องแฮปปี้ๆกว่าภาคแรกแน่นอน... ส่วน...ครุฑราช...หายไปไหนนั้น ต้องรอติดตามจ้า (ปล.ครุฑราชยังไม่เกิด ต้องรอพ่อกับแม่เขาได้กันก่อนนะ ฮ่าๆๆ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว