ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 04

ชื่อตอน : เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 753

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 04
แบบอักษร

- เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 04 - 

 

 

เขาคิดเอาไว้ไม่ผิดเลยเชียว สตรีดื้อรั้นเช่นนางมีหรือที่จะยอมเชื่อฟังเขาโดยง่าย นี่หากเขามิให้คนคอยติดตามนางอยู่ห่าง ๆ เขาจะรู้หรือไม่ว่าสตรีของเขาแอบหนีออกมาเที่ยวให้บุรุษทั้งเมืองมองเช่นนี้ ความรู้สึกหึงหวงถาโถมจนเขายากที่จะรับมือได้ สตรีผู้นี้ทำอะไรกับเขากันนะ แล้วดูเอาเถิดเหตุใดนางต้องยิ้มขนาดนั้นด้วย ไม่รู้ตัวเลยหรือว่าทำให้บุรุษพวกนั้นสนใจอยู่ ขนาดนางแต่งกายธรรมดา ใบหน้าไร้การประทินโฉม ยังมิอาจหลบซ่อนความงดงามน่าหลงใหลของนางได้

สายน่าหลายคู่จ้องมองไปที่ร่างบางเป็นจุดเดียว เจ้าตัวคงจะยังไม่รู้ตัวว่าตนเองงดงามเกินกว่าสตรีทั่วไป ถึงได้ยังยกยิ้มพูดคุยหัวเราะกับนางกำนัลที่พามาด้วย โดยไม่รู้สักนิดว่าตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดใจเพียงใด

ความจริงตอนนี้เขาต้องอยู่ที่ค่ายฝึกทหาร แต่เพราะได้รับรายงานว่ามีสตรีหน้าตาย กล้าหนีออกจากวังมาเที่ยวเล่น ทำให้เขาต้องรีบตามมาด้วยความเป็นห่วง เกรงว่าจะมีพวกไม่หวังดีลอบทำร้ายนาง แต่พอมาเห็นกับตาตัวเองเช่นนี้ มันทำให้เขารู้ว่าเขากำลังคิดผิด นอกจากจะไม่มีใครทำร้ายนาง ยังมีแต่คนสนใจนาง โดยเฉพาะบุรุษน่าตายพวกนั้น

เขาน่าจะกระทำมิดีมิร้ายนางซะตั้งแต่วันแรกที่นางก้าวขาเข้ามาอาศัยอยู่ในวังของเขาแล้ว ไม่น่าปล่อยให้นางคิดว่าเขาใจดีจนกล้าหนีออกมาเที่ยวเล่นแบบนี้ แล้วนั่นบุรุษน่าตายนั่นคือผู้ใดถึงได้บังอาจเดินเข้าไปคุยกับสตรีของเขากัน ใจของเขาแทบอยากจะเดินเข้าไปกระชากร่างบุรุษผู้นั้นให้ถอยห่าง แสดงความเป็นเจ้าของว่านางคือสตรีของผู้ใด แต่ก็เกรงว่าร่างบางจะหมดสนุก ก็นางอุตส่าห์แอบหนีออกมาเที่ยวเล่นนี่ เขาจะยอมอดทนมองดูบุรุษผู้นั้นเข้าไปทักทายร่างบาง แต่ในใจแทบอยากจะสังหารคนผู้นั้นให้ตายลงตรงนี้

รอให้นางกลับถึงวังก่อนเถิด คงต้องลงโทษกันสักที นางจะได้มิกล้าทำเรื่องอันตรายเช่นนี้อีก หึ กล้าหนีออกมาเที่ยวเล่นโดยไม่สนใจเขาเตือนของเขา เขาคงจะใจดีกับนางมากเกินไปสินะ คอยดูเถิดเขาจะสั่งสอนให้นางรู้ว่าไม่ควรมองข้ามวาจาของเขาอีก

"แม่นางท่านมิใช่คนที่นี่ใช่หรือไม่ ข้ามิเคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน" เขากำหมัดแน่น ในใจต้องเอ่ยห้ามตนเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง เขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ยิ่งนางไม่ตอบ บุรุษผู้นั้นยิ่งเข้าไปใกล้นางยิ่งขึ้น เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาคงต้องแสดงตนเพื่อทำให้บุรุษอื่นรับรู้ว่านางคือสตรีของเขา หาใช่สตรีที่ไร้เจ้าของ

"แม่นางมิต้องตกใจไป ข้าเป็นบุตรชายเจ้าของร้านที่เจ้ากำลังเลือกของอยู่" หึ บุตรชายร้านขายผ้าไหมอย่างนั้นสินะ กล้ามายุ่งวุ่นวายกับสตรีของเขา คงไม่อยากทำกิจการนี้แล้วสินะ เขาหยุดฝ่าเท้าของตัวเองเอาไว้เพื่อรอฟังว่าสตรีของเขาจะตอบคนผู้นั้นหรือไม่ แล้วถ้าหากนางตอบแล้วนางจะตอบว่ายังไง

"เจ้าค่ะ" เขาแอบยกยิ้มในใจกับคำตอบของนาง นางตอบคำเดียวสั้น ๆ ก่อนจะหันไปสนใจผืนผ้าไหมในมือต่อ

"แม่นางสนใจผ้าผืนนี้อย่างนั้นหรือ ข้าจะซื้อให้เอง แม่นางสนใจผ้าผืนไหนอีกหรือไม่" หึ เขาร่ำรวยขนาดนี้มีหรือจะยอมให้บุรุษอื่นมาซื้อของไร้ราคาแบบนี้ให้ชายาของตัวเอง หากเขายังอยู่เงียบ ๆ ต่อไป บุรุษผู้นั้นคงไม่ยอมถอยออกไปง่าย ๆ สินะ

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะคุณชาย ข้าซื้อเองน่าจะดีกว่า" เขาพอใจกับคำตอบที่นางเอ่ยออกมา แสดงให้เป็นว่านางมิได้มีใจให้บุรุษตรงหน้าเลยแม้นแต่น้อย

"แม่นางอย่าได้เกรงใจไปเลย นอกจากร้านผ้าไหม ครอบครัวของข้ายังมีกิจการเครื่องประดับที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าใดนัก แม่นางสนใจไปชมด้วยกันหรือไม่" คราวนี้เขาข่มความโกรธเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ขนาดนางปฏิเสธคนผู้นั้นยังไม่ยอมหยุด กล้ามาสนใจสตรีของเขาต้องไม่ตายดีแน่

"ไม่เป็นไรจริง ๆ เจ้าค่ะคุณชาย ข้าซื้อเองได้"

"ข้าอยากซื้อให้ ช่วยรับน้ำใจของข้าไว้ด้วยเถิดนะ" เห็นร่างบางสบตามองนางกำนัลที่แอบหนีออกมาเที่ยวเล่นด้วยกันอย่างขอคำปรึกษา เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่านางจะจัดการคนผู้นี้เช่นไรดี แต่อารมณ์ความไม่พอของเขากลับดับลงง่าย ๆ เพียงเพราะประโยคที่ถูกร่างบางเอ่ยออกมา

"ท่านแม่เจ้าคะ หากข้ารับของจากคุณชายท่านนี้ ท่านแม่คิดว่าท่านพี่จะไม่พอใจข้าหรือไม่เจ้าคะ" เขาอดที่จะยกยิ้มมุมปากออกมามิได้ ท่านพี่อย่างนั้นหรือ ถามได้ดีนี่

"หรานเอ๋อหากสามีของเจ้ารู้เข้าต้องไม่พอใจมากแน่ ๆ อีกอย่างสามีของเจ้าก็ร่ำรวยออกขนาดนั้น เหตุใดต้องมารับของที่ราคาเพียงหยิบมือด้วย แม่ว่าเราย้ายไปร้านอื่นกันดีหรือไม่" ช่างสมกับเป็นนางกำนัลคนสนิทของนางเหลือเกิน เข้ากันดีเสียจนอยากสั่งทำโทษทั้งคู่ นายก็รั้น บ่าวก็ไม่คิดจะห้ามปราม แล้วดูสีหน้าของคนผู้นั้นเถิด ซีดเสียจนน่าขัน

"แม่นางมีสามีแล้วอย่างนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้ามีสามีแล้ว แต่ถ้าหากคุณชายยังดึงดันจะซื้อให้ข้าก็จะรับเอาไว้ก็ได้เจ้าค่ะ จะได้ไม่เสียน้ำใจ"

"ไม่ล่ะ ข้าขอตัวก่อน" หากเขาอยู่คนเดียวเขาคงหัวเราะลั่นไปแล้ว ดูเอาเถิดพอบุรุษผู้นั้นจากไป นางก็หันไปหัวเราะคิกคักกับนางกำนัลคนสนิท ท่าทางแบบนั้นของนางทำให้เขาอยากกลั่นแกล้งยิ่งนัก หึ ไหน ๆ วันนี้นางก็มีความผิด เช่นนั้นหากวันนี้เขาจะรังแกนางเป็นการทำโทษ ก็คงไม่ถือว่าใจร้ายกับสตรีหรอกนะ

"ท่านอ๋องจะเข้าไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ติดตามเอ่ยถามเขาด้วยวาจาแผ่วเบา เขามิได้ตอบแต่ทำเพียงส่ายหน้าเท่านั้น เขาจะคอยตามดูว่ามีบุรุษน่าตายที่ใดกล้าเข้าหาสตรีของเขาอีกหรือไม่ หากพวกมันไม่รักชีวิต เขาก็จะสงเคราะห์ให้ เมื่อครู่กิจการร้านขายผ้าสินะ อ่า ยังมีร้านเครื่องประดับด้วยอีกหนึ่งร้าน พรุ่งนี้คาดว่าร้านค้าทั้งสองคงได้หายไปจากเมืองนี้เป็นแน่

การที่เขาตัดสินใจแบบนี้มิใช่ว่าเขาไร้เหตุผล หากบุรุษผู้นั้นยอมอยู่เฉยเขาคงมิคิดจะลงมือ แต่มันกล้าดีมายุ่งกับสตรีของเขา ลงโทษเช่นนี้ก็ถือว่าเบามากแล้ว หึ ดูซิว่าวันเดียวนางจะทำให้เขาปิดร้านค้าไปกี่ร้านกัน หวังว่าผ่านวันนี้ไปเมืองนี้ทั้งเมืองคงมิกลายเป็นเมืองร้างหรอกนะ

ความคิดเห็น