ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 03

ชื่อตอน : เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 852

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 03
แบบอักษร

- เรียกข้าว่าท่านอ๋อง 03 - 

 

"ท่านอ๋องทรงปล่อยหม่อมฉันลงเถิดเพคะ" นางอายพวกนางกำนัลจนมิรู้ว่าจะหลบซ่อนใบหน้าที่ขึ้นริ้วแดงนี้ไว้ที่ใดแล้ว ตั้งแต่วันที่นางแอบไปปีนดูเขาอยู่บนต้นไม้แล้วพลัดตกลงมา เขาก็เป็นเช่นนี้อยู่ตลอด ไม่ยอมให้นางเดินไปไหน ไม่ยอมให้นางมองผู้ใด เขาทำเช่นนี้แล้วหัวใจดวงน้อยของนางเล่า มีหรือที่จะสามารถรับมือไหว มันเต้นรัวมิอาจควบคุมจนนางเกรงว่าเขาจะได้ยินมัน

"หากเปิ่นหวางปล่อยประเดี๋ยวเจ้าก็เดินหกล้ม ให้เปิ่นหวางอุ้มเช่นนี้ดีแล้ว" วาจานิ่งเรียบหากกลับรับรู้ได้ถึงความใส่ใจ หัวใจของนางอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินมัน นางมิกล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขามีใจให้ แต่บางทีนางก็อยากให้เขามีใจให้นางจริง ๆ ต่างบ้างต่างเมืองเช่นนี้หากมีบุรุษที่นางสามารถวางหัวใจได้ คงเป็นเรื่องดีไม่น้อยเลย

"หม่อมฉันมิใช่คนเช่นนั้นเสียหน่อยนะเพคะ" นางมิใช่คนที่จะไม่ระวังตัวเองเสียหน่อย เขาก็กล่าวเกินไป

"เปิ่นหวางเห็นเจ้าเป็นเช่นนั้นนี่ หรือเปิ่นหวาง มองเจ้าผิดไป" นางอยากใช้กำปั้นน้อย ๆ ทุบคนผู้นี้สักที แต่ก็มิกล้าพอ เกรงว่าจะมีโทษ นางจึงทำได้เพียงแค่ส่งค้อนให้เขาเท่านั้น ใบหน้านิ่งเรียบของเขาหากแต่แววตาแฝงเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน เหตุใดนางถึงได้หลงใหลสายตาแสนอบอุ่นของเขาถึงเพียงนี้

"วันนี้ท่านอ๋องจะไปฝึกทหารหรือไม่เพคะ" เขาไม่ตอบทำเพลงพยักหน้าก่อนจะวางร่างของนางลงบนเก้าอี้ในศาลากลางน้ำ สายตาอบอุ่น การกระทำอ่อนโยน หากกลัวเหลือเกินว่าสักวันเขาจะเปลี่ยนไป จริงอยู่ว่านางและเขาพึ่งเคยพบกัน แต่จะให้ทำเช่นไรได้ หัวใจของนางได้มอบให้เขาไปแล้วนี่

"เช่นนั้นหม่อมฉันขอตามไปด้วยได้หรือไม่เพคะ"

"ไม่ได้" จากเมื่อครู่อ่อนโยน เหตุใดน้ำเสียงของเขาถึงได้เปลี่ยนเป็นเสียงแข็งขนาดนี้กันเล่า นางก็แค่อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง วัน ๆ นางอยู่แต่ภายในวัง ไม่มีอะไรให้นางทำเลย บางทีนางก็รู้สึกเบื่อเหมือนกัน ตอนอยู่แคว้นเยี่ยนางแอบหนีออกจากวังไปเที่ยวบ่อย ๆ ถูกเสด็จแม่จับได้ก็หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข็ด หากนางทำเช่นตอนอยู่แคว้นเยี่ยเขาจะว่าอะไรนางหรือไม่

นางแอบยกยิ้มในใจ วันนี้ท่านอ๋องต้องไปฝึกทหาร เช่นนั้นแสดงว่าเขาจะไม่อยู่ที่วังตลอดทั้งวัน ช่างเป็นโอกาสดียิ่งนัก เหมาะกับการหนีออกไปเที่ยวเล่น โอกาสแบบนี้มิได้มีกันบ่อย ๆ เสียด้วยสิ

"เจ้ายิ้มอะไร" นางหุบยิ้มแทบมิทัน นี่นางเผลอแสดงความในใจออกทางสีหน้ามากเกินไปหรือนี่

"หม่อมฉันมิได้ยิ้มเพคะ ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยผิดแล้ว" แม้นปากจะปฏิเสธเขาแต่ในใจของนางกำลังยิ้มจนแก้มแทบปริ ตั้งแต่มาอยู่กับเขา นางยังไม่เคยก้าวขาออกจากวังแม้นเพียงครึ่งก้าว นางอยากทราบว่าชาวเมืองที่นี่เขาใช้ชีวิตเช่นไร นางอยากเห็นว่าตลาดในเมืองนี้มีสิ่งใดน่าสนใจบ้าง

"เปิ่นหวางไม่อยู่ อย่าได้เที่ยวไปซุกซนที่ไหนเล่า" เขาส่งสายตาดุดุมาให้พร้อมกับเอ่ยเตือน

"ท่านอ๋องทรงเห็นหม่อมฉันเป็นเด็กหรือเพคะ หม่อมฉันมิได้คิดจะหนีไปเที่ยวข้างนอกเสียหน่อย" พอเอ่ยออกไป นางต้องรีบยกมือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน นี่เองเผลอเอ่ยความในใจออกไปหรือนี่ แย่แล้ว สายตาคมกริบจากเขาส่งมาที่นางราวกับจะจ้องลึกเข้าไปในจิตใจ

"หากเจ้ากล้าก้าวขาออกจากวังอย่าหาว่าเปิ่นหวางไม่เตือน" นางต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่น่าพลั้งปากออกไปเพราะร้อนตัวเลย โธ่

"หม่อมฉันไม่ออกไปที่ไหนหรอกเพคะ ท่านอ๋องอย่าทรงเป็นกังวลเลย"

"เจ้ารู้ด้วยหรือว่าเปิ่นหวางรู้สึกเป็นกังวล หากเจ้าหายไป" นางควรจัดการเช่นไรกับบุรุษตรงหน้านี่ดี เขาหยอดคำหวานขนาดนี้มีหรือที่หัวใจของนางจะต้านทานไหว หัวใจของนางบางเสียยิ่งกว่าแผ่นกระดาษชุบน้ำ พอเขาเอ่ยวาจาหวานหูเข้าหน่อย นางก็ยอมให้ใจให้เขาแล้ว

"....." นางเขินจนมิกล้ามองหน้าเขาอยู่แล้ว

"เหตุใดหน้าเจ้าถึงได้แดงถึงเพียงนั้น ไม่สบายอย่างนั้นหรือ เปิ่นหวางจะได้ให้คนไปตามหมอหลวงมาดูอาการ" ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็ทราบดีว่านางกำลังเขินเขา แต่เขาก็ยังจะมาล้อนางอีก คนผู้นี้ช่างน่าตียิ่งนัก

"ท่านอ๋องรีบไปได้แล้วนะเพคะ" นางต้องเอ่ยเสียงดุใส่เขา เขาถึงได้ยอมหยุด เขายกยิ้มมุมปากมาให้ เพียงเท่านั้นหัวใจของนางก็หลอมละลายลงกับพื้นเสียแล้ว เหตุใดนางถึงได้ใจง่ายถึงเพียงนี้กันนะ หากวันใดเขาทิ้งขว้าง มิสนใจไยดี นางขึ้นมาเล่า นางจะสามารถทนรับความเจ็บปวดได้หรือ

"เปิ่นหวางไม่รีบ" หึ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าทหารใต้บังคับบัญชามารอเขาอยู่นานแล้ว จะไม่รีบได้อย่างไร

"แต่พวกเขารอท่านอ๋องนานแล้วนะเพคะ"

"เปิ่นหวางมิได้บอกให้พวกเขารอเสียหน่อย" เหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างเอาแต่ใจตัวเองเหลือเกิน คงมิใช่กลัวว่าพอเขาออกหนี นางจะแอบหนีออกไปเที่ยวเล่า แม้นในใจของนางจะออกไปถึงข้างนอกแล้ว แต่นางก็มิกล้าขัดคำสั่งของเขาหรอก

"ท่านอ๋องเพคะ ท่านรองแม่ทัพยืนรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว ท่านองค์มิทรงเห็นใจเขาหน่อยหรือเพคะ"

"เหตุใดเปิ่นหวางต้องเห็นใจ เป็นถึงรองแม่ทัพ หากยืนแค่นี้ยังทำไม่ได้ ก็ควรลาออกไปปลูกผักซะ" นางเอ่ยสิ่งใดไม่ออกเลยจริง ๆ ท่านอ๋องเหตุใดถึงได้พระทัยร้ายกับคนใต้บังคับบัญชาถึงเพียงนี้กัน

"ท่านอ๋องทรงพระทัยร้ายยิ่งนัก" นางเมินหน้าหนีเขา เพราะไม่อยากสนใจบุรุษใจร้ายเช่นเขาแล้ว

จุ๊บ

"ทะ ท่านอ๋อง" แต่ใครจะคาดคิดกันเล่า ว่าเขาจะใช้โอกาสนี้ขยับใบหน้าเข้ามาหอมแก้มของนาง โดยที่นางไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าของนางร้อนผ่าว แดงเรื่อลามถึงคอ นี่เขาหลอกกินเต้าหู้นาง นางมิควรไว้ใจบุรุษตรงหน้าใช่หรือไม่

"เปิ่นหวางไม่อยู่ อย่าได้แอบหนีออกไปเที่ยวเล่น หากเปิ่นหวางทราบทีหลัง เจ้าจะโดนทำโทษหนักกว่านี้แน่" คำขู่จากเขาเหตุใดนางถึงได้รู้สึกอยากท้าทายยิ่งนัก นางอยากรู้เหลือเกินว่าหากนางไม่ทำตามที่เขาสั่งแล้วเขาจะลงโทษนางเช่นไร ไม่ได้ นางจะแอบหนีออกไปโดยที่ไม่บอกเขาไม่ได้ ในใจของนางตอนนี้กำลังตบตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด อยู่ ๆ ก็อยากให้เขากระทำมิดีมิร้ายขึ้นมา เหตุใดนางถึงได้กำลังคิดเรื่องน่าอายเช่นนี้ได้เล่า

ความคิดเห็น