ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-11
แบบอักษร

หลังจากเหตุการณ์นั้นที่ผมติดอยู่ในโรงเก็บของผมคิดว่าอาจจะเป็นคนงานที่ปิดแต่ไม่รู้ว่าผมอยู่ในนั้น ส่วนเขาผมก็ไม่ได้เจอเขาเห็นพี่ไผ่บอกว่า เขาไปกรุงเทพน่าจะกลับวันนี้แต่ก็ดีแล้วที่เขาไม่อยู่ ผมทำงานของตัวเองไปเรื่อยๆ ถอนหญ้าบ้าง ช่วยคนอื่นทำงานอย่างอื่นบ้าง ก็สนุกไปอีกแบบถึงเคยจะคิดว่าผมเป็นลูกคุณหนูแต่งานแบบนี้ผมก็ทำได้นะ

"น้องเจ้าไปกินข้าวกัน"

"..."

"เจ้า!"

"อะ พี่ไผ่มีอะไรรึเปล่าครับ"

" เป็นอะไรหรือเปล่า พี่เรียกตั้งนานพี่ว่าจะชวนไปกินข้าวน่ะ"

"ครับ ถึงเวลาแล้วเหรอครับ"

" ยังหรอก แต่งานตรงนี้มันเสร็จแล้วพี่ว่าเรากินข้าวกันก่อนเถอะ"

" พี่ไผ่ มันจะดีหรอไปกินข้าวก่อนคนอื่น" ผมกลัวคนอื่นจะมองไม่ดี ถ้ามีคนเอาเรื่องไปฟ้องเขาผมคงโดนด่า ถึงมันจะใกล้เวลากินข้าวแล้วก็เถอะ

" ไม่เป็นไรหรอกน่า เหลืออีกไม่นานเองไปกินก่อนก็ได้ไม่มีใครว่าหรอกเจ้า" ถึงพี่ไผ่จะพูดอย่างนั้นก็เถอะ

"แต่.. ครับก็ได้" พี่ไผ่มองผมด้วยแววตากดดัน

" ป่ะไปกันเถอะเจ้าไปกินข้าวกัน" ผมกับพี่ไผ่เราเดินไปที่โรงอาหาร คนงานยังไม่มีมามากเท่าไหร่เพราะยังไม่ถึงเวลากินข้าว

" อ้าวไผ่งานเสร็จแล้วหรอ"

" ครับผมเลยพัดเจ้ามากินข้าวว่าแต่มีอะไรกินบ้างป้า"

" วันนี้ป้าทำผัดเผ็ดปลาหมึก น้ำพริก แล้วก็ต้มปลา เอ็งจะกินอะไรล่ะ"

" อยากกินทุกอย่างเลยอ่ะป้าได้ป่ะ" ผมยืนมองพี่ไผ่กับป้าคุยกันเรื่องกับข้าววันนี้ แล้วผมจะกินอะไรดีเนี่ย

" เออๆ หนูเจ้าจะกินอะไรล่ะลูก"

"เอ่อ ป้าครับมีไข่เจียวไหมครับเผอิญผมกินเผ็ดไม่ค่อยได้" ผมบอกป้าแกไปตามตรง คนอื่นอาจจะมองว่าผมเรื่องมากหรือว่าลูกคุณหนูแต่กับข้าวมันผิดจริงๆผมกินไม่ได้

" อ้าวหรอกินเผ็ดไม่ได้ทำไมไม่บอกป้าตั้งแต่ แรกเดี๋ยวป้าทอดไข่ให้นะลูกรอป้าก่อน"

" ขอบคุณครับป้า"

" ป้าผมพาเจ้าไปรอที่โต๊ะนะ" พี่ไผ่พูดเสร็จก็พาผมเดินไปที่โต๊ะ

" เจ้าพี่ถามจริงๆเถอะทำไมถึงได้มาทำงานกับนายหัวล่ะ"

"เอ่อ คือผมไปสมัครงานที่บริษัท แล้วเขาส่งตัวมาทำงานที่นี่" ผมเลือกจะพูดแค่บางส่วนไม่อยากโกหกพี่ไผ่แต่ผมพูดไม่ได้ยินจริงๆ ขอโทษนะครับพี่ไผ่

" อ๋อ เจ้าเป็นคนกรุงเทพฯแท้ๆเลยเหรอ"

" ครับผมเป็นคนกรุงเทพฯแท้ๆ"

" แล้วพ่อแม่ไม่เป็นห่วงเหรอเจ้ามาทำงานไกลขนาดนี้"

" พ่อแม่ผมตายแล้วครับ ไปตั้งแต่ผมอายุ 10 ขวบ"

" เอ่อเจ้าพี่ขอโทษพี่ไม่น่าถามเลย" พี่ไผ่พูดขอโทษผม

" ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องมันนานมาแล้ว" แล้วจากนั้นผมกับพี่ไผ่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนป้ายกกับข้าวมาให้

" กับข้าวมาแล้วเด็กๆ"

" ขอบคุณครับ" ผมกับพี่ไผ่พูดขอบคุณป้าแล้วลงมากินข้าวกันไปสักพัก

' สวัสดีครับนายหัว'

'เออ'

' สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะนายหัว'

'อือๆ'

' นายหัวพึ่งมากับจากกรุงเทพฯเหรอครับ'

'ใช่ พวกมึงเห็นคนงานใหม่กูไหม'

' เห็นครับนายหัวเห็นนั่งกินข้าวอยู่กับไอ้ไผ่ที่โรงอาหาร'

' อืมขอบใจมาก' หึยังไม่ถึงเวลากินข้าวแต่กลับไปกินก่อนคนอื่นเขา เอาเปรียบคนอื่นเขาสินะกูจะไปจัดการมึง ผมเดินมาเรื่อยจนถึงโรงอาหารอร่อยมากสินะกินไปคุยไป ไปอ่อยไอไผ่สินะถึงมันเอาใจขนาดนั้น

"มันถึงเวลากินข้าวแล้วแล้วรึใง!"

"เอ่อ นายครับคือ"

"มึงเงียบไปไอไผ่"

"ผมขอโทษ"

"ใครให้มึงกินข้าวห้ะ!อยากกินนักใช่มั้ยมึงมานี้"

"ไม่ๆ ปล่อยผมนะฮึกผมเจ็บ"

"มานี่กูจะพามึงไปกินข้าวหิวมาใช่มั้ยตามกูมา"

"ฮึกไม่ ปล่อยผมไปเถอะนะ"

"ทำไมกลัวกูเหรอ ทีกับไอไผ่มึงไม่เห็นกลัวมัน"ที่กับคนอื่นไม่เห็นกลัว

"โอ้ย!! ฮึกผมเจ็บ"เขาบีบแขนผมแน่นมาก เหมือนแขนจะหักเลย

"มึงจะร้องทำไม มานี่"

"ฮึก"ผมพยายามกลั้นเสียงของตัวเองทั้งที่มันเจ็บอยากจะร้องไห้ดังๆ อยากขอให้คนอื่นช่วยแต่ทำไม่ได้เลย

...

เขาพาผมเดินเขามาในบ้าน บ้านที่มีความทรงจำเลวร้ายของผม

"นั่งตรงนี้ มึงอย่าไปไหนไม่งั้นมึงเจอดีแน่"เขาบอกให้ผมนั่งลงตรงโต๊ะกินข้าวแล้วเขาก็เดินเข้าไปในครัว

"หึ หิวมากใช่มั้ยแดกเข้าไป"

"โอ้ยปล่อยผม แค่กๆ"เขาจัดการป้อนข้าวเข้าปากผม ตักมาคำแล้วคำเล่า ผมใช่แรงทั้งหมดที่มีผลักเค้า

แค่กๆ ผมคายข้าวออกมา

"ใครให้มึงคายออกมาห้ะ!"

"อย่าพอแล้วฮึก ผมอิ่มแล้วฮึกๆ"

"มึงไม่มีสิทธิ์พูด กินเข้าไปอีก"

พู่

เพี้ยะ

"มึงกล้าผ้นข้าวใสกูเหรอห้ะ!"หน้าผมหันไปตามแรงตบ หน้าผมชาไปหมดเขาตบผมไม่มีคำว่าออมแรงเลย

"ฮึกฮื่อ อย่าทำอะไรผมเลย"

"มานี่!ในเมื่อมึงไม่กินข้าวก็ตามกูมา"

"โอ้ยผมเจ็บ ฮึก"เขากระชากผมให้ลุกออกจากเก้าอี้ เขาจะพาผมไปไหน

"ไม่ ไม่ปล่อยผมผมไม่ไป"เขาไม่ฟังผมเลยลากผมไปไหนสักที่มันไม่ใช่กระท่อมที่ผมอยู่ ผมไม่รู้ว่าเขาจะพาผมไปไหนในหัวของผมมีแต่คำว่ากลัวเต็มไปหมด ผมกลัวเขา

 

#อิพี่จะพาน้องไปไหน สงสารน้องอะน้องเจ็บ

:ปล่อยน้องปายยย

#อย่าพึ่งเกลียดอิพี่นะ_🥀🖤

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น