email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

ตอนที่ 18  

..

..

..

..

..

..

"......." สายชล 

"......." อิงเดือน 

"จ๊วบๆๆๆ ป๊อง แป๋งงง~~" อันซีนผู้ไม่รู้สึกร้อนหนาวกับรังสีอำมหิตของคุณย่า 

"เข้ามาที่นี่ในฐานะอะไร" 

"เพื่อนเอยฮะ คริ~~" 

!!! 

"พี่สาย .. อย่ายั่วโมโหเขาสิครับ"  

"แหะๆ ไม่ตลกเหรอ"  

"คะ คือ … เอ่อ คุณกันต์ให้ผมมาคอยดูแลบ้านครับ" 

"แล้วลูกชายฉันบอกให้เธอพาลูกเลี้ยงระหว่างทำงานได้ด้วยอย่างนั้นหรือ" 

"ครับ …" 

"มะ มะ แอ๊!!!" 

"ชู่วว~ ไม่ซนนะ อยากอยู่ในคอกเหรอ" 

"โนะ โนะ" 

"ไม่อยากอยู่ก็ทำตัวดีๆ" 

*ไปเดินเล่นกับพี่ไหมล่ะ ถึงอย่างไรพี่ก็ไม่ใช่คนที่นี่เป็นแค่ลูกหมอประจำหมู่บ้าน คงไม่จำเป็นต้องยืนฟ้งใคร" 

สตรีสูงวัยรูปร่างท้วมจ้องมองสายชลตาเขียว แต่นั่นก็ไม่ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งสะเทือนซ้ำยังอุ้มอันซีนออกไปโดยไม่กล่าวคำร่ำลา จะมีก็เพียงอิงเดือนที่ยืนมองตาละห้อย .. ไหนใครบอกว่าจะไม่ทิ้งกันนะ

"ในห้องนอนคืออะไร อธิบายให้ฉันฟังได้ไหม" 

ท่านผู้ว่าเอ่ยถามด้วยเสียงทรงพลังมีอำนาจ แต่แทนที่อิงเดือนจะรู้สึกตระหนกหรือหวาดกลัวเขาคิดได้ว่า เหตุใดสามีภรรยาคู่นี้จึงได้ถือวิสาสะเดินสำรวจทุกซอกมุม แม้จะกล่าวอ้างถึงสิทธิ์และเป็นจริงเช่นนั้น หากแต่ห้องนอน.. สำหรับอิงเดือนแล้วต่อให้เป็นตะวันฉายก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต 

"ทำไมล่ะครับ" เริ่มเสียงแข็งมากขึ้นเพราะรู้สึกไม่พอใจ 

"เกิดอะไรขึ้นล่ะพ่อ" 

"แม่ไปดูก่อนเถอะ พ่อคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ" 

..

..

..

..

"รออยู่ตรงนี้น่าจะดีนะ" 

"ฮื่อออ!!" 

"วะ!! ไอ้ลูกหมารู้เรื่องด้วยเหรอ" 

"นี่!! ฮี่ๆๆ" 

"ไม่ได้ๆๆ ไม่มีตังค์ซื้อให้" 

"หงึ … นี่!!!" เบะไร้น้ำตาเริ่มต้นขึ้นแล้ว 

"เอ้า อันซีนมาทำอะไรนี่" 

"รู้จักน้องด้วยเหรอฮะ" 

"ลูกเจ้าเอยมีใครบ้างไม่รู้จัก ดูดิ๊ๆๆ มันกำลังดื้อ ไอ้ขี้ดื้อ!!" 

"ฮ่าาๆๆ ทำหน้าปวดขี้ใส่อีก" แยกเขี้ยวขู่สายชลและยังคงถือของเล่นไม่ปล่อย 

สายชลพาอันซีนเดินมาที่ร้านค้าทางเข้าหมู่บ้านเพราะเป็นร้านเดียวที่เครื่องปรับอากาศ แต่ยังไม่ถึงนาทีที่เดินเข้ามาเด็กแสบก็จูงมือเขามาหยุดที่โซนของเล่นอย่างรู้งาน และหลังจากต่อรองยืดเยื้ออยุ่หลายนาทีในที่สุดก็ได้หุ่นยนต์พลาสติกตัวเล็กมาถือเล่น 

ส่วนคนพี่เอาแต่ชะเง้อมองหารถทั้งของคุณหมอและคุณผู้ใหญ่บ้าน ในขณะเดียวกันเด็กแสบก็เริ่มต้นอาชีพเสริมเรียกลูกค้าให้กับเจ้าของอยู่บนเคาท์เตอร์ 

"โอ๊ะ!! มาแล้วๆๆ อ๊ากกก ผู้ใหญ่ชนะ!! แมทต์นี้ได้ซีนหล่ออีกแล้ว" 

ผลั่กก!!  

"ลู๊งงงง สต๊อปๆๆๆ ลุงผู้ใหญ่จอดดดด" 

เอี๊ยดดดดดดด 

"สายชล!!!" 

"ละ ลุง…" รณพีร์ลงมาจากรถด้วยความตกใจที่สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่พุ่งออกมาขวางหน้ารถโชคดีเหลือเกินที่เขาไม่ได้ขับมาเร็วและเหยียบเบรคได้ทัน 

"อยากตายหรือยังไง!!!" 

"ลุงเห็นข้อความจากสายใช่ไหม" 

"ฉันถึงได้รีบมายังไงล่ะ" 

"ดีๆๆ งั้นเราไปกันเลย" 

"อืม" ถึงแม้จะหัวเสียแต่ความดีที่สายชลส่งข้อความไปหาก็ช่วยหักลบไปได้บ้าง ทั้งคู่ขึ้นรถไปพร้อมกันและเมื่อเสียงสตาร์ทดังขึ้นอีกครั้ง

"ลุงงงง" 

"อะไรอีกสายชล!!!" 

"ใจเย็นๆๆ ใจเย็นๆก่อน สายจะบอกว่าไอ้แสบอยู่ในร้าน"

"ลูกชายฉันเข้าไปทำอะไรในนั้น" 

"เห~ ลูกชาย อ่าา … สายพาน้องเข้าไปเองข้างนอกมันร้อน" 

"ก็ ไป รับ น้อง มา!!!!!!!!!!" 

"แหะๆๆ ครับๆๆ รออยู่ตรงนี้นะ ห้ามไป…" 

"ไปรับอันซีนมา!!!!" 

"คร้าบบบบบบ" 

เพียงพริบตาอันซีนก็ขึ้นมานั่งบนรถโดยที่เจ้าตัวยังงงกับเหตุการณ์ต่างๆ แต่เมื่อเห็นหน้าคุณพ่อเด็กน้อยก็รีบอ้อนด้วยความเร็วแสง เรียกจ๋าจ๋าโผกอดซบแขนอย่างออดอ้อน ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของกวางป่าที่ทำตาโตอยากรู้อยากเห็นจนเก็บอาการไม่อยู่ 

"รถที่บ้านฉัน …" 

"อื้มมม พ่อแม่ลุงนั่นแหละ โคตรน่ากลัว ละ เลยย เอ๊อะ เอยย~~" 

รณพีร์ไม่ได้ตั้งใจจะพูดกับสายชล เขาเพียงรำพึงออกมาคนเดียวและเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจสายชลที่อ้าปากกำลังเตรียมฟ้อง 

"ตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบ!! มีอย่างที่ไหนคนรับใช้ตีเสมอเจ้านาย"  

"อยากจะรู้จริงๆนะคะว่ากันต์คิดอะไรอยู่"  

"อยากรู้ก็ถามผมสิครับคุณพ่อ คุณแม่" 

"พี่กันต์!!" 

"คุณกันต์ มาได้อย่างไรครับ วันนี้คุณมีประชุม" 

"คุณพ่อคุณแม่จะมาทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะครับ" 

"บ้านของพ่อฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์มาใช่ไหม" 

"เอ๊ยยยย เออะๆๆๆ" คนอารมณ์ดีหนึ่งเดียวในบ้านกำลังเรียกหาแม่ 

"เอย ไปปิดประตูบ้านแล้วล็อกให้เรียบร้อยนะ" 

"ทำไม…." 

"ฉันมีเรื่องต้องคุยกับท่านทั้งสองคน และไม่อยากให้มีคนนอกรับรู้" 

"คนนอก .. เอยเหรอครับ" 

"ปิดประตูเสร็จแล้วกลับมานั่งข้างๆฉันกับลูกนะ" 

!?!

แม้ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ว่าจะต้องเจอพายุอารมณ์แบบใด แต่ริมฝีปากของอิงเดือนก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นด้วยความพอใจในการกระทำที่แสดงออกชัดเจนของรณพีร์ 

"พี่สาย!!" 

"แหะๆๆ เป็นคนนอกแหละ .. รู้ตัว" 

"อ่าา จะกลับบ้านเลยไหมครับ" 

"ว่าจะแอบฟัง เอ้ยยยย!! ว่าจะเดินเล่นที่ชายหาดอีกสักพัก ปิดเหอะๆๆ พี่ไปแล้วนะ" 

อิงเดือนยิ้มรับคำตอบที่ไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ขัดหรือดักคอ เมื่อประตูปิดสนิทบรรยากาศภายในบ้านก็เปลี่ยนเป็นความตึงเครียด 

"เป็นคนใช้ใครสั่งใครสอนให้นั่งเสมอเจ้านาย" 

"คุณแม่!! เอยไม่ใช่คนใช้" 

"แล้วเป็นอะไร ก็เด็กนี่บอกแม่เองว่ากันต์ให้เขามาดูแลบ้าน" 

"เอยเป็นเมียผม อันซีนก็คือลูกผม เป็นหลานของคุณแม่ทำไมทั้งคู่จะนั่งบนโซฟานี้ไม่ได้ครับ" 

"กันต์!! พูดเรื่องบ้าๆอะไรออกมา" 

"ผมไม่ได้บ้า แต่มันคือความจริง … เอยท้องได้และเด็กคนนี้คือลูกของเรา" 

"พ่อไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับรู้เรื่องอัปยศแบบนี้นะเจ้ากันต์!!!" 

"พ่อครับ ผมกับเอยรู้จักกันเมื่อสองปีที่แล้ว เอยท้องโดยที่ผมไม่รู้ เขาต้องคลอดลูกอย่างโดดเดี่ยว มาถึงวันนี้ที่ผมได้เจอเอยอีกครั้ง ไม่ว่าคนคนนี้จะอยู่ในเพศสภาพใด ฐานะอย่างไร ผมควรจะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปไม่ใช่เหรอครับ" 

"โอ้ มาย ก็อด!! ลุงผู้ใหญ่เป็นผัวน้องเอย ได้เมียเด็กยั่วๆจ้า คริ๊ๆๆ~~" - ชาวบ้านเจ็ดนามว่าสายชล พูดกับตัวเองด้วยสายตาแห่งความภูมิใจที่ได้รู้ความลับสุดยอด 

"ฉันรับไม่ได้!!! แกจะทำผู้หญิงคนไหนท้องก็ได้แต่ทำไมต้องเป็นมัน ทำไมต้องเป็นผู้ชาย บ้าไปแล้วหรือไงกันต์!!" 

"น่าอับอาย น่าอับอายเหลือเกิน กันต์จะให้แม่ยอมรับเรื่องนี้ .. แม่รับไม่ได้" 

"เอ๊า!! อีป้านี่ ลูกตัวเองซัมติงซั่มมะจาเรซั่ม ซั่ม ซั่มม ~ เขาจนท้องทำเป็นดัดจริตรับไม่ได้"  - ชาวบ้านแปดนามว่าสายชลอีกครั้ง 

"หึ … ลูกสาวก็หลงผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้นฆ่าตัวตายบูชาความรัก ลูกชายที่เป็นความหวังสุดท้ายก็ใฝ่ต่ำคว้าผู้ชายด้วยกันมาทำเมีย มันคงเป็นกรรมเก่าที่ฉันเคยทำไว้กับพวกแก!! ชาตินี้ฉันถึงไม่เคยมีความสุขกับลูก" 

"ลูก …" 

"น้องตายไปแล้วพ่อจะใส่ร้ายน้องทำไมครับ เราต่างก็ไม่รู้เหตุผลที่เกดทำแบบนั้น" 

"เพราะไม่รู้ ตลอดระยะเวลา2ปีพี่กันต์ถึงได้ตามหาไอ้คนชั่วที่มันทำให้เกดตาย แม่คิดมาตลอดว่ากันต์รักน้อง รักความยุติธรรม สุดท้ายแล้วพี่กันต์จะสามารถพาไอ้คนเลวคนนั้นไปขอขมาน้องเกด แล้วนี่อะไร!! สิ่งแม่เห็นอยู่ตอนนี้คือพี่กันต์ที่กำลังยืนเถียงพ่อแม่เพื่อปกป้องเมียผิดเพศ ทุเรศ!!!!" 

"แง๊ๆๆๆๆๆๆ จ๋าาา แง๊ๆๆๆๆ" 

น้ำเสียงอันทรงพลังของสตรีสูงวัยที่ตะโกนขึ้นทำให้อันซีนสะดุ้งตกใจจนร้องไห้โผกอดรณพีร์ตัวสั่น ไม่ต่างกัน .. อิงเดือนที่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาใคร แม้จะมีมือใหญ่ที่คอยกอบกุมให้กำลังใจให้รู้ว่ายังมีเขาเคียงข้างก็ไม่สามารถช่วยบรรเทารอยแผลที่คุณแม่ของรณพีร์ได้กรีดลงมาที่กลางใจ 

ฆาตกร .. อิงเดือนได้ยินคำนี้บ่อยๆในรอบหลายเดือนนับตั้งแต่ได้เจอกับรณพีร์ ความคับแค้นที่ถูกแสดงออกมาในอดีตทำให้อิงเดือนไม่แปลกใจนักกับสิ่งที่ตนต้องเจอ ไม่แปลกใจ .. แต่ก็รู้สึกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย 

คนหนึ่งสูญสิ้นทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย 

ในขณะที่อีกคน เสียสละเลือดเนื้อเพื่อสร้างสิ่งมีชีวิตให้กำเนิดออกมาอย่างสมบูรณ์อีกหนึ่งชีวิต 

"ไม่ร้องๆๆ เป็นผู้ชายต้องเข้มแข็งสิ" 

"จ๋าา แอ๊ๆๆๆ แง๊ๆๆๆ" 

"น่ารำคาญ!!" 

"คุณแม่" 

"ฉันไม่ใช่แม่พระในละครที่พอเอาหลานเข้าหาแล้วจะยอมรับหรอกนะ ไม่ว่าอย่างไรแม่ก็รับไม่ได้ วันนี้พี่กันต์ทำให้แม่ผิดหวังและเสียใจอย่างถึงที่สุด!!!" 

"กลับกันเถอะแม่ หลงเมียจนขึ้นเสียงกับพ่อแม่ ก็คงไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ" 

"แม่ครับ พ่อครับ …" 

"อื้ออออ แง๊ๆๆๆ จ๋า จ๊ะะะๆๆ"

"โอ๊ะ!! ยักษ์จะกลับบ้านแล้ว หนีๆๆ ว๊ากกก" - ชาวบ้านเก้านามว่าสานชล ผู้อยู่ฟังทุกบทสนทนาตั้งแต่ต้นจนจบ 

ปังงงง!!!!  

"เอย" 

"....." 

"หงึ~ ฮื่ออออ~"

"ร้องไห้จนเหนื่อยเลยสินะ จ๋าถอดเสื้อแล้วให้นอนเล่นในบ้านดีไหม ย่าจ๋ากลับไปแล้ว ไม่ต้องกลัวแล้วนะลูก" 

อิงเดือนมองตามทุกการกระทำตั้งแต่ที่รณพีร์ใช้ผ้าสะอาดเช็ดตัวอันซีน ถอดชุดที่เปื้อนน้ำตา น้ำมูกและเปียกเหงื่อออกเหลือเพียงแพมเพิสตัวเดียวพาลูกขี่คอไปส่งในคอกกั้นที่มีชุดเครื่องนอนขนาดจิ๋วปูเอาไว้พร้อมให้นอนทุกเมื่อ 

"เอยเอาขวดนมให้ลูกหน่อยสิ" 

"ครับ…." 

..

..

..

..

..

เอยไม่ได้ปฏิเสธคำขอแต่ก็ตอบรับด้วยท่าทางเซื่องซึมที่ผมเองก็อดแปลกใจไม่ได้ ผมคิดว่าการกระทำเมื่อครู่จะเป็นการยืนยันความรู้สึกของผมที่มีต่อเอย ความชัดเจนที่เอยเองก็คงต้องการคำตอบมาตลอด รวมไปถึงเรื่องของเกดที่ผมให้ปล่อยเขาจมอยู่ในความคิดและความเข้าใจผิดๆมาหลายวัน 

"ไม่อยากถามอะไรฉันเลยหรือ" ผมถามขึ้นหลังจากส่งขวดนมให้อันซีน ซึ่งลูกก็ไม่ทำให้ผิดหวังคว้าขวดได้ก็ดูดเสียงดังพลางร้องอืออากล่อมตัวเอง สองขายกขึ้นเล่นอากาศอีกมือข้างที่ว่างพยายามจับเท้าตัวเองเพราะจะอมนิ้วเท้าไปพร้อมๆกับดูดนม 

อืมมม … คงจะอร่อย 

"มีเยอะจนไม่รู้จะถามอะไรก่อนเลยต่างหากล่ะครับ" 

"ขอโทษที่ฉันหลอกเอยมาตลอด" 

"คุณไม่ได้หลอก ก็แค่ไม่พูดความจริงแล้วก็ปล่อยให้เอยคิดไปเอง" 

"โกรธไหม" 

"ครับ" 

"อ่าา" 

"โกรธที่คุณเคยทำร้ายถึงแม้จะรู้เหตุผลในวันนี้ แต่คิดย้อนไปก็ยังรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ผ่านมา" 

"เอย…" 

"เอยขอกลับไปอยู่บ้านได้ไหม" 

"ไม่ได้!! มีเหตุผลหน่อยสิเอย" 

"คุณกันต์ เอยไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดคุณแล้ว แค่ลองคิดตามที่พ่อแม่คุณพูด ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าเอยคือน้องพี่อินคนที่ทำให้ลูกสาวเขาตาย แต่เราจะให้ทุกอย่างเป็นความลับตลอดไปได้เหรอครับ … สุดท้ายท่านทั้งสองก็ต้องรู้ว่าเอยคือน้องชายของคนที่ครอบครัวคุณเรียกว่าฆาตกร" 

..

..

..

..

..

..

..

..

--------------------

ความคิดเห็น