by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

40/สู่การเริ่มต้นใหม่ 18+ ตอนจบ

ชื่อตอน : 40/สู่การเริ่มต้นใหม่ 18+ ตอนจบ

คำค้น : ตอนที่ 40

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
40/สู่การเริ่มต้นใหม่ 18+ ตอนจบ
แบบอักษร

ชิน Part 

ปัง ๆ ๆ "ตื่นเว้ยไอ้พวกขี้เงี่ย_ หกโมงเช้าแล้วใจคอมึงสองคนจะไม่โผล่หน้าออกมาแหกตาดูชาวโลกบ้างหรือไง! "

"อื้ออ เสียงใครโวยวายวะชินกูง่วงอะมึง" หลังจากที่ดอดมาหาไอ้โอตอนวันสิ้นปี จากนั้นทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ผมต้องรีบบึ่งรถจากกรุงเทพเพื่อขลุกตัวอยู่กับเพื่อนทุกอาทิตย์ ส่วนวันจันทร์ถึงศุกร์ยังคงเป็นวันของแม่ตามคำแนะนำแกมบังคับจากเพื่อนรัก การกินข้าวเย็นที่บ้านกับแม่ถึงเป็นอีกหนึ่งในชีวิตประจำวันของผมไปซะแล้ว

"เฮ้ย กูบอกให้ลุกมาเปิดประตูไงจะแดกไหมข้าวน่ะ วันนี้มีไข่เจียวหอยนางรมฝีมือส้มโอนะเว้ย! "

พรึ่บ! ตุบ ๆ ๆ แกรก! "ไหนพี่ฟ้าไข่เจียวฝีมือลูกสาวของผมน่ะ" ไอ้โอผุดลุกขึ้นวิ่งตุบตับออกไปหาคนที่ยังโหวกเหวกโวยวายข้างนอกโดยไม่ดูสารรูปตัวเองสักนิด เดี๋ยวเถอะมันจะโดนเจ้าของสวนแขวะมาอีกตามเคย

ป๊าบ! "ไอ้โอไอ้คนใจง่ายมึงนี่มันแรดเกินหน้าเกินตาไปหน่อยไหม ดูสิทั้งคอทั้งนมทั้งท้องมีแต่รอยดูดลายพร้อยไปหมดเมื่อคืนขย่มกันจนบ้านจะพังล่ะสิท่า"

"พี่ฟ้าก็พูดไป๊ ถ้าบ้านหลังนี้มันจะพังเพราะแรงกระแทกนิดหน่อยผมว่าพี่ควรรื้อถอนบ้านทุกหลังในรีสอร์ตแล้วปลูกใหม่เถอะ โอใส่เสื้อก่อน" เสื้อแขนยาวในตู้ถูกผมคว้าติดมือเดินมาใส่ให้ไอ้โอถึงระเบียงหน้าบ้าน สายตากวาดหาเชฟตัวน้อยที่ต้องระเห็จตัวเองไปนอนบ้านพี่ฟ้าทุกอาทิตย์ที่ผมมา แต่สอดส่ายสายตาหายังไงก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาแฮะ

"ส้มโอไปไหนครับพี่ฟ้าหรืออยู่บ้านใหญ่ โอนั่งกินดี ๆ ไข่มึงจะออกทั้งพวงแล้วน่ะ"

"มึงนี่ชอบวุ่นวายกับไข่กูจังเลยนะชิน" ผู้ชายที่นั่งยอง ๆ ใส่บ็อกเซอร์สีน้ำเงินเข้มเสื้อคอกลมแขนยาว มือขวาวุ่นวายอยู่กับการตักไข่เจียวใส่ชามข้าวต้มของตัวเองเงยหน้าขึ้นมาเบ้ปากใส่ผม แต่เมื่อเห็นผมยืนเท้าเอวมองมันนิ่ง ๆ มันก็รีบปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการนั่งยอง ๆ มาเป็นนั่งพับเพียบ! ไอ้เหี้ยโอภาคกวนตีนคัมแบ็กอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

"เจ้าขุนนั่งสิขอรับ กระผมจะตักข้าวต้มให้รับทานนะขอรับ"

"เฮ้อ กูล่ะสงสารมึงจริง ๆ ไอ้โอ กลางคืนก็เป็นเมียขัดดอกให้เจ้านายกระแทกป๊าบ ๆ กลางวันก็ต้องมาเป็นนายทาสของผัวที่เคารพอีก แปะ ๆ อดทนไว้น้องรักอีกหน่อยผัวตายมึงก็สบายแล้วมันมีสมบัติให้มึงผลาญอีกเยอะ มันเป็นลูกคนเดียวด้วยสบายล่ะมึงทีนี้" พี่ฟ้าเดินขึ้นมานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างคนนั่งพับเพียบ ชามข้าวต้มของผมที่เมียตักให้ถูกคนเจ้าของบ้านสวนคว้าไปจ้วงกินหน้าตาเฉย มิหนำซ้ำไข่เจียวจากฝีมือของส้มโอยังถูกตักใส่ปากคำแล้วคำเล่า จนไอ้โอเงยหน้ามามองผมด้วยสายตาละห้อย

เฮ้อ เมียกูโดนรังแกอีกละ ตั้งแต่สิ้นปีมานี้ทุกครั้งที่ผมมาหามักจะเห็นพี่ฟ้ารังแกไอ้โอบ่อยขึ้น ที่สำคัญนี่คืออาทิตย์สุดท้ายที่ไอ้โอกับส้มโอจะใช้ชีวิตอยู่นี่พี่ฟ้าถึงวอแวกับลูกเมียผมตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดีนะที่ผมลากไอ้โอกลับบ้านมาก่อนไม่งั้นพี่ฟ้าคงหนีบไอ้โอให้เป็นหมอนข้างค้างที่บ้านใหญ่แน่ ที่เป็นแบบนี้อาจเป็นเพราะพี่ฟ้ากำลังพยายามกลบเกลื่อนบางอย่างอยู่มั้ง

แปะ! "มึงไม่ต้องใช้สายตาฟ้องผัวเลยไอ้โอยังมีไข่เจียวอยู่ในตะกร้าอีกจาน จานนี้กูเป็นคนทอดเองกับมือนะเว้ยมึงต้องแดกให้หมดด้วย ไม่งั้นกูจะไล่ทั้งมึงทั้งลูกผัวมึงออกจากบ้านตอนนี้แน่ มึงด้วยไอ้น้ำหนึ่งนั่งลงช่วยเมียมึงกินกับข้าวฝีมือกูให้หมดเลย นับว่าเป็นบุญปากของพวกมึงแล้วนะที่มีวาสนาได้ลิ้มชิมรสมือกูน่ะ" มือขวาของพี่ฟ้าจับช้อนตีหลังมือไอ้โอในขณะที่มือซ้ายยกขึ้นมาชี้นิ้วสั่งให้ผมนั่งกินข้าวด้วยกัน

ตะกร้าสีเขียวอีกใบถึงถูกผมลำเลียงอาหารเช้าหน้าตาแปลก ๆ ออกมาวางบนพื้น แต่ความเงียบจากสองคนเรียกร้องให้ต้องเงยหน้าไปมองคนทั้งคู่

อ้าว เหี้ยแล้วไงไหงน้ำตาคลอเบ้ากันทั้งคู่แบบนั้นวะ อย่าเชียวนะอย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งน้ำตาไหลก่อนล่ะไม่งั้นคนที่เหลือได้ขี้มูกโป่งตามแน่ ถึงผมจะสติดีที่สุดแต่คงปลอบคนบ้ากับคนเพี้ยนพร้อมกันไม่ไหวหรอก

"ไข่เจียวอะไรอะอร่อยดี บอกสูตรบ้างสิผมจะได้ทำให้ส้มโอกินบ้าง"

"มึงไม่ต้องตอแหลว่าอร่อยหรอกไข่เจียวไหม้ ๆ จะให้เจ้าหญิงของกูกินได้ยังไงเดี๋ยวมะเร็งได้ถามหากันพอดี มึงต้องทำนี่ยอดฟักแม้วผัดน้ำมันหอย เจ้าหญิงของกูชอบกินแต่มึงเอาไปปรับปรุงรสชาติเองนะ กูทำเช้าไปหน่อยยังไม่ได้แกะขี้ตาเลยหยิบ น้ำตาลกับเกลือสลับกันว่ะ" ผักสีเขียวถูกตักใส่ชามข้าวต้มไอ้โอ ตามด้วยกับข้าวทุกชนิดที่วางเรียงรายก็ถูกพี่ฟ้าตักใส่จนจะล้นชามข้าวต้มอยู่แล้ว

"อื้อ อร่อยหมดเลยว่ะพี่ แต่ถ้าพี่อยู่นี่ไม่ต้องทำกับข้าวเองนะให้พี่น้ำทำให้กินดีแล้วพี่จะได้ไม่เจ็บตัวเหมือนวันนี้" คำทักท้วงของไอ้โอทำให้ผมต้องเหลือบไปพิจารณาคนที่หิ้วตะกร้ากับข้าวมาให้

ผู้ชายรูปร่างคล้ายผู้หญิงหน้าตาสวยกว่าผู้หญิงหลายคน ผมหยิกยาวเหมือนครั้งเรียนมหาวิทยาลัยยังถูกรวบมัดจุกอยู่กลางหัวเหมือนเดิม แต่ที่สะดุดตาก็คือตามแขนและฝ่ามือทั้งสองข้างมีรอยพุพองเหมือนถูกน้ำมันกระเด็นใส่บ้าง บางนิ้วก็มีปลาสเตอร์ติดแผลพันรอบไว้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแผลพวกนี้ได้มาจากกับข้าวมื้อนี้ทั้งนั้น

ติ๋ง! ฉิบหายแล้วไงสุดท้ายแล้วคนที่เปิดงานก็คือเมียผมอีกจนได้ เอาไงดีวะหรือโทรไปตามพี่น้ำให้มาช่วยรับมือกับสถานการณ์นี้ดี

"ผมจะมาหาพี่บ่อย ๆ นะจะมาจนพี่เบื่อขี้หน้าเลยแหละ ฮึกก ยิ่งหน้าร้อนผมกับลูกจะมาถล่มสวนพี่กินให้พุงกางกันไปเลย ถ้าส้มโอปิดเทอมผมก็จะเอาลูกมาทิ้งไว้ให้พี่เลี้ยง เพราะผมอยู่กรุงเทพต้องทำงานคงไม่มีเวลาพาลูกเที่ยวตอนปิดเทอมหรอก ยังไงพี่ก็หา ฮึกก โรงเรียนสอนพิเศษให้ส้มโอไว้เลย ฮึกก ส้มโอจะมาเรียนพิเศษที่นี่ตั้งแต่ปิดเทอมหน้าเลยนะ ฮะ ฮึกก พี่เองก็ออกไปเที่ยวบ้างล่ะอย่าเอาแต่หมกตัวปลูกนั่นปลูกนี่อยู่กับสวน ฮึกก

"เวลาเข้าสวนหัดทายากันยุงไว้บ้างไม่งั้นไข้เลือดออกถามหานะเว้ย ฮึกก อายุสามสิบแล้วถ้าเป็นไข้เลือดออกผมว่ามีแต่ตายกับตายอะ ฟืดด ฮึกก มีเวลาหัดเข้ากรุงเทพกับเขาบ้างไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่ซุกหัวนอนหรอก ยังไงผมก็เปิดอพาร์ตเมนต์รอชิมน้ำแห่งมิตรภาพของพี่ตลอดแหละ ฮึกก ถ้าเหงาก็โทรหาผมถ้าคิดถึงก็ไปหาผม ผมไม่ล้อว่าพี่ติดน้องชายหรอกน่ะ ฮึกกก"

"นอกจากไอ้น้ำหนึ่งแล้วใครจะไปติดคนบ้าแบบมึงหลงตัวเองชะมัด ถ้ากูจะเข้าไปดมควันรถที่กรุงเทพคงเป็นเพราะว่ากูคิดถึงเจ้าหญิงมากกว่า ว่าแต่มึงเถอะไม่ต้องบ่นกูมากนักหรอกตัวมึงเองก็ใช่ย่อยหัดกินข้าวกินปลาตรงเวลาบ้าง ผัวน่ะไม่ต้องหลงดุ้นมันมากนักหรอกเผื่อใจไว้บ้าง เกิดมันถีบหัวส่งขึ้นมาวันไหนมึงจะได้ไม่เป็นบ้าเป็นบอไปกว่านี้

"แต่กูว่ามันคงไม่กล้าทิ้งมึงหรอก เพราะถ้าทำแบบนั้นเท่ากับว่ามันเป็นคนโง่ไม่รักตัวเองว่ะ มึงก็คิดดูสิว่าถ้ามันทำให้มึงเสียใจจะมีกี่มือกี่ตีนรอกระทืบมันอยู่น่ะ งั้นกูคงไม่ต้องห่วงเรื่องมึงจะถูกผัวทิ้งแล้วสินะแต่เป็นห่วงเรื่องงานมากกว่า มึงอย่าตรงมากเกินไปนัก กูพูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าจะให้มึงยอมอ่อนให้กับความไม่ถูกต้องนะ เพียงแต่มึงต้องคิดถึงผลได้ผลเสียและคิดถึงวิธีตั้งรับให้รอบคอบเสียก่อน

"จำเรื่องลุงโรจน์ผู้รับเหมาที่กูจ้างมาดูแลบ้านสวนนี้ตอนมึงมาอยู่นี่ใหม่ ๆ ได้ไหม การที่มึงท้วงสิ่งที่ลุงโรจน์ทำคือเรื่องถูกต้องแล้ว แต่คิดดูให้ดีนะถ้าลุงโรจน์ไม่ใช่ผู้รับเหมารายเล็ก ๆ ไม่ใช่คนของกู แต่ถ้าแกเป็นผู้รับเหมารายใหญ่หรือเป็นคนมีอิทธิพลเป็นคนใจร้อนบุ่มบ่ามมึงอาจจะเจ็บตัวเอาก็ได้ ความโหดเหี้ยมของคนเรามีไม่เท่ากัน บางคนมีมากจนน่าหวาดกลัวถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงซะ แต่ถ้าไม่ได้มึงต้องตรึกตรองทุกคำพูดทุกการกระทำของตัวเองให้รอบคอบที่สุดเซฟตัวเองให้มากที่สุด

"กูไม่อยากให้มึงมีชีวิตโลดโผนอะไรมากนักหรอกนะโอ คนอย่างมึงไม่เหมาะจะอยู่บนเส้นด้ายอะไรทั้งนั้น กูอยากเห็นมึงยืนอยู่บนถนนคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างมั่นคงมากกว่า อีกอย่างจำที่กูเคยบอกได้ไหมว่าทุกคนย่อมมีที่ที่เป็นของตัวเองทั้งนั้น และที่ตรงนี้ก็เป็นที่ของมึงเหมือนกันน้องชาย" ผมได้แต่นั่งเงียบเพื่อปล่อยให้ทั่วทั้งบ้านมีแค่เพียงเสียงสนทนาของสองพี่น้องคู่นี้

ไอ้โอกับพี่ฟ้าสนิทกันมากตั้งแต่เรียนแล้ว ยิ่งไอ้โอมาใช้ชีวิตอยู่นี่กับพี่ฟ้าตั้งปีกว่าความผูกพันระหว่างทั้งสองคนไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเหนียวแน่นมากแค่ไหน ถึงจะไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นจากเจ้าของบ้านตัวจริงซึ่งแตกต่างจากเมียผมที่พูดไปสะอื้นไป แต่น้ำจากดวงตาคู่หวานของผู้เป็นพี่ชายก็บ่งบอกถึงความอาลัยอาวรณ์ว่ามีไม่น้อยไปกว่ากันสักนิด

"มานั่งงอแงอะไรตรงนี้ขอบฟ้า พี่รอกินข้าวอยู่นะครับ" แต่แล้วเสียงจากผู้ชายที่ผมคุ้นเคยตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยผู้ชายที่มีศักดิ์เป็นลุงรหัส ผู้ชายที่คอยยื่นมือช่วยเหลือเมียผมเงียบ ๆ ถึงแม้จะช่วยเพราะกลัวคนที่ตัวเองรักจะเดือดร้อนก็ช่างเถอะ และตอนนี้ผู้ชายผู้ซึ่งยังคงความน่าเกรงขามคงความเป็นผู้นำรุ่น เขาก็มาปรากฏตัวไม่ห่างจากบ้านสักเท่าไหร่ แววตาเขาที่ใช้มองพี่ฟ้ามีแต่ความรักความห่วงใยมากมายกว่าที่เขาเคยมองทุกคน มือขวาของเขาเกาะกุมมือเด็กหญิงตัวเล็กในชุดเอี๊ยมทหาร ผมมัดจุกไว้กลางหัวเช่นเดียวกับคนที่เขารัก

"มานั่งกินตรงนี้ด้วยกันสิมหาสมุทร" พี่น้ำส่งยิ้มกว้างก่อนจะจูงมือส้มโอมานั่งขัดสมาธิข้าง ๆ คนรักของตัวเอง เมื่อมองภาพตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ยิ้มตามพี่น้ำ ยิ้มเพราะเห็นว่าคนสองคนที่เราผูกพันกันมาตั้งแต่ครั้งแรกเจอจนถึงทุกวันนี้ หลังจากผ่านความเจ็บปวดผ่านช่วงเวลาเลวร้ายต่างคนต่างทำร้ายกันจนเกือบจากลาโลกไปทั้งคู่ แต่บัดนี้เขาทั้งสองก็ได้มีชีวิตที่มีรอยยิ้มกันสักที และผมมั่นใจว่าขอบฟ้ากับมหาสมุทรจะเคียงคู่กันไปจนวันอวสานของชีวิตเขาแน่นอน

"เราแค่แยกย้ายกันเพื่อใช้ชีวิตในแบบที่เราต้องการ แต่ผมเชื่อว่าเราจะไม่มีวันห่างไกลจนมองไม่เห็นกัน ขอบคุณพี่สองคนมากนะครับที่ช่วยดูแลหัวใจของผม ช่วยประคับประคองเราทั้งคู่ในวันที่เราเกือบหมดหวัง เหนือกว่าทุกสิ่งทุกอย่างขอบคุณที่นำของขวัญล้ำค่านี้มาให้เราสองคนเป็นคนดูแล เราสัญญาว่าเราจะดูแลของขวัญของพี่ให้ดีที่สุด ดูแลไปจนกว่าเราสองคนจะหมดเรี่ยวแรงครับ" ทุกคำที่พูดออกไปผมมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องทำได้และจะทำไปตลอดชีวิต มือสองข้างยกขึ้นมาพนมไหว้รุ่นพี่ทั้งสองด้วยความเคารพนับถือ

พี่ฟ้ายกมือลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งตักตัวเองอย่างอ่อนโยน โดยมีฝ่ามือของคนเคียงข้างคอยเช็ดน้ำตาจากตาหวาน ๆ คู่นั้น ไอ้โอเล่าว่าพี่ฟ้าเลี้ยงดูส้มโอมาตั้งแต่เล็ก ๆ เมื่อต้องจากกันแบบนี้พี่ฟ้าคงมีน้ำตานองอยู่เต็มหัวใจมากกว่าที่ตาเห็น

"พี่ฟ้าควร ฮึกก ให้พี่น้ำเข้าหาบ้างนะตัวเองจะได้มีตุ๊กตาเป็นของตัวเองอะ ฮึกก อีกอย่างจะได้ไม่ตัน ฮึกก อารมณ์ก็เสถียรไม่ผีเข้าผีออกบ่อย ๆ ฮึก อย่าคิดว่าจะเป็นไปไม่ได้นะเว้ยดูอย่างเพื่อนของไอ้โปรดที่เป็นหมอสิเมียมันยังป่องได้เลย ฮึก แน่ะพี่น้ำตาวาวน้ำลายหกเชียวนะ ผมก็บอกแล้วว่าพี่ต้องมีซัมติงกับพี่รหัส ฮึกก คนสวยของผมแน่นอนถึงพี่จะเก๊กก็เหอะ ฮึกก เนอะชินเนอะ"

ป๊าบ! "ไอ้น้องเหี้ยปากมึงนี่อมหมาไว้ตั้งแต่ปีหนึ่ง จนมีลูกโตขนาดนี้แล้ววิญญาณหมาที่อยู่ในปากยังไม่ไปผุดไปเกิดเหรอวะ เสียแรงที่กูลุกขึ้นมาทำกับข้าวให้ตั้งแต่ตีสามซะจริง พวกมึงสามคนพ่อแม่ลูกจะไปไหนก็ไปรีบพากันไสหัวออกจากบ้านกูเลยไอ้คนเนรคุณ! " ฝ่ามือพี่ฟ้าฟาดใส่ขาไอ้โอเสียงดังลั่น ตอนแรกผมยังนึกกลัวว่าส้มโอจะตกใจกับความรุนแรงที่เห็นไหมแต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะทั้งลูกทั้งเมียผมกลับหัวเราะชอบใจในท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนหน้าแดงก่ำ สันนิษฐานได้ว่าอาการนี้น่าจะมาจากอาการเขินอายในคำกล่าวของน้องชายที่รักล่ะมั้ง

เสียงสนทนา เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ความสุขจากทุกคนตรงหน้าเป็นบรรยากาศที่ผมพยายามซึมซับเอาไว้ทุกรายละเอียด โดยเฉพาะแววตาเต็มไปด้วยความสุขของเพื่อนรัก

"โอเพื่อนรัก กูโคตรรักมึงเลยว่ะเพื่อน" คำว่ารักของผมหมายความว่ายังไง ผมมั่นใจว่าคนที่ผมบอกกับเขาไปเขาจะเข้าใจในคำรักของผมได้ดี

"อื้อ กูก็โคตรรักมึงเหมือนกันว่ะเพื่อน"

 

"เฮ้ย ไอ้ลูกแหง่วันนี้พาลูกพาเมียมาให้แม่มึงรังแกอะไรอีก หลานปู่มานี่ซิได้ข่าวว่าเข้าโรงเรียนเดียวกับหลานไอ้สิงห์เหรอ เอ่อลืมไปคงไม่รู้จักไอ้สิงห์เจ้าเล่ห์มั้ง"

"สวัสดีค่ะปู่อรรค ส้มโอรู้จักปู่สิงห์ค่ะเพราะว่าปู่สิงห์มารับติณฑ์อ้วนที่โรงเรียนบ่อย ๆ แล้วคุณย่าไม่ได้รังแกอะไรส้มโอกับพ่อโอสักหน่อย" หลังจากที่ไปรับลูกกับเมียมาจากบ้านสวนของพี่ฟ้าตั้งแต่ส้มโอปิดเทอม เพราะต้องให้ลูกมาเรียนพิเศษและปรับพื้นฐานที่กรุงเทพ จวบจนตอนนี้โรงเรียนส้มโอเปิดเทอมได้เดือนกว่าแล้ว

ความกังวลที่ว่าส้มโอจะปรับตัวกับสภาวะแวดล้อมไม่ได้ก็จางหายไป เพราะนอกจากลูกจะเข้ากับเพื่อนที่โรงเรียนได้ดีโดยมีเพื่อนสนิทคือน้องติณฑ์ลูกของไอ้ตุลย์ ผมยังได้ยินไอ้โอเล่าอยู่บ่อยครั้งว่าลูกมีเพื่อนสนิทข้ามรุ่นอีกสองคนคือคนข้างบ้านนี่แหละ

"สวัสดีครับท่าน เอ่อน้าอรรค วันนี้ไอ้โปรดอยู่ไหมครับผมจะคุยเรื่องงานกับมันสักหน่อย"

หมับ! "ไม่เอาไม่ให้คุยเรื่องงานไว้ไปคุยกันที่ทำงานสิตอนนี้คือเวลาของครอบครัวนะเว้ย อีกอย่างเรื่องงานอะไรวะมึงคุยกับกูก็ได้นะโอ กูก็เป็นที่ปรึกษามึงได้เหมือนกัน" มือขวาผมรีบคว้าคอไอ้โอรั้งมากอดคอเอาไว้ มือซ้ายยังจับลูกสาวตัวน้อยเอาไว้มั่น ปล่อยไม่ได้ครับขืนปล่อยมือมีหวังส้มโอกระโดดข้ามรั้วไปหาเพื่อนสนิทที่กวักมือเรียกหย็อย ๆ แน่

"มึงจะอ่อนอะไรขนาดนี้วะไอ้ชิน เป็นทั้งลูกแหง่ติดแม่ไม่พอนี่ยังทำตัวเป็นลูกแหง่ติดเมียอีกเหรอ แบบนี้ทำไมไม่ย้ายมาอยู่นี่ซะเลยจะได้ทั้งแม่ทั้งเมียอีกอย่างแม่มึงจะได้โขกสับเมียมึงให้เต็มที่ อาทิตย์หนึ่งโผล่มาทีหนึ่งแบบนี้แม่มึงโขกสับสะใภ้ไม่สะใจแน่ว่ะ แต่จะข่มเหงรังแกอะไรก็เอาให้พอดีนะเว้ยอย่าลืมว่าพี่ชายเมียมึงดุมาก"

"ฉันไปโขกสับอะไรใครตั้งแต่เมื่อไหร่ยะน้องเขย ไม่ใช่เธอกับลูกสะใภ้ของเธอเหรอที่ขยันเกาะรั้วโขกสับฉันเกือบทุกวันน่ะ ฮึ นึกแล้วดีใจเหมือนกันที่ตาชินไม่คว้าลูกสะใภ้ของเธอมาเป็นเมียน่ะไม่งั้นฉันคงตายตาไม่หลับแน่ เด็กอะไร"

"เด็กอะไรทำไมจ๊ะป้า อยู่ตรงนั้นก่อนนะรอแป๊บหนึ่งน้องหลงล้างมือก่อนเดี๋ยวจะไปเกาะรั้วคุยด้วยจ้ะ พ่ออรรคคนดีมาล้างมือก่อนฉีกปลาส้มเมื่อกี้ยังไม่ได้ล้างมือเลย" ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไรน้าเขย แม่ก็เดินถือพัดออกมาจากข้างบ้านท่าทางจริงจังนั้นบ่งบอกว่าตั้งใจปะทะกับเพื่อนบ้านเต็มที่

แต่เสียงตะโกนจากอีกคนของบ้านน้าเขยเป็นสาเหตุให้ผมจับมือส้มโอที่ดวงตาวาววับเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสนิท และเมียตัวเองที่ดูอาการก็รู้ว่าคันปากอยากสนทนากับไอ้ตัวแสบเสียเต็มประดา สงสัยว่าถามหาไอ้โปรดเมื่อกี้ที่แท้แล้วน่าจะถามหาเมียไอ้โปรดมากกว่ามั้ง

"ผมว่าเราเข้าบ้านกันเถอะแม่ วันนี้ผมซื้อของมาเดี๋ยวเราจะทำกับข้าวให้แม่กินเองโอส้มโอไปเหอะ ผมไปก่อนนะน้าเดี๋ยวกับข้าวเสร็จแล้วจะให้ป้าสำลีเอาไปให้" ถึงจะต้องใช้แรงในการรั้งเมียจูงลูกที่ยืนตัวแข็งชะเง้อคอมองหาเจ้าของเสียงเมื่อกี้ แต่สุดท้ายแล้วทั้งลูกกับเมียก็ถูกผมลากตัวพาเข้าบ้านจนได้ เรื่องอะไรจะปล่อยให้เจอกันล่ะวันนี้ผมยังไม่อยากกินยาพารานี่หว่า

"คุณย่าขาส้มโอซื้อขนมมาฝากคุณย่าด้วยค่ะ แต่ลุงชินบอกว่าคุณย่าไม่ชอบกินขนมเพราะจะอ้วนเหรอคะ อันนี้ไม่ค่อยหวานหรอกค่ะส้มโอถามพี่คนขายแล้วใช่ไหมคะพ่อโอ"

"ครับผม ร้านนี้เขาไม่ค่อยทำหวานน่ะครับท่าน" ถึงแม้ผมจะพาลูกกับเมียเข้าออกบ้านนี้เพื่อทำความคุ้นเคยกับแม่มากว่าสามเดือนแล้ว แต่หลายสิ่งยังคงเหมือนเดิมนั่นก็คือส้มโอยังเรียกผมว่าลุง เมียผมยังเรียกแม่ผมว่าท่าน เหมือนที่แม่ผมไม่เคยรับไหว้หรือมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับเมียผมแม้แต่น้อย

ถามว่าเหนื่อยกับสิ่งที่เป็นอยู่ไหมถ้าบอกว่าไม่เหนื่อยเลยคงเป็นเรื่องโกหก แต่มันเป็นความเหนื่อยที่ผมเต็มใจแม้จะใช้เวลาทั้งชีวิตผมก็ยินดีจะทำไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่คิดแบบนี้ แต่ผมมั่นใจว่าคนรักของผมเขาก็คิดเห็นไม่ต่างกันหรอก

"ส้มโอมานั่งกับย่าดีกว่า ไหนเล่าให้ย่าฟังหน่อยว่าอาทิตย์นี้ไปเรียนเป็นยังไงบ้างลูกมีใครรังแกหนูบ้างไหม ถ้าใครแกล้งหนูบอกย่ามานะย่าจะไปจัดการให้เอง"

"ไม่มีใครแกล้งส้มโอเลยค่ะคุณย่า ตอนส้มโอมาใหม่ ๆ มีคนว่าส้มโอบ้านนอกติณฑ์ก็ต่อยจนฟันร่วงเลยค่ะ" ส้มโอถลาไปนั่งข้างแม่ผมปากเล็ก ๆ ขยับขึ้นลงเล่าเรื่องชีวิตในรั้วโรงเรียนให้แม่ผมฟังไม่ขาดสายและนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ยังเหมือนเดิม ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้แม่ผมก็เรียกหาแต่ส้มโอไม่ขาดปากเช่นกัน แม่นี่ยังไงนะเกลียดพ่อเขาแต่กลับทั้งรักทั้งหลงลูกเขาหัวปักหัวปำซะงั้น

เห็นสองย่าหลานพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติผมถึงสะกิดไอ้โอให้ขึ้นไปข้างบนด้วยกัน คืออย่างที่น้าอรรคพูดเมื่อกี้ว่าครอบครัวผมอยู่อีกที่คือคอนโดของผมเอง เนื่องจากตรงนั้นใกล้บริษัทกับโรงเรียนส้มโอมากกว่า ถึงจะเป็นคอนโดที่มีพื้นที่ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่ง แต่ด้วยความที่เราอยู่กันสามคนและลูกก็อยู่ในวัยเริ่มโต ทำให้เรื่องบนเตียงเราต้องระมัดระวังมากที่สุด เพราะบางคืนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มส้มโอก็มาเคาะประตูขอนอนด้วยเฉยเลย แล้วเมียผมมันจะขัดเหรอครับรายนั้นแทบจะถีบผมตกเตียงทุกที

"มีอะไรวะชินหรือง่วงนอนเมื่อคืนมึงทำงานจนดึกดื่นนี่กูบอกจะช่วยก็ไม่ให้ช่วยหรือกลัวกูทำพังวะ มึงนี่น้าหัดไว้ใจในความเป็นวิศวกรของกูมั่งสิ"

"ที่ไม่ให้มึงทำเพราะกูอยากให้มึงพักผ่อนให้เต็มที่เพื่อจะได้มีแรงขย่มกูต่างหาก ไอ้เด๋อมาให้กูเอาซะดี ๆ " หน้าตาเด๋อด๋าของไอ้โอน่าเอ็นดูจนผมต้องคว้ามากอดไว้ทั้งตัว

"จุ๊บ ขอสักสองยกนะ"

"อื้อก็ได้ แต่อย่าทำแรงนะเดี๋ยวกูได้เดินขาถ่างไปให้แม่มึงแขวะอีกหรอก" พอได้ยินในสิ่งที่ไอ้โอขอทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่ผมลากมันขึ้นมาเอา แต่ติดลมไปหน่อยเลยจับตัวมันให้อยู่บนเตียงทั้งวัน พอลงไปข้างล่างเท่านั้นแหละ โดนแม่ผมทั้งค่อนแคะทั้งแขวะว่ามันเดินเหมือนเป็ดแถมชี้ชวนให้ส้มโอดูเป็ดเดินอีกด้วย ไอ้โอถึงกับนั่งอยู่บนโซฟาไม่ลุกเดินไปไหนตั้งแต่ทุ่มจนสี่ทุ่มมันถึงยอมลุกขึ้นไปนอนพร้อมผม ที่มันกล้าลุกก็เพราะแม่ผมกับส้มโอขึ้นไปนอนแล้วไงล่ะ

"โอเคงั้นวันนี้จัดเบา ๆ สองยกก่อนคืนนี้ค่อยเอาอีกสองยก จุ๊บ " พอเห็นอีกฝ่ายเบิกตาโพลงตั้งท่าจะปฏิเสธ ริมฝีปากผมถึงรีบกดแนบสอดลิ้นเข้าไปทักทายทันที เรื่องอะไรผมจะยอมอ่อนข้อให้ยังไงวันนี้ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ผมวางแผนไว้ ไม่ให้มีตกหล่นแม้แต่แผนเดียวแน่นอน

 

ติ๊ง {เหมันต์ : ตื่นหรือยัง อีกสองชั่วโมงเจอกันที่วัดนะ}

"อ่าา ชินพอได้แล้วพี่กูไลน์มาเรียกแล้วเนี่ย อื้อ ชินพอก่อน"

"อีกนิดสิขออีกรอบนะกูสัญญาว่าไม่เกินห้านาที นะโอนะนาน ๆ ทีลูกจะไปนอนบ้านย่าอะมึง กูขอเอาอีกทีสินะ" นาฬิกาหน้าจอโทรศัพท์บอกเวลาตีห้าตรง นี่เพิ่งจะตีห้าทำไมพี่โอ้แกถึงคึกแต่เช้าแบบนี้วะ แล้วคึกวันไหนไม่คึกมาคึกวันที่แม่ผมขอเอาส้มโอไปค้างด้วยนะ

แม่งเว้ยชักจะเกลียดไอ้พี่โอ้แล้วเนี่ย คือวันนี้ก็ไม่ใช่วันครบรอบการจากไปของพ่อตาแม่ยายผมปะวะ แต่เมื่อคืนพอพี่โอ้โทรมาแล้วรู้ว่าส้มโอไปค้างบ้านแม่ผม พี่แกก็ชวนน้องชายตัวเองไปทำบุญให้พ่อแม่อย่างปัจจุบันทันด่วนเฉยเลยเซ็งชะมัดว่ะ

แปะ! "ทำหน้าหงิกทำไมแต่เช้าวะ เมื่อคืนมึงก็เอาแล้วนะไหนจะปลุกกูมาเอาตั้งแต่ตีสี่ยันตอนนี้อีกยังไม่พอรึไง คนอะไรตัณหาจัดฉิบหาย"

"เออ กูมันตัณหาจัดแต่ก็เป็นกับเมียคนเดียวปะวะ เหอะ เอาที่มึงสบายใจแล้วกันไม่รักกูแล้วล่ะสิท่า" ไม่รู้ทำไมอยู่ดี ๆ ผมถึงน้อยใจขึ้นมาเฉยเลย เพราะน้อยใจถึงได้พลิกตัวนอนหันหลังให้คนรักแล้วพยายามข่มความงี่เง่าของตัวเองเอาไว้

"ชินครับชินจังงอนกูเหรอ กูยังไม่ได้ว่าอะไรมึงเลยนะทำไมถึงคิดว่ากูไม่รักมึงล่ะ ชีวิตกูมีแค่มึงคนเดียวมึงก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ" มือเย็นลูบไล้หลังผมเบา ๆ ก่อนที่เจ้าของมือจะสวมกอดมาจากด้านหลัง ฝังหน้ากับซอกคอพึมพำคำที่ชวนให้มีรอยยิ้มเผยออกมา

หมับ! "ขอโทษที่งี่เง่านะกูแค่กลัวว่ามึงจะเบื่อกู แต่ถึงมึงจะเบื่อยังไงกูก็ไม่ให้มึงเลิกกับกูหรอก ฟอดด ปะไปอาบน้ำกันเถอะเดี๋ยวไปถึงช้าพี่มึงจะเขม่นกูอีก ทำบุญเสร็จกินข้าวกับพี่มึงเรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาเอากันตอนเที่ยงก็ได้กูรอได้" เพราะใจแข็งนอนหันหลังให้ได้ไม่นาน เมื่อถูกอ้อนไม่กี่คำผมถึงรีบหันไปสวมกอดพร้อมเอ่ยปากสาธยายถึงโปรแกรมของวันนี้ไปด้วย

ไอ้โอหัวเราะเบา ๆ แต่อาการพยักหน้ารับหงึก ๆ นั่นต่างหากที่ทำให้ผมคว้าตัวเพื่อนรักขึ้นมาแบกพาดไหล่แล้วเดินล่อนจ้อนเข้าห้องน้ำ แสงไฟสีนวลในห้องน้ำส่องกระทบกับร่างกายที่มีแต่ร่องรอยดูดเป็นจ้ำ ๆ ทั่วทั้งร่มผ้าชวนให้อะไร ๆ ที่ข่มใจไว้กลับลุกฮืออีกจนได้

หมับ! "กูช่วย"

"อะ อ่าา อืมม" คำว่ากูช่วยมาพร้อมกับการทรุดตัวนั่งคุกเข่าลิ้นร้อนแลบเลียไปทั่วเอ็นที่เริ่มแข็งขืน ริมฝีปากผมถึงกับอ้าออกปลดปล่อยลมหายใจให้ออกทางปากเนื่องจากต้องเผชิญหน้ากับความเสียวสุดขีด เมื่อเอ็นแข็งแรงของตัวเองถูกความร้อนชื้นของปากไอ้โอครอบครองเอาไว้

ถึงจะไม่สุดแต่ลิ้นร้ายกลับทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดีด้วยการหยอกล้อกับรอยแยกบนหัวฉ่ำ ยิ่งก้มมองภาพแก้มเพื่อนที่เป็นเมียบุ๋มลงเพราะกำลังสนุกอยู่กับการดูดการรูดเอ็นของผมอย่างเพลิดเพลิน ผมยิ่งรู้สึกร้อนไปทั้งตัวร้อนจนสองมือต้องสอดสัมผัสกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม แล้วสวนสะโพกสอดรับกับจังหวะลิ้นปากมือของคนที่คุกเข่าดูดกลืนเอ็นแข็งแรงอย่างเอร็ดอร่อย

สวบ ๆ ๆ "ซี้ดด จะเสร็จแล้วโอ อืมม สายฝนครับ อ่าา" ตอนแรกก็ยังไม่เสร็จหรอก พอก้มหน้าแล้วได้สบตากับไอ้โอที่มีน้ำตาคลอเบ้าจากการเล่นกับเอ็นผมเท่านั้นแหละน้ำคาวจากปลายท่อแทบจะพ่นใส่ปาก แต่พอจะขยับออกจากการถูกครอบครองปากร้อนก็ยังตามตอแยไม่ลดละ แถมสองแขนมันยังกอดรัดสะโพกผมแน่นสุดท้ายก็พ่นน้ำใส่ปากเมียเป็นอาหารเช้าจนได้

"แฮก ๆ ๆ ๆ เมื่อยปากว่ะ อื้ออ อิน อ่าา" คราบสีขาวมุมปากของไอ้โอคือเหตุผลที่ผมใช้สองมือประคองใบหน้าคนรักให้เงยขึ้นมา แล้วก้มหน้าแนบปากส่งลิ้นกวาดต้อนเอากลิ่นคาวของตัวเองกลับมาอย่างอดไม่ได้ นี่ถ้าไม่เกรงใจพี่โอ้นะมึงโดนกูเอาทั้งวันแน่โอ!

"ขอบคุณครับ ไว้กลับมากูจะตอบแทนเป็นสองเท่าเลย" นึกว่าไอ้โอจะปฏิเสธเหรอไม่มีเสียหรอก จะมีก็แค่แววตาดีอกดีใจจนออกนอกหน้าเท่านั้น โถ่เอ๊ยมึงก็ขี้เอาไม่แพ้กูหรอกสายฝน!

 

เมื่อมาถึงวัดก็เจอเข้ากับคนที่ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์อีกคนคือส้มโอ ด้วยความที่ส้มโอไปค้างบ้านแม่ผมตั้งแต่เมื่อวาน แต่เช้าวันนี้เด็กหญิงน่ารักกลับปรากฏกายพร้อมพี่โอ้กับเมียซะงั้น พอเห็นส้มโอถูกยืนขนาบโดยพี่ชายกับพี่สะใภ้ตัวเองไอ้โอถึงกับมีอาการลุกลี้ลุกลนขึ้นมา จนผมต้องเอื้อมมือไปจับมือคุณพ่อลูกหนึ่งคนนี้เอาไว้

"เขาเป็นลูกของเราไม่มีใครจะมาแย่งลูกเราไปได้หรอก กูสัญญาครับพ่อโอ"

"จริง ๆ นะชิน มึงสัญญากับกูแล้วนะ" ฝ่ามือที่เกาะกุมอยู่ถูกผมยกขึ้นมาฝังปากตัวเองจนจมอุ้งมือข้างนั้น เพื่อแทนคำสัญญาว่าผมจะรักษาในสิ่งที่คนรักของผมรักให้มากที่สุด เมื่ออาการเครียดจากคนข้างตัวเบาบางลงเราถึงได้ก้าวลงจากรถเพื่อเผชิญหน้ากับทั้งสามคนตรงหน้า

"สวัสดีครับพี่โอ้พี่ทะเล ส้มโอมาได้ยังไงคะลูก"

"คุณลุงไปรับส้มโอที่บ้านคุณย่าค่ะ ลุงชินพ่อโอขาลุงโอ้บอกว่าวันนี้เราจะมาทำบุญให้คุณปู่คุณย่าใช่ไหมคะ" น้ำเสียงสดใสท่าทางร่าเริงของเด็กหญิงหนึ่งเดียวตรงนี้ สร้างรอยยิ้มให้คนเป็นพ่ออย่างไอ้โอจนแทบจะมองไม่เห็นความกังวลอะไรจากมันอีกแล้ว

พี่โอ้เป็นคนเอ่ยตัดบทก่อนจะชวนผมหิ้วข้าวของเพื่อไปทำสังฆทานตามที่ตั้งใจเอาไว้ ทุกช่วงเวลาในตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นอีกช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเราทุกคนแล้วล่ะ

"พ่อแม่ชีวิตนี้พี่โอ้มันมีหลานให้พ่อกับแม่ไม่ได้แล้วนะไม่ต้องไปฝากความหวังไว้ที่มันหรอก เพราะถึงมีหลานให้พ่อกับแม่ได้ก็คงต้องเหนื่อยใจกับปากของแม่มันอะ งั้นพ่อกับแม่มาแฮปปี้กับส้มโอหลานสาวคนเดียวดีกว่า คนนี้แหละที่เป็นความหวังของตระกูลเราอะเนอะ ส้มโอจะขอพรอะไรคุณปู่คุณย่าก็ขอสิคืนนี้ปู่กับย่าจะได้มาเข้าฝันเอาเลขเด็ดให้พ่อ พ่อจะได้มีเงินไปซื้อของมาเปย์ให้หนูไงคะ"

"สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่า หนูชื่อเด็กหญิงวิรุณกานต์คุณย่าเรียกหนูว่าส้มโอก็ได้นะคะหนูเป็นลูกสาวของพ่อโอค่ะ คุณปู่คุณย่าไม่ต้องเสียใจที่ลุงทะเลมีน้องหนูให้ไม่ได้นะคะ เพราะลูกพี่น้องหลงบอกว่าเป็นบุญของลุงโอ้แล้วที่แฟนท้องไม่ได้ค่ะ แต่หนูไม่อยากได้อะไรเลยหนูขอแค่อย่าให้พ่อโอร้องไห้ตอนกลางคืนบ่อย ๆ ก็พอค่ะ" พอเสร็จสิ้นจากการถวายสังฆทาน ขันเงินใบเล็กก็ถูกกรวดน้ำโดยพี่โอ้และมีเสียงสนทนาสอดแทรกระหว่างพ่อลูกคู่นั้น ทำให้สะใภ้ใหญ่ของบ้านถึงกับเท้าเอวมองสองพ่อลูกด้วยสายตาอาฆาตราวกับจะเผาไหม้ให้ตายไปข้างหนึ่ง เมื่อเห็นแบบนั้นผมกับพี่โอ้ต้องถอนหายใจแล้วเดินตามกันไป ปล่อยให้สามคนนั้นยืนอยู่ใต้ต้นไทรต้นใหญ่นั่นแหละ

"พี่โอ้รู้ในสิ่งที่ไอ้โอกลัวใช่ไหม"

"อืมรู้ แต่ไม่รู้ว่ามันจะกลัวไปทำไมในเมื่อพี่มั่นใจว่าคนที่มันรักจะเป็นของมันแค่คนเดียว และไม่มีวันที่ใครจะมาแย่งความรักของมันไปได้" หลังจากขึ้นไปร่ำลาหลวงตาเรียบร้อยเราสองคนก็พร้อมใจกันเดินเอื่อย ๆ ไปทางศาลาริมแม่น้ำเจ้าพระยา

พอได้อยู่กันตามลำพังความหวาดกลัวของภรรยาถึงถูกผมหยิบยกขึ้นมาพูดคุยกับพี่ชายเจ้าตัว ไม่มีความแปลกใจอะไรจากพี่โอ้สักนิด จะมีก็แค่เพียงคำกล่าวราบเรียบแต่หนักแน่นเท่านั้นที่ตอบกลับมา แต่เพียงแค่นี้ผมก็อุ่นใจขึ้นมากแล้วเพราะผมรู้ดีว่าโลกนี้คนที่รักไอ้โอไม่ต่างจากผมก็คือพี่ชายของมันคนนี้นี่เอง

"ขอบคุณนะพี่โอ้ที่ยอมรับในตัวผม ขอบคุณที่ไว้วางใจให้ผมได้ดูแลคนที่พี่รัก ผมไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะมีเรื่องไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้นกับเราไหม แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรสิ่งที่มั่นใจที่สุดก็คือผมไม่มีวันจะปล่อยมือจากไอ้โอเด็ดขาด"

"ขอบใจในความมั่นใจของชินเหมือนกันพี่เองก็มั่นใจว่าชินจะทำในสิ่งที่พูดได้ดี เพราะถ้าทำได้ไม่ดีพี่พร้อมโดนนายยิงทิ้งในข้อหาที่ฆ่าหลานชายของนายทุกเวลา" แน่ล่ะประโยคนี้ของพี่โอ้ไม่ใช่คำขู่แน่นอน ไอ้โปรดมักจะพูดกรอกหูผมอยู่บ่อยครั้งว่าถ้าผมทำให้ไอ้โอเสียใจแม้แต่ครั้งเดียว พี่โอ้เขาก็เตรียมคว้าปืนจ่อขมับผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว

"ลุงชินขามาอยู่นี่เองลุงทะเลบอกว่าพ่อโอเดินตามหาจนลิ้นห้อยแล้วนะคะ พ่อโอลุงทะเลขาลุงโอ้กับลุงชินอยู่นี่ค่ะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่ด้วยนะคะลุงทะเลไม่ต้องเตรียมด่าลุงโอ้หรอกค่ะ"

"หึหึ จะผ่านไปกี่ปีเมียพี่ก็ขี้หึงไม่เปลี่ยนไปเลยนะ แต่เดี๋ยวนี้พี่เข้าหลักสี่แล้วเมียคงไม่ลงไม้ลงมือเหมือนเดิมล่ะมั้ง" ก่อนที่ส้มโอจะวิ่งมาหา ผมถึงใช้โอกาสอันน้อยนิดนี้แซะพี่เมียบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ พอให้ได้รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ไอ้โอไม่มือถึงตีนถึงแบบเมียพี่โอ้

แต่ไม่มีอะไรหลุดออกจากปากผู้ชายหน้านิ่งคนนี้แม้แต่คำเดียวนอกจากลมหายใจถูกถอนออกมาเต็มที่ ช่างตรงข้ามกับแววตาที่ทอดมองผู้ชายอีกสองคนที่เดินถกเถียงกันมาชะมัด เพราะแววตาของพี่โอ้ที่มองเขาสองคนนั้นมันอบอุ่นจนขนาดผมเป็นสามีด้วยกันยังอดอุ่นใจไม่ได้เลย

"ไอ้โอ้ถ้ากูเตะปากน้องมึงตอนนี้มึงจะเลิกกับกูไหมเด็กเหี้ยอะไรปากหมาฉิบหาย นี่ไม่รู้ว่ามันเอาความปากหมาอะไรไปยัดเยียดให้ขอบฟ้าบ้างหรือเปล่า ถ้าขอบฟ้าจะมีพฤติกรรมก้าวร้าวขึ้นคงซึมซับมาจากน้องมึงนี่แหละ อ้อ ผัวไอ้เด็กเหี้ยกูขอแนะนำด้วยความหวังดีว่ามึงเอาลูกมาให้แม่มึงเลี้ยงเถอะ อย่าปล่อยให้อยู่กับเมียมึงเลยเดี๋ยวมันจะถ่ายทอดกรรมพันธุ์หมาทั้งคอกเข้าปากลูกมึงน่ะ ยัยเด็กส้มจี๊ดถ้าอยากมีชีวิตเติบโตอย่างปกติสุขเหมือนเด็กคนอื่นเขาก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋ามาอยู่กับย่าซะ"

"ไม่ต้องมาเป่าหูลูกผมเลยแล้วลูกผมชื่อส้มโอไม่ใช่ส้มจี๊ด ส้มโอเป็นลูกพ่อโอมีเชื้อสายความอัจฉริยะของพ่อกับลุงเป็นกรรมพันธุ์เว้ย เมียพี่ปากพาซวยแบบนี้เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันพี่ต้องระวังตัวเองให้มากกว่าเดิมนะโอ้ หรือไม่ก็ต้องหาตะกร้อมาครอบปากให้ด้วยไม่งั้นคงเที่ยววิ่งกัดคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ชินกูเบื่อคนแถวนี้แล้วว่ะเรากลับกันเถอะปะส้มโอกลับเดี๋ยวพ่อไปส่งที่บ้านคุณย่านะ พอดีว่าบ่ายนี้ลุงชินเขาต้องทำงานชดเชยให้พ่อน่ะ" ไม่ต้องพูดก็รู้ว่างานที่ผมต้องชดเชยให้นั้นคืออะไร นี่เมียกูหื่นจริงหื่นจังอะไรขนาดนี้ว่ะเนี่ย แต่เรื่องอะไรจะปฏิเสธล่ะในเมื่อกำไรเป็นของผมชัด ๆ

หมับ! "พ่อโออย่าใช้พ่อชินให้ทำงานหนักนะคะ ส้มโอกลัวพ่อชินจะร้องไห้กลางคืนเหมือนพ่อโออีกคน คุณลุงขาพ่อโอชอบร้องไห้ตอนดึก ๆ แบบนี้ค่ะ ฮืออ ชิน อื้อ ลูกพี่น้องหลงบอกว่าพ่อโอโดนผีอำ ส้มโอจะเคาะประตูเรียกก็กลัวว่าผีที่อำพ่อโอจะโกรธเอา เลยต้องวิ่งกลับห้องไปคลุมโปงอย่างที่ลูกพี่น้องหลงสอนค่ะ" ผมไม่ได้โฟกัสกับทุกคำที่ส้มโอพูด เพราะคำเพียงคำเดียวจากปากของเด็กหญิงวิรุณกานต์ทำให้หัวใจของตัวเองพองโตแทบจะระเบิดออกมา

ผมไม่คิดตามหาเหตุผลว่าทำไมเด็กหญิงที่เรียกผมว่าลุงชินมาตลอดขนาดเมื่อกี้ก็ยังเป็นลุงชินอยู่เลย แต่ไม่กี่นาทีต่อมาพ่อชินคำนี้เป็นคำที่ผมโคตรจะรักเลยว่ะ

"พ่อโอจะไม่ใช้แรงงานพ่อชินหนักแน่ ๆ ครับลูกสาวกลับบ้านเรากันเถอะเนอะ เรากลับกันก่อนนะครับพี่โอ้อาทิตย์หน้ามากินข้าวที่บ้านย่าของส้มโอนะ ผมกับไอ้ชินจะทำกับข้าวให้พี่กับย่าส้มโอกินเองใช่ปะชิน"

"ครับผมพ่อโอว่ายังไงพ่อชินไม่เคยขัดอยู่แล้ว เจอกันอาทิตย์หน้าที่บ้านแม่นะครับพี่โอ้พี่ทะเล" ไม่มีคำตอบรับจากทั้งคู่นอกจากรอยยิ้มที่เขาสองคนส่งให้เราสามคนพ่อลูก

มือเล็กของส้มโออยู่ในอุ้งมือใหญ่ของผมกับเพื่อนรักที่ควบตำแหน่งภรรยาคนละข้าง เราสามคนก้าวเดินไปพร้อม ๆ กันการเดินทางในครั้งนี้อาจใช้เวลายาวนานทั้งชีวิตเพราะเราต้องก้าวให้สั้นลง เพื่อให้ลูกสาวของเราก้าวเท้าตามเราโดยไม่ต้องเร่งฝีเท้าหรือวิ่งตามให้เหน็ดเหนื่อย แต่การก้าวสั้น ๆ แบบนี้ผมคิดว่ามันรู้สึกดีกว่าการรีบร้อน เพราะอย่างน้อยนี่ก็คือการใช้เวลาร่วมกันของเราสามคน ทุกวินาทีที่อยู่ร่วมกันมันย่อมมีความสุขและคุ้มค่าเสมอ

"กูจะเป็นเพื่อนรักของมึงตลอดไปนะร่มกันแดด อ้อ ที่สำคัญคือกูกับลูกจะอยู่กับมึงไปตลอดชีวิตของเราโอเคปะ"

"มันต้องโอเคอยู่แล้วสิ แต่ขอเพิ่มอีกอย่างหนึ่งนะคือมึงต้องอยู่ในฐานะคนที่กูรักเกินกว่าเพื่อนรักจนกว่าวันที่เราลาโลกไปด้วยกัน โอเพื่อนรักกูรักมึงนะครับ"

"อือ รักมึงเหมือนกันชิน"

 

***เราควรกอดกันแน่น ๆ ทุกครั้งที่เราได้เจอกัน เพราะเราไม่รู้หรอกว่าวันไหนจะเป็น วันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน #เครดิต เพจที่ว่าการคำคม 

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราเดินทางมาถึงสถานีสุดท้ายในเว็บแล้วนะคะ ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาฟางค่อนข้างมีความกดดันมากมายหลายอย่าง เคยมีช่วงหนึ่งถึงขั้นจะเทชินโอด้วยซ้ำจำได้ว่าอยู่ช่วงตอนที่20กว่า ๆ แต่เพราะทุกตัวละครที่สร้างมาเขามีคุณค่ากับฟาง เพื่อน พี่ น้อง ที่รออ่านก็มีความสำคัญกับฟางทำให้ต้องสูดหายใจลึก ๆ แล้วเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

อย่างที่เคยบอกมาตลอดใน4เรื่องที่ผ่านมาจนมาถึงเรื่องที่5ว่าฟางไม่ใช่นักเขียน ฟางเป็นแค่คนขายฝันคนหนึ่ง คนที่อยากส่งต่อในสิ่งที่ฟางฝันให้คนอีกหลายคนได้ร่วมยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ไปด้วยกัน เพราะงั้นอยากรบกวนให้อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ เน้อ

ความเคลื่อนไหวในเว็บอาจมีการหยุดไว้ชั่วคราวหลังจากที่ฟางได้แปะบทนำของเรื่อง "จากมหาสมุทรสิ้นสุดที่ขอบฟ้า" ฟางจะมาแปะให้ในวันที่9 กย. เน้อ แต่ยังไม่ได้แต่งสักตอนพลังชีวิตเหลือน้อยจากชินโอมาก เพราะงั้นขอตัวสะสมพลังงานใหม่สัก2เดือน แล้วเราจะมาพบกับพี่ขอบฟ้าและมหาสมุทรตอนที่1ในปลายเดือนตุลาคม  

แต่ความเคลื่อนไหวในเพจยังมีเรื่อย ๆ นะคะ ฟางยังเอาลูกชินโอขายอยู่เรื่อย ๆ จนถึงวันที่5ตค.จะปิดการขาย ขอบอกว่าบันทึกเล่มแถมของชินโอคือสุดมาก วันนี้ฟางเพิ่งส่งไฟล์ไปให้โรงพิมพ์เพื่อรับเล่มตัวอย่างมาตรวจก่อน ท่านใดตั้งใจจะจองในรอบสต็อกฟางไม่รับปากว่าจะมีบันทึกของชินขายให้เน้อ เนื่องจากได้แจ้งไปแล้วว่าจะแถมให้เฉพาะท่านที่จองรอบนี้เท่านั้น และมีสำรองไว้ขายให้รอบสต็อกซึ่งเป็นจำนวนน้อยนิดมากไม่กี่เล่ม ฉะนั้นทุกชุดที่ฟางสำรองไว้จะไม่มีบันทึกขายเพิ่มให้ทุกชุดนะคะ {เรื่องดิวโย /นัทไทก็ยังมีให้บริการ} 

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุณสำหรับทุกการทักทายทุกการพูดคุย ฟางจำได้หลายท่านที่คุ้นเคยกันพูดคุยกันและไม่ทิ้งกันไปไหน ไม่ว่าคุณจะทักทายในเว็บหรือเพจฟางก็จำได้ เพราะจำได้ถึงทำให้ฟางมีกำลังใจ ขอบคุณที่ยังเชื่อมั่นในตัวของฟางนะคะ  

สำหรับชินโอ ถ้ามีสิ่งใดที่ฟางผิดพลาดไม่ได้ดั่งใจไปต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ขอให้เพื่อน พี่ น้อง ครอบครัวของฟางทุกท่านดูแลตัวเองดี ๆ รักษาสุขภาพกันด้วยเพื่อที่เราจะมาเจอกันในเรื่องหน้า ท่านใดอยากเม้ามอยกันก็เชิญได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 เน้อ วันพรุ่งนี้จะมีกิจกรรมแจกดิวโยที่เพจนะคะ เลื่อนไปจากวันนี้จ้าว 

ขอบคุณค่ะ 

By...ฟาง 

ความคิดเห็น