ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 458

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2562 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

"จิ่งอวี๋ แม่ดีใจมากเลยที่ลูกแม่หายดีแล้ว กลับบ้านเรากันนะลูก คุณหมออนุญาตแล้ว" คุณนายหม่าหวิ๋นบอกลูกชายคนเดียวที่นอนพักอยู่บนเตียง จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วยกยิ้มส่งให้คุณนายหม่าหวิ๋น

 

"จิ่งอวี๋จะได้กลับบ้านแล้วหรอ ดีใจจัง" โจวโจวพูดกับวิญญาณต้าซู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าหวานยกยิ้มขึ้นดีใจกับเรื่องที่ได้ยินมา ตั้งแต่จิ่งอวี๋ฟื้นโจวโจวก็ไม่ได้ไปหาจิ่งอวี๋อีกเลย มีแต่วิญญาณต้าซู่เท่านั้นที่โจวโจวใช้ให้ไปดูที่โรงพยาบาล

 

"ทำไมไม่ไปเยี่ยมเขาบ้างล่ะ โจวโจว" วิญญาณต้าซู่ถาม เขาเคยบอกให้ไปดูจิ่งอวี๋ด้วยกันแต่โจวโจวก็ได้แต่ปฏิเสธตลอด

 

"ไม่ล่ะ จิ่งอวี๋เขาไม่ได้รู้จักฉันแล้ว จะไปทำไมล่ะ" โจวโจวพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แต่ก็ยังฝืนยกยิ้มให้ต้าซู่

 

"แต่คุณย่า เอ้ย คุณนายหม่าหวิ๋นท่านรู้จักนายนะโจวโจว" วิญญาณต้าซู่พูด โจวโจวส่ายหน้าไปมาเบาๆเป็นคำตอบ ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้กับเศร้าสร้อยไร้ความสดใสร่าเริง ถึงแม้ปากจะยกยิ้มแต่ในดวงตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

 

จิ่งอวี๋กลับไปอยู่บ้านได้อาทิตย์หนึ่งก็กลับมาทำงานที่บริษัทที่เขาทิ้งไว้นานเป็นเดือน จิ่งอวี๋นั่งอยู่ในห้องทำงานพร้อมกับกองเอกสารที่วางกองบนโต๊ะ มือหนาหยิบเอกสารตรงหน้ามาอ่านและเซ็นทีละเล่ม ทีละเล่ม คิ้วหนาขมวดยุ่งเข้าหากันจนเป็นปม มือหนายกมือขึ้นนวดข้างขมับเบาๆ

 

"เฮ้ย ห่างหายจากการทำงานไปนาน พอมาเริ่มใหม่ก็ปวดหัวซะงั้น" จิ่งอวี๋บ่นกับตัวเองเบาๆ มือที่ถือปากกาอยู่วางลงบนโต๊ะด้วยอาการเมื่อยล้า จิ่งอวี๋เอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้แล้วหลับตาเพื่อพักสาย มือหนายกขึ้นนวดคลึงเบาๆตรงหัวคิ้วและข้างขมับ

 

"คุณจิ่งอวี๋ครับ โปรเจกต์นักออกแบบที่คุณจิ่งอวี๋ทำค้างไว้จะเอายังไงดีครับ จะติดต่อให้เขามารายงานตัวรึเปล่า" เลขาหนุ่มเอ่ยถามเจ้านายสุดหล่อที่นั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะ

 

"ติดต่อพวกเขาไปเลย" จิ่งอวี๋ตอบเลขาเพียงแค่สั้นๆ เลขาไมค์พยักหน้าเข้าใจเป็นคำตอบ เลขาไมค์จัดเอกสารอยู่สักพักแล้วเดินออกจากห้องไป

 

"โจวโจวมานั่งทำอะไรตรงนี้ มืดแล้วนะยังไม่เข้าบ้านหรอ" เสียงเล็กของวิญญาณต้าซู่พูดใกล้ๆเพื่อนร่างบางที่นั่งอยู่ตรงศาลาในสวน

 

"ฉันมานั่งมองพระจันทร์น่ะ คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงสวยมากเลย" เสียงหวานของโจวโจวพูด ดวงตากลมเหม่อมองขึ้นไปบนดวงจันทร์ดวงโตอยู่บนท้องฟ้า ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มแต่แววตาข้างในกลับดูหมองเศร้า

 

"โจวโจว นาย...นายคิดถึงจิ่งอวี๋หรอ" วิญญาณต้าซู่พูดพร้อมกับหันมองใบหน้าหวานของเพื่อนรัก โจวโจวหันมายิ้มให้กับวิญญาณเพื่อนรัก ดวงตากลมโตด้านในเต็มไปด้วยม่านน้ำตา

 

"ฮึก ใช่ ฉันคิดถึงเขามากเลยต้าซู่ แต่จิ่งอวี๋ เขา ฮึก เขาคงลืมฉันกับนายไปแล้วฮึก" โจวโจวพูดพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ ความคิดถึงทำให้เขาทรมานใจไม่น้อยเลย

 

"โจวโจว อีกไม่นาน นายจะได้เจอเขา ไม่ต้องร้องนะเพื่อนรัก" วิญญาณต้าซู่โผเข้ากอดโจวโจวเพื่อปลอบโยน โจวโจวซบใบหน้าหวานลงไปตรงหัวไหล่เพื่อนรัก

 

"ต้าซู่ นายพูดจริงหรอ นายไม่ได้โกหกฉันใช่มั้ย ฮึก" โจวโจวเอ่ยถามเพื่อนรัก มือของวิญญาณน้อยปาดเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลอาบตรงพวงแก้มออกให้

 

"จริงสิโจวโจว นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยโกหกนาย" วิญญาณต้าซู่บอกเพื่อนรัก โจวโจวพยักหน้าให้วิญญาณน้อยเบาๆ วิญญาณต้าซู่ยกยิ้มให้เพื่อนรัก ทั้งคู่ต่างนั่งกอดกันอยู่ใต้แสงจันทร์ที่สอดส่องลงมา

 

"หนู หนูเป็นใคร มานั่งตรงนี้ได้ยังไง ที่นี่มันบ้านของฉันนะ ฉันพาไปส่งบ้านดีมั้ย"

 

"พ่อจิ่ง พ่อไม่รักแม่โจวแล้วหรอ พ่อไม่รักพวกเราสองคนแล้วหรอ"

 

"เด็กน้อย ฉันไม่ใช่พ่อนาย ฉันยังไม่มีลูก ไม่มีเมีย หนูเป็นลูกใคร เดี๋ยวฉันจะไปส่ง"

 

"ไม่...หนูเป็นลูกพ่อจิ่งกับแม่โจว หนูเป็นลูกพ่อจิ่งกับแม่โจว หนูเป็นลูกพ่อจิ่งกับแม่โจว....."

 

เฮือก จิ่งอวี๋สะดุ้งขึ้นมาจากความฝัน ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลจนเปียกชื้น จิ่งอวี๋ลุกขึ้นมานั่งด้วยลมหายใจที่หอบเหนื่อย ภาพในความฝันและเสียงของหนูน้อยยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา

 

"โจวโจว" จิ่งอวี๋เอ่ยเรียกชื่อของหนุ่มน้อยร่างบางที่เคยเจอกันที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นเขาก็หนีหายไปเลย จิ่งอวี๋ได้แต่นั่งพิงตัวอยู่ตรงหัวเตียง เสียงร้องอ้อนวอนและใบหน้าเศร้าสร้อยของเด็กน้อยทำให้เขากระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ความคิดถึงใครอีกคนแล่นผ่านตรงกลางหัวใจทำให้เขาต้องยกมมือขึ้นกุม หัวใจที่อยู่ในอกแกร่งเต้นระรัวแทบจะระเบิด จิ่งอวี๋หายใจเข้าหายใจออกช้าๆเพื่อลดระดับของการเต้นของหัวใจ

 

"โจวโจว นายอยู่ที่ไหนกัน" จิ่งอวี๋บ่นกับตัวเองเบาๆแล้วล้มตัวลงไปนอนบนเตียง หัวใจที่เคยเต้นแรงเมื่อสักครู่กลับไปเต้นเป็นเหมือนเดิม จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากอย่างใช้ความคิด

 

"โจวโจว วันนี้นายจะแต่งตัวหล่อไปไหนเนี้ย" วิญญาณต้าซู่ถามเพื่อนรักที่กำลังยืนผูกเนคไทอยู่หน้ากระจก

 

"ฉันก็จะรีบไปรายงานตัวที่บริษัทล่ะสิ เมื่อวานเขาโทรมาเรียกตัวฉัน อยู่ๆก็โทรมาทั้งที่ฉันสมัครทิ้งไว้หลายเดือนแล้ว" โจวโจวพูดไปแล้วก็เดินแต่งตัวไปด้วย ต้าซู่ยกยิ้มอย่างมีเลศนัยแต่โจวโจวคงไม่ได้สังเกตเห็นเพราะกำลังยุ่งอยู่

 

"ยินดีที่ได้ร่วมงานครับคุณเว่ยโจว" เลขาไมค์พูดด้วยรอยยิ้ม มือหนายื่นไปจับมือบางที่ยืนยิ้มอยู่เช่นเดียวกัน

 

"ยินดีครับคุณไมค์" เสียงหวานตอบยิ้มๆ เลขาไมค์ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อจ้องมองรอยยิ้มหวานตรงหน้า มือหนายังคงบีบกระชับมือบางอยู่อย่างนั้นอย่างลืมตัว

 

"ปล่อยมือได้แล้วมั้ง" เสียงเล็กดังขึ้นตรงข้างหู เลขาไมค์สะดุ้งแล้วหันหน้าไปตามเสียงพูดแต่ก็ไม่มีใคร โจวโจวส่ายหน้าไปมาให้กับวิญญาณน้อยที่ทำหน้าไม่พอใจเลขาไมค์อยู่ข้างๆ โจวโจวผละมือออกจากมือเลขาหนุ่มทันที

 

"เอ่อ เมื่อกี้น้องเว่ยโจวได้ยินเสียงใครพูดมั้ยครับ" เลขาไมค์ถามโจวโจว ใบหน้าชายหนุ่มหันมองซ้ายขวาไปทั่ว

 

"ไม่ครับ ผมไม่ได้ยินเสียงใครเลย อีกอย่างตรงนี้ก็มีแค่เราสองคนนะครับ" โจวโจวพูดยิ้มๆ สายตาหวานดูเลิ่กลั่กไปมา

 

"ระ...เริ่มทดลองงานกันดีกว่านะครับ" เลขาหนุ่มพูดเสียงสั่น อากาศในห้องทำงานเย็นยะเยือกจนขนของเขาลุก

 

"ครับ" โจวโจวตอบสั้นๆ เลขาไมค์สั่งงานให้กับโจวโจวเสร็จแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว

 

"ต้าซู่ นายทำแบบนั้นทำไม" เสียงโจวโจวดุวิญญาณเพื่อนรัก วิญญาณต้าซู่ยิ้มรับแบบไม่สะทกสะท้าน

 

"ฉันไม่ชอบหน้าเจ้าหมอนี่ มันแต๊ะอั๋งนายฉันไม่ชอบ" วิญญาณต้าซู่ว่า โจวโจวส่ายหน้าไปมาเบาๆกับคำตอบของวิญญาณน้อย

 

"เขายังไม่ได้ทำอะไรฉันเลยนะต้าซู่ นายจะคิดมากไปแล้วนะ" โจวโจวพูดกับวิญญาณน้อยเพื่อนรัก วิญญาณต้าซู่ส่ายหัวไปมาให้กับโจวโจว

 

"โจวโจว นายไม่เห็นสายตาที่มันมองนายรึไง หวานเยิ้มซะขนาดนั้น ฉันมองตรงดวงจันทร์ยังรู้เลยว่าเจ้าเลขาไมค์มันคิดอะไรกับนาย โจวโจวนายน่ะใจดีเกินไปแล้วนะ" วิญญาณต้าซู่บอกเพื่อนรัก โจวโจวนิ่งเงียบเมื่อไม่รู้จะเถียงวิญญาณต้าซู่ยังไง

 

"ไมค์ พนักงานใหม่เป็นยังไงบ้าง" จิ่งอวี๋เอ่ยถามเลขาหนุ่มที่เข้ามาเอาเอกสารให้เขาเซ็น

 

"ก็ดีครับ บอสจะลงไปดูเองรึเปล่า" เลขาหนุ่มพูดยิ้มๆ สายตาหวานเยิ้มขึ้นมาเมื่อพูดถึงพนักงานคนใหม่

 

"ตอนนี้ฉันยังไม่ว่าง เอาไว้วันหลังแล้วกัน" จิ่งอวี๋พูดแล้วนั่งก้มหน้าเซ็นเอกสารต่อ

 

"ครับ" เลขาไมค์ขานรับแล้วเก็บเอกสารที่จิ่งอวี๋เซ็นเสร็จแล้วออกไป

 

"พรุ่งนี้ผมมีเรียนคงไม่ได้เข้ามานะครับ ส่วนเรื่องงานเสร็จทันเวลาแน่ๆไม่ต้องห่วง" โจวโจวบอกกับเลขาไมค์หลังจากได้เวลาเลิกงานแล้ว

 

"ไม่เป็นไรครับ" เลขาไมค์ตอบกับโจวโจวสั้นๆ ใบหน้าหล่อยกยิ้มให้หนุ่มน้อยหน้าหวานตรงหน้า โจวโจวยกยิ้มกลับไปให้ วิญญาณต้าซู่เริ่มทำหน้าไม่พอใจทันที

 

"กลับได้แล้วโจวโจว" วิญญาณต้าซู่ร้องท้วงเพื่อนรัก โจวโจวหันมองไปตามเสียงพูดข้างๆ

 

"ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" โจวโจวพูดแล้วหยิบของตัวเองใส่กระเป๋า เลขาไมค์ขนลุกขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสถึงพลังงานบางอย่างในห้อง

 

"พะ...พี่ไปก่อนนะโจวโจว" เลขาไมค์บอกลาทันทีแล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องไป โจวโจวส่ายหน้าไปมากับความหึงหวงของเพื่อนรักแบบเกินเหตุ

 

"นี่ต้าซู่ ถ้านายยังทำตัวดื้อ พูดไม่เชื่อฟังฉันจะไม่ให้นายตามฉันแล้วนะ" โจวโจวพูดกับวิญญาณเพื่อนรัก

 

"ถึงนายจะห้ามยังไงฉันก็จะตามนายอยู่ดีโจวโจว ฉันรับปากกับพ่อจิ่งแล้วว่าจะดูแลนาย ไม่ให้ชายใดหรือใครมายุ่ง" วิญญาณต้าซู่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง โจวโจวส่ายหน้าไปมาอีกรอบของวัน

 

"ถ้าพ่อนายไม่สนใจฉัน ฉันจะมีคนใหม่เลยคอยดู" โจวโจวพูดเย้าวิญญาณเพื่อนรัก ต้าซู่ยกยิ้มขึ้นมุมปากส่งไปให้เพื่อนรัก

 

"ฉันรับรองได้ว่าถ้าพ่อจิ่งเจอกับนายอีกครั้ง เขาจะไม่มีวัน ไม่สนใจนายแน่ๆ โจวโจว" วิญญาณน้อยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง โจวโจวยู่ปากใส่วิญญาณเพื่อนรักทันทีด้วยความหมั่นไส้

 

"เสี้ยวฉิน เมื่อไหร่แกจะกลับมาบ้านสักที ตอนนี้บริษัทเรากำลังจะแย่แล้วนะ แกจะต้องกลับมาหาผัวรวยๆเพื่อมากู้บริษัทให้เรา เข้าใจมั้ย" เสียงจากปลายสาวทำให้หญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนถึงกับตาสว่าง เสียงผู้เป็นแม่ที่คอยส่งเงินเธอมาใช้ในต่างประเทศเพื่อการศึกษา แต่เธอก็เอาแต่เที่ยวจนเรียนไม่จบสักที

 

"แล้วหนูจะไปหาผัวรวยๆได้ที่ไหนล่ะค่ะแม่ พูดง่ายจังเลยนะคะ ถ้าจะให้หนูเอาผัวแก่ๆรวยๆหนูไม่เอานะ ขยะแขยง" หญิงสาวพูดตอบกลับแม่ตัวเองด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

"แม่เตรียมไว้ให้แล้ว เพียงแค่แกทำยังไงก็ได้ให้เขาสนใจแกเท่านั้น" ผู้เป็นแม่พูดขึ้นอีก หญิงสาวขมวดคิ้วมนทันที

 

"ใครค่ะแม่ หนุ่มหล่อรึเปล่า" หญิงสาวพูดแบบไม่จริงจังมากนัก มีหลายครั้งที่แม่ของเธอหาพวกเสี่ยแก่ๆพุ่งพุ้ยๆมาให้เธอเลือก ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่

 

"เขาชื่อหวงจิ่งอวี๋ ลูกชายคนเดียวของคุณนายหม่าหวิ๋น รับรองว่าทั้งหล่อทั้งหนุ่มโดนใจแกแน่ๆ" เสียงผู้เป็นแม่พูด หญิงสาวยกยิ้มด้วยความดีใจ หวงจิ่งอวี๋คนที่เคยเกิดอุบัติเหตุจนนอนเป็นเจ้าชายนิทรา ช่วงนั้นเธอก็เคยรู้ข่าวมาบ้าง

 

"เขาหายดีแล้วหรอค่ะ ไม่ใช่เป็นคนพิการให้หนูต้องไปเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวหรอกนะคะ" หญิงสาวถามด้วยความกังวลนิดๆ

 

"ไม่ต้องห่วงหรอก เขาหายดีแล้ว แถมยังหล่อขึ้นกว่าเดิมด้วย" คนเป็นแม่พูดยิ้มๆ

 

"ก็ไดค่ะ หนูจะรีบกลับไป" เสี้ยวฉินพูดกับคนืเป็นแม่ คุณนายเสี้ยวจางยิ้มด้วยความดีใจในคำตอบของลูกสาวทันที

 

"คุณจิ่งอวี๋ คอยเสี้ยวฉินก่อนนะคะ เสี้ยวฉินจะรีบไปหาคุณ" หญิงสาวพูดกับตัวเอง รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาทันที เงินเท่านั้นคือสิ่งเดียวที่เธอต้องการ เธอจะใช้ความสาวและความสวยแลกมันมา เพื่อบริษัทและครอบครัวให้อยู่รอด

 

"คุณแม่ ยังหาทางติดต่อโจวโจวไม่ได้อีกหรอครับ" จิ่งอวี๋ถามคุณนายหม่าหวิ๋นขณะรับประทานอาหารค่ำ

 

"ยังเลยลูก ตอนนั้นที่น้องมาดูแลลูกเขาก็บอกว่าเขาชื่อโจวโจวเท่านั้น แม่คิดว่าเราสองคนรู้จักกันเลยไม่ได้ถามอะไรมาก" คุณนายหม่าหวิ๋นพูด จิ่งอวี๋พยักหน้าหงึกหงัก

 

"งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างจ๊ะจิ่งอวี๋" คุณนายหม่าหวิ๋นเปลี่ยนเรื่องคุย เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าลงของลูกชาย เธอแทบไม่ได้ตามหาโจวโจวด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจิ่งอวี๋จะหลงรักผู้ชายด้วยกัน เธอยอมรับว่าเธอรับไม่ได้แน่ๆที่จิ่งอวี๋จะไม่มีทายาทตัวน้อยๆให้เธอ ถึงโจวโจวจะดีแต่เขาก็เป็นผู้ชาย

 

"ก็ราบรื่นดีครับไม่มีปัญหาอะไร" จิ่งอวี๋ตอบยิ้มๆ มือหนาตักกับข้าวใส่จานให้คนเป็นแม่ คุณหม่าหวิ๋นยิ้มแล้วตักกับข้าวที่ลูกชายตักให้เข้าปาก

 

"เอ่อ...จิ่งอวี๋ ลูกไม่มีสาวที่ไหนที่ลูกสนใจบ้างหรอ อายุลูกก็ถึงเวลาที่จะมีครอบครัวได้แล้วนะ" คุณหม่าหวิ๋นถามลูกชายคนเดียว จิ่งอวี๋ชะงักช้อนตักข้าวที่อยู่ในมือ นอกจากโจวโจวแล้วเขาก็ไม่เคยสนใจใครเลย

 

"ไม่มีครับ ผมยังไม่ได้คิด" จิ่งอวี๋ตอบกลับคุณนายหม่าหวิ๋น

 

"ถ้าลูกไม่มีเวลา แม่ติดต่อสาวๆให้ได้นะลูก ลูกสาวนักธุรกิจ แม่ก็พอจะรู้จักอยู่บ้าง" คุณนายหม่าหวิ๋นเปรย จิ่งอวี๋นิ่งเงียบแล้วเงยหน้ามองคนเป็นแม่

 

"ตอนนี้คนที่ผมอยากเจอที่สุดก็คือโจวโจวครับแม่" จิ่งอวี๋พูดตามตรง คุณนายหม่าหวิ๋นกลืนข้าวลงคออย่างฝืดคอ ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในหัวใจทันที คุณนายหม่าหวิ๋นมองดูลูกชายด้วยดวงตาเศร้าสร้อย เธอจะเลือกความสุขของตัวเองหรือความสุขของลูกดี บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงเมื่อแม่กับลูกไร้บทสนทนา

 

 

ขออภัยที่หายไปนานไม่โกรธกันนะคะ ไรท์ป่วยหนักมาก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วเลยรีบมาหาทุกคนเลย อย่าพึ่งทิ้งกันนะคะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะ ไรท์แต่งเป็นยังไงอยากให้ทุกคนเม้นท์แนะนำกันไดค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ🙏

ความคิดเห็น