facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 34.ควบคุม

คำค้น : 34.ควบคุม

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 472

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
34.ควบคุม
แบบอักษร

“สองคนนั้นจะมาตอนเก้าโมงเช้า” 

“ฉันไม่มีผู้ติดตามเพราะงั้น...” 

ผมพูดออกมาก่อนจะโดนยูจิโอสวนกลับ 

“ไม่ได้นายต้องไปด้วย” 

ยูจิโอพูดต่อว่าผมก่อนที่ผมเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองก่อนจะคิดว่า 

“นี่เรา ควรจะใส่อะไรเข้าไปในดาบดีละ” 

วันต่อมา 

ในบริเวณที่ป่าไม้อุดมสมบูรณ์พวกคิริโตะก็ได้มานั่งคุยกันแต่ว่าผมนั้นก็ขึ้นมานอนบนต้นไม้ 

“คือว่า รุ่นพี่คิริโตะ รุ่นพี่ยูจิโอ รุ่นพี่มาโคโตะ ที่จริงมีเรื่องจะขอร้องน่ะค่ะ เกี่ยวกับเพื่อนในหอ เฟรนิก้า น่ะค่ะ” 

ทีเซ่ผมหน้ากลุ้มใจเล็กน้อยก่อนที่โรเนียจะพูดต่อ 

“ที่จริง ท่านศิษย์ระดับสูงที่เธอรับใช้เป็นคนเข้มงวดมากๆ น่ะค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาแต่มอบคำสั่งที่ไม่เหมาะสมกับเธอค่ะ” 

ผมนี่นั่งฟังอยู่บนต้นไม้ก็ได้ตกใจกับคำพูดของทีเซ่เล็กน้อยก่อนที่ยูจิโอจะพูดต่อ 

“ก็ไม่น่าจะสั่งอะไรที่เกินขอบเขตได้นะ” 

ยูจิโอตอบกลับ 

“ถึงมันจะไม่ผิดกฎแต่ว่า คำสั่งพวกนี้มันเกินทนสำหรับนักเรียนหญิงน่ะค่ะ” 

ทีเซ่ก้มหน้าลงเล็กน้อยและทำให้ยูจิโอรู้ว่าเรื่องนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำก่อนจะถามกลับ 

“เข้าใจแล้วละ แล้วชื่อของศิษย์คนนั้นละ” 

“ฮึมเบลต์ ซิเซ็ค ศิษย์ชั้นสูงลำดับที่สองค่ะ” 

“หมอนั้นอีกแล้วหรอ” 

คิริโตะพูดแทรกก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้น 

“ไม่กี่วันก่อนผมได้ดวลกับหมอนั้นแต่ก็จบลงด้วย เสมอกัน” 

“พวกนายก็โดนหรอ” 

ยูจิโอถามผมก่อนที่ผมกระโดดลงมากจากต้นไม้ก่อนจะพูดต่อ 

“เมื่อวานนี้พวกมันก็มาท้าดวลฉันและจบด้วยการที่ฉันทำลายดาบของหมอนั้น เพราะเป็นแบบนั้นถึงไประบายกับเฟรนิก้าสินะ” 

เมื่อถึงตอนเย็นผมกับคิริโตะก็ได้นั่งรอพวกทีเซ่แต่ว่ามันก็นานมากแล้วจึงทำให้คิริโตะออกไปดู 

“ไปทางประตูไม่ได้กว่าหรอ” 

“งั้นฉันไปด้วย” 

ผมกระโดดออกนอกหน้าต่างไปก่อนจะไปคนละทางกับคิริโตะ 

“พายุมาเข้าอะไรตอนนี้เนี่ย” 

ผมดึงดาบตัวเองออกจากฟักก่อนจะปักไปที่กำแพงและดึงตัวเองขึ้นไปบนหลังคาและรีบวิ่งตามหาทั้งสองคนอย่างสุดกำลังแต่ว่าผมจะหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ทันในหอหญิง และในเมืองก็ตามผมก็หาไม่เจอแต่ว่าก็มีเรื่องที่ทำให้ผมนึกขึ้นมา 

“อย่าบอกนะว่า” 

ผมคิดไม่ผิดใช่มั้ยทั้งสองคนมุ่งหน้าไปหาไลออสและฮึมเบลต์ 

ผมรีบวิ่งไปก่อนจะกระโดดจับกิ่งไมและถีบตัวเองขึ้นไปบนหลังคอก่อนจะวิ่งไปที่ห้องของไลออสแต่ว่าในความมืดนั้นก็ได้มีแสงสีทองปรากฎออกมาจากห้องๆหนึ่ง 

“นั้นมันแสงของคิริโตะ” 

ผมรีบวิ่งเข้าไปก่อนจะพุ่งเข้าไปหาหน้าต่างและตัดขาของไลออส 

“ตอนนี้ละ คิริโตะ” 

วินาทีที่ไลออสทรุดลงไปคิริโตะก็ใช้จังหวะนั้นทำลายดาบของไลออสก่อนจะหมุนตัวและตัดแขนทั้งสองข้างของไลออส 

“ตายแล้วงั้นหรอ” 

ผมสะบัดดาบสีแดงของผมก่อนจะเก็บเข้าฝักและไปแก้เชือดให้ทั้งสองคนก่อนที่จะมีหุ่นอะไรบางอย่างโผล่ออกมาจากบนฟ้า 

“รายงานเสร็จสิ้น” 

ยูจิโอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหายูจิโอ 

“นายเนี่ยทำทุกอย่างเพื่อคำอื่นจริงๆเลย” 

ผมตบไหล่ของยูจิโอเบาๆก่อนจะโดนลากไปที่คุก              และเมื่อถึงเช้าวันต่อมาผมเองก็ต้องไปที่หอคอยนั้นเพื่อรับโทษแต่ว่าคนที่มารับผมนั้นคือ 

“อลิซ ซินเธซิส เธอร์ตี้วันค่ะ” 

เวลาผ่านไปครึ่งวันที่พวกผมถูกจำคุกอยู่ที่นี่และโดนยึดดาบไปแต่ว่าทันใดนั้นผมก็เรียกดาบสีดำออกมาก่อนจะตัดโซ่ทิ้งและทำลายประตูออกมาเพื่อตามหาพวกคิริโตะแต่ว่าในระหว่างทางนั้นผมก็ดันวิ่งออกมาอยู่ที่สวนด้านนอกก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของใครดังขึ้นและเมื่อวิ่งไปก็พบกับ 

“คิริโตะ ยูจิโอ” 

“มาโคโตะ ตามหาตั้งนาน” 

“ตอนนี้พวกเราอยู่ใน เซ็นทรัลคาธีดรัลแล้วจริงๆสินะ”  

“ก็คงแบบนั้น” 

พวกผมทั้งสามคนวิ่งเข้ามาจนถึงกลางสวนแต่ว่าก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น 

“สมแล้วที่เป็น ท่านอลิซ เพราะคาดการณ์ได้ถึงการหลบหนีของพวกเจ้า งั้นข้าจะมอบบทลงโทษให้เอง”       

คิริโตะที่ได้ยินก็ตั้งท่าพร้อมต่อสู้ 

“งั้นนายก็คงเตรียมใจแล้วสินะว่าพวกเราจะไม่ได้รับการลงโทษ” 

สายลมพัดผ่านตัวผมก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้น 

“มุ่งมั่นดีจริงๆ เห็นแก่ความกล้าจะบอกชื่อหน่อยก็ได้ ฉันคืออัศวินศักย์ศิษย์ เอลดรี่ ซินเธซิส เธอร์ตี้วัน ฉันพึ่งมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเลยยังไม่มีเขตเป็นของตัวเอง ช่วยยกโทษสำหรับเรื่องนั้นได้รึเปล่า” 

“ทำไมต้องยกโทษฟะ” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปก่อนจะมีแส้ฟาดเข้ามาแต่ว่า 

“ยืดได้งั้นหรอ” 

ผมกระโดดหลบก่อนจะเรียกดาบออกมาป้องกันการโจมตีเอาไว้ 

“มาโคโตะ นายไปเอาดาบมาจากไหน” 

“เรื่องนั้นช่างมันก่อน” 

ผมสร้างดาบของคิริโตะและยูจิโอขึ้นมาก่อนจะโยนให้สองคนนั้น 

“นี่เป็นแค่ของปลอมมันสามารถพังได้ง่ายเพราะงั้นใช่ระวังๆละ” 

“เออ” 

คิริโตะและยูจิโอรับดาบไปก่อนที่จะพุ่งเข้าไปโจมตีเอลดรี่แต่ว่าแส้ของเอลดรี่นั้นก็ยังคงฟาดเข้ามาที่ผมอย่างต่อเนื่องก่อนที่ผมจะทำการจะแส้เอาไว้และให้คิริโตะกับยูจิโอกระโดดข้ามาฟันจากด้านหลังแต่ว่าเอลดรี่ได้พูดอะไรบางอย่างที่เบามากๆ 

“รีลีส รีคอลเลคชั่น” 

แส้ที่ผมจับอยู่นั้นได้เปลื่ยนเป็นงูก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่คิริโตะและยูจิโอก่อนที่จะมีลูกธนูลงมาจากบนฟ้าและปักที่ขาของผม 

“มาโคโตะ” 

ลูกธนูจำนวนมากยังคงพุ่งเข้าใส่ผม คิริโตะและยูจิโอแต่ว่าทั้งสองคนก็สามารถหนีไปได้เหลือเพียงแต่ผมที่สลบอยู่ตรงนั้น 

“ได้เวลาเข้าคุกแล้ว” 

“เดี๋ยวก่อน ท่านแอดมินิสเตอร์สั่งให้เอาชายคนนี้ไปหาเขา” 

“นักโทษผู้นี้เนี่ยนะ” 

“อืม” 

“จะ...พา...ฉัน...ไปไหน” 

เสียงของผมค่อยๆเบาลงก่อนที่จะโดนแบกขึ้นไปบนมังกรและเมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็นอนอยู่บนตักของเด็กสาวผมสีม่วงที่ค่อยๆลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน 

“หนุ่มน้อย มาทำอะไรที่นี่หรอ” 

“ผมแค่มาเพื่อฝึกความแข็งแกร่งของตัวเอง” 

“งั้นหรอเดี๋ยวฉันจะช่วยนะ” 

ตัวผมที่สติยังคงเลือนรางก็เห็นอะไรไม่ค่อยชัดแต่ที่แน่ๆคือเด็กสาวผมสีม่วงนั้นค่อยๆถอดเสื้อผ้าออกจากเห็นแต่ร่างเปลือยเปล่า ผมที่พยายามจะขยับตัวแต่ว่าก็ไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย 

“หนุ่มน้อย ใจเย็นๆสิถ้าอย่างแข็งแกร่งละก็เดี๋ยวฉันจะช่วย” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมยังคงนอนแน่นึ่งไม่สามารถขยับตัวได้ก่อนจะได้เห็นภาพอะไรบางอย่าง ภาพของเด็กสาวผมสีขาวชุดสีดำที่ถือธงอยู่และเด็กสาวในชุดนักเรียนกับดาบสีแดงที่แตกสลายไปต่อมาก็คือเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนที่ค่อยๆเดินจากผมไปก่อนจะเป็นเด็กสาวผมสีชมพูถือโล่ใหญ่กับเด็กหนุ่มชุดสีดำที่เดินจากผมไป 

“ไม่อยากสูญเสียใครอีกแล้ว” 

“งั้นฉันจะช่วยเธอเองนะ หนุ่มน้อย ไม่สิ มาโคโตะคุง” 

เด็กสาวผมสีม่วงค่อยๆเอาไพโอตี้โมดูลมาวางไว้ที่หัวของผมก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อยและเอาริมฝีปากของเธอสัมผัสที่ริมฝีปากของผม 

“นุ่มจัง” 

ผมพูดออกมาเบาๆ 

“อยากได้มากกว่านี้มั้ยละ ฉันจะมอบร่างกายนี้ให้กับเธอเอง” 

เด็กสาวผมสีม่วงค่อยๆเอาผลึกสามเหลื่ยมใส่ที่หัวของผมก่อนจะขึ้นคร่อมตัวผมและถอดกระดุกเสื้อของผมที่ละเม็ดสองเม็ดก่อนจะเอาหน้าอกของเธอกดลงที่ตัวของผมและใช้ปากของเธอสัมผัสปากของผมอีกครั้งก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว