ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กล้ำกลืนฝืนทน

ชื่อตอน : กล้ำกลืนฝืนทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 381

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2562 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กล้ำกลืนฝืนทน
แบบอักษร

ณ ปะรำพิธี

องค์ชายเฉินจื่อลู่ที่นั่งหน้าอมทุกข์อยู่ในห้องแต่งตัวเจ้าสาว วันนี้เป็นวันที่เขาต้องสมรสกับคนที่ไม่ได้รัก น้ำตาที่คลอเบ้าค่อยๆไหลลงมา หนุ่มน้อยร่างบางที่อยู่ในชุดสีแดงเข้มค่อยๆเงยหน้ามองท้องฟ้า เขายิ้มให้กับฟ้าและรำพันในใจถึง....

‘เป่ยตู้ ข้ารักเจ้านะ หากชาติหน้าเรายังมีวาสนาต่อกันก็ขอให้เราได้คู่กันเถอะ’

//ก็อกๆ//

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ร่างบางสะดุ้งนิดๆ

“ได้เวลาแล้วเพคะ”นางกำนัลเดินมาตาม สิ้นเสียงของนางกำนัลมารดาผู้เป็นที่รักก็เปิดประตูเข้ามา

“ลูกรัก แม่เชื่อว่าเขาจะดูแลเจ้าได้ดีและจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ โชคดีนะลูก”ฮองเฮาที่อยากช่วยลูกแต่ก็ช่วยไม่ได้จำใจต้องปล่อยไปตามทาง

ฮองเฮาฟ่านค่อยๆหยิบผ้าสีแดงมาคลุมหน้าลูกรักและพยุงพาไปยังปะรำพิธีที่อยู่เบื้องหน้า

ฝั่งเจ้าบ่าว

องค์ชายเอินตูฉางดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาลงทุนส่งสารไปบอกผู้เป็นบิดาและมารดาของเขาให้มาสู่ขอร่างบางทันที วันนี้เขาดูดีมีสง่าจนนางกำนัลหลายคนอย่างจะถวายกายใจให้เขาคนเดียว

“ดูพระองค์จะกระชุ่มกระชวยเสียเหลือเกินนะพะยะค่ะ”คนสนิทเอ่ยแซวผู้เป็นนาย

“ก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ข้าจะทำให้เขารักข้าให้ได้”องค์ชายเอินตูฉางตั้งปณิธาน

“พะยะค่ะๆ”คนสนิทตอบ

เมื่อฮองเฮาฟ่านจูงมือลูกรักมาถึงปะรำพิธีแล้วจึงปล่อยลูกและเดินกลับไปนั่งที่บัลลังก์ ฝั่งตรงข้ามที่เป็นองค์ชายเอินตูฉางจ้องมองมายังร่างบางอย่างไม่ลดละ

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจนเริ่มซึมทะลุเนื้อผ้าบางๆออกมา ฝั่งเจ้าบ่าวเห็นดังนั้นจึงรีบทำพิธีต่อโดยการเดินไปตรงกลางปะรำพิธีตามด้วยฝั่งเจ้าสาวที่มายืนเคียงข้างกันและเริ่มพิธีคำนับฟ้าดินฯลฯ

เสร็จสิ้นพิธีเฉินจื่อลู่ก็ขอตัวไปพักในห้องหอรอและปล่อยให้เจ้าบ่าวฉลองอยู่ในงาน

ณ ห้องหอ

ทั้งห้องประดับประดาไปด้วยสีแดง ผ้าปูที่นอนสีขาวแกมกับผ้าห่มสีแดง ม่านก็ยังเป็นสีแดง บนโต๊ะนั้นมีสุราและอาหาร เทียนสีแดงถูกจุดไปทั่วห้อง ควันและกลิ่นของกำยานลอยฟุ้งหอมตลบอบอวนไปทั่วห้อง

//แอ๊ดๆ//

เจ้าสาวที่มีผ้าคลุมที่ยังไม่ได้เปิดนั่งรออยู่บนเตียงหันไปมองที่ประตู ร่างกำยำล่ำสันของเอินตูฉางที่ดูปกติจนแปลกใจว่าทำไมเขาไม่เมาเลยหรือว่าอย่างไร

ไม่พูดพล้ำทำเพลงอันใดเอินตูฉางก็เดินเข้ามานั่งลงข้างๆร่างบางบนเตียงและเปิดผ้าคลุมหน้าออก ทันทีที่ผ้าคลุมหน้านั้นถูกเปิดออกก็ปรากฏเห็นใบหน้าขาวนวล ริมฝีปากสีแดงอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้มไม่เบา เอินตูฉางตะลึงอยู่ชั่วครู่จนเขาเรียกสติตนกลับมาได้ก็บรรจงจูบไปที่ริมฝีปากของร่างบางทันที

//เพี๊ยะ!//

“เจ้าทำบ้าอะไร!”องค์ชายเฉินจื่อลู่ที่อารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่ตอนเข้าพิธีก็ร้องลั่นเมื่อถูกอีกคนรุกหนัก

“ทำไม!เราเป็นสามีภรรยากันแล้วแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!”องค์ชายเอินตูฉางพูดกับร่างบาง

“นั่นมันสำหรับเจ้าคนเดียว!ข้าไม่เคยบอกว่าเจ้าเป็นสามีข้า!“เฉินจื่อลู่สวนกลับจนคนถูกว่าหน้าชา

“งั้นข้าก็จะทำให้เจ้าเรียกข้าว่าสามี!”สิ้นเสียงร่างสูงมือที่ยึดอยู่ถูกเอินตูฉางจับมัดด้วยเศษผ้าสีแดงที่ฉีกออกมาจากชายเสื้อของร่างบาง

มือหยาบกระด้างลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกทันทีที่เสื้อของร่างบางแหวกออก น้ำตาของร่างบางไหลออกมาไม่ขาดสาย

นอกห้องหอ

ฮองเฮาฟ่านที่แอบออกมาดูสถานการณ์การเข้าหอก็อยากจะพังประตูเข้าไปเสียจริงๆ เพระาเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมานั้นทำให้คนเป็นแม่แทบใจสลาย

ภายในห้องนอน

เพลงรักของทั้งคู่บรรเลงมากลายคราจนตอนนี้หัวของร่างบางตื้อไปหมด คิดอะไรไม่ออก ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็เจ็บปวดใจไม่เบา

“อึก...ข้า...เกลียด...ท่าน!”เฉินจื่อลู่รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเค้นเสียงพูดออกมาก่อนจะสลบไป

เอินตูฉางที่เสร็จกิจแล้วจึงมองดูร่างกายของเมียรักที่บอบช้ำเพราะตัวเองอย่างรู้สึกผิด

“พวกเจ้าไปเอาผ้าแห้งกับน้ำมาแล้วเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นด้วย”องค์ชายเอินตูฉางสั่งนางกำนัลและหันไปหาคนสนิท

“ไปต้มยาสูตรลับของแคว้นเรามา”สิ้นเสียงทรงอำนาจคนสนิทก็วิ่งวุ้นไปหาวัตถุดิบทันที

แคว้นอวี่ขึ้นชื่อเรื่องสมุนไพรและยารักษาอาการต่างๆ และสูตรที่ร่างสูงสั่งคนสนิทให้ไปตระเตรียมนั้นเป็นสูตรที่มีเฉพาะในวังเท่านั้น

ดื่มแล้วจะรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น รักษาอาการระบมหรือช้ำในได้เป็นอย่างดี

ผ่านไปไม่กี่นาทีนางกำนัลก็ถือสิ่งของที่ร่างสูงสั่งมาวางไว้โต๊ะข้างเตียงที่มีร่างบางนอนหลับอยู่โดยมีผ้าห่มสีแดงคลุมตัวไว้มิดชิด

พอนางกำนัลออกไปแล้วเอินตูฉางก็เริ่มทำความสะอาดร่างกายของร่างบางทันที เขาเริ่มที่เช็ดตัว และทำความสะอาดช่องทางรักของร่างบางหลังจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนข้างกายและดึงร่างบางมากอดไว้แนบอก

“หากเจ้าตื่นมา เจ้าจะรักข้าเหมือนที่ข้ารักรึไม่นะ?//ฟอดดด//“องค์ชายเอินตูฉางพึมพำข้างหูของร่างเบาๆและจุมพิตไปที่หน้าผากเบาๆและหลับไปในที่สุด

My Sunshine

คือประมาณว่า องค์ชายเอินตูฉางคิดว่าทำแบบนี้แล้วเฉินจื่อลู่ของเราจะสนใจ ติดตามความพยายามของเขาได้ในตอนต่อไปนะจ๊ะ ปล.อยากทวงนิยาย เม้นท์ไว้ค่าาาแล้วไรท์จะวาร์ปให้

ความคิดเห็น