ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 น่าสนใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 น่าสนใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 02:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 น่าสนใจ
แบบอักษร

 

 

“ลงไปแล้วยิ้มด้วย อย่าทำหน้าเหคนใกล้ตายแบบนี้”

น้ำเสียงเย็นชาพูดกับฉันเมื่อรถตู้คันหรูจอดตรงหน้าบันไดงานเลี้ยง ฉันมองไปด้านนอกก็เห็นกองทัพนักข่าวที่มารอถ่ายภาพคุณฌาณนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงและภรรยาสาวที่พึ่งแต่งงานกันเมื่อวานนี้

“ค่ะ”

คุณฌาณส่งสัญญาณให้คนขับรถให้เดินไปเปิดประตูและเค้าก็ก้าวลงไปแล้วเอื้อมมือให้ฉันจับเพื่อลงไปจากรถ

“ยิ้ม”

คนตัวสูงกอดเอวฉันแล้วก้มลงมากระซิบข้างหูฉันพร้อมกับยิ้มให้นักข่าวที่ถ่ายภาพของเราสองคนก่อนจะโอบเอวฉันเข้าไปในงาน คนตัวสูงยิ้มแล้วกอดฉันเอาไว้เคียงข้างเหมือนคนที่รักกันมาก สายตาของคนทั้งงานจับจ้องมาที่เราเป็นตาเดียว

“คุณฌาณ”

คุณฌาณหันไปมองตามเสียงแล้วยกมือไหว้ท่านอวุโสที่เดินมาทักทาย

“สวัสดีครับท่านชายนพ”

“สวัสดี”

“นี่เอย ภรรยาของผมครับท่าน”

“ลูกสาวของเกื้อใช่ไหมเนี่ย”

“ใช่ครับ เอยครับนี่ท่านชายนพเพื่อนพ่อพี่เอง”

“สวัสดีค่ะท่านชายนพ”

ฉันยิ้มแล้วยกมือไหว้ท่านชายนพด้วยความนอบน้อม แววตาอบอุ่นของท่านชายมองมาที่เราสองคนพร้อมกับยิ้มให้ด้วยความปิติยินดี

“สวยสมคำล่ำลือจริงๆ”

“คะ?”

“ผมก็เคยได้ยินเกื้อเล่าเรื่องลูกสาวอีกคนให้ฟัง บอกว่าสวยมาก”

คุณพ่อเล่าเรื่องเอยเหรอคะ”

“ตอนเมาน่ะ บอกว่ารักลูกสาวคนนี้มาก”

สิ่งที่ท่านชายนพพูดออกมาทำให้ฉันยิ้มด้วยความดีใจ คุณพ่อเคยพูดแบบนั้นจริงๆเหรอ ท่านบอกว่ารักฉันต่อหน้าทุกคนดีใจจริงๆ

“เพราะสวยแบบนี้ไงครับ ผมเห็นเลยติดใจ”

คุณฌาณยิ้มแล้วกระชับอ้อมแขนที่กอดเอวฉันให้แน่นขึ้นกว่าเดิมต่อหน้าท่านชายนพ ท่านมองเราสองคนแล้วยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปริ่ม

“อย่าหวานกันให้มากเลยนะฌาณ สงสาคนอยากมีลูกสะใภ้อย่างอาบ้าง”

“ครับ แต่ผมก็อกใจไม่ไหวจริงๆ”

“คุณฌาณ”

“แหมๆ ข้าวใหม่ปลามันทำไมมันหวานแบบนี้กันนะ”

คุณฌาณปล่อยกอดฉันแล้วหันไปมองชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสีขาวที่ยิ้มให้เราสองคนพร้อมกับเดินเข้ามายืนข้างๆท่านชายนพ ใบหน้าเรียวยาวคม จมูกโด่งเป็นสันสวย รับกับดวงตาคมกริบและริมฝีปากเรียวสุดเซ็กซี่

“ไปไหนมาเนี่ย งานประมูลเพชรจะเริ่มอยู่แล้วนะ”

“มีธุระต้องไปจัดการน่ะครับ”

“ฉันขอแนะนำนะ นี่ฮานลูกชายของผมเอง”

“สวัสดีค่ะคุณฮาน”

“คนที่นายอยากแต่งด้วยไม่ใช่คนนี้นี่ฌาณ”

รอยยิ้มหวานแต่เคลือบไปด้วยยาพิษของคุณฮานทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อโดนเค้ายิงคำถามที่คุณฌาณก็คงตกใจไม่ใช่น้อย

“ไอ้ฮาน พูดอะไรของแก”

“ก็ผมได้ยินวงในเค้าพูดมา งานแต่งก็เปลี่ยนชื่อเจ้าสาวกระทันหัน”

“ก็ใช่”

คุณฌาณยังคงยิ้มเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่โดนคุณฮานตอกหน้า เค้าเอื้อมมือไปแตะไหล่ของคุณฮานก่อนจะหันมามองฉัน

“แต่เอยก็มีดีไม่แพ้คนเดิม”

“จำใจยอมแต่งแบบนี้จะอยู่กันรอดเหรอฌาณ แล้วแบบนี้แพรวาก็เป็นของฉันได้น่ะสิ”

“ไอ้ฮาน!!”

“ไม่เอาๆ เลิกทะเลาะกันต่อหน้าคนอื่นนะแกก็เลิกหาเรื่องฌาณสักที”

ท่านชายนพรีบห้ามทั้งสองคนเพราะกลัวว่าคนในงานจะรู้ตัวว่าทั้งสองคนมีเรื่องกัน

“ถ้ามึงแตะแพรวา กูไม่ยอมแน่”

“หวงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเมียแบบนี้มันจะดีเหรอ”

คุณฌาณชะงักมือที่บีบไหล่คุณฮานก่อนจะหันมามองฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณฌาณรักคุณแพรวามากแต่ฉันเองที่เข้ามาทำลายความรักของเค้าก็ไม่ผิดที่จะต้องรับความเจ็บปวดเช่นนี้

“หึ! ผมขอตัวนะครับท่าน”

“ได้ๆ”

คุณฌาณเดินออกไปจากงานแล้วหลบไปยังสวนในหลังห้องจัดเลี้ยงเพื่อสงบสติอารมณ์ ฉันจึงเดินตามเค้าไปเงียบๆโดยไม่พูดให้เค้ายิ่งหงุดหงิด

“เห็นไหมว่าการที่ฉันต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเธอมันน่าสมเพชขนาดไหน”

คนตัวสูงหันมามองฉันแล้วพูดจาร้ายๆใส่ฉัน ฉันไม่สบตาเค้าแล้วเบือนหน้าไปมองทางอื่นเพราะเจ็บที่คุณฌาณโมโห ฉันรู้ดีว่าฉันเกิดมาเป็นตัวถ่วงของใครหลายๆคน ไม่เคยมีใครอยากให้ฉันเกิดมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“เอย...”

“ทำไมฉันต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเธอด้วย”

มือหนากระชากตัวฉันเข้าไปใกล้แล้วบีบแขนฉันแรงๆเพื่อให้ฉันเจ็บปวด

“เอย...ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษแล้วมันได้อะไรขึ้นมา เพราะฉันเสียหน้าไปแล้ว”

“คุณรังเกียจเอยขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

ฉันมองคนตัวสูงแล้วข่มอารมณ์น้อยใจเอาไว้ คุณฌาณทำเหมือนกับว่าการแต่งงานกับฉันมันน่าอายและเสียหน้าที่สุดในชีวิต

“ใช่ ฉันรังเกียจเธอ”

คุณฌาณผลักฉันลงไปนั่งที่เก้าอี้ในสวนแล้วจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นลง

“เอยขอโทษนะคะที่ทำให้คุณขายหน้า”

ฉันมองลงพื้นแล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาอาบทั้งสองแก้ม ฉันผิดเหรอที่เกิดมาต่อยต่ำไม่ได้เพรียบพร้อมเหมือนคุณแพรวา ฉันเองก็อยากให้เค้ามองนิสัยใจคอของฉันมากกว่าชาติกำเนิด ขอแค่มองฉันใหม่จะรู้ว่าฉันไม่ได้คิดร้ายกับเค้าเลย

“นี่ร้องไห้เหรอ”

“อึก”

“หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะเอย!! เธอต้องอยู่ในงานกับฉันอีกนาน”

“อึก ฮือๆ”

ฉันร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คนตัวสูงกระชากฉันเข้าไปใกล้แล้วบังคับให้ฉันหยุดร้องไห้

“เอย!!”

“อึก เอยเจ็บค่ะ”

“รีบเช็ดน้ำตาซะเอย ไม่อย่างนั้นกลับไปเธอเจอดีแน่”

“อึก”

“ทำไมฉันต้องมาเจอคนอย่างเธอด้วยวะ!!”

คนตัวสูงโยนผ้าเช็ดหน้าให้ฉันด้วยความหงุดหงิดแล้วเดินเข้าไปในงานโดยไม่รอฉัน ฉันเช็ดให้เบามือที่สุดพร้อมกับสูดหายใจไล่ความรู้สึกเจ็บปวดไปให้พ้นๆหัวใจ

“โอ๊ะ!”

ฉันหันไปมองคุณฮานที่เดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับยิ้มให้ด้วยความร่าเริง

“.......”

“คุณผู้หญิงมานั่งร้องไห้แบบนี้ได้ยังไงกัน”

“อย่าหาเรื่องเอยเลยค่ะคุณฮาน”

“ใครบอกว่าผมจะหาเรื่องคุณล่ะ ผมจะมาขอบคุณคุณต่างหาก”

“ขอบคุณ?”

“ครับ ขอบคุณที่แต่งงานกับไอ้ฌาณแล้วทำให้ผมได้ใกล้ชิดกับแพรวา”

รอยยิ้มสดใสนั้นเหมือนมีดกรีดกลางใจฉัน เค้าเองก็มาเพื่อดูถูกฉันเหมือนคนอื่นๆ

“ค่ะ”

“เดี๋ยวสิ ผมยังพูดไม่จบ”

“คุณจะทำอะไรคะ”

“ผมก็จะขอบคุณคุณที่เอาไอ้ฌาณออกไปจากชีวิตคุณแพรว มันคงโมโหมากที่ต้องแต่งงานกับลูกนอกสมรสอย่างคุณแทน”

มือหนาจับแขนฉันเอาไว้อย่างเสียมารยาท คนตัวสูงดึงฉันเข้าไปใกล้แล้วมองหน้าฉันพร้อมกับเอยวาจาดูถูกฉันไม่ยอมหยุด

“คุณ!!”

“สะใจเหลือเกินที่มันไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการบ้าง ลูกมาเฟียก็เหมาะสมกับลูกเมียน้อยแล้วล่ะ”

ฉันกำหมัดแน่นเมื่อโดนพูดจาดูถูดไม่หยุด คุณฮานยังคงจับไหล่ฉันเอาไว้แน่นแล้สยิ้มเยะเย้ยฉัน

“ลูกเมียน้อยแล้วมันยังไงคะ”

“หืม?”

คุณฮานชะงักรอยยิ้มหวานเมื่อฉันเริ่มตอบกลับเค้า ฉันปล่อยให้เค้าดูถูกมามากพอแล้วและหากไม่ตอบกลับเค้าคงจะดูถูกไปถึงคุณพ่อของฉัน

“อย่างน้อยลูกเมียน้อยอย่างเอยก็ไม่เคยมานั่งดูถูกคนอื่นเพียงเพราะชาติกำเนิดของเค้า”

“.......”

“คุณคิดว่าตัวเองสูงส่งแต่มันก็เป็นแค่ชาติตระกูลของคุเท่านั้น ถึงเอยจะไม่เคยเป็นผู้ดีแต่ก็รู้ว่าควรปฏิบัติตัวยังไงไม่ให้เป็นที่รังเกียจของสังคมแบบคุณ”

“!!!!!”

“คนที่ดูถูกคนอื่นเพียงเพราะชาติกำเนิดของเค้าอย่างคุณควรแล้วเหรอคะที่จะเรียกตัวเองว่าปัญญาชนผู้เจริญทางสังคมชั้นสูง”

ฉันมองคุณฮานแล้วแกะมือหนาของเค้าออกห่าง ใบหน้าอึ้งของชายหนุ่มตรงหน้าเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหมือนคำด่าเมื่อกี้คือคำชมแสนหวาน

“หึหึหึ คุณนี่ทำให้ผมอึ้งไปเลยรู้ตัวไหม”

“ถึงเอยจะเกิดมาต่ำต้อยแต่เอยก็ไม่เคยมองขอเสียของคนอื่นก่อนที่จะได้รู้จักคนคนนั้น”

“ครับ ผมขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับคุณ”

ฉันไม่ตอบคุณฮานแล้วเดินกลับเข้าไปในงานทันที

อีกด้านหนึ่ง

 

“หึหึหึ น่าทึ่งจริงๆแม่สาวน้อย....”

สายตาคมแตะมือที่จมูกแล้วสูดดมกลิ่นหอมที่ติดมาจากกายหญิงสาวที่เขาพึ่งจะดูถูกไปหยกๆ เอยมีอะไรบางอย่างที่สามารถดึงดูดเขาได้และตราตรึงคำด่าของหล่อนเอาไว้ในใจ เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเอยจะกล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้ถึงขนาดนี้ มันช่างน่าสนใจกว่าผู้หญิงสูงส่งอย่างแพรวาซะเหลือเกิน

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว