ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 คำดูถูก

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 คำดูถูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 02:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 คำดูถูก
แบบอักษร

 

 

“หึ!”

“อืออ”

ฉันร้องออกมาเพราะเจ็บที่แก้มเมื่อโดนคุณฌาณบีบสุดแรง มาเฟียโหดเดินเข้ามาหาเรื่องให้ฉันเจ็บตัวทั้งๆที่ฉันกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้กับเค้า

“เสื้อผ้าใส่อยู่บ้านมันเตรียมยากนักหรือไง”

“เอยกำลังหาอยู่ค่ะ เอยไม่คุ้นชินกับตู้เสื้อผ้าของคุณ”

“ก็คุ้นชินซะล่ะ เพราะเธอต้องรับใช่ฉันอีกนาน”

ฉันไม่ตอบคนตัวสูงแล้วหยิบเสื้อยืดใส่สบายพร้อมกับกางเกงขายาวออกมาเพื่อเตรียมให้คุณฌาณได้ใส่

“เอยวางไว้ตรงนี้นะคะ”

“จะไปไหน”

“จะลงไปเตรียมอาหารให้คุณค่ะ”

“ฉันไม่ได้สั่ง มีสิทธิ์อะไรเดินไปจากห้อง”

ฉันชะงักฝีเท้าที่จะเดินออกไปจากห้องแล้วหันไปมองคนตัวสูงที่สวมเสื้อผ้าอยู่แล้วทำท่าจะเดินมาหาฉัน

“ว้าย!!”

คุณฌาณผลักฉันลงไปที่เตียงนอนแล้วกอดฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้ฉันดิ้นหนีเค้าไปได้

“หึ!”

“คุณจะทำอะไร”

“ไม่น่าถาม”

“อย่าค่ะ”

“ถ้าขัดใจฉันก็ลองดู”

“อือออ”

สิ้นเสียงดุดันของมาเฟียโหด ริมฝีปากร้อนก็ก้มลงมาปิดริมฝีปากของฉันเอาไว้ไม่ให้ขัดใจเค้าได้อีก มือหนารวบข้อมือของฉันเอาไว้ไม่ให้หนีเค้าไปได้

“หึหึ”

“เอย...เจ็บค่ะ”

“ฉันไม่สน”

“อึก”

ฉันมองแววตาอันไร้ความปรานีของมาเฟียโหดตรงหน้าด้วยความน้อยใจ ฉันรู้ว่าเค้าเกลียดฉันมากแค่ไหนแต่ขอแค่สักครั้ง ขอเพียงแค่ให้เค้าเห็นใจฉันบ้าง

“ร้องไห้งั้นเหรอ”

คนตัวสูงถามพร้อมกับเอื้อมมือมาจับแก้มฉันแรงๆเพื่อหวังให้ฉันเจ็บ ใช่ ฉันเจ็บ เจ็บไปทั้งตัวและหัวใจการถูกคนที่ไม่ได้รักข่มเหงจิตใจและร่างกายแบบนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้หรอก คุณฌาณเกลียดฉันที่เข้ามาแทนที่คุณแพรวาคนที่เค้ารัก

“เอยเจ็บค่ะ ปล่อยเอยเถอะนะคะ”

“ปล่อยงั้นเหรอ?”

“อึก”

“เธอยังต้องรับความทุกข์ทรมานมากกว่าที่ฉันได้รับ”

“คุณเสียอะไรบ้างคะ”

“อะไรนะ”

คนตัวสูงขมวดคิ้วใส่ฉันทันทีที่ฉันเอ่ยปากต่อคำกับเค้า มือหนากำข้อมือของฉันเอาไว้แน่นพร้อมกับจ้องหน้าฉันเพื่อรอที่จะฟังต่อ

“คุณเสียเงินที่น้อยนิดเมื่อเทียบเท่าทรัพย์สินที่คุณมี แต่เอยเสียตัวโดนข้มเหงสารพัด ขายหน้าที่โดนคุณย่ำยีและถูกกระทำเหมือนไม่ใช่คนที่ทำไปทั้งหมดเพียงเพราะคุณไม่ได้อยู่กับคนที่คุณรักงั้นเหรอคะ”

“เธอ!!”

“โอ๊ย!!”

คนป่าเถื่อนออกแรงบีบแก้มฉันเพราะความโมโห คนตรงหน้าแสดงอารมณ์โกธรออกมาโดยไม่ปิดบังอะไร

“อย่ามาพูดเหมือนฉันไม่เสียอะไร!! พ่อเธอหลอกฉันทำธุรกิจบ้าๆนั้น ฉันเสียเงินไปหลายล้านและหลอกว่าฉันจะต้องแต่งงานกับแพรวา!! ไม่ใช่ลูกคนใช้อย่างเธอ!!”

“ค่ะ เอยเป็นลูกคนใช้ แต่เอยก็ถูกสอนมาว่าไม่ควรรังแกคนที่ไม่มีทางสู้!!”

“เอย!!”

“อึก!!”

มือหนาเอื้อมมาบีบคอฉันอย่างแรงด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด คนตัวสูงออกแรงบีบโดยไม่สนใจเลยว่าฉันจะหายใจไม่ออก นั้นสินะ ทั้งๆที่ฉันสัญญากับคุณพ่อแล้วว่าจะทนแต่ฉันเองคงไม่ทนอย่างที่พูดเอาไว้ เอยขอโทษนะคะคุณพ่อ เอยตายทึกอย่างคงดีขึ้น

“โธ่โว้ย!!”

“แค่กๆ”

เมื่อคนตัวสูงเห็นฉันนิ่งและปล่อยให้เขาบีบคอโดยไม่ขัดขืน คุณฌาณเลยยิ่งโมโหใส่ฉันแล้วรีบถอยห่าง

“ออกไปให้พ้นๆหน้าฉัน!!!”

“อึก”

ฉันพยุงตัวให้ลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจับที่คอของตัวเองด้วยความรู้สึกปวดร้าวที่คอก่อนจะพาร่างกายอันบอบช้ำออกไปจากห้องนอนของมาเฟียร้าย

“ฮือๆ”

ฉันทรุดตัวลงนั่งที่ห้องเก็บของแล้วปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่ออยู่ตามลำพัง เค้าไม่เคยเห็นค่าของฉันเลยสักครั้ง ฉันอยู่กับคำดูถูกมาตลอดแต่สำหรับคุณฌาณมันช่างหนักหนาเหลือเกิน ทุกถ้อยที่เค้าสาดเข้ามามันเหมือนมีดกรีดกลางหัวใจของฉัน เจ็บเหลือเกิน เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว

เวลา 15:00 น.

“เอย”

“อือออ”

ฉันขยับตัวแล้วลืมตาขึ้นมองตามเสียงเรียก ตอนนี้ในหัวของฉันมันหนักอึ้งและปวดร้าวไปหมด พิษไข้ที่เพิ่มขึ้นจากตอนเช้าทำให้ฉันแทบไม่อยากขยับไปไหน

“คุณฌาณเรียกให้เธอไปพบที่ห้อง”

“เอย...”

“ท่านบอกให้ไปเดี๋ยวนี้”

เด็กรับใช้จ้องมองฉันด้วยสายตาสมเพชแล้วมองไปรอบๆห้องของฉันที่มีของวางเต็มไปหมด ที่นี่ไม่ได้เรียกว่าห้องนอนแต่เป็นห้องเก็บของต่างหาก

“เอยไม่ไหวจริงๆค่ะ”

“ท่านสั่งมาว่าให้เธอไปพบภายในห้านาทีถ้าไม่ไปท่านจะสั่งลูกน้องให้ไปรับตัวท่านชาย”

ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำขู่ที่มาเฟียป่าเถื่อนฝากมา คนใจร้าย ไม่คิดจะให้ฉันได้พักเลยหรือไง

“มาช้า”

“เอย...”

“พึ่งตื่น?”

คนตัวสูงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เบื่อหน่าย

“เอยมีไข้ค่ะ”

“อ่อนแอ น่ารำคาญ”

“ขอโทษค่ะ”

“คืนนี้เธอต้องไปกับฉัน”

“ไปไหนคะ”

“นี่เป็นทีมงานที่จะมาแต่งตัวให้”

“ดะ เดี๋ยวค่ะ”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรทีมงานห้าคนก็เข้ามาผลักตัวฉันให้เข้าไปในห้องแต่งตัว พวกเธอทำงานราวกับมืออาชีพและจัดการอาบน้ำขัดผิดและทำผมแต่งหน้าแต่งตัวให้กับฉันในเวลาที่กำหนดเอาไว้ให้

เวลา 19:00 น.

“เรียบร้อยแล้วค่ะท่าน”

ฉันเดินออกมาจากห้องแล้วตรงเข้าไปหาคุณฌาณที่นั่งรอฉันอยู่ที่โซฟา คนตัวสูงมองฉันด้วยสายตาประหลาดใจก่อนจะเก็บอาการให้คงที่ไม่แสดงออกอะไรอีก ชุดราตรีสีไข่มุกโชว์แผ่นหลังรับกับผมยาวลอนสวยสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าที่ซีดเซียวของฉันถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงโดยช่างมืออาชีพ เปลี่ยนไปราวกับอีกาที่สวมชุดของหงส์

“ทำดีมาก เลขาของฉันรออยู่ข้างนอกแล้ว”

“ค่ะท่าน”

ทุกคนเดินออกไปจากห้องแล้วปล่อยให้ฉันอยู่กับมาเฟียโหดสองต่อสอง

“ขาดอะไรไปสักอย่าง”

คุณฌาณเดินเข้ามาหาฉันแล้วเอื้อมมือมากอดเอวของฉันให้หันไปมองกระจกบานใหญ่ในห้อง คนตัวสูงกอดฉันจากด้านหลังแล้วมองฉันผ่านกระจกใสด้วยสายตาพอใจ

“เราจะไปไหนกันคะ”

“ไปถึงก็รู้เอง”

คุณฌาณจับไหล่ฉันแล้วหยิบเครื่องเพชรออกจากกล่องแล้วสวมให้ฉัน สร้อยเพชรน้ำงามที่คอของฉันทำให้ชุดที่ดูแพงอยู่แล้วโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก

“คุฌาณ”

“สร้อยนี้สำคัญมาก อย่าทำหาย”

“แล้วคุณเอามาให้เอยทำไมคะ”

“เพราะเรากำลังจะไปงานสำคัญ เมียของฉันต้องดูดีไม่แพ้คนอื่น”

คำว่า ‘เมีย’ ที่ออกมาจากปากคนตัวสูงอย่างเต็มปากเต็มคำทำให้ฉันเริ่มใจสั่น มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ฉันให้หันไปมองเค้าตรงๆ ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีดำดูเรียบร้อยหรูราวกับเจ้าชาย หากฉันไม่รู้ถึงนิสัยป่าเถื่อนของเค้าคงหลงไหลเค้าอย่างง่ายดาย

“เอย...อือออ”

ริมฝีปากร้อนก้มลงมาประกบริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เค้าจะละริมฝีปากออกแล้วจ้องลึกเข้าไปในตาของฉัน นี่มันอะไรกัน....ทำไมเราต้องใจเต้นแรงกับคนป่าเถื่อนแบบนี้ด้วย

 

โปรดติดตามตอนต่อไป....

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว