facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

33.สู่โลกแห่งดาบ

ชื่อตอน : 33.สู่โลกแห่งดาบ

คำค้น : 33.สู่โลกแห่งดาบ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 696

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
33.สู่โลกแห่งดาบ
แบบอักษร

“ผม มาโคโตะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” 

เวลาแบบนี้ผมควรทำอะไรเนี่ย 

“พวกนายถ้าตัดต้นไม้ได้แล้วจะทำยังไงกันต่องั้นหรอ” 

“จะไปที่เมืองน่ะแล้วไปเข้าเรียนโรงเรียนดาบ” 

“งั้นหรอ ฉันเองก็จะไปที่นั้น” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ 

“ฉันเองก็จะไปเหมือนกัน เพราะงั้นเราไปด้วยกันนะ” 

“อืม” 

วินาทีนั้นยูจิโอได้ทำการใช้ดาบกุหลาบน้ำเงินของตัวเองฟันไปที่ต้นไม้แต่ว่าผมเองเดินเข้าไปหา 

“ขอยืมดาบหน่อยได้มั้ย เพื่อฉันจะช่วยอะไรได้” 

“เอาสิ” 

ยูจิโอยื่นดาบให้ผมก่อนที่ผมจะตั้งท่าก่อนจะเอาดาบไปไว้ข้างหลังและเริ่มมีแสงออกมาก่อนจะฟันลงไปที่ต้นไม้ 

“สุดยอดเลย มาโคโตะ” 

“เมื่อกี้มัน ดาบสำนักไอน์แครด โซนิคคลีป” 

คิริโตะพูดพึมพำคนเดียวก่อนที่ผมจะเดินไปหาและกระซิบข้างหูเบาๆ 

“ไม่ใช่นายคนเดียวหรอก ที่ติดอยู่ที่นี่” 

“แสดงว่านายก็ถูกพาตัวมางั้นหรอ” 

คิริโตะถามผมกลับ 

“เปล่าหรอก ฉันน่ะมาเองมาจากโลกใบอื่นเพื่อมาช่วยเหลือพวกนายและช่วยโลกของฉัน” 

ใช่แล้ว 

แค่พลังของฉันคนเดียวไม่ไหวแน่ 

เวลาผ่านไปแล้ววันเล่ายูจิโอก็ยังคงฝึกดาบกับพวกผมอยู่และเมื่อถึงตอนเย็นผมกับคิริโตะก็ได้เซลก้าผู้ที่เป็นน้องสาวของอลิซเข้ามาดูแลเรื่องที่พักให้จนกระทั้งวันหนึ่งยูจิโอได้ตัดต้นไม้ลงได้และได้เลือกอาชีพใหม่คือนักดาบและเช้าวันต่อมายูจิโอก็ได้ไปหาเซลก้าก่อนที่จะออกเดินทางเพื่อไปบอกว่าจะพาอลิซกับมา 

“ฉันจะรอนะ เพราะงั้นต้องกลับมาให้พร้อมกัน สี่คนน่ะ” 

เซลก้ายิ้มออกมาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงพื้น 

“สัญญาเลย ว่าจะกลับมาทั้งสี่คน ฉัน คิริโตะ มาโคโตะ และก็อลิซจะกลับมาพร้อมกัน” 

คิริโตะที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ค่อยๆเดินออกไปก่อนที่ผมจะกระโดดลงมาหาคิริโตะ 

“ดาบนาย” 

“อืม ขอบคุณ” 

ผมกับติริโตะยังคงรอยูจิโออยู่หน้าหมู่บ้านรูลิด 

“ขอโทษที่ให้คอยนะ คิริโตะ มาโคโตะ” 

ผมรีบวิ่งไปกระโดดไปจับยูจิโอทันที 

“ช้าเป็นบ้าแต่ว่า ไปกันเถอะ” 

“เออ” 

ผมตัดสิ้นใจแล้วว่าตลอดเวลาที่อยู่บนโลกใบนี้ผมจะไม่ใช่พลังของชิโร่และชิโด้  

ผมพวกเริ่มออกเดินทางกันแต่ว่าก็มีคุยกันอยู่ว่าเมืองศูนย์กลางเป็นยังไงนะแต่ว่าวินาทีนั้นพวกผมทั้งสามคนก็หันกลับมามองหมู่บ้านพร้อมกัน 

“ก็คงใหญ่กว่าที่นี่ล่ะนะ” 

“นั้นสินะ” 

พวกเราทั้งสามคนเริ่มออกเดินทางกันจนถึงเมืองศูนย์กลางแต่ว่าก็ผ่านมาสองปีแล้ว พวกเรานั้นต้องเจออะไรหลายๆอย่างก่อนจะมีอยู่ที่นี่สถาบันดาบ เหนือแห่งนี้ต้องทำงานที่ฟาร์มและสุดท้ายก็ต้องเข้าร่วมการแข็งจนผ่านพ้นมาได้ 

“คิริโตะ เช้าแล้วนะ” 

“ขออีกห้านาที” 

“ไม่ไหวเลยจริงๆ” 

ผมที่นั่งอยู่บนเตียงสองชั้นก็ยังคงนั่งมองคิริโตะที่กำลังหลับอยู่ก่อนที่ยูจิโอจะดึงผ้าห่มออกแล้วลากตัวคิริโตะออกไปข้างนอกแต่ว่า 

“คิริโตะ” 

“รุ่นพี่ลีน่า” 

ผมที่เดินแบบคนไร้สติก็ได้หยุดลงหลังจากได้ยินเสียงของหญิงสาวผมสีน้ำตาลในชุดเดรสสีชมพู 

“บังเอิญจังนะ” 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” 

“อรุณสวัสดิ์ ส่วนทางนี้คือยูจิโอคุงสินะ” 

“ครับ” 

“ไม่ต้องประหม่ขนาดนั้นก็ได้แล้วก็มาโคโตะคุง ฉันขอโทษนะที่รับเธอไม่ได้เพราะดูเหมือนจะให้มีผู้ติดตามได้แค่หนึ่งคน 

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ผมก็ดีใจแล้วที่รุ่นพี่ลีน่าเป็นห่วงผม แต่ว่าผมฝึกคนเดียวได้ครับสบายหายห่วง”           

วันต่อมา 

ตัวของผมนั้นก็ได้ฝึกคนเดียวในป่าตั้งแต่เช้าจนเย็นก่อนจะกลับมากินอาหารที่หอพักแต่ว่าดูเหมือนจะมีคนมาช้ากว่าผม 

“นักดาบฝึกหัด มาโคโตะกลับมาแล้วครับ” 

“นักดาบฝึกหัด คิริโตะกลับมาแล้วครับ” 

“พวกคุณมาสายน่ะคะ” 

“ไม่เอาหน้า อาจารย์อาซึริก้า เป้าหมายของผมคือการฝึกวิชาได้ให้ได้มากที่สุดนะครับ” 

“เข้าใจแล้วค่ะ เหลืออีก17นาที รีบไปทานอาหารเร็วๆเลยค่ะ” 

ผมเข้าไปนั่งกินอาหารแต่ว่าก็โดนพวกไลออสที่อยู่ข้างหลังดูถูกและถูกด่ามากมายแต่ว่าผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย 

“นี่คิริโตะ นายต้องไปเอาดาบพรุ่งนี้ใช่มั้ย” 

“อืม” 

“แล้วมาโคโตะละ เมื่อไหร่จะมีดาบสักที” 

“เอาน่าๆอีกไม่นาน” 

“แล้วตอนไหนละ” 

“ไม่รู้เหมือนกัน” 

ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเข้านอน 

วันต่อมา 

ผมที่กำลังรอคิริโตะเอาได้นั้นก็ได้เห็นดาบเล่มหนึ่งที่อยู่ในร้าน ดาบเล่มนั้นเป็นดาบสีแดงเลือดหมูแต่ว่าเมื่อผมกำลังจะหยิบมันออกมาคนขายก็ตะโกนบอกผม 

“อย่าไปจับมันน่ะเจ้าหนู” 

เสียงของคนขายตะโกนสายไปแล้วมือของผมจับไปที่ด้ามดาบเต็มๆก่อนที่ดาบจะมีเปลวเพลิงออกมา 

“นี่มันดาบอะไรกัน” 

“มาโคโตะถอยออกมา” 

คิริโตะกลับยูจิโอพยายามจะวิ่งเข้ามาช่วยผมแต่ว่าไฟก็ได้เขามาปกคลุมเอาไว้ทำให้ทั้งสองคนเข้ามาใกล้ผมไม่ได้เลย 

“พอได้แล้ว” 

ผมพูดออกมา 

“เลิกสร้างความวุ่นวายให้คนอื่นได้แล้ว” 

เปลวเพลิงค่อยๆอ่อนลงก่อนที่ผมจะหยิบดาบออกมาและสะบัดเปลวไฟที่ปกคลุมดาบทำให้เปลวไฟนั้นดับไปทันที 

“สุดยอดเลยเจ้าหนู สามารถควบคุมดาบต้องสาปนี่ได้ด้วย” 

“ต้องสาปหรอ” 

“งั้นฉันจะขอมอบดาบเล่มนั้นให้นายเลยละกัน เขาบอกว่าดาบมันจะเลือกผู้ใช้เอง เพราะงั้นขอให้พวกเธอโชคดี” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มหัวลง 

“ขอบคุณมากครับ” 

ในระหว่างที่เดินผมกลับหอนั้นผมก็ยิ้มตลอดทางก่อนจะเข้าไปในหอและนอนรักษาตัวหลังจากโดนไฟเผาก่อนจะหลับไปแต่ว่าเมื่อถึงตอนเย็นผมก็พึ่งรู้ว่าคิริโตะไปประลองกับลีวานทีนแต่ว่าเมื่อถึงพรุ่งนี้พวกรุ่นพี่ก็จะจบออกไปและพวกผมนั้นก็จะขึ้นไปเป็นรุ่นพี่แทน 

17 พฤษภาคม 380 

ยูจิโอยังคงฝึกดาบอยู่ในโรงฝึกและเช่นเดียวกันผมเองก็กำลังฝึกอยู่ในป่าแต่ว่าก็มีคำพูดหนึ่งที่ทำให้ผมกับยูจิโอคิด 

“ในโลกนี้ สิ่งสำคัญคือสิ่งที่ใส่เข้าไปในดาบ น้ำหนักของดาบมีผลต่อการต่อสู้” 

“น้ำหนักหรอ” 

“งั้นผมควรใส่อะไรเข้าไปในดาบละ” 

ยูจิโอพูด 

“สิ่งนั้น นายจะต้องเป็นคนที่ตามหามันด้วยตัวเอง” 

ดาบของยูจิโอและดาบของผมกระแทกกับไม้อย่างแรงจนเกิดเสียงดังขึ้นมา 

“จริงๆแล้วมีอย่างหนึ่ง” 

ผมกับยูจิโอเริ่มตั้งท่าก่อนที่ดาบจะมีแสงขึ้นและฟันไปที่แท่นไม้จนหัก 

“เหนื่อยชะมัด” 

“กลับมาแล้วหรอ มาโคโตะ” 

“เออ” 

“stay cool” 

“ห๊ะ” 

ผมที่พึ่งเดินเข้ามาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนนั้นคุยอะไรกันแต่ว่าคิริโตะก็ลุกจากที่นั่งก่อนจะเดินไปนอน 

“แล้วเกี่ยวกับพรุ่งนี้ ยูจิโอคุง มาโคโตะคุง ฉันมีธุระต้องไปทำ” 

“ฉันเองก็มีเหมือนกัน...” 

“ไม่ได้นะทั้งสองคน พรุ่งนี้พวกนายจะต้องไปงานสังสรรค์ด้วยกันกับทีเซ่และโรเนีย ไม่ใช่รึไง” 

ผมกับคิริโตะหันหน้ามามองกันก่อนจะถอนหายใจออกมา 

******************************************************************************** 

คิดถึงกันมั้ยข้ากำลังจะกลับมาในไม่ช้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว