ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ไม่เห็นใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ไม่เห็นใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ไม่เห็นใจ
แบบอักษร

 

 

เวลา 04:00 น.

“เอย”

“อือออ”

ฉันขยับตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของใครบางคน พอลืมตาก็รู้ว่าเป็นแม่ปานที่ยืนมองฉันอยู่ที่หน้าห้อง

“ตื่นได้แล้ว”

“มะ แม่ปาน”

ฉันพยายามดันร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้กันนะร่างกายก็เหมือนจะระเบิดออกมาให้ได้

“เธอต้องเรียกฉันว่าคุณปานตามคำสั่งของคุณฌาณ”

“ค่ะ คุณปาน”

“หน้าที่ของเธอคือทำงานบ้านทุกอย่างเหมือนเด็กรับใช้ทุกคน ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ท่าน”

“เอย...”

“ถึงเธอจะจดทะเบียนสมรสกับคุณฌาณแล้วแต่ในเมื่อท่านบอกให้เธออยู่ในฐานะคนรับใช้ฉันก็ต้องทำตามนั้น”

ฉันได้แต่เงียบเพราะไม่อยากจะพูดอะไรอีก หน้าที่ของฉันคือยอมก้มหน้ารับการทารุณจากคนป่าเถื่อนเท่านั้น

“ฉันให้เวลาเธออาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปพบฉันที่ห้องครัว”

“ค่ะ”

ฉันพยายามดันตัวเองในลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องเซไปข้างๆแต่เพราะมีฝ่าผนังจึงทำให้ฉันไม่ล้มหัวฟาดของที่อยู่เต็มพื้น อาการหนักที่หัวทำให้ฉันแทบจะยกตาไม่ขึ้นเลยจริงๆ คงเพราะร่างกายไม่เคยเจอกับสิ่งที่โหดร้ายและรุ่นแรงแบบนั้นมาก่อนเลยทำให้ฉันเกิดเป็นพิษไข้

เวลา 04:30 น.

“งานของเธอคือทำความสะอาดบ้านทั้งหมดและทำอาหารเช้าให้ท่าน”

คุณปานพูดพร้อมกับยื่นอุปกรณ์ทำความสะอาดให้ก่อนจะหันไปสั่งงานเด็กรับใช้คนอื่นๆ

“ค่ะคุณปาน”

“หน้าตาดูไม่ดีเลยนะ ไหวหรือเปล่า”

“เอยไหวค่ะ”

“ต้องเช้าทุกเช้าเธอต้องขึ้นไปเตรียมเสื้อผ้าให้ท่านแล้วยกน้ำแร่ไปให้ท่านดื่มทุกวันตอนตื่นนอน”

“เอย...ไม่อยาก...”

“เธอไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น นี่คือคำสั่งของคุณฌาณ”

“ค่ะ”

“ไปทำหน้าที่ของเธอได้แล้ว ท่านจะตื่นตอนหกโมงเช้าตรงเวลา เธอก็ยกไปให้ท่าน”

“ค่ะคุณปาน”

ฉันตอบรับคุณปานด้วยความอ่อนน้อมก่อนจะเริ่มทำงานตามหน้าที่ของตัวเองทันที อดทนไว้นะเอยเธอต้องไม่ยอมแพ้ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดเท่านั้นก็พอแล้ว

เวลา 06:00 น.

ฉันยืนมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าเ้วยหัวใจที่สั่นไหว คนจิตใจปีศาจอยู่ข้างในห้องนี้ คนที่ไม่มีแม้อต่ความเมตตาในจิตใจ

ซ่าๆ

ฉันค่อยๆวางขวดน้ำแร่ไว้ที่โต๊ะเล็กในห้องแล้วรีบเดินไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของคุณฌอณเพื่อเตรียมเสื้อผ้าให้เค้าตามหน้าที่ ฉันทั้งสั่นและรีบเพราะกว่าว่าคนตัวสูงที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำจะออกมาก่อน

กึก~

”!!!!”

ฉันชะงักมือที่หยิบสูทเพราะเสียงเปิดน้ำหยุดลงนั้นเป็นสัญญาณว่าเค้ากำลังจะออกมาฉันจึงรีบวางสูงไว้ที่เตียงแล้วเดินตรงไปที่ประตูห้องทันที

“จะไปไหนไม่ทราบ”

“ว้าย!!”

เสียงทุ่มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อฉันกำลังจะเปิดประตูห้องออกไป บ้าจริง!! ฉันออกจากห้องไม่ทัน

“ฉันถามว่าจะไปไหน”

“เอย...จะออกไปทำงานค่ะ”

“แม่ปานไม่ได้บอกเหรอว่าเธอต้องอยู่แต่งตัวให้ฉัน”

“ไม่ได้บอกค่ะ”

“คุยกับฉันช่วยกันมามองหน้ากันตรงๆด้วย ที่วังไม่สั่งสอนเรื่ิองมารยาทหรือไง”

“.......”

ฉันค่อยๆหันไปหาคนปากร้ายแล้วก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเค้า ภาพเหตุการณ์ในครั้งนั้นมันยังคงอยู่ในหัวของฉัน สำหรับคุณฌาณเค้าอาจจะไม่รู้สึกอะไรเกี่ยวกับเรื่องของเราแต่สำหรับฉันมันคือครั้งแรกที่โหดร้ายที่สุด

“มองหน้าฉัน”

“เอย...ต้องลงไปจัดโต๊ะอาหารให้คุณ”

“หน้าที่ของเธอยังไม่เสร็จจะไปได้ยังไง”

“โอ๊ย!!”

มือหนากระชากแขนฉันเข้าไปใกล้คนตัวสูงที่เปลือยท่อนบนเผย่ให้เห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยแถมตัวยังชุ่มไปด้วยหยดน้ำที่ยังไม่ได้เช็ดออกนั้นก็ยิ่งทำให้ฉันกลัว

“แต่งตัวให้ฉัน”

“ขะ ค่ะ ปล่อยเอยก่อนนะคะ”

“แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยเธอจะทำไม”

มือหนาเอื้อมมาจับปลายคางของฉันให้หันไปมองหน้าเค้าตรงๆ เรียวปากสีแดงออกคล้ำของคนตัวสูงยกยิ้มด้วยความสะใจที่ทำให้ฉันอยู่ในอาณัติของเค้าได้สำเร็จ

“คุณฌาณ”

“อย่ามาทำหน้าตาสำออย เพราะฉันไม่ใจอ่อน”

“......”

ตุบ!!

“คุณฌาณ!!”

คนตัวสูงผลักฉันลงที่เตียงนอนอย่างแรงก่อนจะขึ้นมาคร่อมตัวของฉันเอาไว้ไม่ให้หนีเค้าไปได้

“หน้าที่คนรับใช้เธอก็ต้องทำ แต่หน้าที่เมียก็อย่าขาด”

“อึก”

“อย่าคิดว่าจะมาเสวยสุขเมื่อได้แต่งงานกับฉัน”

“เอยไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ”

“งั้นเหรอ?”

พลึก!!!

“ขะ คุณฌาณ!!!”

ฉันตกใจเมื่ิคนตัวสูงเอื้อมมือมากระชากเสื้อของฉันสุดแรงจนกระดุมขาดออกมาจากเสื้อเผยให้เห็นบราเซียร์สีขาวของฉัน

“ทำหน้าที่หน่อยสิ”

“มะ ไม่!!!”

ฉันพยายามดันแผงอกกว้างตีงหน้าให้ออกห่างแต่เรี่ยวแรงที่มีก็น้อยนิดเหลือเกิน เกินที่จะต้านทานแรงอันมหาศาลของเค้าได้

“อย่าดิ้น”

“อืออออ”

“หึ!”

“ยะ อย่า”

ฉันเค้นเสียงที่อยู่ในลำคอของฉันเท่าที่จะทำได้ตอนนี้แต่มันก็แผ่วเบาเกินไปที่จะหยุดยั้งความป่าเถื่อนของเค้าได้

“แน่จริงก็ดิ้นให้หลุดสิ”

“อึก”

“อือออ”

ฉันหยุดนิ่งเพราะไม่มีแรงจะต้านทานเค้าไหวแล้วจริง ฉันยอมปล่อยให้เค้าทำตามใจชอบและไม่ขัดขืนอะไรอีก

“คิดว่ายอมแล้วฉันจะอ่อนโยนกับเธอเหรอ ไม่มีวัน”

“เอย...สู้แรงคุณไม่ได้หรอกค่ะถึงสู้ไปก็เสียแรงเปล่า”

“รู้ตัวก็ดี”

“อึก”

ใบหน้าของคนใจร้ายตรงหน้าเริ่มพร้ามัวเพราะม่านน้ำตาที่เอ่อออกมาปิดบังสายตาของฉันจนหมด

“ร้องไห้ซะให้พอเอย เพราะเธอจะต้องเจ็บปวดมากกว่านี้เป็นร้อยเท่า”

มือหนาเอื้อมมาบีบแก้มของฉันสุดแรงก่อนจะสบัดใบหน้าของฉันแรงๆอีกครั้งแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่ขอบเตียงแทน

“รีบออกไปจากห้องฉันก่อนที่เธอจะไม่ได้ออกไปอีกตลอดทั้งวัน”

ฉันดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพยายามทรงตัวให้ยืนตรงๆแต่คงเพราะความหนักที่หัวจึงทำให้ฉันเซล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง

“อึก!!”

“!!!!!”

“อือออ”

“นี่เธอเป็นอะไร!!”

ฉันมองคนตัวสูงที่เดินเข้ามาพยุงตัวฉันเอาไว้แล้วพยายามจะพูด แต่สติที่เหลืออันน้อยนิดทำให้ฉันเริ่มที่จะมองไม่เห็นสิ่งตรงหน้า และนั้นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้รับรู้

(บันทึก:ฌาณ)

“อาการอ่อนเพลีย มีไข้สูงหมอให้ยาไปแล้วคอนนี้ให้คนไข้นอนพักหน่อยคงจะหายดี”

“ครับอาหมอ”

ผมหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะหันไปหาแม่ปานที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ผมฝากให้แม่ปานดูแลด้วยนะครับ ตื่นมาก็ให้ทำงานปกติ”

“ไข้สูงขนาดนี้คงทำงานต่อไม่ไหว”

“ผมไม่สนครับ”

“คุณฌาณ แม่ปานไม่อยากให้ทำแบบนี้เลยรู้ไหม”

“.......”

“ทนายก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนเซ็นสัญญาท่านชายก็อยู่ด้วย หนูเอยเค้าอาจจไม่รู้เห็น”

“พ่อเป็นยังไงลูกก็เป็นแบบนั้นแหละครับ การที่ยัยนี่ยอมแต่งงานกับผมก็คงหวังอะไรสักอย่าง”

“ตกลงจะทรมานเค้าให้ได้ใช่ไหม”

“คนที่เจ็บต้องไม่ใช่ผมคนเดียวครับแม่ปาน”

“แม่เตือนไม่ได้แล้วใช่ไหม”

“ครอบครัวนี้ต้องได้รับบทเรียนที่บังอาจมาเล่นตลกกับผม”

“เฮ้อออ”

“อย่าเห็นใจคนเลวเลยครับ เอยต้องได้รับบทเรียนมากกว่านี้”

ผมมองเอยด้วยความแค้น ในเมื่อท่านยกลูกคนใช้ให้ผม ผมก็จะขอรับไว้แต่โดยดีทุกสิ่งทุกอย่างผมทำกับเอยจะส่งผลให้ท่านชายยอมยกแพรวาลูกสาวอีกคนให้ผมและเมื่อวันนั้นมาถึง คนที่จะต้องเจ็บปวดก็คือท่านชาย

(จบบันทึก:ฌาณ)

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว