ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 อดทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 อดทน
แบบอักษร

 

 

 

“อึก”

ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้เพราะความปวดร้าวในร่างกาย ฉันรีบหลับตาเมื่อคนตัวสูงที่เดินออกมาจากห้องอาบน้ำแล้วเดินเข้ามานั่งที่ข้างเตียง

“ช่วยไม่ได้นะ เธอดันมาปั่นหัวฉันทำไม”

ชายหนุ่มตรงหน้าพูดดสียงแผ่วเบาพร้อมกับเอื้อมมาลูบหัวฉันเบาๆ ความอ่อนโยนในมือหนาไม่ได้ทำให้ฉันมิงเค้าไปในทางที่ดีเลย คุณฌาณคือคนที่น่ากลัวมากสำหรับฉัน เค้าคือคนที่ทำได้ทุกอย่างที่สามารถทำได้เมื่อเค้าต้องการ

“ตื่นได้แล้ว”

“โอ๊ย!!”

คนป่าเถื่อนกระชากฉันให้ลุกขึ้นแล้วลากฉันไปที่ห้องอาบน้ำด้วยความรุนแรง

”อาบน้ำซะแล้วออกไปกับฉัน”

”ไปไหนคะ”

”ไปไหนก็ได้เธอไม่มีสิทธิ์ถาม”

คำพูดเย็นชาของคนตัวสูงทำให้ฉันเจ็บปวดหัวใจ เค้าคงเห็นฉันเป็นแค่ลูกของศัตรูเท่านั้นสินะ

”อึก”

”ถ้าห้านาทียังไม่ออกไปฉันจะให้ลูกน้องฉันเข้ามาลากตัวเธอ”

คนตัวสูงพูดแล้วเดินออกไปจากห้องอาบน้ำโดยไม่รอให้ฉันพูดอะไร เจ็บจัง...เจ็บที่ถูกย่ำยีจากคนแบบนี้

สิบนาทีต่อมา

“มานี่”

”โอ๊ย!!”

คนป่าเถื่อนลากฉันออกไปจากห้องนอนแล้วตรงไปยังห้องรับแขกของห้องพัก

”เอย!!”

”อึก!!”

คุณพ่อที่นั่งอยู่ตรงโซฟารีบเข้ามาประคองร่างของฉันที่โดนคุณฌาณเหวี่ยงลงไปที่พื้น

”คุณทำแบบนี้ได้ยังไงคุณฌาณ!!”

”แล้วทำไมผมจะทำไม่ได้ในเมื่อเอยเป็นดมียผม”

”ลูกสาวผมก็คนนะคุณ!!”

กึก!!

”คุณพ่อ!!”

ฉันตกใจเมื่อมาเฟียโหดชักปืนออกมาจ่อตรงเข้าไปที่หัวของคุณพ่อด้วยอารมณ์ที่แทบจะระเบิดออกมา

”คะ คุณฌาณคะ ฉันขอร้องใจเย็นๆก่อนได้ไหม”

”หม่อมอย่ามายุ่ง นี่มันเรื่องของผมกับลูกหนี้”

”อย่านะคะคุณฌาณ เอยขอร้อง”

ฉันเข้าไปกอดแขนของคุณฌาณแล้วอ้อนวอนให้เค้าอย่าทำอะไรคุณพ่อ

”ถอยไป!!”

”เอย!!”

ร่างสูงเหวี่ยงฉันลงไปกับพื้นอย่างแรงแล้วหันไปมองคุณพ่ออีกครั้ง

”กล้ามากนะที่เล่นตลกกับคนอย่างผม”

”อึก!! งั้นก็ฆ่าผมเลย”

”คุณ!!”

”คุณพ่อ!!”

”ฆ่างั้นเหรอ?”

”ใช่!! แล้วคุณก็ปล่อยลูกสาวผมกับหม่อมไปซะ!!”

”ความตายสำหรับคุณมันง่ายไป”

”!!!!”

”ภายในเวลาหกเดือนผมต้องได้ดงินทุกบาททุกสตางค์ของผมคืน”

”หกเดือน!!”

”และถ้าไม่มีปัญญาก็ส่งลูกสาวอีกคนมา!!”

”!!!!!”

”ลูกคนใช้ชั้นต่ำผมไม่ต้องการ!!”

”ฮือๆ”

คำพูดของคนใจร้ายเหมือนมีดแฟลมกรีดกลางหัวใจของฉัน คุณฌาณมองฉันเป็นแค่คนชั้นต่ำที่ไม่มีค่าอะไรในสายตาของเค้าเลย

”ท่านครับ นักข่าวมารออยู่หน้าโรงแรมเต็มเลยครับ”

”ไล่ไปให้หมด”

”เกร็งว่าจะไม่ได้ครับท่าน”

”ทำไม”

”ข่าวที่ท่านแต่งงานกับลูกสาวนอกสมรสของท่านชายดังไปทั่วโลก ทุกคนรู้ว่าเจ้าสาวของท่านคือใคร”

”งั้นก็ไปจัดการหาเสื้อผ้าที่มันดูดีให้ลูกคนใช้หน่อยเป็นไง”

”ครับท่าน”

สิ้นเสียงบอดี้การ์ดหนุ่มคุณฌาณก็เดินมากระชากตัวฉันให้ลุกขึ้น

”ผมหวังว่าอีกหกเดือนผมจะได้รับข่าวดีนะครับท่านชาย”

”คุณทำแบบนี้ได้ยังไงคุณฌาณ!! คุณล่วงเกินกันเอยไปแล้วนะ!!”

”ยัยนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ!!”

”!!!!!”

”ในเมื่อคุณเป็นคนยัดเยียดให้ผม ก็ถือซะว่าเป็นของแถมสำหรับเงินที่ผมเสียไปแล้วกันนะ”

”เอย!!”

คนป่าเถื่อนกระชากฉันเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะเหวี่ยงฉันลงไปที่เตียงสุดแรง

”ชุดได้แล้วครับท่าน”

”รีบเปลี่ยนแล้วลงไปกับฉัน”

”.......”

”อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง”

คนใจร้ายหยิบชุดที่บอดี้การ์ดเตรียมเอาไว้ให้ก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำ ฉันหยิบชุดเดรสสีขาวหรูหราตรงหน้าแล้วเดินไปเปลี่ยนตามที่เค้าต้องการ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“ผมให้คนขับรถมารับแล้วนะครับ”

“นักข่าวเยอะไหม”

“ทุกสำนักเลยครับ”

“จะอยากรู้เรื่องของชาวบ้านทำไมหนักหนา”

“.......”

“ยิ้มหน่อยสิ”

คนตัวสูงเอื้อมมืิอมากอดเอวของฉันแล้วใช้มืออีกข้างจับปลายคางของฉันเอาไว้

“อืออ”

“ยิ้มให้สมกับตำแหน่งที่เธออยากได้มาตลอดหน่อยสิเอย”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“หึ”

คนตัวสูงโอบเอวแล้วเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นอีกคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก มือหนาโอบเอวฉันแล้วพาเดินแหวกฝูงชนที่มารอดูการส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่พึ่งแต่งงานอย่างมีความสุขเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ความอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยได้รับเมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสอง

“รีบไปได้แล้วอึดอัดจะแย่”

“ครับท่าน”

คนขับรถขับออกไปจากหน้าโรงแรมตามคำสั่งของเจ้านาย คุณฌาณเอนหลังลงไปที่เบาะแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

“ฉัน...ขอกลับไปที่บ้านของคุณพ่อได้ไหมคะ”

“พูดอะไร ละเมออยู่หรือไงไม่ทราบ”

“โอ๊ย!!”

คุณฌาณลืมตามามองฉันด้วยความหงุดหงิด คนตัวสูงดึงฉันให้เข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือมาจับที่หัวของฉันพร้อมกับกดเข้าไปใกล้หน้าต่างของรถ

“เห็นไหมว่ามีนักข่าวตาม”

“เอยเจ็บนะคะคุณฌาณ”

“คงไม่เท่าที่ฉันเจ็บหรอก”

“........”

“คนที่ควรอยู่ตรงนี้คือแพรวา ไม่ใช่ลูกคนใช้อย่างเธอ”

คำพูดและน้ำเสียงที่เยือกเย็นทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเค้า มือหนาปล่อยตัวฉันให้เป็นอิสระก่อนจะกลับไปเอนหลังตามเดิม ฉันเองก็ไม่อยากมาให้คนใจร้ายอย่างคุณข่มเหงแบบนี้หรอกค่ะคุณฌาณ

คฤหาสน์เวอตัล

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะท่าน”

หันมองไปที่หญิงวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับคุณฌาณกับฉัน

“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”

“นี่คุณเอย...นางบำเรอขัดดอกของผมแม่ปานไม่ต้องให้ความเคารพหรอกครับ”

“........”

“นี่แม่ปานแม่นมของฉัน เธอต้องให้ความเคารพห้ามขัดใจท่าน แม่ปานครับช่วยพาเอยไปที่ห้องคนรับใช้ด้วย”

“คุณฌาน”

“ไว้ผมจะเล่าให้ฟังครับ”

“แต่ห้องที่เหลือ...ยังไม่ได้ทำความสะอาด”

“เอยเค้าคุ้นชินกับงานแบบนี้อยู่แล้วครับ แม่ปานไม่ต้องห่วง”

“งั้นตามฉันมา”

ฉันเดินตามแม่ปานไปยังทางออกหลังบ้านแล้วเข้าไปที่ห้องเล็กสุดทางเดินของบ้าน ภาพที่เห็นคือห้องเก็บของที่มีของอยู่เต็มไปหมดแทบจะไม่มีที่อยู่

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปทำอะไรให้คุณฌาณโกรธ ชื่อเอยใช่ไหม? ไม่ได้ชื่อแพรวาเหรอ”

“คุณแพรวาเป็นลูกสาวของหม่อมพันรวีค่ะ เอยเป็นลูกนอกสมรสของคุณพ่อ”

“อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าล่ะทำไมคุณฌาณถึงรังเกียจเธอ”

ฉันหลบสายตาที่ดุดันของแม่ปานแล้วเดินเข้าไปในห้องขนาดเล็กทันที

“จะทำความสะอาดต้องรอพรุ่งนี้นะ ตอนนี้คนอื่นเค้านอนกันหมดแล้ว”

“พรุ่งนี้เอยทำความสะอาดเองค่ะ”

“ก็ดี ไปพักเถอะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว”

แม่ปานพูดพร้อมกับเดินออกไปจากห้อง ฉันเดินเข้าไปขยับกล่องให้มีที่พอจะนอนได้แล้วเปิดกระเป๋าเดินทางก่อนจะหยิบผ้าออกมาแล้วปูลงที่พื้น

“ฮือๆ”

ตอนนี้ร่างกายของฉันแทบจะแหลกสลายไปพร้อมๆกับหัวใจที่บอบช้ำ

“เอยจะอดทนนะคะคุณพ่อ ฮือๆ”

คนใจร้ายที่ไม่เห็นค่าในตัวฉันและพยายามจะนังแกให้ฉันทนไม่ไหว

“คุณแม่ช่วยคุ้มครองลูกด้วยนะคะ ฮือๆ”

แต่ยังไงฉันก็ต้องทน เพื่อคุณพ่อ ฉันจะทำให้คุณฌาณใจอ่อนและยอมยกโทษให้คุณพ่อให้ได้ ฉันจะใช่ความดีที่คุณแม่สอนมาซื้อใจมาเฟียโหดคนนี้ให้ได้

 

โปรดติดตามตอนต่อไป....

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว