ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 อยู่ในสายตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 อยู่ในสายตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 02:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 อยู่ในสายตา
แบบอักษร

 

 

“ฌาณ? ใครกันคะ”

“เค้าเป็นนักธุรกิจเรือสำราญ เพื่อนพ่อเอง”

ฉันวางชุดราตรีที่แพรวาจะใส่ไปในงานคืนนี้ไว้ที่เตียงก่อนจะเดินไปที่โต๊ะแป้งแล้วเริ่มทำผมให้กับเธอเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

“เรือสำราญ...ที่คุณพ่อไปบ่อยๆติดกันหลายๆเดือนน่ะเหรอคะ? จะให้แพรไปเจอเค้าทำไมคะ”

“เหมือนเค้าจะอยากรู้จักลูกนะ”

“ไม่ค่ะ แพรไม่ว่าง แล้วแพรก็ไม่อยากเจอเค้าด้วย”

“แพร”

“คุณพ่อคะ แพรต้องไปงานคืนนี้กับหม่อมแม่นะคะ ต้องรีบแต่งตัวถ้าหม่อมแม่มาเห็นเอยจะเป็นเรื่องนะคะ”

คุณพ่อมองฉันที่ยืนทำผมให้แพรวาแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ท่านดูเหนื่อยผิดปกติคนคนนั้นทำให้ท่านเหนื่อยใจหรือเปล่านะ นายมาเฟียคนนั้น

“ฟังพ่อบ้างได้ไหมแพร ลองไปเจอเค้าก่อน แล้วก็นี่..”

คุณพ่อยื่นกล่องของขวัญให้แพรวาก่อนที่หล่อนจะเปิดดู

“ถุงผ้า?”

แพรวาหยิบถุงผ้าสีชมพูอ่อนที่ปักตัวอักษรภาษาอังกฤษสวยงามและลวดลายที่วิจิตร

“เสร็จแล้วค่ะ”

“สวยถูกใจแพรมากเลย ขอบใจนะเอย อะ แพรให้”

“แต่...”

“เอาไปเถอะน่า แพรไม่ใช้ถุงผ้า”

“แต่ให้เอยแบบนี้...”

“เอาไปเถอะน่า”

แพรวายัดกระเป๋าผ้าที่พึ่งได้รับเป็นของขวัญให้ฉันก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปทันที

“นี่ลูกได้ของเก่าจากยัยแพรเยอะไหม”

ฉันหันไปมองคุณพ่อก่อนจะค่อยๆเดินไปนั่งตรงปลายเท้าของท่าน

“คุณพ่อดูเหนื่อยๆนะคะ”

ฉันเรื่อยที่จะตอบคำถามของคุณพ่อแล้วเอื้อมมือไปนวดขาให้กับท่านเบาๆ

“เฮ้ออออ ก็มีแต่ลูกนี่แหละที่ดูออก”

“คุณพ่อ...เอ่อ.....คุณท่านอยากรับชาฝรั่งเศสไหมคะจะได้นอนหลับง่ายหน่อย”

“เรียกพ่อเหมือนเดิมเถอะ ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนไม่ต้องกลัวใคร”

“คุณพ่อ”

ฉันแตะที่ปลายเท้าของคุณพ่อเบาๆพร้อมกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา หากฉันร้องตอนนี้ท่านคงจะยิ่งไม่สบายใจ

“เฮ้อออ ถ้าทุกคนใส่ใจพ่อเหมือนหนูเอยก็คงจะดี”

“เอยไปชงชาให้คุณพ่อดีกว่าค่ะ คุณพ่อจะได้พักสักที”

“ขอบใจนะ อ่อ วันนั้นคุณฌาณเค้าชมอาหารฝีมือเอยด้วยนะ”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิ อาทิตย์หน้าเค้าจะมาอีก วันนั้นพ่อคงต้องให้ลูกทำอาหารสุดฝีมือเลยนะ”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ เอยจะทำให้สุดฝีมือเลยค่ะ”

“พ่อจะไปพักแล้วล่ะ ป่านนี้หม่อมกับยัยแพรคงออกไปงานเลี้ยงแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวเอยยกชาไปให้ที่ห้องทำงานนะคะ”

ฉันรีบลงไปเตรียมชาพร้อมของว่างที่คุณพ่อชอบแล้วยกขึ้นไปที่ห้องทำงานของท่านทันที

“อืออ หอมมาแต่ไกลเลย”

“ชาฝรั่งเศลกับคุกกี้ข้าวโอ๊ตสูตรน้ำตาลน้อยค่ะ”

“ไม่ได้ทานนานเลย ขอบใจมากนะลูก”

“เอยอยากทำให้คุณพ่อผ่อนคลายค่ะ ชานี้จะทำให้คุณพ่อคลายเครียดค่ะ”

“นี่พ่อให้”

“คุณพ่อ!!”

ฉันมองกล่องสร้อยข้อมือใข่มุกที่คุณพ่อยื่นให้ด้วยความตกใจ

“ของขวัญเรียนจบพ่วงกับของขวัญวันเกิด”

“คุณพ่อจำได้...”

“จำได้สิ วันเกิดลูกสาวทั้งที”

ฉันมองคุณพ่อแล้วเข้าไปกอดท่านด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มไหลลงมาอาบเต็มสองแก้มของฉันอย่างกลั้นไม่อยู่ คุณพ่อยังคงไม่ลืมฉัน ลูกสาวคนนี้ยังคงอยู่ในสายตาของท่าน

“อึก คุณพ่อ”

“อะไรกัน หนูเอยของพ่อเป็นเด็กขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เอย...ขอโทษนะคะที่ร้องไห้”

“ไม่เอาน่า ร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้ โตจนจะแต่งงานได้แล้วนะเรา”

“เอยไม่อยากแต่งงานหรอกค่ะ เอยอยากทำงานรับใช้คุณพ่อ”

“อยู่ที่นี่ลูกก็ต้องคอยโดนหม่อมเกลียดและรังแกแบบนี้ไปตลอดชีวิตนะ”

“ขอแค่ได้ดูแลคุณพ่อ เอยก็พอใจแล้วค่ะ”

“ลูกพ่อ”

มือที่แสนอบอุ่นของคุณพ่อที่ลูบหัวฉันเบาๆ ฉันยิ้มก่อนจะเตรียมชาให้คุณพ่อต่อ

“กลับไปพักผ่อนได้แล้ว ตอนนี้ก็ดึกแล้วนะ”

“ค่ะ พรุ่งนี้เอยจะทำข้าวต้มกุ้งของโปรดของคุณพ่อนะคะ”

“ขอบใจนะหนูเอย ลูกสาวที่ดีที่สุดของพ่อ”

ฉันยิ้มแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของคุณพ่อ

“หนูเอย ทำไมยังไม่กลับเรือนเล็ก!!”

“ป้าแก้ว ตกใจหมดเลยค่ะ”

ป้าแก้วตกใจเมื่อเห็นฉันลงมาจากชั้นบน ความจริงเวลาป่านนี้ฉันต้องกลับไปอยู่บ้านหลังเล็กและจะขึ้นมาที่เรือนใหญ่ได้เฉพาะแพรวาเรียกใช้เท่านั้น

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว