email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 02:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

"มิสเตอร์ธง"เสียงของผู้ชายที่เขาไม่รู้จักดังขึ้นจากด้านหลัง มือที่กำลังจะลงมือกับหนิงชะงักค้างอยู่พวกลูกน้องผมหันกลับไปมองพร้อมกันเพราะไม่มีใครรู้ตัมาก่อนว่าจะมีคนเข้ามาในเขตหวงห้าม

"ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่บอกล่วงหน้าท่านต้องการตัวผู้หญิงคนนี้ครับ อ้อผมลืมแนะนำตัวผมคือมือขวาของคุณพ่อคุณหนูจินชื่อเหลียงนี่เป็นโทรศัพท์จากนายกำลังรอคุยกับคุณครับ"เหลียงตัวใหญ่เหมือนนักมวยปล้ำใบหน้ามีแต่ริ้วรอยบาดแผลจากคมมีดกรีดเป็นทางยาวส่งโทรศัพท์มาให้ผมเอื้อมมือไปรับแอบสำรวจคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณครับ"ผมรับมาพร้อมกับขอบคุณปลายทางพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัดนักเหมือนคนจีนที่หัดพูดไทย

"สวัสดีครับผมธง"

//อาธงอั๊วะเอง//

"ครับผมมีอะไรให้รับใช้ครับ"

//อั๊วะลู้เลื่องของลื้อกับอาจินแล้วนะมันเกิดอะไรขึ้นถ้าลื้อดูแลคนของอั๊วะไม่ล่ายก็เอาเขาคืนมา//น้ำเสียงดุดันทำเอาผมต้องแอบหวาดไม่น้อย

"ผมขอโทษครับที่เกิดเรื่องขึ้นแต่ผมคงคืนให้ไม่ได้เพราะคุณหนูจินเป็นเมียผมแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นผมขอเคลียร์เองได้หรือเปล่าครับถ้าเสร็จเรื่องแล้วผมจะพาคุณหนูกลับไปไหว้ท่าน"

//ลื้อแน่ใจเหรออาธงว่าลื้อจัดการได้//

"ครับผมแน่ใจ"

//ก็ล่ายๆถ้าลื้อมั่นใจอั๊วะให้อาเหลียงคอยอยู่ช่วยลื้อด้วยก็เลี้ยวกัน//

"ขอบคุณครับท่าน"

//ยังไงก็รีบจัดการแล้วก็รีบมาอั๊วะขี้เกียจพูดกับอาจัสมากรำคาญอีสุดๆแล้ว//น้ำเสียงหงุดหงิดทำให้ผมแอบยิ้มเข้าใจความกวนของเจ้านายตัวเองน้อยคนที่จะทนจัสตินได้

"ครับท่านถ้าอย่างนั้นผมขอจัดการเรื่องนี้ก่อนนะครับ"ผมตัดสายแล้วคืนโทรศัพท์คนชื่อเหลียงไป

"กลุ่มนี้เหรอที่ทำร้ายคุณหนู"

"ใช่ผมจะให้คนของผมพาคุณไปพักผ่อนก่อนทางนี้ผมขอจัดการเองได้ไหมครับ"

"แต่นายของผม.."

"ผมเข้าใจครับแต่คนที่มาทำร้ายคนในครอบครัวของผมๆก็อยากจะจัดการเองไม่ต้องห่วงเรื่องที่ผมจะยอมปราณีหรอกครับ"ผมบอกเสียงเหี้ยมอาเหลียงคงพอใจถึงกับหัวเราะแล้วเข้ามาตบไหล่ผมจนตัวเอียง

"ฮ่าๆๆๆๆให้มันได้แบบนี้สิสมแล้วที่เป็นคนดูแลคุณหนู"ผมยิ้มให้น้อยๆเหลือบตามองหนิงกับไอ้คนที่ผมตัดนิ้วนอนร้องครวญครางอยู่ข้างๆ

"พี่กล้าฆ่าฉันจริงๆเหรอพี่ธง"หนิงสะอื้น

"มึงรู้มั๊ยกูยอมให้มึงทำอะไรก็ได้แต่ไม่ได้หมายความว่ามึงต้องมาแว้งกัดกู"ผมตบหน้ามันไปทีเดียวมันถึงกับถลาลงไปกองกับพื้น

"ฮือออ แต่พี่ก็ทำร้ายจิตใจฉันนะ"

"อะไรที่เรียกว่าทำร้ายวะ กูอดทนกับมึงเพราะน้องดา อันที่จริงแล้วกูจะไม่เอาทั้งแม่ทั้งลูกก็ได้แต่กูเวทนาเด็กมันไม่มีความผิดอะไรแต่มึงมันตัวดีกล้าเอาเด็กมาขู่กูเอาเขามาเป็นข้อต่อรองมึงยังเหลือความเป็นแม่คนอีกเหรออีหนิง"ผมเอาตีนยกขึ้นเหยียบอกมัน

"ฉันเกลียดมันเกลียดๆๆๆๆ พี่ได้ยินมั๊ยอยากให้มันฉิบหายพี่ก็รู้นี่ตั้งแต่มันเข้ามาพี่เปลี่ยนไปมากแค่ไหน"หนิงพูดทั้งน้ำตา

"แล้วยังไงล่ะมึงมีสิทธิไปทำร้ายเขาหรือไงสันดานมึงมันงูเห่าเลี้ยงเท่าไหร่ก็ไม่เชื่อง กูจะให้มึงเลือกสองทางอยู่แบบทรมานทีี่นี่หรือยอมลงเรือไปมาเลย์คิดเอาถ้าไปมาเลย์มึงหนีได้มึงรอดตัวไปแต่อยู่นี่มึงอย่าหวังเมียกูเจ็บเท่าไหร่กูเอาคืนเป็นร้อยเท่า"

"พี่บ้าไปแล้วแน่ๆ"หนิงร้องไห้เสียงดังมากขึ้นผมยกเท้าออกจากอกมันไม่มองใบหน้ามันเสียด้วยซ้ำ

"ไอ้เอกมึงจับตัวมันไว้"ผมสั่งเสียงเรียบ

"พี่...พี่จะทำอะไรปล่อยฉันนะ"

"จับแน่นๆ"ผมกัดฟันแน่นก้มลงมองมีดโบวี่ที่ถูกเช็ดจนสะอาดเงาวับแล้วก็แก่วงมีดไปมา

"เรียบร้อยพี่"ไอ้เอกตรึงข้อมือหนิงเอาไว้สองขาถึงยืดตรงผูกติดกันสองข้างทำให้ขยับตัวลำบาก

"ดี"ผมบอกสั้นๆควงมีดเข้าไปหากดปลายมีดลงตั้งแต่ขมับด้านข้างจนเลือดเริ่มซึมหนิงร้องโหยหวนน้ำตาทะลักดวงตาเหลือกโปนด้วยความกลัว

"อย่าพี่อย่าทำฉันเลยฮือ อย่าาาาา"ผมไม่ฟังเสียงจงใจลากปลายแหลมของมีดลงช้าๆจนถึงปลายคางเลือดไหลออกมาไม่หยุดใบหน้าแดงชุ่มไปด้วยเลือดผมใช้ปลายมีดแซะแผลจนเปิดออกกว้างขึ้นหนิงพยายามดิ้นรนและร้องขอความเมตตา

"มึงยังกล้าร้องขอชีวิตแต่เวลามึงทำคนอื่นมึงกลับไม่คิดว่าเขาก็รักชีวติของมึงเหมือนกัน"ผมตวัดปลายมีดลากกลับขึ้นไปอีกด้านจากปลายคางถึงขยับและทำอย่างเดียวกันจนหนังเปิดออกหนิงร้องหนักมากขึ้นแต่ผมไม่สนใจค่อยๆเลาะหนังใบหน้าของหนิงออกช้าๆแม้แต่เอกยังต้องเบือนหน้าหนีมือที่เปื้อนเลือดลื่นจนมือหลุดออกจากด้ามจับหนิงเงียบเสียงไปแล้วเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว

"พี่..พี่ธงพอเหอะพอได้แล้วพี่"เสียงเอกเตือยด้วยน้ำเสียงหวาดๆผมได้สติเลยยกมีดออกจากใบหน้าที่เห็นเนื้อแดงฉ่ำชุ่มไปด้วยเลือดหนังใบหน้าของมันตกลงอยู่ที่พื้น

"เออกูรู้แล้ว มึงพาพวกมันไปหาหมออย่าให้มันตายนะมึงพอรักษาเสร็จแล้วเอาพวกมันไปรวมตัวไว้ที่โกดังสวนทีราชบุรีเลยให้คนเฝ้าไว้ซักสิบคน กูจะรีบไปดูเมียกูมึงเองก็เก็บกวาดให้สะอาดอย่าให้ตำรวจดมกลิ่นมาได้ล่ะ"ผมสั่งเสร็จก็ค่อยๆเดินไปที่รถตอนนี้แผลเริ่มปวดขึ้นมาอีกจนได้กลับไปโรงพยาบาลคงโดนหมอด่าอีกตามเคย

"รู้แล้วพี่ผมจัดการที่เหลือเอง"เอกโบกมือให้เด็กซักคนมาขับรถให้เพระารู้ว่าผมคงไม่มีปัญญาขับเองแน่ ผมนั่งเงียบไปจนถึงโรงพยาบาลลูกน้องเข้ามาพยุงผมไปที่ห้องฉุกเฉินหมอคนเดิมเข้ามาดูแผลถึงกับส่ายหน้า

"อีกแล้วหรือครับ"

"งานน่ะ"ผมบอกสั้นๆหมอถอนหายใจแล้วก็ก้มหน้าก้มตาขลิบเนื้อรอบๆแผลแล้วเย็บเข้าไปใหม่อีกรอบ

"คราวหน้าคงไม่ได้แล้วนะครับหนังตึงแล้ว"

"รู้แล้วครับไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว"ผมบอกขำๆ

"ให้จริงเถอะครับว่าแต่คนป่วยที่ส่งมาอาการแย่ทุกคนเลยนะครับ"

"ให้รอดนะหมอนายรอดูอยู่"

"ผมรู้แล้วครับ"หมอพยักหน้า

"อ่อจริงสิเมียผมล่ะเขาเป็นไงมั่ง"

"หลับครับคุณเขาดิ้นไม่หยุดเลยฉีดยานอนหลับให้พรุ่งนี้ฟื้นต้องทดสอบสภาพจิตอีกทีว่าต้องบำบัดหรือเปล่าเพราะเขาคงกลัวมาก"

"ไม่เป็นไรให้เราพักห้องเดียวกันเลย"

"ผมให้เจ้าหน้าที่จัดการให้แล้วครับคุณเองก็อย่าเดินมากจะดีกว่านั่งรถเข็นไป"หมอพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่เข็นรถผมขึ้นไปห้องพักSVIPที่เตียงผู้ป่วยเป็นเตียงนอนขนาดใหญ่ราวกับโรงแรมหรูแต่อุปกรณ์การแพทย์เต็มห้องลูกน้องผมเข้ามาตรวจเช็ดโน่นนี่แล้วก็ขอตัวออกไปเฝ้าที่ห้องรับรองแขกปล่อยให้พยาบาลมาช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จนเรียบร้อยหมอก็ตามเข้ามาฉีดยาแก้อักเสบแก้ปวดตามสเตป

"ให้ผมเข้าน้ำเกลือไว้ดีกว่าครับคืนนี้คุณไข้ขึ้นแน่"หมอบอกผมพยักหน้าทอดตัวลงนอนข้างๆจินที่ยังหลับไม่รู้เรื่องผมหันหน้าไปมองใบหน้าซีดเซียวบวมแดงเขียวช้ำมือหนาเอื้อมไปกุมมือบางบีบเอาไว้แน่นพยาบาลเข้ามาแทงน้ำเกลือให้แล้วปล่อยพวกเราเอาไว้

"จิน"ผมเรียกเบาๆเจ้าตัวไม่มีการตอบรับผมพลิกตัวตะแคงมองใบหน้านั้นนิ่งก่อนจะก้มลงจูบเบาๆที่ริมฝีปาก

"สู้ๆนะครับผมอยู่ตรงนี้ นับจากนี้ไปจะไม่มีใครทำอะไรคุณได้อีก ผมอาจจะคาดหวังมากไปแต่ผมก็ยังหวังอยากให้เราเป็นครอบครัวที่มีความสุขพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะสดใสสำหรับคุณผมสัญญา"ผมค่อยๆดึงจินให้มานอนซุกอกผมก่อนจะหลับไปด้วยกัน

.................................................

"ลูกพี่มึงเป็นไงมั่งวะ"เสียงห้าวๆทำให้ผมฝืนลืมตาขึ้นมาช้าๆ

"ยังหลับอยู่ครับ"เสียงไอ้เอกกับนายแน่ๆผมขยับตัวช้าๆอาการไข้ขึ้นจริงเหมือนที่หมอบอกร้าวระบมไปทั้งตัว

"นาย"ผมเรียกเสียงดังแต่คนฟังกลับหาว่าผมกระซิบไอ้เอกถลาเข้ามาหาก่อนเพื่อนตามด้วยนายจัสตินที่เดินเข้ามาช้าๆ

"ไงสะบักสะบอมเลยนะ"จัสตินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ของข้างยักคิ้วให้

"ยังไม่ตายน่า"ผมเถียง

"หึเก่งๆ ได้คุยกับพ่อตาแล้วใช่หรือเปล่า"

"ครับพอจินหายผมคงต้องไปไหว้พ่อตาซักที"

"เออกูกรุยทางไว้ให้แล้ว"

"กรุยหรือสุมไฟครับเมื่อวานคุยกับผมอย่างห้าวอะ"ผมแซะ

"ช่วยสิวะ"ผมหัวเราะเบาๆกระเทือนถึงแผล

"เรื่องเรียบร้อยหรือเปล่าไอ้เอก"ผมหันไปถามไอ้เอกที่ทำสีหน้าห่วงใย

"เรียบร้อยสิพี่"

"ดีนะที่มึงมีไอ้เอกรองมือรองตีนไม่งั้นแย่กว่านี้แน่"นายแขวะไอ้เอก

"แหมนายครับผมรักทั้งนายทั้งลูกพี่แหละ"

"อย่ามาพูดดีกูไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อยที่มึงจะรักลูกพี่มึงกว่ากู"สองคนเริ่มส่งเสียงเถียงกันเสียงดัง

"เบาๆดิจินนอนอยู่"ผมหันไปด่าไอ้เอกเพราะด่านายไม่ได้

"หนอยแตะไม่ได้เลยนะเมียเนี่ย เอาเหอะดูไม่เป็นอะไรมากกูไปละวันนี้หนูไอกลับมาจากสเปนพร้อมกับน้องคิสด้วยกูจะไปรับที่สนามบินนี่ใกล้เวลาแล้วด้วยมีอะไรก็โทรไปหากูแล้วกัน"จัสตินยกนาฬิกาข้อมมือขึ้นมาดู

"นาย"ผมเรียกดักไว้

"หือ?"

"คุณคิสมีผัวแล้วนะครับลูกก็มีแล้วยังจะไปเป็นมือที่สามเขาอีก"ผมอดเหน็บไม่ได้

"ปากดีนะมึงใครว่ากูจะสุมไฟวะกูแค่ไปหาหนูไอของกูเว้ย"

"อย่าบอกนะว่านายอยากกินเด็กคุณคิงส์เอานายตายห่าแน่"ผมแหย่นายถึงกับหยิบส้มบนตะกร้าผลไม้ขึ้นมาปาแต่ผมคว้าเอาไว้ได้

"ปากหมานะมึงกูไปละเดี๋ยวหนูไอรอแย่"ผมมองตามหลังนายที่รีบสาวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วจากนั้นก็หันกลับมามองไอ้เอกที่ทำหน้าที่รื้อตะกร้าผลไม้หยิบโน่นนี่ใส่ปากไม่หยุด

"ไอ้เอก"

"ห๊ะ..ห๋ามีไรลูกพี่"ผมถามทั้งที่องุ่นเต็มปาก

"มึงว่า...."ผมทอดเสียงมันทำหน้าขัดใจเข้าใส่

"รีบพูดดิค้าบอย่าอ้ำอึ้งผมใจไม่ดี"มันบ่น

"เปล่าๆไม่มีอะไร"ผมตัดบทมันเลยถลามายืนใกล้เตียง

"บอกมาลูกพี่อย่าให้ผมต้องมโนไปเองดิ"

"กูว่าจะให้มึงไปสังเกตุนายกับคุณหนูไอหน่อยหว่ะมันยังไงวะหรือนายอยากมีลูก"ผมตั้งข้อสังเกตุ

"โหพี่ไม่ใช่หรอกนายไม่อยากมีลูกอยากมีเมียมากกว่าหน้าคุณหฯฯุไอคล้ายคุณคิสยังกะอะไรดี คิดดูดิมีอย่างที่ไหนพ่อหวงสัดแต่นายไม่เคยหวั่นตามตอแยไม่หยุดอะ ถ้าอยากมีลูกจริงๆคงหาเมียนานแล้ว"ไอ้เอกทำท่าเหมือนปรมาจารย์แสนรู้

"ห่าบาปนะมึงนายจะยี่สิบห้าแล้วคุณไอพึ่งสิบขวบ"ผมด่าความมโนของมัน

"อ้าวเรื่องจริงนะพี่พวกที่ตามนายพูดกันให้รึ่ม"ผมนิ่งคิดแล้วก็ต้องชะงักความคิดเพราะมีเสียงขยับตัวของคนที่นอนข้างๆไอ้เอกชะเง้อมองข้ามตัวผมไปแล้วมันก็สะดุ้งเพราะเสียงตะโกนของจินผมเองก็รีบพลิกตัวไปกอดจินที่นอนสั่นร้องโวยวายไม่หยุด

"จินๆนี่ผมเองจินลืมตาก่อนผมอยู่นี่"ผมใช้เสียงที่ดังมากกว่าพร้อมกับรัดตัวจินให้แน่นขึ้นไอ้เอกหน้าเสีย

"ผมจะรีบตามหมอ"ผมไม่ตอบพยักหน้าให้โยกตัวเบาๆเพื่อปลอบใจคนที่นอนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน

"ผมอยู่นี่จินดูสิไม่มีอะไรแล้วๆ"

"ช่วยด้วย.......ช่วยด้วย"เสียงแหบปนสะอื้นดังออกจากปากที่แตกเป็นขุยซีดขาว

"ไม่เป็นไรแล้วไม่มีอะไรแล้วใจเย็นๆก่อน"ผมบอกเบาๆ

"มัน ฮึก พวกมันทะ..ทำ"

"ไม่เอาๆไม่พูดลืมมันซะมันผ่านไปแล้ว"

"แต่ผมไม่เหมือนเดิมแล้วนะฮือออ พวกมันข่มขืนผม"จินสะอื้น

"ใครว่าไม่เหมือนเดิมไม่มีอะไรสึกหรอซักหน่อยจินก็ยังเป็นจินของผมอยู่ดีน่ะแหละคิดมากไปแล้ว"

"ฮือออ ผมขอโทษที่เกิดเรื่องแบบนี้แล้วผมก็ช่วยน้องดาไมไ่ด้อีกด้วยน้องดาเป็นไงมั่ง"จินถามไปร้องไห้ไป

"ปลอดภัยแล้วน่าแม่ของลูกก็เลิกร้องได้แล้ว"ผมปลอบยิ้มๆ

"จริงเหรอ"

"ผมเคยโกหกหรือไงแล้วมันน่าตีจริงๆมีอะไรทำไมไม่บอกโชคดีนะที่ผมไปทัน"ผมเองก็เกิดอาการตัวสั่นขึ้นมาเหมือนกันเมื่อคิดถึงว่าถ้าผมไปช้ากว่านั้นอะไรจะเกิดขึ้น

"ผมคิดว่าผมจัดการได้"

"ทีหลังอย่าคิดมีอะไรให้บอกเห็นมั๊ยแล้วก็มาเจ็บตัวแบบนี้ไม่รู้หรือไงว่าใครเป็นห่วง"ผมดุเบาๆมองใบหน้าบวมที่ตาเกือบปิดด้วยความเอ็นดูก้มลงจูบปลายจมูกที่เขียวปนม่วง

"อัปลักษณ์จริงๆเมียใครเนี่ย"ผมแซวหัวเราะๆจินถึงกับเอาหน้าซุกกับอกผมเอาไว้แน่น

ความคิดเห็น