Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 09

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 09
แบบอักษร

TAKE CARE : 09

 

"พี่เพิ่งรู้ว่าแทฮยองคือน้องชายของนัมจุน"

 

ซอกจินว่าหลังจากที่เห็นนัมจุนเดินหายเข้าไปในห้องครัว จำได้ว่านัมจุนเคยบอกว่ามีน้องชายอยู่คนหนึ่งแต่ก็ไม่ได้เล่าอะไรต่อ ส่วนตัวเขาเองก็ไม่ได้ถามเพราะคิดว่าอยากให้นัมจุนบอกเรื่องทุกอย่างกับเขาด้วยตัวเอง นัมจุนมาบริหารตำแหน่งเป็นท่านประธานในบริษัทได้ไม่ถึงปีเขารับช่วงต่อคุณพ่อของเขาสำหรับบริษัทที่ไทย ส่วนที่ต่างประเทศคุณพ่อเขาคงไปบริหารมันด้วยตัวเอง

 

"ว่าแต่พี่จินรู้จักพี่ชายผมได้ยังไง" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยเอียงคอมองซอกจินอย่างไม่รู้ตัวทำเอาจองกุกที่มองดูอยู่ถึงกับคลี่ยิ้มออกมาให้กับความน่ารักของคนตัวดี

ซึ่งตัวเขาเองยังไม่รู้ตัวว่าเผลอยิ้ม...

 

"พี่เป็นเลขาเขาน่ะ"

 

"จริงหรอครับ!

 

"มาแล้วครับคุณหนูของเฮีย" เสียงทุ้มติดทะเล้นของนัมจุนดังขึ้นเมื่อสิ้นประโยคของแทฮยองถ้วยจานถูกวางลงบนโต๊ะอาหารอย่างเบามือ

 

"เฮีย! ทำไมไม่บอกว่าพี่จินเป็นเลขาเฮีย"

 

"ก็น้องไม่ได้ถาม อีกอย่างน้องก็ไม่เคยสนใจเรื่องของเฮียอยู่แล้ว"

 

"นัมจุนก็ไม่เห็นเล่าเรื่องแทฮยองให้พี่ฟังเลยนะ"

 

"ผมว่ามันไม่จำเป็นน่ะครับ เพราะคิดว่าพูดไปพี่จินก็คงไม่รู้จัก"

 

ท่านประธานของบริษัทเครื่องเพรชว่า นัมจุนแบบนั้นหากเล่าเรื่องน้องชายไปก็คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอเพราะขนาดเขากับแทฮยองเป็นพี่น้องท้องเดียวกันยังเจอกันยากเลย กว่าเขาจะมีเวลาว่างแถมน้องชายตัวดีไม่เคยไปหาเขาที่บริษัทเลยสักครั้ง ถ้าเขารู้ว่าซอกจินกับแทฮยองอยู่บ้านติดกันแบบนี้ก็คงเล่าให้ฟังหใดเปลือกและจะฝากให้ดูแลแทฮยองเป็นอย่างดี วันนี้เป็นวันที่เขาว่างเลยถือโอกาสมาหาน้องและดูว่าอยู่คนเดียวเป็นยังไง

 

"น้องไม่จำเป็นหรอ!!" ลูกคุณหนูขี้วันตะเบ่งเสียงถามเฮียของเจ้าตัวเสียงแข็ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันรอฟังคำตอบ

 

"เปล่าครับ เปล่า" นัมจุนรีบปฏิเสธเสียงอ่อนพลางส่ายหัวไปมาเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มแห้งๆจะถูกส่งไปให้อีกฝ่าย

 

"อะไรที่เกี่ยวกับนัมจุน พี่อยากรู้ทั้งหมดเลยนะ" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะอาหารรอยยิ้มน่ารักถูกส่งไปให้นัมจุนก่อนท่านประธานจะส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาจนคนมองสังเกตเห็น

 

"อยู่ทานข้าวด้วยกันนะครับพี่จินพี่จองกุก" แทฮยองถือโอกาสเอ่ยปากเชิญมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันเพราะไหนไหนพวกเขาทั้งหมดก็รู้จักกัน เว้นเสียจากจองกุกและนัมจุนที่ดูท่าแล้วจะเข้ากันไม่ได้สักเท่าไหร่

 

"ไม่ล่ะ พวกพี่ไม่รบกวนดีกว่า" ซอกจินเอ่ยปฏิเสธเสียงอ่อนใบหน้าหวานแสดงความเกรงใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

"นะครับ ถือว่าผมตอบแทนที่พี่จินมักจะเลี้ยงข้าวผมที่บ้านช่วงวันหยุดกับปิดเทอมบ่อยๆก็ได้"

 

"ไม่เป็นไรแทฮยองพี่เต็มใจ"

 

"ขอบคุณที่ช่วยดูแลน้องชายผมนะครับพี่จิน" นัมจุนเอ่ยคำขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม นี่ขนาดเขายังไม่ทันฝากดูแลซอกจินก็ดูแลให้โดยไม่ต้องเอ่ยสักคำสมกับเป็นคนของเขาเสียจริง

 

"ถ้าเรื่องดูแล ต้องขอบคุณจองกุกมากกว่านะ จองกุกดูแลแทฮยองแทบทุกอย่างเลย" เสียงหวานเอ่ยบอกกับท่านประธานบริษัทใหญ่ นัมจุนที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับหุบยิ้มลงโดยอัตโนมัติสายตาเบี่ยงมองไปที่จองกุกที่นั่งฉีกยิ้มให้เขาด้วยท่าทางทะเล้นก่อนที่นัมจุนจะสะบัดสายตาหนีทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"นะครับพี่จิน อยู่ทานด้วยกันนะครับ" แทฮยองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางพยักหน้าลงงึกงักเพื่อเชิญชวนทำเอาจองกุกที่นั่งมองอยู่ถึงกับจ้องตาไม่กระพริบ

ถ้าเป็นเขาที่โดนอ้อนแบบนั้นบ้างคงจะดี...

 

"อือ งั้นมื้อนี้เราสองพี่น้องรบกวนด้วยนะ"

 

"ยินดีครับผม นั่งเลย"

 

 

[11:30]

 

ทั้งสี่คนนั่งทานอาหารกันอยู่ภายในบ้านอาจจะมีพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย จองกุกมีซอกจินนั่งอยู่ข้างกายส่วนฝั่งตรงข้ามแทฮยองมีนัมจุนนั่งอยู่ข้างกาย ลูกคุณหนูนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับจองกุกพอดีและนั้นจองกุกถือว่ามันเป็นเรื่องที่ดี เขาชอบเวลาที่ได้มองแทฮยองมีความสุขกับอาหารและเอร็ดอร่อยไปกับมัน

 

"พี่จินอยู่บ้านข้างๆหรอครับ" นัมจุนเอ่ยถามด้วยความสงสัยถึงแม้เขาจะอยู่กับซอกจินมานานแต่ก็ไม่เคยรู้ว่าบ้านของเลขาคนเก่งอยู่ติดกับน้องชายของเขาเลย

 

"อือ ทำไมหรอนัมจุน"

 

"แบบนี้พี่จินก็เห็นหมดเลย.."

 

"โดนหมาเลียขาแล้วสลบไปน่ะหรอ พี่เห็นตั้งแต่แรกเลยล่ะ"

 

"หมดกัน! คราบท่านประธานสุดสุขุมของผม"

 

"ปกติเราสุขุมกับพี่ซะที่ไหน ไม่ต้องเขินหรอกน่าพี่รู้อยู่หรอกว่าเรากลัวหมา"

 

"รู้ใจผมเสมอเลยนะครับ รู้ใช่มั้ยผมเย็นชากับทุกคนยกเว้นพี่"

 

"....."

 

"เพราะพี่พิเศษและสำคัญสำหรับผมมากกว่าคนอื่น" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยความอ่อนโยนจนคนทุกคนสามารถรู้สึกถึงมันได้รอยยิ้มบางเบาถูกส่งไปให้กับเลขาที่รู้ใจ ซอกจินหลบสายตาเขินอายแก้มเนียนมีเลือดฟาดขึ้นมาอย่างรู้สึกได้

 

"ทานข้าวดีกว่าครับ อย่าไปใส่ใจเฮียเลย" แทฮยองว่าพลางส่ายหัวไปมาให้กับคำพูดคำจาชวนทำให้เลี่ยนของพี่ชายตัวเอง แม้มันจะเลี่ยนสำหรับแทฮยองแต่สำหรับซอกจินแล้วมันเป็นคำพูดชวนให้ใจสั่น

รู้สึกดีที่เขาสำคัญกับนัมจุนไม่น้อยเลย...

 

"ผักหัดแดกบ้าง เอาแต่เขี่ยทิ้งกูไม่แปลกใจเลยทำไมมึงถึงผอมขนาดนี้" คนกล้ามโตเอ็ดลูกคุณหนูที่เอาแต่นั่งเขี่ยผักในจานเอาไปไว้ที่ขอบจานด้วยน้ำเสียงที่สุขุมคิ้วหนาขมวดเป็นปมไม่ชอบใจที่แทฮยองไม่ทานผักเพื่อสุขภาพ

 

"ผมกินผักเฉพาะตอนมันอยู่คู่กับเบอร์เกอร์เท่านั้นแหละ" คนตัวดีว่าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะคีบเนื้อหมูเข้าปากเจ้าตัวพลางเคี้ยวเนื้องุ้มงุ้ยโดยไม่แม้แต่เหลือบสายตามองคนตรงหน้าที่มองดูอยู่

 

"เรื่องมาก" ถึงปากจะบ่นแต่สุดท้ายก็ยอมให้ลูกคุณหนูคนนี้ แทฮยองอยากจะทำอะไรจองกุกยอมให้ได้ทุกอย่าง

 

"จองกุก ขอบคุณที่ดูแลน้องผมให้แต่ที่ดูแลไม่ใช่เพราะว่าชอบน้องผมหรอกใช่มั้ย" นัมจุนพูดขึ้นท่ามกลางโต๊ะอาหารทำเอาแทฮยองกับซอกจินถึงกับขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยปากงุ้มงุ้ยที่เคี้ยวเนื้อหมูในปากเมื่อสักครู่นี้หยุดเคี้ยวอย่างกะทันหัน

 

"ขี้เหวี่ยงขี้วีนขนาดนี้ใครจะชอบลง" ตอบกลับไปพลางตักข้าวเข้าปากทำเหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดแต่ภายในใจมันช่างตรงข้ามกับสิ่งที่พูดออกไปเสียจริง

รู้ตัวว่าปากไม่ตรงกับใจก็วันนี้...

 

"ก็ขอให้มันจริงอย่างที่พูด" ท่านประธานบริษัทใหญ่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะวางช้อนในมือลงบนจานพลางยกแขนขึ้นโอบไหล่น้องชายที่นั่งเคี้ยวอาหารในปากอยู่ข้างกาย

 

"อะแฮ่ม! ครับผม" เสียงกระแฮ่มในลำคอและเสียงตอบรับยังไม่ทันจบลงจองกุกก็วางช้อนในมือแล้วใช้แขนแกร่งโอบไหล่ของพี่ชายหน้าหวานข้างกายด้วยท่าทีที่เหนือกว่า

 

"ทำตัวเป็นเด็กกันอยู่ได้ทั้งสองคน โตแล้วนะ" ซอกจินเอ็ดทั้งสองกันที่นั่งทำท่าทีจะเอาชนะกันไปมาแม้รอยยิ้มน่ารักจะเผยให้เห็นอยู่บนใบหน้าในขณะที่พูดอยู่ก็ตาม

 

"จองกุกถ้าผมจะบอกว่าผมกับพี่จินเราคบกันมาสักพักแล้วคุณจะโอเคหรือเปล่า"

 

"นัมจุน! พูดอะไรน่ะ"

 

"จริงหรอเฮีย" แทฮยองพูดขึ้นหลังจากที่น้ำเสียงที่ดูตกใจไม่น้อยของซอกจินจบลง ซอกจินไม่รู้ว่านัมจุนจะบอกน้องชายเขาพวกเขายังคบกันได้ไม่นานสักเท่าไหร่นัก

 

"คุณนัมจุนครับ ผมขอคุยด้วยสักครู่"

 

สิ้นประโยคของจองกุกคนร่างหนาก็ลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปหน้าบ้านให้ห่างจากตัวบ้านมากที่สุดเพื่อเวลาที่เขาสนทนากันคนในบ้านทั้งสองจะไม่ได้ยินหรือรับรู้มัน ท่านประธานไม่รอช้ารีบลุกขึ้นยืนพลางเดินตามจองกุกออกไปที่หน้าบ้านทันทีแม้ความสงสัยจะมีอยู่เต็มหัว

 

"มีอะไรว่ามา" นัมจุนเปิดประเด็นทันทีเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องชายของคนรักของเจ้าตัว

 

"ถ้าคบกับพี่ชายผม ผมมีข้อแลกเปลี่ยน"

 

"อะไร"

 

"ถ้าผมชอบหรือจะจีบแทฮยอง คุณต้องห้ามขัดขวาง"

 

"คุณชอบน้องชายผมจริงหรอ" คนตัวโตเลิกคิ้วถามจองกุกด้วยความสงสัยถึงแม้คำพูดคำจาของอีกฝ่ายจะสื่อให้รู้สึกเหมือนว่าชอบแทฮยองแล้วจริงๆก็ตาม

 

"เปล่า ไม่ได้ชอบ พูดไว้ก่อนเผื่อวันนึงอาจจะชอบ"

 

"....."

 

"ผมพูดว่าเผื่ออาจจะชอบ แต่ยังไม่ได้ชอบนะคุณอย่าคิดไปไกล"

 

"แต่คุณก็รู้ใช่หรือเปล่าว่าน้องชายผมมีคนที่ชอบแล้ว คนที่ชื่อจีมินน่ะ" นั่นคือสิ่งที่เขารู้แทฮยองมีคนที่ชอบอยู่แล้วแทฮยองเล่าให้นัมจุนฟังในขณะพูดคุยกันทางโทรศัพท์ตั้งแต่ปีก่อนถ้าเขาจำไม่ผิด

 

"รู้สิจีมินคือน้องชายของผม แต่ไม่ต้องห่วง ผมจะทำให้มันเปลี่ยนใจ ผมจะดูแลมันเอง" จองกุกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่จริงจังดูเหมือนว่าครั้งนี้นัมจุนคงต้องเชื่อความรู้สึกตัวเองแล้วล่ะว่าจองกุกชอบน้องชายของเขาแต่ปากแข็งไม่ยอมรับ

 

"ตกลงชอบน้องชายผมใช่มั้ย"

 

"ไม่ได้ชอบ อย่าเข้าใจผิด"

 

"งั้นเรามาเรียกกันอย่างถูกต้องจะดีกว่ามั้ยน้องชาย" เขารู้ว่าหากซักไซร้เอาคำตอบที่แท้จริงไปคนอย่างจองกุกคงไม่มีทางพูดเลยถือโอกาสทำความสนิทสนมกับน้องชายของคนรักเอาไว้เพื่อไม่ให้ในอนาคตข้างหน้าต้องมีปัญหากัน

และหากจองกุกจีบแทฮยองจริง เขาจะไม่มีทางขัดขวาง..

 

"ได้สิครับพี่เขย"

 

 

 

Talk Talk

ใครชอบน้องแทคะ ไม่มี๊!! คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญนะคะ

 

ความคิดเห็น