Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CRAE : 08

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CRAE : 08
แบบอักษร

TAKE CARE : 08

 

"[เปิดประตูรอเลย ใกล้ถึงละ] เสียงของคนปลายสายดังเข้าโสทประสาทการได้ยินของหูแทฮยองเปิดลำโพงพูดคุยกับคนเป็นพี่ชายในขณะที่มือบางอีกข้างทำหน้าที่ดื่มน้ำส้มที่คั้นมันด้วยตัวเองอย่างดีจนหมดแก้ว

 

"เข้ามาได้เลย น้องไม่ได้ล็อครั้วไม่ได้ล็อคประตูบ้านด้วย" เอ่ยบอกกับพี่ชายในสายขาเรียวสาวเท้าเดินเข้าไปในครัวเพื่อที่จะล้างแก้วที่ใช้เสร็จให้สะอาดแล้วเก็บเอาไว้กับที่

 

"[รู้ว่าอยู่คนเดียวก็หัดล็อคบ้านซะบ้าง]"

 

"เปิดรอเฮียนั่นแหละ!!"

 

"[ขอโทษค้าบ]"

 

"แค่นี้นะ น้องเข้าห้องน้ำก่อน"

 

สิ้นประโยคของแทฮยองมือบางทำหน้าที่กดวางสายของคนเป็นพี่ชายทันทีโดยไม่รอให้ตอบกลับขาเรียวสาวเท้าเดินไปที่ห้องน้ำสายตาเหลือบมองลูกหมาสุดรักของเจ้าตัวที่เขาเพิ่งให้คนขับรถพามันมาส่งให้ที่บ้านเนื่องจากเป็นวันหยุด ลูกหมาน้อยนอนเล่นตุ๊กตาอย่างไม่รู้ประสารอยยิ้มน่ารักของแทฮยองถูกเผยออกมารู้สึกหมั้นเขี้ยวเจ้าถ่านจนอยากจะเข้าไปฟัดแต่ก็ต้องอดใจไว้เพราะเขาต้องไปทำธุระในห้องน้ำซะก่อน

ทำธุระเสร็จจะออกมาฟัดให้หนำใจ...

 

 

[ 08:01 ]

 

"ล้างรถหรอจองกุก" เสียงหวานเอ่ยถามคนเป็นน้องชายร่างหนาที่ตอนนี้กำลังฉีดสายยางล้างรถมอเตอร์ไซต์คันโปรดของเจ้าตัวอยู่หน้าบ้าน จองกุกอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงสามส่วนน้องชายของเขาใส่ชุดอะไรก็ดูดีซอกจินคิดแบบนั้น

และเขามั่นใจว่าใครอีกหลายคนก็คิดเช่นนี้...

 

"เสร็จแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มว่าพลางสาวเท้าเดินไปปิดก็อกน้ำวันนี้เป็นวันหยุดจองกุกก็ไม่ได้ออกไปไหนเลยอยู่บ้านและล้างรถคันโปรด

 

"ขยันจังเลย"

 

"วันหยุดทั้งทีพี่จินไม่ออกไปเที่ยวบ้างหรอครับ"

 

"ไม่ล่ะ พี่อยากอยู่บ้านพักผ่อน" คนเป็นพี่ว่าพลางส่ายหัวไปมาปฏิเสธ ก็คงมีแค่จีมินคนเดียวที่ไม่อยู่บ้านออกไปเที่ยวเล่นตามประสาวัยรุ่น น้องชายคนเล็กของพวกเขามีคนมารับไปตั้งแต่เช้า

 

"งั้นเดี๋ยวผมเก็บของก่อน"

 

"โอ๊ะ! นัมจุน" เสียงหวานของคนเป็นพี่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของจองกุกจากอุปกรณ์ทำความสะอาดรถให้เงยหน้าขึ้นและมองคนเป็นพี่ก่อนจะหันหน้าไปมองตามซอกจิน

 

"นั่นเจ้านายพี่จินนี่ครับ มาทำอะไรบ้านแทฮยอง" จองกุกเอ่ยถามซอกจินในขณะที่สายตาจ้องมองไปที่ท่านประธานของพี่ชายเจ้าตัวอย่างไม่คลาดสายตาเมื่อเห็นนัมจุนลงจากรถและกำลังสาวเท้าเดินเข้าไปในบ้านของแทฮยอง คิ้วหนาขมวดเป็นปมความไม่พอใจและกังวลวิ่งแล่นเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว

จองกุกรู้สึกไม่ชอบใจ...

 

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

 

"เฮ้ย! ถอยออกไปเลยนะเว้ย!!" เสียงโวนวายของนัมจุนดังขึ้นเรียกความสนใจให้จองกุกและซอกจินหันกลับไปมองอีกครั้งเห็นร่างของนัมจุนที่กำลังเดินถอยหลังเหมือนหนีอะไรสักอย่างออกมาจากประตูบ้าน

 

"ฮ่อง! ฮ่อง!" เสียงเห่าดังขึ้นทำให้พวกเขารู้ขึ้นมาทันทีว่ามันก็คงไม่พ้นเจ้าถ่านหมาของลูกคุณหนูข้างบ้านที่เลี้ยงเอาไว้

 

"อย่าเข้ามา!!!"

 

"ฮ่อง!!"

 

"บอกว่าอย่าเข้ามาไง!!!"

 

[พรึบ!]

 

นัมจุนถอยหลังจนล้มลงกับพื้นหญ้าหน้าบ้านพยายามถอยหลังหนีลูกหมาที่ใช้ขาเล็กสั้นก้าวเดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่งุนงงและสงสัยจนไร้เดียงสาผิดจากนัมจุนที่มองกี่ทีก็รู้สึกว่ามันเป็นใบหน้าที่ดุร้ายและหน้ากลัว คนตัวโตเม้มปากแน่นไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังกลั้นหายใจอยู่ สายตาทั้งสองคู่สบตามองกันบรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ

 

"....."

 

"....."

 

[แผล่บ!]

 

"อ๊ากกกกกกกกกก!!!"

 

"เอาจริงดิ.." จองกุกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตาจ้องมองไปที่คนนอนสลบไปบนพื้นหญ้าด้วยใบหน้าไม่อยากเชื่อผิดจากซอกจินที่ยืนหัวเราะคิกคักชอบใจ

 

"นัมจุนกลัวหมาที่สุดในชีวิตเลยล่ะ" หันหน้ามาบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะหัวเราะคิกคักอีกครั้ง

 

"ลาออกจากการเป็นเลขาเขาตอนนี้ยังทันนะครับ" จองกุกพูดออกมาโดยที่ไม่ได้คิดจริงจังสักเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เจ้านายของพี่ชายเขากลัวหมาตัวเล็กๆหรือนี่...

 

"เฮีย! มานอนเล่นอะไรตรงนี้!!" เสียงคุ้นหูของลูกคุณหนูข้างบ้านดังขึ้นก่อนแทฺฮยองจะสาวเท้าเดินมาดูพี่ชายของเจ้าตัวที่นอนราบลงไปกัลพื้นหญ้า อันที่จริงเขาได้ยินเสียงโวยวายแว่วๆตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำแต่ก็ฟังไม่ถนัดสักเท่าไหร่นัก

 

"นอนเล่นไรมึง ไม่เห็นไงว่าเขาสลบ" จองกุกเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งรู้สึกเอือมระอากับแทฮยอง ไม่ยอมดูให้มันดีก่อนจะพูด

 

"อ้าวเฮ้ย! ผมลืมว่าเฮียกลัวหมา!!" แทฮยองเลิกตากว้างตะเบ่งเสียงพูดออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหันไปมองเจ้าถ่านที่นั่งแลบลิ้นสีชมพูแล้วมองมาที่คนเป็นเจ้าของ

 

"ลืมอยู่เรื่อย ดีมึงไม่ลืมใส่เสื้อผ้าออกจากบ้าน"

 

"อย่ามัวแต่พูดน่า! พี่จองกุกมาช่วยผมแบกเฮียเข้าบ้านหน่อยสิ"

 

"กูเป็นคนใช้มึงรึไง ใช้กูจัง!" ถึงปากจะโวยวายไปอย่างนั้นแต่มือหนาดันวางอุปกรณ์ล้างรถที่จะเอาไปเก็บในบ้านวางลงบนพื้นหญ้าแล้วรีบสาวเท้าเดินไปช่วยแทฮยองอย่างไม่คิดลังเลทำเอาคนที่มองดูอยู่อย่างซอกจินรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างของน้องชายก่อนปากอิ่มจะคลี่ยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

หรือว่าน้องชายเขาจะชอบแทฮยองเข้าซะแล้ว...

 

 

[ 11:01 ]

 

"เฮีย! ตื่นได้แล้ว!!"

 

"มึงปลุกคนสลบเนี่ยนะ"

 

"ปกติคนสลบมันนานขนาดนี้เลยหรือไง เฮียหลับแล้วแบบนี้ ตื่นนะเฮีย!!" คนร่างบางไม่สนใจคำที่จองกุกพูดพลางตะเบ่งเสียงปลุกคนเป็นพี่ชายซะดังลั่นบ้าน

 

"ท่าจะบ้า" จองกุกว่าพลางส่ายหัวไปมาเอือมระอากับความดื้อดึงและเอาแต่ใจของลูกคุณหนูข้างบ้านอย่างบอกไม่ถูก

 

"บอกให้ตื่นไง! น้องหิวแล้ว!!"

 

[ปึก!!]

 

"โอ้ย!!!" นัมจุนสะดุ้งตื่นขึ้นมามือหนากุมเอาที่หน้าอกตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยเมื่อถูกคนเป็นน้องใช้มือทุบเข้าที่อกแกร่งแทฮยองตัวแค่นั้นแต่แรงเยอะใช่เล่น

 

"ตื่น! น้องหิว!!" แทฮยองว่าคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมแสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็น

 

"หมาล่ะ!" คนที่เป็นถึงท่านประธานบริษัทเครื่องเพรชดีดตัวลุกขึ้นนั่งคว้าหมอนที่เขานอนเมื่อสักครู่นี้มากอดเอาไว้ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบบ้านเพื่อมองหาหมาตัวที่เลียขาเขาเมื่อเช้านี้ด้วยความหวาดระแวง

 

"น้องเอาขึ้นไปห้องนอนแล้วไม่ต้องกลัว"

 

"เฮ้อ.." คนที่นั่งกอดหมอนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจหมอนที่ถูกกอดเอาไว้แน่นเมื่อสักคู่นี้ถูกคลายออก

 

"ซื้ออาหารมาทานกับน้องแต่เช้า นี่จะเที่ยงแล้วน้องยังไม่ได้กินเลย น้องหิว! รู้มั้ยว่าน้องหิว!!"

 

"โทษเฮียได้ยังไง! โทษหมาน้องสิ!!

 

"ไปหยิบจานมา คงไม่อยากเห็นน้องโมโหหิวหรอกใช่มั้ย"

 

สิ้นประโยคของคนเป็นน้องนัมจุนก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนจนสุดตัว สายตามองแทฮยองที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่รังสีความน่ากลัวแผ่กระจายออกมาจนรู้สึกได้ก่อนที่นัมจุนจะจำใจยอมแต่โดยดีหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารให้คุณหนูขี้วีน แต่ทว่า..

 

"ไอคนนี้ใคร" เอ่ยถามแทฮยองด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสงสัยไม่น้อยในขณะที่สายตายังคงมองไปที่ชายหนุ่มที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เก้าอี้อีกฝั่งของบ้าน

 

"ผมจองกุกครับ" คนร่างหนาเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายอย่างมีหางเสียงโทรศัพท์ที่ถืออยู่ใรมือเมื่อสักครู่นี้ถูกลดระดับลง

 

"น้อง เอาผู้ชายเข้าบ้านหรอ.." นัมจุนหันหน้ากลับไปมองน้องชายของเจ้าตัวก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยและอยากรู้จนออกนอกหน้า

 

"เพ้อเจ้อน่ะเฮีย"

 

"เฮียจะฟ้องป๋า"

 

"โตแล้วยังขี้ฟ้องอีกหรอนัมจุน"

 

"พะ พี่จิน.." ชื่อของซอกจินถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากปากของท่านประธานบริษัทเครื่องเพรช มีเรื่องให้เขาสงสัยเพิ่มอีกแล้วเลขาเขามาที่นี่ได้อย่างไร

 

"เห็นเราสลบไปพี่เลยมาดูน่ะ"

 

"อย่าบอกนะว่า.."

 

"อือ คิกคิก"

 

เสียงหัวเราะคิกคักของเลขาทำให้นัมจุนรับรู้ได้เลยว่าเลขาของเขารู้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ นัมจุนอ้าปากค้างทั้งอึ้งทั้งอายที่ซอกจินมาเห็นเขาในสภาพแบบนั้น นั่นไม่ใช่สิ่งที่ซอกจินควรจะเห็น หมดกันความน่าเกรงขามและความหล่อดูดีที่เขาสะสมมา

 

"มัวแต่ยืนอึ้ง น้องหิวได้ยินมั้ย!!!"

 

"ได้ยินแล้วครับ!"

 

 

 

Talk Talk

คอมเม้นท์คือกำลังใจสำคัญนะคะ

ความคิดเห็น