facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

32.ฟื้นความทรงจำ

ชื่อตอน : 32.ฟื้นความทรงจำ

คำค้น : 32.ฟื้นความทรงจำ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2562 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
32.ฟื้นความทรงจำ
แบบอักษร

ผมหันหลังก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลไปและรีบวิ่งกลับไปที่บ้านของตัวเอง 

ทำอะไรไม่ได้เลย 

 

ฉันช่วยอะไรยัยนั้นไม่ได้เลย 

วันต่อมา 

“โย่ว มาหาแล้วนะ” 

“มาโคโตะ” 

ผมเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยก่อนจะพบกับซาโอริที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้อง ผมค่อยๆวางอาหารลงไปบนโต๊ะ 

“ซื้อของมาเยอะเลยนะ” 

“ก็ของเธอทั้งนั้นละ แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง” 

ซาโอริก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนกำลังกลุ้มใจอะไรบางอย่างแต่ว่าถึงจะเป็นแบบนั้นเธอก็ยังคงหันมายิ้มให้กับผม 

“ก็คงอยู่อีกนานเลยละ” 

สีหน้าของเธอนั้นไม่ต่างกับคนอมทุกข์ผมดูออกได้ทันทีเลยว่ารอยยิ้มของเธอนั้นกำลังกลบกลืนความเศร้าอะไรบางอยู่ที่ไม่อยากบอกให้ผมรู้ 

“งั้นหรอ” 

ผมค่อยๆเดินลงมานั่งเก้าอี้ข้างๆซาโอริ 

“หายไวๆละกัน ฉันรอเธอกลับไปทำข้าวให้กินอยู่นะ มีมือเดียวเนี่ยทำลำบากจริงๆเลย” 

ผมค่อยๆเดินออกมาก่อนจะเข้าไปลูบหัวของซาโอริ 

“บอกมาเถอะ ฉันกับเธอเป็นเพื่อนกันนะ” 

ซาโอริถอนหายใจเล็กน้อย 

“ฉันนะดูเหมือนจะต้องเปลื่ยนหัวใจล่ะนะและดูเหมือนจะไม่มีใครบริจาคหัวใจเลย” 

“งั้นหรอ” 

ผมลูบหัวของซาโอริอีกครั้ง 

“เธอน่ะ แข็งแกร่งอยู่แล้ว” 

“อืม ฉันน่ะจะสู้แล้วกลับไปทำข้าวนายกินอีก” 

“นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ” 

“อืม” 

“อย่าลืมกินของที่ฉันซื้อให้ละ” 

“อืม ขอบคุณนะ” 

ซาโอริยิ้มออกมาให้ผมก่อนที่ผมจะเดินออกจากห้องไปก่อนจะยืนหลังติดประตูและค่อยๆนั่งลงไป 

“บ้าเอ้ย! เราทำอะไรไม่ได้เลยหรอ” 

ผมค่อยๆยืนขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากโรงพยาบาลแต่ว่าทันใดนั้นฝนก็ตกลงมา 

“บ้าเอ้ย” 

ผมกัดฟันของตัวเองแน่น 

ก่อนจะค่อยๆเดินกลับบ้านโดยลำพังแต่ว่าผมรู้สึกได้ว่าผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวก่อนที่ผมจะรู้สึกถึงความอบอุ่นกลางสายฝน ผมรู้สึกได้ว่าเหมือนมีคนกำลังโอบกอดผมอยู่จากด้านหลัง 

“มาสเตอร์ค่ะ เข้มแข็งไว้นะคะ” 

เสียงของเด็กผู้หญิงดังเข้ามาให้หูของผมก่อนที่ผมจะหันกลับไปด้านหลังและไม่เจอใครอยู่เลย 

“หูฟาดงั้นหรอ” 

ผมหันหลังกลับก่อนจะเดินกลับบ้านแต่ว่าก็มีชายผมสีผมสีดำมายืนขว้างผมเอาไว้ก่อนจะมีธนูปรากฏออกมาและยิงใส่ผม 

“อะไรเนี่ย” 

ผมกระโดดหลบก่อนจะวิ่งเข้าไปในซอยและวิ่งต่อไปเรื่อยๆ 

อย่าหยุด 

ถ้าหยุดเราจะไม่มีที่ให้ไปต่อ 

แต่ว่าวินาทีนั้นก็มีผู้ชายผมสีขาวคนหนึ่งกระโดดลงมาจากหลังคาบ้านและตะโกนบอกให้ผมหนีไปก่อนที่ผมจะหันไปมองชายคนนั้นและรีบวิ่งหนีไป 

“เมื่อกี้ หน้าเหมือนเราเลย” 

ผมรีบวิ่งหนีเข้าไปบ้านของตัวเองก่อนจะรอให้ทุกอย่างสงบลง 

“จบแล้วงั้นหรอ” 

ผมค่อยๆล้มตัวลงบนเตียงก่อนจะนอนหลับไปและตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ 

“คร้าบ” 

“มาโคโตะหรอ” 

เสียงของซาโอริดังขึ้นด้วยความดีใจ 

“มาโคโตะ ฉันน่ะ พรุ่งนี้ก็จะได้รับการผ่านหัวใจแล้วนะเพราะงั้น...ช่วยมาอยู่เคียงข้างฉันจะได้มั้ย” 

“อืม...ยินดีด้วยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะรีบไปแต่เช้าเลย” 

ผมวางสายไปก่อนจะนอนต่อและตื่นขึ้นมาแต่เช้าและรีบไปโรงพยาบาลทันที 

“ขอให้ทันทีเถอะ” 

ผมรีบวิ่งไปโรพยาบาลทันทีแต่ว่าผมน่ะก็ยังคงนึกถึงเรื่องเมื่อวานอยู่จนถึงโรงพยาบาลก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาซาโอริ 

“มาแล้วหรอ” 

“อืม” 

ซาโอริที่กำลังนอนอยู่บนเตียงก็ค่อยๆยื่นมือของตัวเองมาจับมือของผมเอาไว้ 

“อย่าปล่อยนะ” 

“อืม” 

ผมกำมือของซาโอริแน่นก่อนที่ซาโอริจะพูดออกมา 

“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้นายอยู่กับฉันตลอดไปเพราะว่าฉันไม่รู้ว่าหลังจากเข้าไปในห้องผ่าตัดจะได้กลับมาคุยกับนายอีกรึเปล่า” 

“ต้องรอดสิ...เธอน่ะไม่ตายง่ายๆหรอก เพราะงั้นฉันจะรออยู่ข้างนอก จะรอไม่ว่าจะใมช่เวลาเป็นชั่วโมงหรือเป็นวันฉันก็จะรอ” 

สิ้นสุดคำพูดของผมซาโอริก็ถูกเอาตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดก่อนที่ผมจะเดินตามไปและรออยู่หน้าห้องจนเวลาผ่านไปแล้ว หนึ่งชั่วโมง สามชั่วโมง ห้าชั่วโมงก็ยังไม่มีใครออกมาสักคนจนเวลานั้นผ่านไปหนึ่งวันและผมนั้นก็ได้หลับไปตั่งแต่ห้าชั่วโมงแรก 

ผมยังคงหลับไม่รู้เรื่องแต่ว่าก็ได้มีคนเดินมาปลุกผม 

“ขอโทษน่ะคะ คุณจะหลับนานไปแล้วนะ” 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนมายืนอยู่ตรงหน้าของผม 

“ซาโอริงั้นหรอ” 

“มาโคโตะ ฉันผ่าตัดเสร็จไปวันหนึ่งแล้วนะ” 

ผมที่พึ่งตื่นรีบลุกขึ้นก่อนจะไปกอดซาโอริ 

“ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันก็อายเป็นนะ” 

ผมถอยออกมาเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวของซาโอริ 

“ฉันบอกแล้วไง ว่ายังไงเธอต้องรอด ไปกันเถอะ” 

ผมจับมือซาโอริก่อนจะพาออกจากโรงพยาบาลและกลับไปที่บ้านตัวเองก่อนที่ซาโอริจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร 

“แขนนายเป็นยังไงบ้าง” 

“ก็ดีขึ้นมากแล้วละ” 

ผมเดินไปหยิบน้ำส้มที่อยู่ในตู้เย็นก่อนจะโยนให้ซาโอริ  

“นี่มาโคโตะ” 

“อะไรหรอ” 

“คืนนี้ ฉันขอนอนค้างบ้านนายได้มั้ย” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมเงียบไปสักพักก่อนจะกัดฟันของตัวเองก่อนจะพูดออกมา 

“อืม ได้สิ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะบอกให้ซาโอริไปนอนที่ห้องของพี่สาวของผมและวันต่อมาพวกเราก็ไปโรงเรียนกันปกติแต่ว่าเมื่อเดินไปถึงโรงเรียนก็มีแต่คนเข้ามาทักซาโอริ 

“รุ่นพี่ซาโอริ โสดแล้วหรอครับ” 

“เสียใจด้วยนะ ซาโอริ” 

“ฉันรู้เรื่องแล้วนะ ซาโอริที่เธอเลิกกับยูมะน่ะ” 

ผมที่รำคาญเรื่องที่คนอื่นพูดนั้นก็ได้เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองก่อนที่จะมีครูเดินเข้ามาแต่ว่าผมนั้นก็รีบลุกขึ้นมาทันที 

“นี่นาย” 

คนที่เข้ามานั้นไม่ใช่ครูแต่ว่าเป็นคนๆเดียวกับคนที่เข้ามาทำลายผมในตอนนั้น 

ผมถอยหลังออกไปเล็กน้อยแต่ว่านั้นมันก็สายไปซะแล้ว ในชั่วพริบตานั้นชายคนนั้นก็มาหยุดตรงหน้าของผมก่อนจะต่อยเข้าที่หน้าของผมและจับคอเสื้อก่อนจะวิ่งแลกผมกระแทกกับกระจกไปเรื่อยๆก่อนจะกระโดดลงมาจากตึกและโยนผมมาที่สนาม 

“เป็นอะไรไป ไม่อยากต่อสู้แล้วงั้นหรอ” 

“สู้...พูดเรื่องอะไรกัน” 

ผมของชายคนนั้นเปลื่ยนเป็นสีขาวทันทีก่อนที่จะพุ่งเข้ามาจับที่คอของผมและกดลงกับพื้น 

“มาโคโตะ!!!” 

ซาโอริตะโกนเสียงผมก่อนที่ตัวเองจะวิ่งลงมา 

“มาโคโตะ รอก่อนนะ” 

ผมกระอักเลือดออกมาเล็กน้อยก่อนที่ชายผมสีขาวตรงหน้าจะเล็กธนูมาที่ผมแต่ว่าวินาทีนั้นซาโอริก็วิ่งเข้ามาบังให้ผม 

“ซาโอริหนีไป” 

“แม่หนู หนีไปดีกว่านะ” 

“ไม่ค่ะ ฉันจะอยู่เคียงข้างมาโคโตะ จะช่วยมาโคโตะเหมือนที่มาโคโตะช่วยฉันค่ะ” 

“งั้นหรอ งั้นก็ตายไปซะ” 

“ไม่น่ะ ซาโอริหนีไป” 

ซาโอริยังคงยืนบังตัวผมก่อนที่ลำแสงจะพุ่งเข้ามาแต่ว่าวินาทีนั้นซาโอริก็หันมาหาผม 

“ฉันไม่หนีหรอก” 

วินาทีนั้นเวลาทุกอย่างได้หยุดลงก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านหลังของผม 

“เป็นไง นี่คือชีวิตแบบที่นายต้องการงั้นหรอ” 

ผมหันไปตามที่มาของเสียงก่อนจะพบว่าชายคนนั้นก็คือตัวผมในชุดสีดำ 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมยังคงกัดฟันแน่นก่อนจะพูดออกมา 

“นี่นายคือตัวฉันงั้นหรอ” 

“อืมก็ใช่น่ะสิ” 

ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาผมอีกคนหนึ่ง 

“ผมไม่ต้องการแบบนี้ ผมอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่อยากต่อสู้” 

“งั้นหรอ เพราะงั้นตอนนี้...” 

“ที่เหลือฉันฝากนายด้วยละกัน” 

“จะฝากทำไม ในเมื่อฉันกับนายเป็นคนเดียวกันเพราะงั้น เศษเสียวของผมจงกลับมาซะ” 

ร่างของตัวผมในชุดนักเรียนค่อยๆสลายก่อนจะเข้ามาในตัวของตัวผม แต่ว่าเมื่อสิ้นสุดคำพูดเวลาก้ได้กลับมาเดินตามปกติ 

“โร ไออัส” 

วินาทีนั้นก็ได้มีโล่เข้ามาบังให้ซาโอริก่อนที่ผมจะเดินมาข้างหน้า 

“มาโคโตะ นั้นนายหรอ” 

เบื้องหน้าของซาโอริคือชายผมสีขาวชุดสีดำยาวราวกับว่าผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน 

“ซาโอริ ถอยไปก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเอง” 

ชายเสื้อสีดำสั่นไหวไปตามสายลมที่พัดก่อนจะมีดาบปรากฎออกมาที่แขนของผม 

“อยากสู้ขนาดนั้นเลยหรอ เดี๋ยวฉันจะเป็นคู่มือให้” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปฟันชินหลายครั้งแต่ว่าชินก็สามารถหลบได้หมดและหายตัวไปในที่สุด 

“หนีไปแล้วสินะ ฉันเองก็คงจะต้องไปแล้วเหมือนกัน” 

ผมหันไปยิ้มให้ซาโอริก่อนจะเปิดเกทและเดินเข้าไปแต่ว่าซาโอริก็ดึงแขนเสื้อของผม 

“จะไปแล้วหรอ” 

“อืม ฉันยังมีเรื่องหลายอย่างที่ต้องทำ” 

“งั้นหรอ ฉันจะรอนะในวันที่เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง” 

“อืมไว้จะกลับมาล่ะกัน แล้วอีกอย่างครั้งนี้ก็ไปหาแฟนดีๆนะ” 

“อืม” 

ซาโอริยิ้มออกมาเล็กน้อยก็ที่ผมจะลืบหัวของเธอ 

 “เด็กดี ฉันไปก่อนนะ” 

“แล้วเจอกันใหม่ มาโคโตะ” 

ผมเดินเข้าไปในเกทก่อนจะมาโผล่ที่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก่อนจะตกลงมาและพบกับเด็กหนุ่มผมสีทองกับเด็กหนุ่มผมสีดำ 

“เป็นอะไรรึเปล่า” 

ทั้งสองคนค่อยๆยื่นมือมาหาผมก่อนจะดึงตัวผมขึ้น 

“ขอบคุณนะ พวกนายคือ” 

“ฉันคิริโตะ” 

“ส่วนฉันชื่อยูจิโอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว