email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

ตอนที่ 17  

..

..

..

..

..

แอ๊ดดด~  

อะจึ๊ยย!!  

เด็กใจแตกที่แอบหนีเที่ยวสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อเปิดประตูบ้านก็เจอกับเจ้าของบ้านกำลังนั่งเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างในเวลาที่ฟ้าใกล้สางเต็มที 

"ละ ลุง มาทำอะไรตรงนี้" 

"......." 

"รู้แล้วก็จุ๊ๆไว้ล่ะ ห้ามฟ้องพ่อนะเว่ย!!" 

"......" 

"ไอ้แป๊ะอิน!! ถามไม่ตอบ กวนอ่อ?"

"ถ้าไม่อยากตายก็เข้าห้องไป" 

"หวายยยย โคตรกลัวเลย แบร่ๆๆ" 

เฮ้ออออ~  

ถอนหายใจออกมาหนักหน่วงจนคนที่เตรียมปะทะฝีปากไปไม่เป็น ชักจะไม่สนุกเสียแล้วสิ 

"คิดมากก็ปวดหัวไปนอนเถ๊อะ" 

"ไม่ต้องมายุ่งกับกู" 

"เอ๊า!! อุตส่าห์พูดด้วยดีๆ ทำหน้าเป็นตูดหมาแบบนี้ทะเลาะกับเอยล่ะสิท่า" 

ขวับบ!!  

"หืมม เดาถูกเหรอ" 

"ไม่ต้องเสือก" 

"อื้มๆ ก็อยากเสือกจริงๆแต่ง่วงฉิบหาย อะ ตอนแรกว่าจะเก็บไว้กินเอง แต่อีกไม่นานก็เช้าแล้ว เผื่อหมาบางตัวมันจะหิวข้าว ฮ้าววว~" 

"มึง!!" 

สายชลไม่สนใจต่อล้อต่อเถียงเขาวางถุงโจ๊กเอาไว้ใกล้กับตะวันฉายก็เดินหาววอดๆเข้าห้องไปแต่ยังไม่วายแอบยืนดูจากหลังประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในนาทีต่อมาเมื่อคิดเรื่องสนุกได้ ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่น่าเบื่ออย่างทุกวัน ขอไปนอนพักผ่อนชาร์จพลังก่อน บ่ายนี้สนุกแน่นอน!! 

..

..

..

..

..

..

"ทำไมทำหน้าบึ้งแบบนั้นล่ะครับ" 

"ฮึ้ยยยย!!" มองมาที่แผลของอิงเดือนด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะคนตัวเล็กยืนยันที่จะให้รณพีร์ทำแผลให้แทนที่จะไปโรงพยาบาล 

"แผลแค่นี้ไม่ได้เจ็บมากมาย เดี๋ยวพระก็มาแล้วทำใจให้สงบหน่อยนะ" 

"ฉันจะสงบใจตัวเองได้ยังไงที่เห็นพี่เมียทำร้ายน้องตัวเอง!!" 

">///////<" 

"จ๊ะ จ๋าาา" ยึกๆๆ 

"ครับลูก" 

"จ๋าาาา" 

"จะอ้อนเอาอะไรจากจ๋าแน่เลย" 

อันซีนกับรถจักรยานสี่ล้อคันใหม่เอี่ยมที่ปั่นอวดคนรอบตลาดแวะจอดใกล้กับคุณพ่อ มือน้อยๆดึงขากางเกงสีกากีไม่หยุดจนรณพีร์ต้องย่อตัวเพื่อถามความต้องการ 

"นู่นนนนนน" ชี้ไปที่ลูกโป่งอัดแก๊สเอลโม่ 

"ลูกชอบเอลโม่ครับ" 

"ไอ้ตัวประหลาดตาโตแบบนี้น่ะเหรอ" 

"คุณกันต์!! เอลโม่น่ารักจะตาย" 

"อืมมม ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าลูกหรือแม่กันแน่ที่ชอบ หึหึ" 

ปึ่กกก!! รถจักรยานสองคันตั้งใจพุ่งมาชนรถของอันซีน โชคดีที่รณพีร์คว้าตัวลูกชายขึ้นมาอุ้มเอาไว้ได้ทันแต่ก็เฉียดฉิว 

"ไอ้ซีนมีรถคันใหม่ด้วยพวกมึงดูดิ่" กลุ่มเด็กๆที่เคยแกล้งอันซีนก็ยังคงตั้งหน้าแกล้งต่อไป

"พูดกับน้องดีๆไม่ได้เหรอ  ชนน้องก็ไม่ขอโทษสักคำ" 

"เอย เด็กมันไม่รู้เรื่องเอ็งจะไปถือสาทำไม"  

"ลูกเอยก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกันนะลุง!" 

"น้าเอยจนจะตายไม่มีเงินซื้อหรอก ลุงอินก็ขี้เมา!! แบร่ๆๆ"  

"ไอ้เด็กนี่!!!" 

"เอยๆๆ อย่าไปสนใจ" 

"คุณกันต์!!" 

"ดู เรียนรู้ ถ้าตอนนี้ไม่พอใจให้จำความรู้สึกเอาไว้ ถ้าเอยไม่อยากให้ลูกเป็นแบบไหนเราก็สอนเขา ดีชั่วเราต้องสอนลูกตัวเอง อย่าไปสอนลูกคนอื่น" 

จึก จึก  

บรรดาชาวบ้านที่ยืนรอพระหนึ่งในนั้นก็มีพ่อแม่ของเจ้าเด็กเกเรรวมอยู่ด้วย สิ่งที่รณพีร์พูดกับอิงเดือนเป็นการเฉือดนิ่มๆว่าพวกตนนั้นไม่สามารถสั่งสอนลูกได้ ในขณะเดียวกัน อิงเดือนก็เอาแต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มขบขัน

"จ๋าาาา จ๋าาาา" 

"เรียกเก่งจังนะ เดี๋ยวนี้ไม่เรียกเอยแล้ว" 

"ฮี่ๆๆๆ เอ เอะ~" 

"เอย พูดเร็วๆๆ เอย" 

"เอ ย …." 

"แปะๆๆ เก่งมาก" 

พระมาแล้ว  

"ช่วงนี้เข้าพรรษาพระมีหลายรูป ปกติไม่ค่อยเข้ามาเดินบาตรในหมู่บ้าน" 

"ทำไมล่ะ" 

"อาจจะเพราะมันไกลด้วยล่ะมั้งครับ เอยก็ไม่ค่อยได้ใส่ตั้งแต่มีอันซีนลูกจะได้เจอพระก็เวลาพาไปทำบุญที่วัด" 

"งั้นวันนี้เรามาใส่บาตรด้วยกันนะ" 

"ครับ ^^" 

..

..

" ถ้าดวงวิญญาณของคุณเกดยังรับรู้ได้ เอยขออุทิศผลบุญให้กับคุณ ขอให้คุณไปสู่ภพภูมิที่ดี ออกจากความทุกข์ทั้งปวงที่พี่อินได้สร้างขึ้น เอยขอโทษ… ขอโทษแทนพี่อินนะครับ "  

..

..

..

"ก็อก ก็อก มีใครอยู่บ้านไหมเน้ออ~" 

"เอ๋~~" กุ๊งกื๊งงงง~ 

เสียงมาก่อนตัวก็พอจะรู้แล้วว่าใคร แต่เสียงกำไลข้อเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆนี่สิ คงจะตกใจน่าดู 

"มะ มะ" หนึ่งในของที่คุณกันต์ซื้อให้ลูกคือกำไลข้อเท้า ตอนแรกผมปฏิเสธเพราะไม่เห็นถึงความสำคัญ แต่คุณกันต์บอกว่าตอนเด็กๆคุณพ่คุณแม่ซื้อให้จนถึงทุกวันนี้กำไลข้อเท้านั้นก็ยังอยู่ นับเป็นสมบัติล้ำค่าอีกชิ้น จึงอยากจะซื้อให้อันซีนได้เก็บไว้ 

ที่สำคัญ … เพราะผมมักจะชอบปล่อยให้ลูกเดินเล่นคนเดียว ถึงจะรู้ว่าไม่ควรแต่เมื่อก่อนต้องทำงานไปด้วยก็ได้แต่ฝากคนใกล้เคียงให้ช่วยดู ตอนนี้เหรอครับ เสียงกรุ๊งกริ๊งดังแทบตลอดเวลาจนผมชักจะปวดหัว ไม่รู้ว่าลูกเดินเก่งหรือกำลังเห่อของใหม่

"ครับๆๆ แม่ได้ยินแล้ว พี่สายไงจำไม่ได้เหรอ" เดินมาถึงก็เกาะประตูมองตาแป๋ว ชี้นิ้วไปที่ประตูให้รู้ว่ามีคนมา 

"อั๊ยยย" 

"พี่สายครับ" 

"อ๊ายยย" 

"เอย ไม่อยู่บ้านเหรอ"  

"อยู่ครับๆ พอดีเอยกำลังเก็บห้อง" 

"ก็ว่าอยู่นะ ได้ยินเสียงกระดิ่ง" 

"มาจากคนนี้ไง" 

"ว้าวววว น่ารักจัง ใส่แขนด้วยก็เป็นนาจาเลยนะเนี่ย" 

"ไม่ไหวๆๆ แค่นี้ก็ฤทธิ์เดชมากมาย ถ้าเป็นนาจาแม่เอยต้องเหนื่อยอีกหลายเท่า" 

"ฮ่าาๆๆ แสบขนาดนั้นเชียว" 

"ต้องบอกว่าแสบกว่าที่พี่สายคิดเยอะ!!!" 

"คิคิ" 

"เอ แล้วมาหาเอยถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่าครับ" 

"ผู้ใหญ่ไม่อยู่เหรอ" 

"ครับ วันนี้เข้าเมืองไปประชุม" 

"อื้มมๆๆ" 

"มีธุระอะไรฝากเอยไว้ได้นะ" 

"จ้าาาๆๆ แต่วันนี้ไม่มีธุระกับผู้ใหญ่แต่มีธุระกับเอย" 

"ระ เรื่องอะไรครับ" 

"แป๊ะอินน่ะสิ" 

"พี่อิน??" 

"ทะเลาะกันเหรอ จนถึงตอนนี้มันยังไม่ยอมนอน" 

"ห๊าาา!!!" 

"นั่งทำมิวสิคอยู่ที่หน้าต่าง พูดด้วยก็ไม่พูด" 

"......." 

"ไม่สบายใจอะไรบอกพี่ได้นะ" เขาเดวิลเล็กๆเริ่มทำงานแล้วสิ 

"เมื่อคืน .. พี่อินกับผู้ใหญ่ทะเลาะกันน่ะครับ" 

โป๊ะโชะะ!! เหยื่อติดกับ

"เรื่องอะไรล่ะ เอ่ออ .. ถ้าเอยลำบากใจไม่ต้องเล่าก็ได้นะ พี่แค่เป็นห่วง

"คุณกันต์กับพี่อินไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ เจอหน้าเป็นต้องทะเลาะกันทุกที" 

"เพราะแป๊ะอินหวงเอยล่ะสิ" 

"เอ่อ ไม่น่าจะเกี่ยวนะครับ ไม่รู้จะหวงอะไรลูกหนึ่งแล้ว" 

"หวงให้ป๊าล่ะมั้ง" 

"นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ อืมม ว่าแต่พี่หมอเป็นอย่างไรบ้างครับ ช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเลย" 

"ติดเคสบวกกับช่วยนักษาทำวิจัยจบก็เลยไม่มีเวลามาตามเอย เฮ้ยยๆๆ ไอ้แสบนั่นโทรศัพท์พี่นะ" 

ป๊องๆๆๆ  

"ว๊ากกกกก เคาะแบบนั้นก็พังสิ" 

"อื้ออ!! แง่งงงงงงๆๆๆ" 

"อ๊ากกก แยกเขี้ยวด้วยไอ้เด็กเหงือกปล่อยโทรศัพท์ข้าาาาาา" 

อันซีนไม่รู้จักโทรศัพท์ เขาไม่ได้เอาไปเพื่อเล่นเกมหรือดูการ์ตูน ส่วนที่ดึงความสนใจได้คือเคสสีเขียวที่มีตัวการ์ตูนเจ้าชายกบและไอริงติดด้านหลัง นอกจากจะไม่ตกใจกับเสียงของพี่สายยังขู่ที่เขาไปแย่งคืนมาด้วยนะ 

ถือว่าเป็นเรื่องปกติที่อันซีนจะไม่ให้ อยากได้อะไรต้องขอดีๆรอให้เขาปล่อยเอง ถ้ากำลังเล่นแล้วไปแย่งมานอกจากไม่ให้ง่ายๆก็ยังจะ… 

แง่บบๆๆ  

"ไอ้แส๊บบบบบบบบ" 

แทะโชว์ซะเลย 

"อันซีนครับ ขอๆแม่นะ" 

"......." แทะไปมองผมไปอย่างลังเล

"เอยมีนี่ อร่อยกว่าอีก" 

ตุ้บ  

"เอย!! เฮ่ๆๆๆ มะ มะ" 

แล้วพี่สายก็ต้องน้ำตกอีกรอบเมื่อโทรศัพท์เครื่องสวยถูกทิ้งลงพื้น ของที่ผมมาให้อันซีนคือจุกหลอก หรือ จุ๊กจุ๊ก ฟันเริ่มขึ้นหลายซี่ก็จะมีคันเหงือกอยู่บ้างได้แทะอะไรนิ่มๆคงมีความสุขไม่น้อย แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจนะครับที่ผมไม่ห้ามเวลาเห็นลูกเอาอะไรเข้าปาก ก่อนหน้านี้ทั้งดินทั้งทรายเด็กคนนี้กินมาหมดแล้ว ผมดูแลและป้องกันได้ประมาณหนึ่งอะไรที่สุดวิสัยก็คงต้องปล่อย อย่างที่แทะโทรศัพท์นี่ .. ถ้าคุณกันต์รู้ล่ะก็โดนบ่นหูชาแน่ๆ

"เอ๊ะ .. เหมือนได้ยินเสียงรถเลยแฮะ" 

"อาจจะเป็นคุณกันต์ แต่กลับมาเวลานี้เร็วไปหรือเปล่านะ" 

"เดี๋ยวพี่ออกไปดูให้" 

"ขอบคุณครับพี่สาย" 

..

..

"เอยๆๆ เอยยย" 

"ครับ พี่สาย" 

"ไม่ใช่คุณกันต์ แต่เป็นใครไม่รู้คนแก่2คน" 

"แล้วตอนนี้เขาอยู่ทึ่ไหนล่ะครับ" 

"ลงมาจากรถแล้วก็เดินไปดูรอบๆบ้าน นั่นน่ะ คันนั้นมีคนขับรถด้วย" 

"อาจจะเป็นคนใหญ่คนโตมาคุยงาน แต่คุณกันต์ก็ไม่ได้บอกเอยว่านัดใครเอาไว้" 

"เขามาแล้วๆๆๆ" 

"......" 

"สวัสดีครับ / หวัดดีฮะ / ตุ๊ๆๆ" 

"???" 

"พวกนายเป็นใคร" 

"ผมเป็นลูกของหมอประจำหมู่บ้าน ส่วนคนนี้เป็นคนดูแลบ้านใหญ่ลุงผู้ใหญ่ เด็กคนนี้เป็นลูกของคนดูแลบ้านใหญ่ลุงผู้ใหญ่" 

"พะ พี่สายย"  

"นิ่งๆไว้ พี่จัดการเอง"  

คู่สามีภรรยาสูงอายุที่ดูถือตัวมองทั้งสามคนตั้งตัวจรดเท้า และที่สะดุดมากเป็นพิเศษก็คนจะหนีไม่พ้นกำไลข้อเท้าของอันซีน 

"เป็นคนใช้มีเงินถึงขนาดซื้อกำไลข้อเท้าทองให้ลูกเชียวหรือ" 

"คนดูแลก็คือคนดูแลครับไม่ใช่คนรับใช้ ส่วนกำไลข้อเท้าลุงผู้ใหญ่ซื้อให้เองใช่ไหมเอย" 

"คะ ครับ .." 

"เพิ่งรู้นะว่าลูกชายฉันใจดีกับคนดูแลบ้านขนาดนี้!!" 

"เจ้ากายจะซื้อให้ใครก็ช่างเขาเถิด เราเข้าไปดูจวนคุณพ่อกันก่อนดีไหม จะได้หาตำแหน่งวางรูปน้องเกด" 

น้องเกด !!  

"น้องเกด …" 

"รู้จักเหรอเอย" 

"มะ ไม่ ไม่ครับ" 

ราวกับคลื่นพายุลูกโตโหมพัดกระหนำในหัวใจ ชื่อที่ได้ยินคราใดต้องเจ็บปวดกเกินอธิบาย 

"ฉันต้องขออนุญาตเข้าบ้านที่คุณพ่อฉันสร้างเอาไว้ไหมจ๊ะ" 

"เอ่อ ขอโทษครับ" 

"ชิ!!" 

ทั้งสามหลีกทางให้พ่อแม่ของรณพีร์ได้เข้าไปในบ้านพักหรือจวนผู้ว่าในอดีต ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มีเสียงตำหนิถึงของเล่นเด็กที่วางระเกะระกะเต็มพื้นห้อง ยังไม่นับรวมคอกกั้นที่รณพีร์ต่อให้ในตอนเช้าวางอยู่ในหน้าโทรทัศน์ อุปกรณ์และของใช้ เสื้อผ้าอันซีนที่มีกลิ่นเฉพาะตัวถูกวางไว้ในชั้นหน้าห้องนอน หากใครไม่รู้ก็คงคิดว่าบ้านนี้มีลูกเล็กที่กำลังอยู่ในวัยซน มากกว่าบ้านของหนุ่มโสดที่ไม่น่าจะใจดีให้คนดูแลบ้านได้มีส่วนร่วมใช้สิ่งของร่วมกันตามอำเภอใจ 

"เธอทั้งคู่เข้ามาหาฉันหน่อย"  

"บรึ๋ยยย น้ำเสียงเย็นยิ่งกว่าอยู่ในตู้ฟรีซซะอีก" 

"นั่นสิครับ ไม่รู้ว่าเรียกพวกเราไปทำอะไร" 

"เอยเข้าไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ตามไป" 

"พี่สายยย" 

"ไม่นานๆๆ ไม่ทิ้งให้หรอกหน่า คิคิ" 

"เอยจะรอพี่ครับ ;__; " 

"โถๆๆ เขาเป็นคนไม่ใช่ยักษ์สักหน่อย" 

"เอยกลัว" 

"ให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดีนะเอย" 

"ครับๆๆๆๆ" 

อิงเดือนจำใจเดินคอตกอุ้มลูกชายที่ยังสนุกกับจุกหลอกไม่สนใจสิ่งใด ส่วนสายชล …

..

..

"ลุงตอนนี้ที่บ้านมีเรื่อง เอยกับอันซีนกำลังลำบาก รีบกลับบ้านด่วน!!"  

..

..

..

"ป๊าาา รีบมารับสายกับเอยที่บ้านลุงผู้ใหญ่ด่วนๆๆ มียักษ์สองตัวจะกินหัวสายแล้ว สายไม่อยากตาย รีบมานะป๊า รักป๊าแต่รักแม่ทิพย์มากกว่า 

"เรียบร้อย!! ต่อไปก็รอดูว่าใครจะได้ซีนพระเอก แล้วใครจะได้ซีนพระรองยอดแย่ คิคิ สนุกจังโว๊ยยยย ฮุฮุ~" 

สายชลก็ยังคงเป็นสายชล 

สายชลคนที่มีความสุขกับทุกเรื่องบนโลก แต่เรื่องนั้นจะเป็นความทุกข์ของใครก็ตาม 

..

..

..

..

-------------------

ความคิดเห็น